Doğrudan Kemilüminesans
Akridinyum esterleri, doğrudan antijenlere veya antikorlara eklenebilen ve farklı immünolojik test stratejilerine dahil edilebilen kemilüminesan etiketlerdir. Testin sinyal oluşturma aşamasında, ester bağı, bir ışık parlaması emisyonu ile ayrışan kararsız bileşik N-metil-lakridonu serbest bırakmak için alkali koşullar altında bölünür. Maksimum yoğunluk, başlatmadan 0,4 saniye sonra meydana gelir ve bozunma yarı ömrü 0,9 saniyedir. Bayer ACS1801 ve Centaur1 sistemlerinde kullanılan prensip budur.
Gelişmiş kemilüminesans
Belirli kimyasalların eklenmesi, ışık çıkışını önemli ölçüde artırabilir, örn. yaban turpu peroksidaz, hidrojen peroksit varlığında, ışık emisyonu ile luminolün oksidasyonuna neden olur. İkame edilmiş fenoller ve naftollerin varlığında ışık çıkışı 1000 kattan fazla artar.
Gelişmiş lüminesans, bir ışık parlamasından ziyade bir parıltıdır ve sinyal okuması normalde birkaç dakika sonra gerçekleşse de saatlerce devam eder. Bu tür sinyal üretimi, Vitros ECi1 immünodiagnostik sisteminde (Ortho-Clinical Diagnostics) kullanılır.
Kemilüminesans enzim immünolojik testleri
Yaygın olarak kullanılan enzim etiketlerinin tümü için ışıldayan uç noktalara yol açan substratlar vardır, örn. adamantil 1,2-dioksetan arilfosfat, etiket olarak alkalin fosfataz ile birlikte kullanılır. Fosfat grubunun bölünmesi, ışık emisyonu ile ayrışan kararsız bir anyon üretir, örn. DPC Immulite1 analizöründe kullanıldığı gibi.
Elektrokimyasal Işıldama
Elektrokemilüminesans, kemilüminesans reaksiyonlarını üreten reaktif türlerin bir elektrot yüzeyindeki kararlı öncülerden elektrokimyasal olarak üretilmesiyle geleneksel kemilüminesanstan farklıdır.
Elektrokemilüminesans prosesleri, rutenyum (Ru2+), tris(bipiridil) ve tripropilamin ile oksidasyon-indirgeme tipi reaksiyon dahil olmak üzere birçok farklı mekanizma ile birçok farklı molekül için gösterilmiştir. Bu ilke, Roche Elecsys1 ve E-1701 analizörlerinde kullanılmaktadır.
Bir elektrik potansiyeli uygulandığında, rutenyum etiketi oksitlenir ve aynı zamanda tripropilamin de kendiliğinden bir proton kaybeden kararsız bir katyona oksitlenir.
Ortaya çıkan tripropilamin radikali, oksitlenmiş rutenyum ile reaksiyona girerek, bir foton emisyonu ile bozunan uyarılmış bir rutenyum etiketi üretir. Müteakip ışık emisyonu daha sonra bir fotoçoğaltıcı tarafından ölçülür ve niceleme için uygun şekilde işlenir.
Başlangıç pil potansiyeli
Elektronlar anottan katota mı gider
Galvanik pil ve elektrolitik pil arasındaki farklar nelerdir
Elektrokimyasal piller pdf
Elektrokimyasal piller soru
Pillerde elektrik akım yönü kimya
Pillerde anot ve katot işaretleri
Derişim Pilleri anot katot belirleme
Analitik atomik spektrometri
Analitik atomik spektrometri, vücut sıvıları ve dokularındaki tek tek elementlerin belirlenmesinde yaygın olarak uygulanan bir dizi tekniği içermek için kullanılan bir terimdir.
En önemlileri atomik absorpsiyon spektrometrisi ve atomik emisyon, atomik flüoresans ve X-ışını flüoresans spektrometrisinin de faydalı rollere sahip olduğu endüktif olarak eşleştirilmiş plazma-kütle spektrometrisidir.
Başlıca uygulamalar, temel minerallerin ve eser elementlerin ölçümüne yöneliktir, örn. sodyum, magnezyum, çinko ve bakır ile alüminyum ve kurşun gibi toksik maddeler. Bu teknikler, karmaşık biyolojik numunelerde çok düşük konsantrasyonların doğru ölçümlerini sağlar.
