Kromozom Analizi
Sitogenetikçi, tüm kromozom çiftlerinin tanınan normal bantlama paternini gösterdiği konusunda tatmin olursa, normal bir karyotip rapor edilebilir. Karyotipler, ISCN terminolojisi kullanılarak açıklanmıştır. Genel olarak, bu şu sıraya sahiptir: toplam kromozom sayısı, cinsiyet kromozomu yapısı, anormalliğin tanımı (varsa) ve bunların her biri virgülle ayrılır.
Böylece normal dişi karyotip formülü 46,XX ve normal erkek karyotipi 46,XY'dir. Bir kromozom anormalliği tespit edildiğinde, uygun karyotip formülü atanır. Her tür yapısal anormallik, ilişkili bir ISCN kısaltmasına sahiptir, örn. yer değiştirme için 't', ters çevirme için 'i' vb yer alır.
İlgili kromozomlar ve herhangi bir kesme noktası, atanan karyotipik formüle dahil edilir, örn. Şekil 36.10'da gösterilen anormal karyotip 46,XY,t(5;14)(p15.2;q24.1) formülüne sahiptir. Bu, kromozom 5'in p kolunda 15.2 bandında kırıldığını, kromozom 14'ün ise q kolunda bant 24.1'de kırıldığını gösterir.
Anormallik belirsizse veya mikroskobik inceleme ile kırılma noktaları net değilse, karyotiplerin hazırlanması, anormalliğin tam yapısını karakterize etmeye yardımcı olabilir. Eskiden bu, anormal hücrelerin fotomikroskopi kullanılarak fotoğraflanmasını, filmin geliştirilmesini, filmin basılmasını, kromozomların standart karyotip sırasına göre kesilmesini ve yeniden düzenlenmesini içeriyordu.
Günümüzde, tanısal sitogenetik laboratuvarlarında karyotip üretimi, özel görüntü analiz sistemleri kullanılarak önemli ölçüde kolaylaştırılmıştır. Bu sistemler, mikroskobu, analiz edilecek metafaz yayılımının dijital görüntüsünü yakalamak için kullanılan bir dijital kameraya bağlar.
Özelleştirilmiş sitogenetik yazılım daha sonra, çıktısı alınabilen ve/veya elektronik olarak saklanabilen nihai bir karyotip üretmek için bir bilgisayar ekranında kromozomların düzenlenmesini sağlar.
Genetik bozukluklar nelerdir
Sayısal kromozom anomalileri
Genetik bozukluk neden olur
Kalıtsal bozukluklar
Tedavisi olmayan genetik hastalıklar
Genetik bozukluk tedavisi
Kromozom anomalileri
Yapısal kromozom anomalileri
Edinilmiş Kromozom Anormallikleri İçin Kromozom Analizi
Malignitelerin (lösemiler ve katı tümörler) sitogenetik analizi, ilişkili edinilmiş kromozom anormalliklerini saptamak için rutin olarak gerçekleştirilir. Bu tür anormalliklerin tespiti, hastalık teşhisi, hasta prognozu ve tedaviye yanıtın izlenmesi ile ilgili hayati bilgiler sağlar.
Edinilmiş kromozom anormallikleri için kromozom analizi, yapısal analizden birkaç önemli farklılık taşır. Edinilmiş kromozom anormallikleri klonaldir ve sadece malign hücrelerle sınırlıdır. Ek olarak, malign hücrelerden elde edilen metafazlar, malign olmayan hücrelere kıyasla tipik olarak daha düşük morfoloji (kısa ve zayıf bantlar) gösterir.
İlk olarak, sitogenetik uzmanının küçük klonal anormalliklerin saptanmasını sağlamak için daha fazla sayıda hücreyi analiz etmesi önemlidir (yani, saptanan tüm hücreler anormal klona ait olmayabilir) ve ikinci olarak, önlemek için tüm metafazların temsili bir seçiminin incelenmesi önemlidir. Daha kaliteli fakat muhtemelen habis olmayan hücrelerin yanlışlıkla seçilmesi gerekir.
Moleküler Sitogenetik
Rutin tanısal sitogenetik alanındaki en son önemli gelişme, 1980'lerde moleküler sitogenetik tekniklerin tanıtılması olmuştur. Floresan in situhibridizasyon (FISH) tekniği ile insan karyotipinin belirli bölgelerini vurgulamak için kullanılabilecek çok çeşitli ticari olarak temin edilebilen problar mevcuttur.
