Blog

Kemoterapinin Laboratuvar Kontrolünün Genel Prensipleri Şu anda Birleşik Krallık'ta ve dünya çapında klinik kullanım için lisanslı 100'ün üzerinde antibiyotik bulunmaktadır. Rutin hastane temelli tanı laboratuvarının ana rolü, numunelerin işlendiği bireysel hastalarda hastalığa neden olan patojenleri tanımlamak ve mümkünse izolatları ilgili antibiyotiklere duyarlılık açısından test etmektir. Normalde, testler yalnızca o hastanın enfeksiyonuyla klinik olarak ilgili olan ve izole edilmiş patojene karşı aktif olduğu düşünülen sınırlı, önceden belirlenmiş bir antibiyotik bataryası üzerinde gerçekleştirilecektir. Hangi antimikrobiyallerin test edileceği ve / veya raporlanacağına dair karar verme süreci karmaşıktır ve enfeksiyonun yeri ve ciddiyeti, antimikrobiyalin atılma yöntemi veya metabolizması, hastanın karaciğerinin işlevi ve böbrekler, toksisite, mevcut uygulama yolları, maliyet, kombinasyon terapisi ihtiyacı, kanıtlanmış klinik fayda, hem antimikrobiyaller hem de antimikrobiyal olmayanlarla mevcut tedavi ve ilaç etkileşimleridir. Birleşik Krallık'ta 100'den fazla lisanslı antimikrobiyal olmasına rağmen, bunlar yalnızca birkaç düzine farklı ilaç sınıfından oluşur ve genellikle her sınıftan yalnızca bir temsili ajanı test etmek uygundur. Çoğunlukla hastalar, kültür ve duyarlılık sonuçları alınmadan önce, ancak umarım yalnızca uygun örnekler işlenmek üzere laboratuvara gönderildikten sonra tedaviye deneysel olarak başlatılır. Bununla birlikte, tedavinin kültür ve hassasiyet sonuçları ışığında değiştirilmesi gerekmesi durumunda, numunelerin olabildiğince hızlı işlenmesi yine de önemlidir, örn. daha güçlü veya daha az toksik bir madde. Benzer şekilde, tavsiyelerin kolayca alınmasını ve sonuçların hızlı bir şekilde yayılmasını sağlamak için örneklerin iyi taşınması ve iyi bir iletişimin olması önemlidir. Laboratuvarın, doktorların uygun ampirik tedaviyi seçmelerine yardımcı olmak için çeşitli organizmaların hassasiyetlerinin özetlerini yayınlaması ve laboratuarların alışılmadık veya yeni direnç varyantlarının ortaya çıkması konusunda erken uyarı vermek için sentinel sürveyans şemalarında yer alması da faydalıdır.  Kan tahlilinde hangi değer kanseri gösterir Normal kan testinde kanser belli olurmu Kemoterapinin ise yaradığı nasıl anlaşılır Kemoterapiye cevap veren kanser türleri Kemoterapi neden 21 günde bir verilir 1 kür kemoterapi kaç seans Kemoterapi ilacı içinde ne var Kemoterapi çeşitleri Bu, doktorların ve halk sağlığı görevlilerinin bilgileri hem uygun tedavi için hem de modern yüksek hızlı seyahat dünyasında ülkeden ülkeye ve kıtadan kıtaya hızla yayılabilen ve yayılabilen bu yeni dirençli varyantların yayılmasını kontrol altına almak için kullanmalarını sağlar.  Laboratuvarın antimikrobiyal tedaviyi faydalı bir şekilde yönlendirebileceği veya kontrol edebileceği başka yollar da vardır. Bunlardan en önemlisi, kritik hastalarda yeterli terapötik seviyelere ulaşılmasını sağlamak ve toksisitenin en aza indirilmesini veya önlenmesini sağlamak için kan ve ara sıra ilaçların doku seviyelerinin ölçülmesidir. Bu ölçümler hastaların çoğunda gerekli değildir, sadece dar bir tedavi oranına sahip antimikrobiyallerin kullanılması gerektiği düşünülen hastalarda, yani hastaya toksik olabilecek dozlara etkili olması için gerekli olan ajanlar için. Aminoglikositler ve glikopeptitler, bu tür antibiyotik gruplarının en açık örnekleridir. Bu tür özellikle toksik ilaçların kullanımı, genellikle direnç sorunları nedeniyle aktif ajan seçiminin sınırlı olduğu ciddi enfeksiyonlar için ayrılmalıdır. Hastada antimikrobiyal aktivite ölçümü sıklıkla yapılmaz, ancak en