Disiplin Sınırları
Sınır nesnesi kavramına dönüş
“Buluş, yeniliği garanti etmez. İnovasyon, pazara sunulan sanayileşmiş bir buluştur. Buluş bir fikirdir ve yenilik, somut olarak gerçekleştirilmesini kullanıcıların ve müşterilerin hizmetinde gerektirir”. Araştırmada, kendimizi genellikle icat ve teknolojik yenilik arasında bir yerde buluruz.
Son zamanlarda, teknolojik ustalığa dayalı inovasyon, disiplinler arası yakınsama eylemleri gerektiren konuların araştırılmasıyla ilgili önemli epistemolojik problemlerle birlikte çeşitli uzamsal ve zamansal ölçek değişikliklerini araştırdı.
Geleneksel ölçeklerdeki bu değişiklikle bağlantılı olarak, bilimde normallikten ve öngörülebilirlikten de kaçan son gelişmeler var. Tek kelimeyle lineerdirler.
Bunlar, 20 yıl önce piyasaya sürülen optoelektronik, nanomalzemeler ve nanoteknolojiler, NBIC yakınsaması, yeni bilgi ve iletişim teknolojileri, güvenlik ve sağlık (biyo-baskı, gelişmiş tıbbi görüntüleme, teletıp, kişiselleştirilmiş tıp, vb.).
Bu yeni teknolojiler disiplinler arasıdır. Çeşitli bilimsel (özellikle aletler), ekonomik ve endüstriyel, kombinatoryal (gelişmeleri yalnızca bir bütün olarak anlamlıdır: mikroişlemcinin el aletinin aksine, olduğu gibi hiçbir faydası yoktur) ve aktarılabilir faaliyetlerde görünürler. Aynı zamanda komşu teknolojileri de sürdürürler.
Bu nedenle, hem derinlemesine hem de geniştirler ve bileşenler ile nihai ürün arasındaki üretim eyleminde nedensel bağlantının kaybolmasına yol açarlar. “Marjinal”den sürekli süreç iyileştirmeye, “radikal”e (örneğin nükleer santraller, “Büyük Bilim”in bir unsuru) ve teknolojik devrime (sentetik biyoloji, örneğin 3D/4D baskıdan bahsetmiyorum bile).
Neredeyse aynı anda ortaya çıkan tüm bu yeni teknolojiler, bilim, teknoloji, ekonomi ve toplum arasındaki ilişkileri bozmaktadır. Bu koşullar altında, “en derin sorunlar bizden kaçar. Karmaşıklık kavramının kendisinde, sonuçta ortaya çıkan bilginin eksikliğine dair bir belirsizlik vardır”.
Fikirlerin İşlenmesi
Flichy ayrıca “birçok şirkette uygulanan proje bazlı organizasyonun özelliklerinden birinin de sonuç hedefi olduğunu hatırlatıyor. Proje ekibi ve lideri prensipte büyük ölçüde özerkliğe sahiptir. Araçlarını seçebilirler, ancak belirlenen hedeflere ulaşmaları gerekir.
Proje yapısının ilkesi, tasarım ve yürütmeyi kökten ayıran geleneksel rasyonalist modele karşıdır”. Bir döngü sisteminin kabul edildiğini söylemek bir şeydir, muhtemelen döngü, satış temsilcisi tarafından kullanıcıyla işbirliği içinde yürütüldüğünde biraz daha az kabul edilir.
Ancak henüz akademik araştırmalarda ele alınmamışsa dijital teknoloji, kullanıcıyı kişiselleştirilmiş üretime yaklaştırarak buna izin verebilir.
İlk fikrini araştıran ve daha ileri götüren tasarımcı, kişisel kullanıma yönelik bir izdüşümle gerçeklik algılarının unsurları hakkında bir takım hipotezler ortaya koyabilir. Kullanımların bir taslağını önerebilirler (Fransız Minitel’in (İnternet’in atası) halihazırda eski bir örneği ile, başlangıçta Minitel rose’a yönelik olarak öngörülmeyen sapmaları hatırlatır).
Ancak bir gösterici inşa edilmediği sürece proje bir kuruntu halinde kalır. En az iki aktör dikkate alınmalıdır: tasarımcı ve kullanıcı (aynı kişi olabilir).
Endüstri Mühendisliği
Endüstri Mühendisliği Nedir
Endüstri 4.0 akıllı fabrikalar
Başarılı Endüstri Mühendisleri
Endüstri mühendisliği pişmanlık
Endüstri mühendisi kendini geliştirmek için ne yapmalı
Endüstri 4.0 Endüstri Mühendislerinin Sonu mu
Endüstri 4.0 ve Endüstri Mühendisliği
“Tasarımcı ile kullanıcı arasında, tasarımcının kullanıcı projesi ile gerçek kullanıcı arasında, nesneye yazılan dünya ile hareketi tarafından tanımlanan dünya arasında sürekli bir gidiş-dönüş yapmalıyız. Tasarımcının projesine içerik veren kullanıcıların tepkileri ve yeni bir cihazın tanıtılmasıyla kısmen belirlenen gerçek kullanıcı ortamıdır”.
