Edinilmiş Kromozom Anormallikleri – Laboratuvar Tanı Bilimi – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri
Kromozom Analizi Sitogenetikçi, tüm kromozom çiftlerinin tanınan normal bantlama paternini gösterdiği konusunda tatmin olursa, normal bir karyotip rapor edilebilir. Karyotipler, ISCN terminolojisi kullanılarak açıklanmıştır. Genel olarak, bu şu sıraya sahiptir: toplam kromozom sayısı, cinsiyet kromozomu yapısı, anormalliğin tanımı (varsa) ve bunların her biri virgülle ayrılır. Böylece normal dişi karyotip formülü 46,XX ve normal erkek karyotipi 46,XY'dir. Bir kromozom anormalliği tespit edildiğinde, uygun karyotip formülü atanır. Her tür yapısal anormallik, ilişkili bir ISCN kısaltmasına sahiptir, örn. yer değiştirme için 't', ters çevirme için 'i' vb yer alır. İlgili kromozomlar ve herhangi bir kesme noktası, atanan karyotipik formüle dahil edilir, örn. Şekil 36.10'da gösterilen anormal karyotip 46,XY,t(5;14)(p15.2;q24.1) formülüne sahiptir. Bu, kromozom 5'in p kolunda 15.2 bandında kırıldığını, kromozom 14'ün ise q kolunda bant 24.1'de kırıldığını gösterir. Anormallik belirsizse veya mikroskobik inceleme ile kırılma noktaları net değilse, karyotiplerin hazırlanması, anormalliğin tam yapısını karakterize etmeye yardımcı olabilir. Eskiden bu, anormal hücrelerin fotomikroskopi kullanılarak fotoğraflanmasını, filmin geliştirilmesini, filmin basılmasını, kromozomların standart karyotip sırasına göre kesilmesini ve yeniden düzenlenmesini içeriyordu. Günümüzde, tanısal sitogenetik laboratuvarlarında karyotip üretimi, özel görüntü analiz sistemleri kullanılarak önemli ölçüde kolaylaştırılmıştır. Bu sistemler, mikroskobu, analiz edilecek metafaz yayılımının dijital görüntüsünü yakalamak için kullanılan bir dijital kameraya bağlar. Özelleştirilmiş sitogenetik yazılım daha sonra, çıktısı alınabilen ve/veya elektronik olarak saklanabilen nihai bir karyotip üretmek için bir bilgisayar ekranında kromozomların düzenlenmesini sağlar. Genetik bozukluklar nelerdir Sayısal kromozom anomalileri Genetik bozukluk neden olur Kalıtsal bozukluklar Tedavisi olmayan genetik hastalıklar Genetik bozukluk tedavisi Kromozom anomalileri Yapısal kromozom anomalileri Edinilmiş Kromozom Anormallikleri İçin Kromozom Analizi Malignitelerin (lösemiler ve katı tümörler) sitogenetik analizi, ilişkili edinilmiş kromozom anormalliklerini saptamak için rutin olarak gerçekleştirilir. Bu tür anormalliklerin tespiti, hastalık teşhisi, hasta prognozu ve tedaviye yanıtın izlenmesi ile ilgili hayati bilgiler sağlar. Edinilmiş kromozom anormallikleri için kromozom analizi, yapısal analizden birkaç önemli farklılık taşır. Edinilmiş kromozom anormallikleri klonaldir ve sadece malign hücrelerle sınırlıdır. Ek olarak, malign hücrelerden elde edilen metafazlar, malign olmayan hücrelere kıyasla tipik olarak daha düşük morfoloji (kısa ve zayıf bantlar) gösterir. İlk olarak, sitogenetik uzmanının küçük klonal anormalliklerin saptanmasını sağlamak için daha fazla sayıda hücreyi analiz etmesi önemlidir (yani, saptanan tüm hücreler anormal klona ait olmayabilir) ve ikinci olarak, önlemek için tüm metafazların temsili bir seçiminin incelenmesi önemlidir. Daha kaliteli fakat muhtemelen habis olmayan hücrelerin yanlışlıkla seçilmesi gerekir. Moleküler Sitogenetik Rutin tanısal sitogenetik alanındaki en son önemli gelişme, 1980'lerde moleküler sitogenetik tekniklerin tanıtılması olmuştur. Floresan in