Leica AS LMD
Leica AS LMD, PCR, RT-PCR ve proteomik için hazırlık olarak hücrelerin veya hücre gruplarının hassas lazer mikrodiseksiyonunu sunan başka bir sistemdir. Bu sistem “üçüncü nesil” bir mikrodiseksiyon platformudur. Otomatik dik mikroskop mimarisi, diseksiyon yapan lazer ışınının ve diseke edilen alanın üç boyutlu optik kontrolü, temassız doku örneklemesi ve motorlu diseksiyon sonrası kullanımı birleştiren geliştirilmiştir.
LCM, enstrümantasyon ve temel fonksiyonun bilgisayar kontrolünde ilerlemeler ile bir teknik olarak gelişmeye ve genişlemeye devam ediyor. Daha kesin tek hücreli teknikler ortaya çıkıyor ve aşağı akış uygulamalarının tedarikçileri tarafından protokoller veya ekstraksiyon kitleri ile birleştiriliyor.
Nispeten kısa bir zaman diliminde, LCM biyolojik materyalden saf hücre popülasyonları elde etmek için paha biçilmez bir araç olarak kendini sağlamlaştırdı ve fonksiyonel genomik, proteomik ve genomik alanlarında doku bazlı protokollerin paha biçilmez bir bileşenidir.
Gerçek Zamanlı PCR Gen Analizi
Gerçek zamanlı kantitatif polimeraz zincir reaksiyonu analizi (PCR), polimeraz zincir reaksiyonunun her döngüsü sırasında üretilen ürünlerin güvenilir bir şekilde saptanmasını ve ölçülmesini içeren orijinal PCR tekniğinin bir modifikasyonudur.
Teknik, PCR ürününün hedef dizisi içinde hibritleşmek üzere tasarlanmış floresan etiketli bir probun kullanımına dayalı olarak spesifik PCR ürünlerinin saptanmasına dayanır. PCR döngüsü sırasında, artan floresan sinyalinin tespiti, amplifikasyon ürünlerinin birikmesiyle orantılıdır.
Bu nedenle, belirli bir numunedeki floresan ölçümü, spesifik olarak amplifiye edilen hedefle bağlantılı ve kantitatif olarak PCR ürününün miktarıyla ilgili bir sinyal sağlar.
Gerçek zamanlı PCR, 50 nükleaz tahlili, saç tokası primerleri, akrep probları, ara boyalar, örn. SYBR green ve FRET (serbest rezonans enerji transfer teknolojisi) ve çift problu hibridizasyon sistemleri (moleküler işaretler) kullanılıyor. Bu bölümde, TaqMan1 PCR olarak bilinen 50 nükleaz tahlilini ve patoloji laboratuvarlarında kullanım için uygulamalarını tartışacağız.
Qrt-PCR Nedir
TaqMan prob yöntemi
Real time PCR
İnternal kontrol Nedir
Real-Time PCR Cihazı çalışma prensibi
Real-time PCR Makale
real-time pcr grafik yorumlama
Real-time PCR sonuç değerlendirme
Gerçek zamanlı PCR kimyaları
DNA bağlayıcı boyalar----SyBR yeşili
Spesifik olmayan dizi saptama yöntemlerinin temeli, SYBR yeşili veya etidyum bromür gibi ara boyaların kullanılmasıdır. Bağlanmamış boya, çözelti içinde çok az floresan sergiler, ancak PCR'nin uzatma aşaması sırasında, artan miktarlarda araya giren boya, yeni oluşan çift sarmallı DNA'ya bağlanır.
SYBR green'in bir PCR reaksiyonuna dahil edilmesi, floresan emisyonundaki artışı gerçek zamanlı olarak izleyerek ürün birikiminin tespit edilmesini sağlar. Bu, hedefe özel floresan problara olan ihtiyacı ortadan kaldırarak daha fazla esneklik sağlar; bununla birlikte, kullanılan primerlerin reaksiyonun genel özgüllüğünü belirlediğine dikkat etmek önemlidir.
Ek olarak, herhangi bir çift sarmallı DNA'nın mevcudiyeti floresan üretebildiğinden, tahlil özgüllüğü geleneksel PCR'ye benzerdir ve boyanın spesifik olmayan amplifikasyona ve primer dimerlerine bağlanmasıyla ilgili problemlerle karşılaşılabilir. Spesifik olmayan amplifikasyonu tespit etmek için bir disosiasyon eğrisi oluşturularak spesifiklik geliştirilebilir.
