Solar Malzemeler
1 İlk argüman, güneş kaynaklarının toprak için gıda üretimi ile rekabet ettiğidir, bu nedenle fosil petrokimyasına bağlı kalmak için “etik nedenler” vardır, çünkü aksi takdirde gerekli miktarda gıda üretmek için yeterli ekilebilir alan olmayacaktır.
Bununla birlikte, dünya çapındaki ekilebilir arazi alanı verilerinin de gösterdiği gibi, bu akıl yürütme savunulabilir değildir. Doğal fotosentetik üretim, tamamen kimya endüstrisi tarafından tüketilen yıllık petrol üretiminin üçte birini ve muhtemelen daha fazlasını karşılama kapasitesine sahiptir.
2 İkinci olarak, eleştirmenler arazide aşırı tarım yapmanın tehlikesini belirtiyor. Ancak güneş kaynaklarının enerji kaynağı ve hammadde olarak kullanılmasının bu eğilimleri otomatik olarak şiddetlendireceği şüphelidir.
Bir enerji kaynağı olarak güneş kaynaklarına ilişkin daha önceki tartışmalardan, bu tür enerji mahsullerinin teknolojik ve ekonomik açıdan optimum şekilde kullanılması koşuluyla durumun böyle olmadığı sonucuna varılmıştır.
David O Hall ve Frank Rosillo-Calle tarafından yapılanlar gibi araştırmalar, enerji mahsulleri için toprak erozyonu tehlikesinin ve gübre ve böcek ilacı tüketiminin gıda mahsullerine göre çok daha az olduğunu gösteriyor. Baltalık ormanlık alan (örn. söğüt ağaçları) ile mısır, buğday veya soya fasulyesi arasındaki bir karşılaştırmada, erozyon tehlikesi 12,5 kat daha az, gübre tüketimi 2,1 kat daha az, herbisit kullanımı 4,4 kat daha az, böcek ilacı kullanımı 19 kat daha az ve fungisit kullanımı 39 kat daha küçüktür.
İsveçliler, doğru şekilde kullanıldıklarında biyokütlenin çevreye önemli bir zarar vermediğini keşfettiler.23 Ve bu, kısa süreli ekim nöbeti içeren önerilere veya suni gübreler ve böcek ilaçları olmadan tamamen yapma olasılığına bakmaksızın bile. . Bu nedenle enerji mahsulleri, gıda mahsullerine göre araziye çok daha az yük bindirir.
Bitkileri hammadde olarak kullanmak hiçbir şekilde sadece bir miktar meselesi değildir: aynı zamanda bir kalite meselesidir. Daha önce tartışıldığı gibi, fosil kaynakların aksine, doğal hallerinde güneş kaynaklarının kalitesi o kadar yüksektir ki, giderek daha fazla ürün kullanımının artması, zorunlu olarak monokültürden polikültüre geçişi desteklemeli ve hatta tetiklemelidir.
Monokültürler, başta mısır, buğday, pirinç ve patates olmak üzere giderek daha az tür ve çeşide odaklanan gıda üretiminde meydana gelir, ancak bunlar güneş kaynaklarının yetiştirilmesinde hiçbir şekilde kaçınılmaz değildir. Doğrudan bitkiler tarafından üretilen çeşitli maddelerden yararlanmak için, çok çeşitli özel mahsullerin yetiştirilmesi gerekir.
Kabul edilmelidir ki, esansiyel yağlar gibi gıpta ile bakılan pek çok maddenin çok düşük verimleri bir sorundur, çünkü ticari olarak uygun miktarlar elde etmek için büyük hasatlar gereklidir. Bu nedenle, güneş kaynakları tek bir özel amaç için yetiştirilebilir ve yetiştirilmemelidir.
Organik tarım uygulamalarının durumu, gösterildiği gibi, bitki kaynakları ve artıkları için kapsamlı çok amaçlı uygulamaların fırsatları ve ekonomik avantajları fark edildiğinde daha iyi hale gelir. Fosil ham maddelerin kimyasal ürünlere dönüştürülmesi süreci zehirli atık üretirken, güneş enerjisi ham maddelerinin kullanımı, atık imha maliyetlerinin ek kâr merkezlerine dönüştürülmesi olasılığını ortaya çıkarmaktadır.