situhibridizasyon (FISH) tekniği ile insan karyotipinin belirli bölgelerini vurgulamak için kullanılabilecek çok çeşitli ticari olarak temin edilebilen problar mevcuttur. FISH, herhangi bir bantlama tekniğinin sınırlarını aşan bazı çok ince anormalliklerin tespit edilmesini sağlar. FISH probları, bantlama teknikleri kullanılarak tespit edilen karmaşık veya tanımlanamayan kromozom anormalliklerini hızlı ve doğru bir şekilde karakterize etmek için de kullanılabilir. Ayrıca, FISH probları, bölünen metafaz yayılımları mevcut olmasa bile, numunelerin önemli sitogenetik anormallikler açısından taranmasına olanak da tanır. Amniyotik sıvı örnekleri, kromozom preparatları üretmek için kültürde yeterli hücrenin büyümesini 2 haftaya kadar beklemek yerine 24 saat sonra FISH tarafından belirli anormallikler için taranabildiğinden, bu hızlı doğum öncesi tanıyı mümkün kılmıştır. FISH, mitotik hücrelerin elde edilmesinin zor olabileceği malignite çalışmalarında da özellikle de yararlıdır. Tüm rutin tanısal sitogenetik laboratuvarları, rutin bantlama yöntemlerini tamamlayan bu FISH testlerine artık çok fazla güveniyor. Birçok durumda FISH testleri aslında alternatif tam karyotip analizinden daha da uygundur. Floresan Hibridizasyonu Floresan in situ hibridizasyon (FISH), güncel genetik araştırma alanlarında önemli bir rol oynayan güçlü bir tekniktir. Kendileri floresan olan veya immünofloresan mikroskopi ile tespit edilebilen kimyasallarla etiketlenmiş tek sarmallı nükleik asit moleküllerinin (sondalar) belirli hedef nükleik asit dizilerini tanımlamak için kullanıldığı bir dizi ilgili prosedürü ifade eder. Sitolojik preparatlarda da bulunması söz konusu olabilir. Teknik doğrudan, ilk olarak 1960'larda Speigleman tarafından öncülük edilen ve mikroskop lamları üzerinde sabit materyaldeki nükleik asit dizilerini tanımlamak için radyo-etiketli problar kullanılarak birkaç grup tarafından uyarlanan orijinal nükleik asit hibridizasyon deneylerinden türetilmiştir. Erken örnekler, Xenopus oositlerinin nükleollerindeki ribozomal RNA genlerinin ve metafaz fare kromozomlarında sentromerik uydu DNA'nın tanımlanmasını içeriyordu. Protokoller o zamandan beri büyük ölçüde gelişmesine rağmen, temel adımlar büyük ölçüde değişmeden kaldı. Tekniğin tüm varyasyonları, bir nükleik asit probu, bir sitolojik preparasyon ve bir saptama sistemi içerir. Tekniğin varyasyonları ve uygulamaları ile karşılaşılmadan önce sistemdeki temel adımlar bu noktada açıklanacaktır. Prob Seçimi Birçok durumda DNA'nın genomik bir klonu kullanılabilir, ancak daha sonra görüleceği gibi, kromozom boyama için başka DNA kaynakları da kullanılabilir. Günümüzde nadiren yapılmasına rağmen bazı uygulamalarda RNA molekülleri kullanılabilir. Prosedür sonunda hibridize materyali tespit etmek için prob kullanımdan önce etiketlenmelidir. Prob tespitinde bir faktörün bir probun uzunluğu olduğunun farkına varmak önemlidir. Aynı etiketleme ve algılama sistemleri altında, daha küçük bir sonda her zaman daha uzun bir sondadan daha zayıf bir sinyal verecektir. Bazı durumlarda 500 baz çifti kadar küçük problar saptanabilse de, yaklaşık 40 kb klonlanmış DNA içeren bakteriyofajdan türetilen vektörler olan kozmidler en popüler prob kaynaklarıdır. Bakteriyel yapay kromozomlar (BAC'ler), P1 yapay kromozomlar (PAC'ler) veya maya yapay kromozomları (YACS'ler) gibi daha büyük ekleri taşıyan vektörlerde klonlanmış DNA, her durumda daha da iyi çalışacaktır.