Prensipler
Spektroskopi, madde ve elektromanyetik radyasyon arasındaki etkileşimlerin incelenmesidir; nicel analize uygulandığında, spektrometri terimi kullanılır.
Farklı spektroskopi türleri, elektromanyetik spektrumun çeşitli bölgeleri (örneğin X-ışınları, UV ışığı, kızılötesi radyasyon), etkileşimlerin meydana geldiği maddenin özellikleri (örneğin moleküler titreşim, elektron geçişleri) ve ilgili fiziksel etkileşimler ile ilgilidir. (yani saçılma, radyasyon emilimi veya emisyonu).
Kantitatif analitik atomik spektrometrik teknikler arasında atomik absorpsiyon (AAS), atomik emisyon (AES), atomik floresan (AFS), inorganik kütle spektrometrisi ve X-ışını floresansı (XRF) bulunur. AAS, AES ve AFS, UV ve görünür ışık ile serbest, gazlı, yüksüz atomların dış kabuk elektronları arasındaki etkileşimlerden yararlanır.
XRF'de, yüksek enerjili parçacıklar, X-ışını fotonlarının emisyonuyla sonuçlanan geçişleri başlatmak için atomların iç kabuk elektronlarıyla çarpışır. İnorganik MS için, bir manyetik alan iyonize analit atomlarını kütlelerine göre ayırır: yük oranı.
Atomik emisyon, absorpsiyon ve floresan
Her element, nötrlüğü sağlamak için gerekli elektron sayısıyla çevrili pozitif yüklü bir çekirdeğe sahip karakteristik bir atomik yapıya sahiptir. Bu elektronlar ayrı enerji seviyelerinde yer alırlar, ancak bir elektronun atom içinde bir seviyeden diğerine hareket etmesi enerjinin eklenmesiyle mümkündür.
Bu enerji, diğer atomlarla veya serbest elektronlarla çarpışmalarla veya ışıktan fotonlar olarak sağlanabilir. Bu tür geçişler, ancak mevcut enerji iki seviye arasındaki farka eşitse (E) meydana gelecektir.
Yüksüz atomlar, kaç elektronun daha yüksek enerji seviyelerine taşındığına bağlı olarak en düşük enerji seviyesinde veya temel halde veya bir dizi uyarılmış durumdan herhangi birinde bulunabilir, ancak sadece ilk geçişi düşünmek olağandır. Enerji seviyeleri ve elektron geçişleriyle ilişkili Es, her element için benzersizdir.
Çoğu elementte dış kabuk elektronlarının hareketleri için E, UV-görünür radyasyona eşdeğer enerjiye karşılık gelir ve AA, AE ve AF spektrometrisi için kullanılan bu geçişlerdir. Bir fotonun enerjisi ðEÞ ile karakterize edilir:
E 1⁄4 h)
burada h 1⁄4 Planck sabiti ve ) 1⁄4 o fotona karşılık gelen dalga biçiminin frekansı (dalga biçimi ve ayrı parçacıklar olarak ışığın ikili kavramı burada daha fazla dikkate alınmaz). Ayrıca, frekans ve dalga boyu şu şekilde ilişkilidir:
1⁄4 c!
ve bundan özel bir geçişin, E'nin benzersiz bir dalga boyu ile ilişkili olduğu sonucu çıkar.
Uygun koşullar altında, analitik sistem içindeki buharlaşmış, temel durumdaki atomların dış kabuk elektronları termal enerjiyle (yani diğer atomlarla çarpışmalar) uyarılabilir.
Bu atomlar daha kararlı temel duruma döndükçe, bir kısmı bir dedektörle ölçülebilen yayılan ışık şeklinde olacak olan enerji kaybolur. Bu ışığın yoğunluğu, mevcut atomların sayısı ile orantılıdır ve süreç, atomik emisyon spektrometrisidir (AES).
Karakteristik bir dalga boyundaki ışık (ışıma enerjisi) bir analitik sisteme girdiğinde, enerji emildikçe ışık yolundaki karşılık gelen atomların dış kabuk elektronları uyarılacaktır. Sonuç olarak, bir kaynaktan dedektöre sistem aracılığıyla iletilen ışık miktarı azaltılacaktır.
Işık kaybı, atom sayısıyla orantılıdır ve atomik absorpsiyon spektrometrisi (AAS) olarak anlaşılır. Temel durumdaki atomlar tarafından emilen ışıma enerjisinin bir kısmı, atom temel duruma dönerken ışık olarak yayılabilir.