kolay şekilde hastanın serumundaki anti-mikrobik maddenin inhibitör veya cidal aktivitesinin ölçülmesiyle gerçekleştirilir, genellikle bir doz uygulamasından önce (çukur seviyesi) ve yaklaşık 1 saat önce numuneler alınır. Bir dozun uygulanmasından sonra (en yüksek seviye) yapılır. Antimikrobiyalin dokulardaki dağılımı genellikle o zamana kadar tamamlanmış olur. Antimikrobiyalin farmakodinamiğine ve hastalık durumuna bağlı olarak, pik numunede yüksek inhibitör veya cidal seviyelere ulaşmak önemli olabilir, örn. konsantrasyona bağlı aktiviteye sahip gentamisin gibi aminoglikozitler için. Bunun aksine, laktamlar, birçok bakteriye karşı antibiyotik sonrası etkilerinin olmaması nedeniyle (zamana bağlı), genellikle tüm dozlama periyodu boyunca aktiviteye sahip olmanın önemli olduğu ilaçlardır. Kritik hastalarda, en aktif rejimleri tahmin etmeye çalışmak için laboratuvarda kombinasyon tedavisinin potansiyel faydalarını değerlendirmek bazen yararlıdır. Bu testler, özellikle kistik fibrozda ve bağışıklığı baskılanmış veya endokardit veya menenjit gibi enfeksiyonları olan hastalarda, hastayı konakçının yardımı olmadan iyileştirmek için antibiyotikler tarafından mikropların öldürülmesi gerektiğinde yararlı olabilir.  Duyarlılık Testi Duyarlılık testi kavramı, yaklaşık 40 yıl önce geniş bir ölçekte ilk kez tanıtıldığından beri son derece sabit kalmıştır. 250.000 kişilik bir nüfusa hizmet veren ortalama bir klinik laboratuvar bu tür testleri yılda on binlerce organizma üzerinde gerçekleştireceğinden, testlerin uygulanması zorunludur. Testlerin basitliğine rağmen, tedaviye rehberlik etmede yıllar içinde önemli ölçüde yararlı olduklarını kanıtladılar. Bu, mikrobun laboratuvardaki test durumundan görünüşte uzak bir dizi koşulda konakçı bağışıklık sistemi ile etkileşime girdiği bireysel vakaların karmaşıklığı düşünüldüğünde daha da şaşırtıcıdır. Yaygın kullanımda dört duyarlılık testi yöntemi vardır: (a) agar difüzyonu; (b) agar birleşmesi; (c) et suyu makrodilüsyonu; ve (d) sıvı mikrodilüsyon. İlki, Birleşik Krallık'ta en yaygın kullanılan yöntemdir - laboratuvarların yaklaşık% 85'inde rutin yöntem olarak. Bu yöntemde, dikkatlice kontrol edilen antibiyotik miktarları, test edilecek bakteri sayısı dikkatle kontrol edilerek önceden aşılanmış bir agar plaka yüzeyine yerleştirilen kağıt disklerde bulunur. Normalde plaka başına altı antibiyotik test edilir. Plaklar, bakteri üreme hızına bağlı olarak 18–48 saat dikkatlice kontrol edilen koşullarda inkübe edilir. Yayılmış antimikrobiyalden kaynaklanan büyüme inhibisyon bölgeleri ölçülür ve bilinen hassas ve dirençli kontrol bakterilerininkilerle ilişkilendirilir. Sonuçlar genellikle enfeksiyon bölgesinde ilacın elde edilebilir konsantrasyonları da dahil olmak üzere her bir antimikrobiyalin spesifik farmakokinetiği hakkındaki bilgilere dayanılarak basitçe "hassas" veya "dirençli" olarak rapor edilir. Birleşik Krallık'taki pek çok laboratuvar, sürveyans amacıyla sonuçların daha kesin karşılaştırılabilirliğine izin vermek amacıyla son zamanlarda daha dikkatli bir şekilde standartlaştırılmış agar disk difüzyon yöntemlerine geçmiştir (İngiliz Antimikrobiyal Kemoterapi Derneği ve Klinik Laboratuvar Standartları Ulusal Komitesi) Alternatif olarak, agar seyreltmede, bir antimikrobiyalin önceden belirlenmiş konsantrasyonları, dökülmeden önce agar plakalarına dahil edilir ve daha sonra katılaştıklarında bakteriler yüzeyde "lekelenir". Plaka başına tek bir maddeye kadar 30 mikrop test edilebilir. İnkübasyondan sonra bakterilerin görünür büyümesini inhibe eden en düşük antimikrobiyal konsantrasyonu, minimum inhibitör konsantrasyondur (MIC).