Belirli bir ürünün üretimi için gerekli olmayan tüm bitki kalıntıları her zaman biyogaz üretmek için fermente edilebilir. Tek başına üretkenlik hususları, güneş ham maddelerine dayalı bir kimya endüstrisinin enerjisini biyolojik kaynaklardan çekmesine yol açacaktır. Enerji üretimini malzeme kullanımlarıyla birleştirmek, biyokütle girdilerinin daha verimli kullanılmasını sağlar.
Seçim, bir yandan az sayıda temel ürüne endüstriyel bir odaklanma ile az sayıda ekilebilir ürün türüne tarımsal bir odaklanma ile bir yandan çok sayıda temel ürün ve dolayısıyla çeşitli küçük tarım işletmeleri tabanı arasındadır. diğer. Seçim, kaba ve ince, tek operatörlü toplu ekim ve çoğulcu tarım, tek kültüre karşı çok kültürlü kaynak üretimi ve kullanımı arasındadır.
Güneş enerjisi ham maddeleri, mevcut bilgi ve anlayış seviyemizi karşılamayan ve bu nedenle üretimi ulaşılabilecek seviyelerin çok altında tutan fosil kaynak temelinden çok daha üstündür.
Fosil hidrokarbonlardan elde edilen kimyasal ürünler, mevcut atık sorunumuzun birincil nedenidir. Sentetik bileşikleri tekrar bileşen moleküllerine ayırmak ya imkansızdır ya da prosedür karmaşık ve maliyetlidir. Bu, geri dönüşümün kapsamını büyük ölçüde azaltır, çünkü bu maddeler ya doğal olarak bozulmazlar ya da çok yavaş bozunurlar ve bu nedenle ya gömülmeleri ya da yakılmaları gerekir, bu da üzücü çevresel sonuçlar doğurur.
Ancak bitkilerden üretilen kimyasal ürünler, yalnızca doğanın kendisi tarafından geri dönüştürülmez, ayrıca yakıldıklarında zararlı kirleticiler salmaz. Bu, atık sorununun ölçeğini büyük ölçüde azaltır. Buna ek olarak, insanlar atıkların yönetimini daha kolay ve daha ucuz bulacaktır.
Almanya ve diğer ülkelerde yürürlükte olan atık ayırma rejimlerinin yerine, çöp iki basit kategoriye indirgenecek: kolayca geri dönüştürülebilir metal atık ve organik atık. Atıkların geri dönüştürülmesi böylece yenilenebilir bir enerji sisteminin ayrılmaz bir parçası haline gelir.
Bu, her şeyden önce, genellikle ağır metal katkı maddeleri içeren günümüzün petrokimya ürünleriyle taban tabana zıttır. Marjinal olarak daha düşük satın alma fiyatları karşılığında, tüketici önemli ölçüde daha yüksek atık imha maliyetleriyle karşı karşıya kalıyor, yine fosil kaynak endüstrisinin verimli iş modellerinin gelişimini nasıl engellediğinin bir başka örneği.
Kaynak ikamesinin kapsamı, çevresel avantajlar ve güneş ham maddelerinin küçük ve orta ölçekli işletmelere sunduğu daha büyük üretkenlik kazançları göz önüne alındığında, güneş enerjisi kaynağı fikrinin, olumsuz deneyimler temelinde tamamen reddedilmesi. “Modern” tarımsal üretim ters tepebilir.
Tehlikenin varlığı inkar edilemez. Sanayi şirketlerinin kısa vadeli kazançlar için kendi uzun vadeli çıkarlarını bile feda ettikleri sık sık bilinmektedir ve işletmelerin, sektördeki bilinçli olarak geleneksel olmayan alternatifin tam tersini takip eden diğer şirketleri kesinlikle dikkate almadıkları bilinmektedir.
Bununla birlikte, çevresel sorunlar ortaya çıkabileceği için güneş enerjisi hammaddelerine yeniden yönelmeyi reddeden herhangi birinin, yine de bu tür sorunları fosil kaynak tüketiminin sonuçlarıyla karşılaştırması gerekir.
Ancak her şeyden önce, kapsamlı bir geçişi reddeden herkes, güneş kaynaklarının potansiyelini yalnızca onları mevcut fosilleşmiş yapılara entegre etmek isteyenlere bırakıyor. Bu şekilde, monokültür gereksizdir ve güneş kaynaklarının tüm zenginliğini kullanmaktan acizdir.