SDS-PAGE elektroforez

Jeopolitik Kavramı Yeni jeopolitik kavramı, küresel kaynakların eski politikasından başka bir şey değildir. Büyük endüstriyel güçlerin temsilcileri, tüm bölgelerin kaderini kendi kaynak çıkarlarına tabi kılma ve giderken uluslararası siyasetin diğer düsturlarını feda etme biçimlerinde her zamankinden daha pervasız hale geliyorlar. Kaynak arzı tehdit edildiğinde, söz konusu olan tüm ekonomi ve dolayısıyla çıplak kişisel çıkardır. Bu, en açık şekilde eski SSCB'ye ve özellikle Rusya'ya yönelik muamelede görülebilir. Siyasi stratejilerin ön saflarında yer alan şey, Rusya'nın istikrara kavuşturulması ve demokratik kurumlara destek verilmesi ya da hâlâ nükleer bir güç olan bir devletin endişe verici çöküşünü önleme girişimi değildir. Burada da asıl öncelik Rus etkisinin etkisiz hale getirilmesi yoluyla kaynak rezervlerinin kontrolüdür. Amaç, Hazar Denizi çevresindeki yeni bağımsız devletlerden, Azerbaycan ve Kazakistan'dan Türkmenistan'a kaynak akışını Batı çıkarları doğrultusunda yönlendirmek gerekir. Zbigniew Brzezinski'nin The Grand Chessboard adlı kitabında vurguladığı gibi, ABD'nin Orta Asya'ya müdahalesi tarihsel olarak yalnızca kaynaklarla ilgiliydi ve ABD'nin "küresel üstünlüğü" için "birincil öneme" sahip olmaya devam ediyor. Elbette 11 Eylül 2001'den bu yana ABD'nin bölgedeki çıkarlarının bir de güvenlik boyutu var. Argümanları, yaklaşan kaynak darboğazlarını bir yanılsama ya da sadece bir teknoloji ve matematik sorunu olarak nitelendiren savunucuları yalanlıyor. Bu tür politikalar artık Orta Doğu ve Afrika'nın ötesinde de uygulanıyor ve sadece fosil yakıtlardan başka kaynakları güvence altına almak için kullanılıyor. 1980 gibi uzun bir zaman önce ABD güvenlik dergisi Defence Week'te çıkan bir makalenin endişe verici manşetiydi. Kaynak zengini Güney Afrika için bu korkunun olumlu bir etkisi bile oldu. Batı'nın apartheid rejimine uzun yıllar verdiği desteğin ardından, dönemin ABD Başkanı Carter'ın tavrını değiştirmesinin ardından, Batılı güçler, siyasi yansıma olarak, özellikle de SSCB'nin artan nüfuzu açısından, ırkçı dostlarından nihayet uzaklaştılar. sömürge sonrası Afrika, çok büyümekle tehdit etti. Ancak bu dönemde ABD dış politikasına hakim olan şey, çoğu araştırma ve yorumun öne sürdüğü gibi, yalnızca ideolojik olarak yüklü Doğu-Batı çatışması değildi. Jeostratejik kaynak çıkarları, Doğu-Batı çatışmasının kendisinde bile, her zaman önemli, hatta çoğu zaman baskın bir rol oynadı. Bu ABD'de açıkça tartışılırken, Avrupalılar sömürge sonrası utanç içinde gözlerini kapatmayı seçtiler. "Stratejik kaynaklar" teriminin iki anlamı vardır: kendi topraklarında gömülü önemli kaynaklara sahip herhangi bir ülke, ABD dış politikasının stratejik ilgi alanının bir parçasıdır. Jeopolitik konum Ne Demek Jeopolitik gerilim nedir Jeopolitik Ne Demek tarih türkiye'nin jeopolitik konumu türkiye'nin jeopolitik önemi Jeopolitik önem Nedir Jeopolitik konum örnekleri Jeopolitik Ne Demek coğrafya ABD'nin Kafkaslar ve Orta Asya'daki siyasi çıkarları yakın zamana kadar temelde aynı motivasyondan kaynaklanmıştır. Gernot Erler Global Monopoly'de, amacı bu bölgelerdeki tüm Rus etkisini kalıcı olarak dışlamak olan, "kesinlikle Rus karşıtı bir eğilim" ile yeni