Bu emisyon rezonans floresansı olarak tanımlanır ve yine yoğunluğu ışık yolundaki atomların sayısı ile orantılıdır. Teknik, atomik floresan spektrometrisi olarak bilinir.
Mikrotitre Yöntemleri
Mikrotitre metodolojileri, birden fazla grubun gruplar halinde kolayca gerçekleştirilmesine olanak tanır. Standart bir mikroplaka, sekizli 12 sıra halinde hizalanmış katı bir plastik blokta 96 kuyudan oluşur. Tam bir grup için sekiz reaktif kullanılarak, 12 hastanın kanı tek bir plaka üzerinde gruplandırılabilir.
Pozitif ve negatif sonuçları görmek için arka ışık kullanılarak plakadaki tüm grupların görselleştirilmesi hızlı olabilir. Mikrotitre gruplama sistemlerini otomatikleştirmek veya yarı otomatikleştirmek için bilgisayar ve mikro robotik kullanan sistemler mevcuttur. Bu sistemler, mikrotitre plakasının reaktivite modeli ile kan gruplarını tanımlamak üzere programlanabilen mikroplaka okuyucuları içerir.
Jel Sistemleri
Jel fazlı sistemler, reaksiyona giren hücreleri katı veya yarı katı bir matris içinde hapsetmeye dayanır ve negatif sonuçlar jelden düşer. Bu, yukarıda bahsedilen monoklonal antikorların matrikse kimyasal olarak bağlanmasıyla gerçekleşir. Bu nedenle, ilgili antijeni içeren hücreler, santrifüjleme yoluyla jel içinden çekildiklerinde sıkışıp kalırlar (matriks içinde tutulurlar).
Bu yöntem, hepatit veya HIV gibi kan yoluyla bulaşan mikroorganizmalar açısından yüksek risk altındaki hastaları gruplamak için özellikle yararlıdır. Bu metodolojiyi rutin laboratuvar uygulamalarına uygularken, spesifik antikorlar içeren üretim jellerinin yüksek maliyeti göz önünde bulundurulmalıdır.
Jel görüntüleme Sistemi nedir
Jel GÖRÜNTÜLEME Sistemi Fiyat
Uv görüntüleme cihazı nedir
Flow sitometri Nedir
Uv görüntüleme cihazı pcr
Thermocycler nedir
GEN Plaza
DNA görüntüleme CİHAZI
Otomatik Sistemler
Yüksek iş yükü olan laboratuvarlarda, pozitif numune tanımlaması yapabilen ekipman kullanan otomatik yöntemler gereklidir. Otomatik ekipman kullanmanın faydası, numune işleme süresinde bir azalmadır, hastalar ise yazı hatalarının ortadan kaldırılmasından fayda sağlar, çünkü sonuçlar transkripsiyon olmadan doğrudan okumadan rapor edilebilir.
Gereken büyük sermaye harcaması, otomatik sistemleri düşük iş yükü olan laboratuvarlar için çok pahalı hale getirir. Çoğu laboratuvar, acil analiz için hızlı bir sistem ve iş yükünün büyük kısmı için rutin bir toplu sistem olmak üzere iki teknik kullanacaktır.
Çapraz eşleştirme için kan gerektiğinde acil bir durumda hastanın kan grubunu belirlemek için hızlı gruplama yapılır ve böylece gruba uyumlu bir kanın çok az gecikmeyle seçilmesine olanak sağlanır.
Antikor taraması
Hastanın serumunun herhangi bir düzensiz antikor varlığı açısından taranması artık her hastane kan bankasının rutin bir parçası haline geldi. Antikor üretiminin başlamadığı ve numune boyutunun küçük olduğu yenidoğan numuneleri olası istisnası dışında, aynı anda antikor taraması olmadan kan grubu tanımlaması yapmak artık nadirdir.
Elektif ve acil cerrahi prosedürler uygulanan birçok hasta için önerilen tek şey kan gruplaması ve antikor taramasıdır. Bu politika, hücre gerektirme olasılığı %30’dan fazla olan prosedürler için ayrılmış çapraz eşleşmeli kan ile kan israfını önemli ölçüde azaltmıştır. Tarama testi prosedüründe klinik olarak anlamlı bir antikor tespit edilen hastalar için tam bir çapraz eşleşme gereklidir.