Talasemilerin Laboratuvar Tanısı – Laboratuvar Tanı Bilimi – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri

Hemoglobinopatiler ve Talasemilerin Laboratuvar Tanısı

Tam kan sayımı, kan filmi ve ferritin

Yapısal hemoglobinopati taşıyıcı durumlarının çoğunda, film belirli özellikler gösterebilse de (örneğin, HbC ve HbE özelliklerindeki hedef hücreler) FBC’de herhangi bir anormallik görülmez. Bazofilik noktalanma, talasemi özelliğinde ve düzensiz kasılmış hücrelerde  talasemi özelliğinde bulunur.

Kırmızı hücre indeksleri, mikrositoz ve normal veya normale yakın bir Hb ile karakterize edilen talasemi özelliğinin değerlendirilmesinde önemli göstergelerdir. <80 fl ortalama hücre hacmi (MCV) veya <27 pg ortalama hücre Hb (MCH) olası talaseminin göstergesidir, özellikle RBC sayısı normal veya yükselmiş (> 5 1012/l) ve serum ferritini normalidir (> 30 mg/l).

Bununla birlikte, bu sınırlayıcılar, otomatik ölçüm yöntemine ve laboratuvar tarafından atanan normal aralıklara göre bir laboratuvardan diğerine biraz farklılık gösterebilir. Semptomatik hastalardan alınan FBC (örn. -talasemi majör, HbSS) anemi özelliklerini değişken derecelerde ve kırmızı hücrelerin daha ciddi morfolojik anormalliklerini gösterebilir. Oksijen afinitesi artmış hemoglobin vakalarında polisitemi bulunabilir.

Hemglobinopatilerin tespiti, tanımlanması ve miktar tayini

Hemoglobinlerin saptanması, tanımlanması ve miktar tayini prensipleri, çözeltideki hemoglobinlerin yüklerine göre fiziksel olarak ayrılmasına dayanır. Çoğu varyanttaki amino asit ikameleri, tespitlerinin ayrılmaz bir parçası olan toplam yüzey yükünde bir değişiklik meydana getirir.

Dolayısıyla bu tekniklerin bir sınırlaması, aynı yüzey yüküne sahip olmaları durumunda Hb varyantlarının HbA’dan ayırt edilememesidir. Tüm bu testlerin doğru yorumlanması için kan naklinden sonraki üç ay içinde numunenin alınmadığından emin olmak önemlidir.

Talasemi normal değerleri
Alfa talasemi
Talasemi testi değerleri kaç olmalı
Talasemi demir eksikliği anemisi farkı
HbA2 zincirleri
Hemoglobin D hastalığı nedir
Hba0 kaç olmalı
Hb A nedir

Algılama ve Tanımlama

Elektroforez

Temel tarama metodolojisi, bir elektrik alanındaki yüklü bir molekülün (Hb) bir katoda veya anoda doğru göç etmesine dayanır. Yükün gücü ve polaritesi, tamponlanmış ortamın pH’ı ile belirlenir. Göç hızı, destekleyici ortamın gözenek boyutu ve molekül üzerindeki yükün büyüklüğü tarafından yönetilir.

Selüloz asetat yaygın olarak kullanılan bir ortamdır, ucuzdur ve sınırsız raf ömrüne sahiptir; agar yaygın olarak kullanılan bir alternatiftir. Ön tarama için pH alkalidir, Tris–EDTA borat veya Tris-barbiton tamponlarıyla pH 8.4–8.9’da sabitlenir. Bu pH’da çoğu hemoglobin negatif yüklüdür ve katottan anoda doğru göç eder.

Birçok varyant, bu koşullar altında HbA’dan ayrılarak, proteine ​​özgü bir boyayla, örneğin Ponceau S veya Amido siyahı ile boyanarak daha belirgin hale getirilebilen, görünür algılamayı mümkün kılar. Referans kontrollerle işaretlenen göç modeli daha sonra olası tanımlamayı vermek için bir varyant haritasıyla karşılaştırılabilir.

Sabit pH teknikleri, benzer yüklere sahip varyant gruplarının ayrı ayrı ayrılmasına nispeten duyarsızdır. pH 8,4’te iki ortak varyant grubu—HbS, HbD ve HbG; ve HbC, HbE ve HbO Arab – birlikte göç eder. Bu, daha fazla araştırma yapılmadan her gruptaki varyantlar arasında ayrım yapılmasını imkansız kılar.

Tamponun aside dönüştürülmesiyle (örneğin, genellikle sitrat agarda pH 6.3’e) hemoglobinlerdeki yükte farklı bir değişiklik indüklenebilir, bu da göçün hızı ve karakteristik modelini değiştirir.

Hb varyantının asit ve alkali pH’daki nispi hareketlilikleri, varyant haritalarında çapraz referanslıdır ve bu genellikle onun güvenilir bir şekilde tanımlanmasına olanak tanır, örn. pH 6.3’te HbC, HbE ve HbO Arab’dan farklı hale gelecek ve HbS, HbD ve HbG’den ayrılacaktır.

Bazı varyantların kimliği çözülmeden kalacaktır ve farklı teknikler ile daha fazla analiz ile belirlenebilir, örn. izo-elektrik odaklama (IEF) veya HPLC. Bazı nadir vakalar, moleküler düzeyde kesin mutasyonun tanımlanmasını gerektirebilir.

Orak Çözünürlük

Orak çözünürlük testi, HbS’nin varlığı için basit ve hızlı bir taramadır. Pozitif bir ekran, homozigotlar ve heterozigotlar arasında ayrım yapmaz ve yaklaşık %20 HbS konsantrasyonuna kadar bir duyarlılığa sahip olmalıdır. Bu test en çok hızlı bir ekranın gerekli olduğu durumlarda kullanışlıdır, örn. hemoglobinopati durumu bilinmeyen ‘risk altındaki’ etnik gruptan bir hastada genel anesteziden önce kullanılır.