Ayrışma eğrisi analizi, tamamlanmış bir PCR'den sonra gerçekleştirilir. Bu, sürekli olarak floresan verileri toplanırken PCR reaksiyonunun sıcaklığının 65°C'den 95°C'ye (amplikonun erime sıcaklığının üzerinde) yavaş yavaş yükseltilmesiyle elde edilir. Sıcaklık arttıkça, PCR ürünü denatüre olur ve amplikonun erime sıcaklığında karakteristik bir erime zirvesi yaratır; bu, daha düşük sıcaklıklarda eriyen amplifikasyon artefaktlarından ayırt edilebilir.
Moleküler işaretçiler ve hibridizasyon probları
Bu sistemde iki hibridizasyon probu kullanılır. Bir sonda, 30. ucunda bir flüoresan donör molekülü taşır; bu molekül, emisyon spektrumu, ikinci bir sondanın 50 ucundaki bir alıcı sonda ile örtüşür. Çözeltide, iki boya ayrıdır. Bununla birlikte, denatürasyon adımından sonra, tavlama sırasında hedef dizi ile hibritleşirler ve baştan sona bir konfigürasyon benimserler.
Bu, iki floresan molekülünü yakın bir konuma getirir ve floresan parçası enerjisini ikinciye aktarabilir. İkinci molekül tarafından yayılan ışık enerjisi daha sonra izlenebilir ve artan flüoresans seviyeleri, PCR reaksiyonu sırasında sentezlenen DNA miktarına karşılık gelir.
Bu sistemin ek bir avantajı, probların hidrolize olmaması ve erime eğrilerinin oluşturulmasına olanak tanımasıdır. Bunlar, amplifikasyon verimliliğini izlemek için kullanılabilir.
Hidroliz Probları
TaqMan1 testi, hedef amplikona bağlı bir hibridizasyon probunu hidrolize etmek için Taq veya rTth DNA polimerazın 50-30 eksonükleaz aktivitesini kullanır. Bu sistemde, hedefe bağlanmak için üç oligonükleotit gereklidir. İki şablona özgü primer, amplikonun uç noktalarını tanımlar ve bir birinci özgünlük seviyesi olarak hizmet eder.
Primerler tarafından tanımlanan noktalara dahili olarak bağlanan spesifik bir probun dahil edilmesiyle daha ileri bir spesifiklik seviyesi elde edilir. TaqMan1 probunun özellikleri, 50 uçta emisyonu 30 uçta ikinci bir molekül tarafından söndürülen bir floresan raportör molekülü içerir.
Muhabirin sağlam bir sondada söndürücüye uzamsal yakınlığı, net floresansın saptanmamasını sağlar. Floresan salınımı, yalnızca hedefe özel amplifikasyon meydana gelirse gerçekleşir ve amplifikasyonun ardından amplikonu doğrulama ihtiyacını ortadan kaldırır.
TaqMan PCR kimyası --- 50 nükleaz tahlili
TaqMan teknolojisi, ilk olarak Holland ve diğerleri tarafından açıklanan 50 nükleaz testine dayanan nicel bir gerçek zamanlı PCR tekniğidir. (1991). Teknik, hedef dizi içinde hibritleşmek ve PCR'nin tavlama/uzatma aşamasında, PCR'nin başlangıcından önceki şablon miktarıyla orantılı olarak PCR döngüsü sırasında biriken bir sinyal oluşturmak için tasarlanmış floresan probları kullanır.
Bu sistemin temeli, TaqMan probu adı verilen çift etiketli spesifik bir florojenik oligonükleotit probu kullanarak PCR ürünlerini birikirken sürekli olarak ölçmektir. TaqMan probu, iki farklı boya, 30 söndürücü boya ve 50 raportör boya ile etiketlenmiş kısa (20-25 $ baz) bir oligonükleotit ve PCR sırasında prob uzamasını önlemek için 30 bloke edici fosfattan oluşur.
Floresan haberci boya, ör. FAM (6-karboksi-florosein), VIC1 veya JOE (2,7-dimetil-4,5,-dikloro-6-karboksifloresein), oligonükleotit probunun 50 ucuna kovalent olarak bağlıdır. TET (tetrakloro-6-karboksi-florosein) ve HEX (heksakloro-6-karboksi-florosein) de bu sistemde floresan haberci boyalar olarak kullanılabilir.
Bu habercilerin her biri, bir LAN (bağlayıcı-kolla modifiye edilmiş nükleotit) tarafından 30 ucuna bağlanan floresan olmayan bir söndürücü olan TAMRA (6-karboksi-tetrametil-rodamin) (söndürücü boya) ile söndürülür. sonda. Prob, PCR uygulamaları sırasında probun uzamasını önleyen 30 ucunda kimyasal olarak fosforile edilmiştir.