FISH, herhangi bir bantlama tekniğinin sınırlarını aşan bazı çok ince anormalliklerin tespit edilmesini sağlar. FISH probları, bantlama teknikleri kullanılarak tespit edilen karmaşık veya tanımlanamayan kromozom anormalliklerini hızlı ve doğru bir şekilde karakterize etmek için de kullanılabilir.
Ayrıca, FISH probları, bölünen metafaz yayılımları mevcut olmasa bile, numunelerin önemli sitogenetik anormallikler açısından taranmasına olanak da tanır.
Amniyotik sıvı örnekleri, kromozom preparatları üretmek için kültürde yeterli hücrenin büyümesini 2 haftaya kadar beklemek yerine 24 saat sonra FISH tarafından belirli anormallikler için taranabildiğinden, bu hızlı doğum öncesi tanıyı mümkün kılmıştır. FISH, mitotik hücrelerin elde edilmesinin zor olabileceği malignite çalışmalarında da özellikle de yararlıdır.
Tüm rutin tanısal sitogenetik laboratuvarları, rutin bantlama yöntemlerini tamamlayan bu FISH testlerine artık çok fazla güveniyor. Birçok durumda FISH testleri aslında alternatif tam karyotip analizinden daha da uygundur.
Floresan Hibridizasyonu
Floresan in situ hibridizasyon (FISH), güncel genetik araştırma alanlarında önemli bir rol oynayan güçlü bir tekniktir. Kendileri floresan olan veya immünofloresan mikroskopi ile tespit edilebilen kimyasallarla etiketlenmiş tek sarmallı nükleik asit moleküllerinin (sondalar) belirli hedef nükleik asit dizilerini tanımlamak için kullanıldığı bir dizi ilgili prosedürü ifade eder. Sitolojik preparatlarda da bulunması söz konusu olabilir.
Teknik doğrudan, ilk olarak 1960'larda Speigleman tarafından öncülük edilen ve mikroskop lamları üzerinde sabit materyaldeki nükleik asit dizilerini tanımlamak için radyo-etiketli problar kullanılarak birkaç grup tarafından uyarlanan orijinal nükleik asit hibridizasyon deneylerinden türetilmiştir.
Erken örnekler, Xenopus oositlerinin nükleollerindeki ribozomal RNA genlerinin ve metafaz fare kromozomlarında sentromerik uydu DNA'nın tanımlanmasını içeriyordu. Protokoller o zamandan beri büyük ölçüde gelişmesine rağmen, temel adımlar büyük ölçüde değişmeden kaldı.
Tekniğin tüm varyasyonları, bir nükleik asit probu, bir sitolojik preparasyon ve bir saptama sistemi içerir. Tekniğin varyasyonları ve uygulamaları ile karşılaşılmadan önce sistemdeki temel adımlar bu noktada açıklanacaktır.
Prob Seçimi
Birçok durumda DNA'nın genomik bir klonu kullanılabilir, ancak daha sonra görüleceği gibi, kromozom boyama için başka DNA kaynakları da kullanılabilir. Günümüzde nadiren yapılmasına rağmen bazı uygulamalarda RNA molekülleri kullanılabilir. Prosedür sonunda hibridize materyali tespit etmek için prob kullanımdan önce etiketlenmelidir.
Prob tespitinde bir faktörün bir probun uzunluğu olduğunun farkına varmak önemlidir. Aynı etiketleme ve algılama sistemleri altında, daha küçük bir sonda her zaman daha uzun bir sondadan daha zayıf bir sinyal verecektir.
Bazı durumlarda 500 baz çifti kadar küçük problar saptanabilse de, yaklaşık 40 kb klonlanmış DNA içeren bakteriyofajdan türetilen vektörler olan kozmidler en popüler prob kaynaklarıdır.
Bakteriyel yapay kromozomlar (BAC'ler), P1 yapay kromozomlar (PAC'ler) veya maya yapay kromozomları (YACS'ler) gibi daha büyük ekleri taşıyan vektörlerde klonlanmış DNA, her durumda daha da iyi çalışacaktır.
