PAZARIN İŞLEYİŞİ
Gördüğümüz gibi, neoklasik piyasa, iyi tanımlanmış fizibilite kısıtlamalarına tabi olarak kendi amaç fonksiyonlarını maksimize etmek için hareket eden uygun şekilde bilgilendirilmiş ajanların optimal piyasa dengesine ulaştığı bir piyasadır.
Buna karşılık, G-D görüşü, belirsizlik altında daha iyi olarak algıladıkları sonuçlara doğru el yordamıyla el yordamıyla el yordamıyla el yordamıyla bilgilendirilmiş kusurlu faillerden biridir ve böylece asla durağan bir dengeye oturmayan, bunun yerine sürekli olarak yeni, içsel-gelişimci tarafından itilip kakılan tarihsel, yola bağımlı bir süreci sürdürür. özenle hazırlanmış yenilikler.
Nelson ve Winter, piyasanın nasıl işlediğine dair bu iki görüşü karşılaştırırken, “gizli el” ve “evrimsel el” görüşlerine atıfta bulundular. Bunların birçok konuda farklı etkileri vardır. Burada ikisini vurguluyoruz: piyasanın koordinasyon işlevi ve piyasa ekonomisinin genel gerekçesi.
Koordinasyon
Ekonomideki en büyük sorunlardan biri, kilit kararlar birçok ilgisiz ajan tarafından alınmasına rağmen, tüm ekonominin neden az çok düzenli bir şekilde davrandığını açıklamaktır.
Ekonominin koordineli davranışı, herhangi bir sayıda izole bireyin davranışını inceleyerek tahmin edilemeyen, grup davranışının ortaya çıkan bir özelliğidir. Bu bakımdan, genel olarak kabul edilmiş bir ampirik özellik olan düzenli bir yapıyı, olmayan teorik bir denge ile karıştırmamak önemlidir.
Geleneksel Neoklasik Teoride Koordinasyon
Geleneksel neoklasik açıklama, fiyat sisteminin göreli kıtlıkları yansıtan kamuya açık sinyaller üretmesidir. Bireyler bunlara kendi çıkarları doğrultusunda yanıt verirler ve bu süreçte tüm sisteme düzen verirler.
Bu görüşe göre, işin çoğunu aracılar yapar. Mevcut olan en iyi bilgiye sahipler ve maksimize eden hesaplamaları kendileri yapıyorlar. Toplulaştırmanın gerekli olduğu durumlarda, piyasalar ya tam rekabette ya da tekelci rekabetteymiş gibi davranır.
Optimallik özelliğinin gerçek ekonomilerle ne kadar ilişkili olduğu açık olmasa da, fiyat sisteminin işleyişinin ağır devlet müdahaleleri tarafından ciddi şekilde engellendiği yerlerde, piyasa tarafından belirlenen fiyatların ve miktarların yaptığı deneyimlerden açıkça görülmektedir. önemli bir sinyalizasyon ve koordinasyon işlevini yerine getirir.
Onlar olmadan, bireysel ajanların ademi merkeziyetçi kararları, bilinçli olarak koordine edilmiş gibi görünen bir ekonominin ortaya çıkan özelliğini üretemezdi. İyi bilindiği ve iyi araştırıldığı için bu konuda söylenecek çok az şey var.
Koordineli makroekonomi, koordine edilmemiş mikro davranışın ortaya çıkan bir özelliği olduğundan, beklenmedik makro sonuçlar ortaya çıkabilir (sonuçların bireylerin hedefleriyle tutarlı olmaması anlamında).
Klasik ve neoklasik iktisatçıların vurguladığı en bariz örnek, rekabetçi bir ortamda faaliyet gösteren bireylerin sınırsız maksimum kâr arayışının sonunda kârlarını sıfıra indirmesidir. Müştereklerin trajedisi, ekonomistler tarafından iyi bilinen bir başka örnektir.
Yeni Klasik İktisatta Koordinasyon
Robert Lucas 1970’lerde rasyonel beklentileri ortaya koydu ve 1980’lerin ortalarında bu dünya görüşü makroekonomiye egemen oldu. Bu tür modellerin önemli bir parçası temsili aracıdır.
Ülkenin toplam tüketim davranışını açıklamak için temsili bir tüketici şişirilir ve ülkenin tüm üretim davranışını tanımlamak için temsili bir firma havaya uçurulur. Herkes aynıysa ve üreticilerin ve tüketicilerin makro davranışı, temsili aktörlerin mikro davranışlarının sadece bir patlamasıysa, koordinasyon sorunu olamaz.
Hangi hisse hangi pazarda
Yıldız Pazar iyi mı
yıldız pazar, ana pazar farkı
Ana Pazar hisseleri ne demek
Alt Pazar hisseleri 2022
Alt Pazar hisseleri nasıl alınır
Yıldız Pazar hisseleri ne demek
Borsada n Pazar ne demek
Evrimsel Ekonomide Koordinasyon
Evrimsel el yaklaşımı tipik olarak ne rasyonel maksimize edicinin kurgusunu ne de temsili faili kullanır (her ne kadar bazı evrimsel modeller bu kavramları kullansa da).