Oligonükleotid prob dizisi, PCR ürününde bulunan bir dahili bölgeye homologdur. Prob sağlam (doğrusallaştırılmış) olduğunda, iki flüorofor arasında Fo rster tipinde enerji transferi meydana gelir ve raportör flüoresansının bastırılmasıyla sonuçlanır.
Polimer Bazlı Monolit
Gözenekli organik polimerler (Şekil 10), farmasötiklerin analizi için potansiyel elektrokromatografik sabit fazlardır. Polimer ağı genellikle kapiler içinde aşamalı bir zincir polimerizasyon reaksiyonu ile oluşturulur. Polimerizasyon reaksiyonu karışımları genellikle monomerler ve çapraz bağlayıcı, başlatıcı ve gözenekli çözücüler karışımından oluşur.
Nihai monolitin üretilmesi için çeşitli monomerler kullanılabilir. Yüklü ve hidrofilik monomerlerin bir kombinasyonu bir EOF üretirken, yüksüz ve hidrofobik monomerlerin bir kombinasyonu ters faz etkileşimlerine izin verir. Çapraz bağlayıcı konsantrasyonu, genel gözenekliliği etkileyen çapraz bağlanma derecesini değiştirmek için ayarlanabilir.
Aşamalı zincir reaksiyonunu başlatmak için bir başlatıcı gereklidir ve genellikle 2,2u-azo-bis-izobütironitrildir (AIBN) ve UV ışığı veya ısıl işlemle başlatılabilir. Polimer monoliti, hem çapraz bağlanmanın hem de genellikle bir alkol karışımı olan porojen (polimer için zayıf bir çözücü) seçiminin bir sonucu olarak reaksiyon ortamında çöker ve çözünmez hale gelir.
Genel olarak, bir polimer monolitik çubuğun hazırlanması, çok adımlı bir prosedür olarak gerçekleştirilir (Şekil 11). Genel olarak, dahil olan aşamalar, monolitik matrisin polimerizasyon ve türevlendirme veya işlevselleştirme yoluyla ön işleme ve hazırlanmasıdır. İyi bir fiziksel stabilite elde etmek için bazen çıplak kılcalın ön işlemden geçirilmesi gerekir.
Bu nedenle çoğu kolon, silanize kolonlarda polimerize edilir. Kılcal kolon ilk olarak 1.0 M sodyum hidroksit gibi güçlü bir alkali çözelti ile yıkanır, böylece ham erimiş silika kılcal damarların iç yüzeyindeki siloksan grupları hidrolize edilir. Bu, sonraki silanizasyon için ankraj görevi gören silanol gruplarının yoğunluğunu arttırır. Daha sonra kapiler kolon, aseton içinde 3-trimetoksisililpropil metakrilat (TMSPM) olarak da adlandırılan tipik olarak g-metakriloiloksipropil-trimetoksisilan (g-MAPS) olmak üzere iki işlevli bir reaktif solüsyonu ile doldurulur ve bir süre reaksiyona girmesine izin verilir.
Normal faz kromatografisi
Ters faz Nedir
Polimer bazlı kompozitler
Metal bazlı kompozitler
Türevlendirme reaksiyonunda, çift işlevli birleştirme ajanı olan g-MAPS, trimetoksisilil kısmı aracılığıyla silika yüzeyindeki silanol grupları ile reaksiyona girer. Diğer işlevsellik, metakrilat grubu, bir radikal polimerizasyon reaksiyonunda sentezlenecek monolit için çapadır. Bu durumda, Si – O – Si – C bağları kılcal duvar ile polimerizasyon reaksiyonu sırasında monolitin duvara sonradan bağlanması için mevcut olan reaktif metakriloil grupları arasında oluşur.
Ön işlemden sonra, monomerlerden, çapraz bağlayıcıdan, başlatıcıdan ve porojenik çözücülerden oluşan monolitik karışım, kapiler içine doldurulur ve ardından her iki uçtan kapatılır.
Polimerizasyon daha sonra termal olarak (55–801C) veya UV ışığı ile başlatılır. Mühürler daha sonra çıkarılır ve monolitik kapiler daha sonra, polimerizasyondan sonra monolitik çubukta kalan porojenleri ve diğer çözünür bileşikleri çıkarmak için çözücünün kolondan akıtılmasıyla yıkanır.