Çözücü, yüksek kaynama noktalı bileşeni karışımdan çıkarır ve dolayısıyla düşük kaynama noktalı bileşenin saflaştırılmasına yardımcı olur. S / F oranını değiştirerek, kolonun sıyırma bölümündeki çözücünün verimliliği değişecektir. Böylece, kolonun kapasitesi değiştirilebilir: daha düşük bir S / F oranında daha yüksek miktarda kademe gereklidir.
Bununla birlikte, daha yüksek bir çözücü akışı, daha fazla taban akışı oluşturur ve sonuç olarak, sıyırma bölümü için daha yüksek bir kapasite gereklidir. Deneyler sırasında, S / F oranı 0,5 (1,5 kg / saat çözücü) ve 2 (6 kg / saat çözücü) olarak ayarlanır.
Bir damıtma işleminde besleme sıcaklığının belirlenmesi de sütunun kendisinin verimliliği için önemlidir. Sütuna giren yemin sıcaklığının, sütun içindeki sıcaklığa eşit olması gerekmez. Bununla birlikte, sıcaklıkların eşitliği, sürecin enerji verimliliğini (termodinamiğin ikinci yasası) artıracaktır. Bu nedenle pilot tesisteki yem akışları, depolama tanklarında ve taşıma hatlarında önceden ısıtılmaktadır. Karışım (etanol-su) beslemesi önceden 50 ° C’ye ısıtılır ve çözücü 70 ° C’ye beslenir.
Damıtma oranı değiştirilerek ürünün saflığı ve miktarı kontrol edilebilir. Damıtma oranı, geri akış oranını ve bununla birlikte buhar-sıvı oranını etkiler. Damıtma oranındaki bir azalma, geri akış oranında bir artışa neden olur ve bunun tersi de geçerlidir. Reflü oranları azaldıkça saflık azalacaktır. Bu deneylerde damıtma oranı 0,7 ve 0,9 kg / saate ayarlanmıştır. Son damıtma oranı, eklenen etanolün% 100’üdür.
Etanol / Su Ayrılmasının Ekstraktif Damıtma Modellemesi
Ekstraktif damıtma, kolonun performansını tahmin etmek için kütle transfer katsayılarının, ara yüzey alanlarının ve difüzyon katsayılarının güvenilir tahminlerini gerektiren hız tabanlı bir model olan RadFrac kullanılarak Aspen V7.2’de modellenmiştir. Bu süreci modellemek için gerekli bilgi okunun fiziksel özellikleri tarafımızca belirlendi.
Aspen Rate-Based Distillation, kolon performansını tahmin etmek için son teknoloji ürünü kütle ve ısı transferi korelasyonlarını kullanır ve verimlilik faktörlerine veya HETP’ye (teorik bir plakanın yükseklik eşdeğeri) olan ihtiyacı ortadan kaldırır. Kütle aktarımı korelasyonu, pilot tesiste kullanılan paketleme türüne bağlıdır.
Aspen, paketlenmiş sütunlar için aralarından seçim yapabileceğiniz birkaç korelasyon verir: Bravo, Billet ve Schultes. Kütük ve Schultes korelasyonu yakınsamak için ek kütle aktarımı korelasyon parametrelerine ihtiyaç duyar ve bu nedenle yalnızca Bravo korelasyonu kullanılır.
Bravo, Rocha ve Fair önce paketlenmiş damıtma kolonlarında kütle aktarımı için genelleştirilmiş bir korelasyon ve daha sonra yapılandırılmış paketleme için teorik bir model geliştirdi.
İlk yöntem, yüzeyin tamamen ıslatıldığı ve ara yüzey alanı yoğunluğunun spesifik paketleme yüzeyine eşit olduğu varsayımına dayanır. Sıvı faz kütle transfer katsayıları penetrasyon modeli ile tahmin edilir. Genelleştirilmiş korelasyon, ekstraktif damıtma kolonunu modellemek için kullanılır.