bir "çevreleme siyaseti"ni belgeliyor. Ancak Rusya'nın, en kalabalık ve kaynaklara aç iki ülke olan Hindistan ve Çin'in, İslami yarımkürenin ve AB'nin çıkarlarının kesiştiği yer bu Avrasya topraklarındadır. Tehlike, dünyanın azalan kaynakları için verilen savaşta birincil cephe haline gelmeleridir. Nisan 1999'da, NATO'nun 50. yıldönümü münasebetiyle yapılan Kuzey Atlantik Konseyi toplantısında, 1991'de Roma'da başlatılan strateji, NATO'yu Batılı değerlerin ve çıkarların korunması için hegemonik bir ittifaka dönüştürme niyetiyle yinelendi. bu son iki terim eşanlamlı olarak alınmıştır. Bu arada hemen hemen tüm NATO ülkelerinde hızlı tepki kuvvetleri kurulmuştu ve bunlar daha da genişletilecekti. NATO artık diğer bölgelere askeri olarak müdahale etme hakkını açıkça saklı tutmaktadır. Gerekirse bunu BM yetkisi olmadan da yapacak. Her şeyden önce, üyeliğini artırmak için hedefli bir kampanya yürütüyor. Doğu Avrupa'dan sonra Asya, NATO genişlemesinin bir sonraki hedefi. Kafkasya ve Transkafkasya'nın petrol ve gaz ihraç eden ülkeleri, Azerbaycan'dan Kazakistan, Türkmenistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Tacikistan'a kadar şimdiden sözde "NATO ortak ülkeleri" haline geldi. Bu ülkelerin hiçbiri demokratik değil, hepsi klanlar ve oligarşiler tarafından yönetiliyor, ancak yine de NATO üyeliğine aday muamelesi görüyorlar. Bunda NATO'nun tek amacı bu ülkelerin sahip olduğu kaynaklardır. Bu rezervler hem eski Sovyet topraklarının ortasında, hem de artan nüfusları ek kaynaklara en çok ihtiyaç duyan Çin ve Hindistan'ın gelişmekte olan devlerinin kapılarının önünde bulunuyor. NATO'nun kullanılmayan son önemli fosil yakıt rezervlerine ayrıcalıklı erişim sağlama girişimi, hem Rusya'nın hem de 2 milyar Hindistan ve Çin vatandaşının suratına bir tokat olacaktır. Bu üç devlet, üçlü bir ittifak oluşturmak gibi mantıklı bir yanıt alırsa, sonuç yeni bir Doğu-Batı çatışması olacaktır - Asya'ya odaklanması, onu yenilenmiş bir konvansiyonel ve nükleer silahlanma yarışının eşlik ettiği bir Kuzey-Güney çatışması haline getirecektir. Riskin büyüklüğü, Çin'in ve Hindistan'ın artan enerji susuzluğunun zemininde açıkça ortaya çıkıyor. 1976'da Çin elektrik santrallerinin fosil yakıt talebi hala sadece 175,8 milyon TEP idi. 1996'da bu, sadece 20 yılda beş kat artışla 877.8 milyon TEP'e yükseldi. Çin'in uzun süredir yerel arzdan karşılayabildiği tek başına petrol talebi, 1986 ile 1996 arasında yüzde 85 arttı. On yılda neredeyse iki katına çıkan bu artışa, Çin'in artan petrol ithalatı talebi eşlik etti. Hindistan elektrik endüstrisinin fosil yakıtlara olan talebi, 1976 ile 1996 arasında altı kat artarak 57'den 357 milyon TEP'e çıktı. Aynı dönemde, elektrik santrallerindeki fosil yakıt tüketimi beş buçuk kat artarak 300 milyondan 1,66 milyar TEP'e ulaştı. Japonya, Kore ve eski SSCB'nin Asya cumhuriyetleri dışındaki Asya'nın geri kalanında ham petrol tüketimi 1976'dan bu yana üç katına çıktı ve 1986 ile 1996 arasında iki katına çıktı. Çevresel felaket tehdidinin yanı sıra, Asya bölgesinin ihtiyaçları ile Asya talebindeki muazzam büyümeye rağmen önde gelen sanayileşmiş ülkelerin orantısız enerji ithalatı arasındaki çatışma, 'soğuk' ticaret savaşları ve 'sıcak' hayaletini artırıyor.