Ajanların, maksimize etmek için gerekli olacak ilgili bilgilerden yoksun olduğu varsayılır ve ayrıca, ajanlar belirsizlik altında çalışırken, maksimize etme davranışının ne anlama geldiği bile belirsizdir. Ayrıca aracıların genellikle çeşitli olduğu varsayılır ve bu nedenle piyasanın gelecekteki durumu ve dolayısıyla iyi bir kâr arama stratejisinin ne olduğu hakkında farklı beklentileri olabilir ve sıklıkla da olur.
Bu tür modellerde, bir koordinasyon mekanizması olarak piyasa çok daha önemlidir, çünkü heterojen ajanların çeşitli ve bazen tutarsız kararlarını koordine etmek için yapılması gereken gerçek işler vardır.
Aracılar ellerinden gelenin en iyisini yaparlar, genellikle altta yatan süreçler hakkında yanlış görüşler oluştururlar ve çoğu zaman çoğunluk düşüncesine ve diğer çeşitli yanlış yönlendirme etkilerine maruz kalırlar. Bazen “bunu” doğru anlarlar, ancak çoğu zaman “bunu” yanlış anlarlar. Dolayısıyla piyasanın görevi, başarıları ödüllendirerek ve başarısızlıkları cezalandırarak davranışı daha değer yaratan faaliyetlere yönlendirmektir.
Şans eseri ya da sağduyuyla doğru yapanlara, statik tam rekabette kaynakları yönlendirmek için gereken tek şey olan normal sermaye getirisinden çok daha büyük, büyük karlar verilir. Yanlış anlayanlar kaybeder ve kayıpları yeterliyse olay yerinden kaybolurlar.
Neoklasik refah ekonomisinin statik dünyası ile karşılaştırıldığında, koordinasyon sorunu, sürekli değişen bir G-D dünyasında çok daha karmaşıktır.
Sürekli olarak değişen ve sahip olduklarının çoğunu yok eden ve mikro düzeyde kümülatif nedenselliğe ve artan ölçeğe göre getirilere ve bir dizi doğrusal olmayan dinamik yapıya tabi olan bir sistem, makro düzeyde göreli düzeni nasıl üretir? 1930’ların Büyük Buhranı, piyasa koordinasyon mekanizmasının zayıf işleyişinin bir örneği miydi yoksa sadece normal bir durgunluk olacak olanı abartan kötü politikanın bir örneği miydi?
Bu üretici mekanizmaların her birini kısaca ele alıyoruz. Birincisi, teknolojiler, teknik özelliklerine göre şekillenen nispeten yapılandırılmış yollar boyunca gelişir ve bilgi edinildikçe gelişen kümülatif deneyim. Bu, tartışılan teknolojik yörüngeler kavramıdır. Ar-Ge davranışına istikrar kazandırmaya yardımcı olurlar.
İkincisi, statik durumlarda, piyasalar ilgili tüm bilgileri sunabilir ve hatta riskin söz konusu olduğu gelecekteki beklenmedik durumları iskonto edebilir.
Bununla birlikte, teknolojiler içsel olarak evrimleştiğinde, piyasalar “farklı derecelerde, farklı özelliklerle karakterize edilen heterojen ajanlar tarafından alınan mevcut kararların kasıtsız sonucu olan gelecekteki dünya durumları hakkında bilgi sunamaz veya olasılığını azaltamaz.” yetkinlikler, inançlar ve beklentiler.
Bu gibi durumlarda, piyasanın evrimsel eli, aracıların izleyeceği olası yönlerden hangisinin kârlarla güçlendirileceğini ve hangilerinin kayıplarla cesaretini kıracağını seçmek için ana seçim mekanizmasıdır.
Bu seçim mekanizması olmadan, farklı yollardan başlayan firmalar giderek sapmaya başlayacaktı; onunla, ex post başarılı olan yollardan çok fazla sapan firmalar eleniyor. Bu piyasa davranışı, genellikle, bilinçli veya istemeyerek, değişimin hızını ve yönünü etkileyen önemli hükümet müdahalesi ile değiştirilir.
Üçüncüsü, teknolojik değişimle ilişkili belirsizlik, kurumların önce davranışları şekillendirmesini ve ikinci olarak ajanların etkileşimlerini düzenlemesini gerektirir. Hem kamu hem de özel sektördeki kurumlar, olası seçim setini daraltmaya ve belirsizlik karşısında kararlara bir miktar istikrar kazandırmaya hizmet eder.
Çünkü kurumlar, neoklasik modeldeki maksimizasyona benzer bir rol oynarlar: ‘belirsiz, karmaşık ve değişen ortamlarda koordinasyonu ve tutarlılığı açıklamaya katkıda bulunan davranışsal düzen faktörleridir.