HbS’nin tespiti, oksijeni giderildiğinde göreceli olarak çözünmezliğine ve ardından RBC zarının klasik orak şekline deformasyonuna dayanır. Test tüpünde, eser miktarda saponin eklenmiş sodyum ditiyonit tarafından deoksijenasyon indüklenir. HbS varsa, o zaman deoksi formu, klasik taktoid kristalleri oluşturmak üzere polimerleşir.

Pozitif bir test opak bir görünümü korur (süspansiyondaki oraklanmış RBC’ler nedeniyle), negatif numunelerdeki deoksihemoglobin ise berrak bir hemoglobin solüsyonu verir. Oraklama özelliklerine de sahip olan altı nadir varyant daha vardır, bu nedenle bu tarama HbS için değil, daha çok “oraklama” hemoglobinleri için benzersizdir.

Kimlik her zaman elektroforez ile doğrulanmalıdır. Tersine, HbS konumunda göç eden bir değişken bant her zaman bir orak çözünürlük testi ile doğrulanmalıdır.

Bu ekran, yenidoğanlarda bulunanlar gibi çok düşük HbS seviyelerine karşı duyarsızdır ve bu nedenle yenidoğan taramasının bir parçası olarak kullanışlı değildir. Bununla birlikte, elektroforezin birinci basamak araştırma olarak mevcut olmadığı bireylerde HbS genini saptamak için kullanılabilir, örn. üçüncü dünya ülkeleridir.

İzoelektrik Odaklama (IEF)

İzoelektrik odaklama, son derece hassas ve çok daha karmaşık bir elektroforez şeklidir ve hemoglobinlerin izoelektrik noktalarına göre ayrılmasına dayanır. Bir dizi izoelektrik noktaya sahip düşük moleküler ağırlıklı taşıyıcı amfolitler, bir pH gradyanı oluşturmak için poliakrilamid jel veya agar içine dahil edilir.

Hb ayırma amacıyla 5.5-8.5 pH aralığı kullanılır. Hemoglobinler gradyan boyunca göç ederken, izoelektrik noktalarında (pI) nötr hale gelirler ve göç etmeyi bırakırlar, yani kendi pI’lerine odaklanırlar. pI, bir molekül üzerindeki yüzey yüküne özgü olduğundan, çok küçük bir diferansiyel yüke sahip hemoglobinler bile ayrı ayrı ayrılacaktır.

Prekast jellerde, hemoglobinler aynı yerde tekrarlanabilir şekilde odaklanır, böylece tek bir ayırmada çok daha fazla kesinlik sağlar. IEF’nin artan duyarlılığı nedeniyle, çok küçük konsantrasyonlarda bulunan varyantlar bile çözümlenebilir, örn. Sabit Yay, A2 varyantları, H, Bart’s. Dolayısıyla bu teknik, yenidoğanların kordon kanı taraması için de uygundur.

Kantitatif

Hb fraksiyonlarının miktar tayini, esas olarak RBC mikrositozlu ve normal demir durumu olan kişilerde ve talasemi özelliklerinin ayrımında kullanılır.

Aynı zamanda: (a) bazı değişkenlerin daha ileri karakterizasyonu, örn. -zincir varyantları, HbE; (b) bileşik hemoglobinopati sendromlarının teşhisi; (c) fetal Hb (HPFH) bozukluklarının kalıtsal kalıcılığının teşhisi; ve (d) orak hücre bozukluklarında transfüzyon rejimlerinin izlenmesi.

Hb fraksiyonlarının tahmini, varyantın elektroforez ve ardından elüsyon, mikrokolon kromatografisi, HPLC, radyal immünodifüzyon ve ELISA ile ayrılması dahil olmak üzere çeşitli tekniklerle elde edilebilir.

Mikrokolon Kromatografisi

Mikrokolon kromatografisi esas olarak saptama için HbA2 yüzdesini belirlemek için kullanılır.

Daha sonra elüattaki reçineden yıkanır. Fraksiyonun yüzde konsantrasyonunun tahmini, daha sonra optik dansitometri ile seyreltilmiş bir toplama karşı ölçülür. DEAE (dietilaminoetil) selüloz, bir glisin-KCN veya Tris-HCI tamponu, pH 8.3 ile eşleştirilmiş bir anyon değişim reçinesidir.

HbA2 için normal aralık %1,8-3,5’tir ve yüksek seviyeler (yaklaşık %7,5’e kadar) -talasemi özelliğini gösterir. Normalliği veya hafif (+) talasemiyi doğrulamak için sınırda seviyeler (%3,3-3,7) dikkatli yoruma ve muhtemelen DNA analizine ihtiyaç duyar. -Talasemi özelliğinde, HbA2 seviyesi normal veya düşük olabilir.