Tanımlanmalarında önemli olan farklı antikorlar tarafından görüntülenen bir dizi fizyokimyasal özellik vardır. İlk olarak, bazı antikorların eritrositleri düşük sıcaklıklarda (soğuk antikorlar) daha iyi aglutine etmesi, diğerlerinin ise 37 C’de aktif olması temelinde farklı kan grubu antikorları birbirinden ayırt edilebilir.
Soğuk antikorlar genellikle IgM antikorlarıdır ve daha yüksek sıcaklıklarda saptanabilir veya klinik olarak anlamlı olmayabilir. Anti-A ve anti-B gibi bazı doğal olarak oluşan antikorlar yine de 37°C’de reaksiyona girecek; ancak titre 0-4 C’de çok daha yüksek olacaktır. Sıcak antikorlar genellikle IgG’dir ve 37 C’de kırmızı hücreleri daha hızlı aglütine eder.
Tarihsel olarak, antikorlar, normal salin içinde süspanse edilmiş kırmızı hücreleri aglütine edip etmemelerine bağlı olarak, tam veya eksik olarak da sınıflandırılmıştır. Eksik antikorlar, bu koşullar altında kırmızı hücreleri aglutine etmez ve bu, duyarlılığı artırmak için başka tekniklerin araştırılmasına yol açmıştır.
%20-30 sığır albümininde süspanse edilen kırmızı hücreler, birçok eksik antikorun tanımlanmasına yardımcı olabilir. Polibren veya enzimle muamele edilmiş hücrelerin kullanıldığı diğer yöntemler rutin olarak kullanılmıştır. Tripsin, papain, bromelain veya fisin gibi enzimler, nöraminik asidi kırmızı hücre yüzeylerinden uzaklaştırmak ve negatif yükü azaltmak için kullanılmıştır, bu da eksik antikorun enzimle tedavi edilen hücreleri aglutine etmesine neden olur.
Oda sıcaklığında salin testleri, albümin ve enzim yöntemlerinin yerini dolaylı antiglobin testi (IAT) almıştır. İkinci test, klinik olarak anlamlı antikorları belirlemede üstündür ve antikorun daha fazla değerlendirilmesi ve tanımlanması gerektiğinden laboratuvarda ciddi bir gecikmeye neden olabilecek alakasız antikorları tanımlama dezavantajına sahip değildir.
Antikor taraması, yaygın kan grubu antijenlerinin çoğunu içeren kırmızı hücrelerin hastanın serumu ile reaksiyona girmesiyle gerçekleştirilir. Üç hücre örneğinden oluşan bir sete sahip olmak olağandır ve her hücre örneğinde bilinen antijenler bir bilgi sayfasında verilir.
Antikor taraması, laboratuvarda bulunan tekniklerden herhangi biri kullanılarak gerçekleştirilebilir, ancak genellikle ilk tarama olarak dolaylı antiglobulin testi kullanılır. Bunun nedeni, IAT testinin çoğu antikor için en hassas test olmasıdır.
Yeni jel sistemleri kullanılarak, negatif bir IAT bazlı antikor taramasının ve ABO Rh-uyumlu kan seçiminin bir hasta için kan vermek için yeterli olduğu ve çapraz eşleştirmenin artık gerekli olmadığı öneriliyor. Vakaların çoğunda bu doğrudur, ancak nadir bir antijene karşı antikorları olan bir hastaya uyumsuz kan verilmesi riski vardır.
Dolaylı Antiglobulin Testi
Düşük iyonik kuvvetli salin (LISS) içinde süspanse edilmiş kırmızı hücreleri kullanan IAT, antikor taraması için önerilen yöntemdir. Normal tuzlu suda hem antijen hem de antikor üzerindeki iyonize gruplar, çözeltideki zıt yüklü iyonlar tarafından kısmen nötralize edilir. Normal iyonik güç teknikleri için minimum inkübasyon süresi 45 dakikadır ve artık önerilmemektedir.
Ortam olarak LISS kullanılırsa, antijen ve antikor reaksiyonları daha hızlıdır. LISS, 0.03M sodyum klorür içeren bir sodyum glisin çözeltisidir. Nadiren, LISS’ye bağlı otoantikorlar saptanabilir ve bu durumlarda normal iyonik kuvvet teknikleri yardımcı olabilir.