Monolit destek hazırlandıktan sonra, kolon, gerekli kromatografik özelliğe bağlı olarak daha sonra türevlendirilebilir. Örneğin, ters fazlı kromatografide kullanılan hidrofobik gruplar gibi fonksiyonel gruplar, matrise birleştirilebilir. Ek olarak, CEC’de EOF oluşturmak için yüklü gruplar da matrise bağlanabilir.
Polimer bazlı monolitlerin üç ana türü, metakrilatın polimerizasyon için monomerlerin ana bileşenini oluşturduğu polimetakrilat bazlı monolitler, çapraz bağlı poliakrilamidin doğrudan kılcal damar içinde sentezlendiği poliakrilamid bazlı monolitler ve genellikle hazırlanan polistiren bazlı monolitlerdir. monomerler olarak stiren ve 4- (klorometil) stirenden ve çapraz bağlayıcı olarak divinilbenzenden (DVB).
Kılcalın iç duvarında yüklü bir polimer tabakası ve yığın sabit faz olarak bir nötr monolit ile yeni bir CEC kolon türü hazırlanmıştır (Şekil 12). Kılcal duvarın silanizasyonundan sonra, polietilenimin kovalent olarak duvara bağlanarak yüklü kısımlar elde edildi.
Daha sonra, vinilbenzil klorür ve etilen glikol dimetakrilatın kopolimerizasyonu ile yerinde bir yığın monolit hazırlandı. Benzil klorür işlevsellikleri daha sonra benzil alkol gruplarına hidrolize edildi ve monolit, bir peptit test karışımının ayrılması için kullanıldı. CEC’de kullanılan bazı tipik aşamaların bir özeti Tablo 4’te sunulmuştur.
CEC’DE ANALİTEDEKSİYON
UV dedektörleri gibi cihazların hassasiyeti, Beer-Lambert yasasına göre optik yol uzunluğuna bağlıdır. CEC’de, kısa optik yol uzunluğu ve düşük pik hacimlerinin bir sonucu olarak küçük hacimli ve hassas cihazlara ihtiyaç vardır.63 UV monitörler, CEC analizinde kullanılan en yaygın detektörlerdir ve algılama, kolon üzerinde gerçekleştirilir (örn. , bir CEC kapilerinin doldurulmamış bölümünden).
Ancak, kısa optik yol uzunlukları (50-100 mm) ve gelen ışığın düz bir yüzeyden ziyade eğimli bir yüzeye çarpması, hassasiyette kayıplara neden olur.
CEC’de UV tespiti, kılcal damarlar üzerindeki poliimid kaplamanın çıkarılmasından sonra sabit faz (sütun içi algılama) yoluyla veya şeffaf malzemelerden yapılmış kolonlar kullanılarak gerçekleştirilebilir. Arka plan gürültüsü genellikle kolon içi tespit ile artmış olsa da, durağan fazdaki yüksek analit bölgeleri konsantrasyonu, kolon üzeri tespitte elüsyon bölgeleri ile elde edilene kıyasla sinyal artışı ile sonuçlanır.
Floresan veya lazerle uyarılan floresan (LIF) dedektörleri, UV algılamaya kıyasla daha yüksek hassasiyetler elde etmek için CEC’de kullanılabilir. Bununla birlikte, bu saptama sistemleri, yalnızca özünde floresan olan veya floresan analoglarına türetilebilen analitlerle sınırlıdır.
Bir kütle spektrometresinin CE ve CEC ile birleştirilmesi, farmasötiklerin ve karmaşık biyolojik karışımların analizi için güçlü bir sistem sağlar. Bu, daha az yapısal bilgi sağlayan UV, elektrokimyasal veya LIF gibi diğer geleneksel algılama yöntemlerinin yerini alabilir veya tamamlayabilir. Kütle spektrometresinin detektör olarak kullanılması, CE ve CEC’nin kullanışlılığını arttırır ve karmaşık karışımların etkili bir şekilde ayrılmasına ve tanımlanmasına, yapı ve / veya moleküler kütle bilgilerinin elde edilmesine izin verir.
CE / CEC-MS’de kullanılan kütle analizörlerinin seçimi, hassasiyet, kütle çözünürlüğü, yapısal açıklama gereksinimi ve uygulama türü gibi faktörlere bağlıdır (Tablo 5). CEC analizinde kullanılan analizörler arasında uçuş süresi (TOF), dört kutuplu (Q), iyon tuzağı (IT), fourier dönüşüm iyon siklotron rezonansı (FTICR) ve çift odaklı manyetik sektör (DFMS) cihazları bulunur.