Bir sinyalin (bilginin) vericisini ve alıcısını içeren bu önemli bağlamı hatırlarken, alet veya makine tarafından temsil edilen dönüştürücü (örneğin eklemeli imalatta) göz ardı edilmemelidir. Eskiden model yapmak için malzemelerin satın alınmasından araştırmacılar tarafından yapılırken, günümüzdeki karmaşıklık ve zaman baskısı sadece disiplinler arası değil aynı zamanda profesyonel bilgiyi birleştirmeye zorlayarak durumu değiştirmiştir. Sınır nesnesi kavramının önemi bu aşamada yatmaktadır.
Sınır nesnesi kavramı Star ve Griesemer tarafından tanıtıldı. Başlangıçta, sınır nesneleri, normalde ayrık olan farklı grupları önceden bir konsensüs olmaksızın birlikte çalışmaya zorlayan/izin veren/zorlayan bir düzenleme olarak kabul edildi. “Sınır-nesne ‘çoklu’dur: soyut ve somut, genel ve özel, geleneksel ve kullanıcıya özel, maddi ve kavramsal (bir veri tabanı, bir protokol).
Ortak kullanımında zayıf yapılandırılmış ve ilgili dünyalardan birinde kullanımında yüksek düzeyde yapılandırılmış kısmi ve geçici bir köprü oluşturur”. Sınır nesneleri, “belirli ihtiyaçlara uyum sağlayacak kadar esnek, onları kullanan farklı grupların kısıtlamalarına uyum sağlayacak kadar esnek ve farklı sitelerinde ortak bir kimliği sürdürecek kadar sağlam” olma özelliğine sahiptir. Mümkün olan en iyi işbirliğine izin veren sınır nesnesini yapılandıran paylaşılan bilgi ihtiyacı olduğu sürece, biçimleri keyfi değildir.
Bilimin yeni bir şey üretebilmek için teknolojiye güvenerek inşa edildiği alanlarda, sınır nesnesi aşağıdaki temellere göre tanımlanır:
– büyük ölçüde özerkliğe sahip olan proje ekibi ve lideri, araçlarını seçebilir, ancak ya belirlenen sonuç hedefine ulaşmalı ya da proje içinde, kendisi prensipte sürdürülemeyecek olan kişisel eylemi durdurmayı kabul etmelidirler;
– araştırmanın amacı, hem maddi hem de usule ilişkin bir dizi çalışma düzenlemesinden oluşan ve yetersiz olduğu çeşitli sosyal dünyalar (veya uygulama toplulukları) arasında yer alan, tasarlanacak ve inşa edilecek bir araca dayanmaktadır. yapılandırılmış (tasarım ve operasyonelleştirme dünyaları arasında oldukça klasik bir durum);
– teknolojik araştırma, sistematik olarak bilme arzusuna yanıt vermeyen, ancak somut bir sonucu hedefleyen biçimler alır. Araç, açıklayıcı temsilin (bilim ve teknoloji arasındaki ayrım) uygunluğundan daha çok deneyin başarısını dikkate alır. “Yapılacak eylem fikrinin somutlaştırılması yoluyla enerjiyi dönüştürmek ve evcilleştirmek için” uygulamaları ifade eden bağlama demirlenir.
– disipline özgü dillerin veya çalışma yöntemlerinin kullanımı ve geliştirilmesi, yalnızca disiplinler arası, sistemli proje için gerekli diyalog için değil, aynı zamanda incelenen çeşitli disiplinlerde yayılması için de büyük bir engel oluşturabilir; bunların tümü herhangi bir projeden önce belgelenmeli ve öngörülmelidir;
– teknik amaç, tamamen heterojen unsurlar arasındaki bir dizi ilişkinin şekillendirilmesi ve ölçülmesidir. Teknik nesne, maddi bir aygıtla, bu aygıtın “doldurduğu” tüm kullanımlardan daha fazla karıştırılamaz: o, bu iki terim arasında kurulan ilişki olarak çok kesin bir biçimde tanımlanır.
– “Gerektiğinde, yerel gruplar, sıradan bir nesne olarak belirsiz kimliğini koruyan nesne üzerinde çalışırken, onu sosyal bir dünya içinde daha spesifik ve yerel kullanım için daha uygun hale getirir ve dolayısıyla disiplinlerarası OLMAYAN iş için daha kullanışlı hale getirir”.