Fraksiyonlu destilasyon
Basit damıtma örnekleri
Azeotrop karışımlar nasıl ayrılır
Azeotrop karışım Nedir
Distilasyonda kullanılan malzemeler
Soğuk damıtma nedir
Damıtma
Azeotrop Nedir
EG ve [emim] [N (CN) 2] ile Ekstraktif Damıtma
Yalnızca etanol ve su ile, üçü EG ile ve üçü de özütleyici çözücü olarak [emim] [N (CN) 2] ile gerçekleştirilen bir çalışma vardır. Etanol ve su ile deney, pilot tesisin test edilmesi ve pilot tesisin performansının kayıt altına alınması için gerçekleştirildi. Ekstraktif çözücülerin kullanılmasıyla ürünün saflığı daha yüksek olmalıdır. Pilot tesisin deneysel performansı, ekstraktif damıtma modelinin sonuçlarıyla karşılaştırılır. İşletme koşulları Tablo 2.2’de özetlenmiştir.
Besleme akışından, numune alma portlarından, damıtma ürününden ve dip akışlarından alınan numuneler analiz edildi. Numunelerin çoğu, su-etanol-çözücünün üçlü karışımlarından oluşuyordu ve karışımlardaki etanol konsantrasyonu, dahili standart olarak 1-bütanol kullanılarak gaz kromatografisi (GC) ile elde edildi.
Su, gaz kromatografında analiz edilemedi ve bu nedenle, su içeriğinin doğru bir analizi için Karl Fischer titrasyonu kullanıldı. İyonik sıvının buhar basıncı olmadığı için GC ile analiz edilemedi ve kolonu korumak için bir ön kolon ve bir kap astarında toplandı. IL konsantrasyonu daha sonra bir kütle dengesi vasıtasıyla hesaplandı. EG konsantrasyonu ayrıca bir kütle dengesi aracılığıyla hesaplandı.
Etanol / su ayırma için kolon yüksekliği üzerindeki konsantrasyonların ve sıcaklıkların profilleri, geliştirilen model tarafından iyi tanımlanmıştır. Çözücü olarak EG ile ekstraktif damıtma olan deney 2.2 kolonunun yüksekliği üzerindeki konsantrasyonların ve sıcaklıkların profilleri Şekil 2.8’de gösterilmektedir.
Bu şekil, modelin deneyleri yeterince tanımladığını göstermektedir. Su içeriği 1,36 m’de% 2,7’den 3,12 m’de% 0,13’e düşer. Kolonun üst kısmındaki sıcaklık 90 ° C civarındadır. Çözücü olarak EG ile yapılan diğer çalışmalar, karşılaştırılabilir sonuçlar göstermektedir.
Çözücü olarak [emim] [N (CN) 2] ile özütleyici bir damıtmanın bileşimleri ve sıcaklık profili Şekil 2.9’da (çalışma 3.2) gösterilmektedir.
Şekil 2.9, çözücü olarak [emim] [N (CN) 2] için de modelin deneyleri çok iyi tanımladığını göstermektedir. Su içeriği 1,36 m’de% 2,3’ten 3,12 m’de% 0,087’ye düşer. Ayrıca çözücü olarak IL için diğer çalışmalar karşılaştırılabilir sonuçlar gösterir. Kolonun üst kısmındaki sıcaklık 85 ° C civarındadır. Kolonun üst kısmındaki sıcaklık, çözücü olarak EG için çözücü olarak IL’ye göre yaklaşık 5 IC daha yüksektir ve bu, EG kullanıldığında daha yüksek karıştırma ısısından kaynaklanır.
Tüm deneylerin ürün saflığı, su içeriği ve geri akış oranı Tablo 2.3’te verilmiştir. Ekstraktif damıtmanın distilatının etanol içeriği su içeriği yoluyla hesaplanır, çünkü% 95’in üzerindeki yüksek etanol konsantrasyonlarında etanol analizi yeterince doğru değildir.
En düşük saflık, beklendiği gibi, etanol / su karışımının normal damıtılması için elde edildi, en yüksek yeniden kazan görevinde% 93.5. Etanol / su karışımlarının özütlemeyle damıtılması, Tablo 2.3’te görülebileceği gibi, 2 S / F oranları ile% 99,92’ye kadar daha yüksek saflık sağlar. Daha yüksek bir damıtma oranı, daha yüksek bir geri akış oranı gerektirir.
IL [emim] [N (CN) 2], etilen glikolden biraz daha yüksek saflıklara ulaşır. Sonuç, pilot tesisin iyi performans gösterdiği ve yüksek bir etanol ürünü saflığının elde edilebileceğidir. Geliştirilen model, hem EG hem de [emim] [N (CN) 2] kuyusu ile ekstraktif damıtma deneylerini açıklamaktadır.