Pertürbasyon Teorisi
 Pertürbasyon Teorisi Şimdiye kadar tüm etkileşimlerin kendi enerjileri için kullandığımız birinci dereceden pertürbasyon teorisinde, sürecin veya pertürbasyonun, sistemin geri kalanının dengede kalması için yeterince küçük olduğu varsayılır. Öz-enerji terimlerinin bir dizi farklı kaynağının varlığı için bu, her terimi kendi başına ele alabileceğimiz ve yayılan elektronlar sistemi üzerindeki toplam etkiyi, bireysel olarak bir öz-enerji tarafından tanımlanan kısmi etkilerin bir toplamı olarak düşünebileceğimiz anlamına gelir. enerji terimi. Birinci dereceden pertürbasyon sonucu öz-enerji terimlerini yok ettiği için elektron-elektron etkileşimlerinin dikkate alınmadan kalabileceğini gördük. İletken arayüzde iki kurşun A, B ve elastik olmayan etkiler içeren bir sistemi düşünürsek, toplam öz enerji tüm katkıların toplamı olacaktır. Bir iletken ve iki uçtan oluşan bir sistemi göz önünde bulundurarak, iletken içindeki elektron-fonon etkileşimlerini hesaba katarak ve A, B uçlarının termal dengede olduğunu varsayarak öz enerjiler için (matris notasyonunda) elde ederiz. Şu anda ele alınan Green'in denge dışı fonksiyonları dışında, açık sistemlerde elektron taşınmasının ana sorunu, sonsuz yolların öz enerjilerini bulmaktır. Literatür taraması ve örneğin iki uçtaki Hartree potansiyellerinin değişmesi nedeniyle kendi kendine tutarlılık prosedürünü göz önünde bulundurarak, bu gerçekten de biçimciliğin geniş bir şekilde uygulanmasının önündeki ana engeldir. Bir süper hücre yaklaşımında, sorunun çözülmesi aslında daha kolay olabilir. Hartree potansiyelinde bağlı uçların uzunluğu boyunca doğrusal bir artış göz önüne alındığında, sistemin tepkisi, iletken ile arayüzlerde iki yüzey dipolü geliştirmek olacaktır. Birleştirilmiş uçların kütle bölgesinde, elektron dağılımının herhangi bir önyargı voltajı uygulanmadan denge dağılımına yakın olması beklenebilir. Bu durumda denklemler azalacaktır. Burada ΓL(R)(E), iletkenin solundaki (sağındaki) kontağı belirtir. Eğer A kontakları uçların çok içinde hesaplanırsa, böylece yüzey dipolleri iletken arayüzünün bir parçası olur, o zaman bunların yalnızca uçların denge durumu (kimyasal potansiyel μ0 ile) için hesaplanması gerekir. Bununla birlikte, şimdiye kadar, açık sistemlerin taşıma simülasyonları yalnızca yerel bir temel set içinde gerçekleştirildi ve işlemi en hassas elektronik yapı yöntemlerimize, yani düzlem dalga ve tam potansiyel yoğunluk fonksiyonel hesaplamalarına dahil etmenin hiçbir yolu bulunamadı. Pertürbasyon nedir ftr Pertürbasyon Nedir Pertürbasyon egzersizleri Pertürbasyon eğitimi Perturbation Dengesiz Fonksiyonlar Sistemin dengesiz Green fonksiyonu, yukarıda tanımlandığı gibi ileri ve geri kalmış fonksiyonlarına ve elastik olmayan etkiler de dahil olmak üzere kendi enerjilerine bağlıdır. Geliştirilen biçimcilik içinde bunlar aşağıdaki matrislerle verilmektedir. Yük yoğunluğunu ve toplam yükü, denge halindeki bir sistemin geciktirilmiş ve gelişmiş fonksiyonuyla ilişkilendirmek mümkün olsa da, bu yalnızca her iki kurşunun Fermi seviyesinden daha küçük bir enerji seviyesi için dengenin olmadığı durumda geçerlidir. Bir sistemin toplam yükünü hesaplamak için, bölümün sistemin yük yoğunluğuna enerji entegrasyonu iki bölüme ayrılmalıdır: ilk bölüm geciktirilmiş fonksiyon GR(E)'ye dayanır, n1 değerini verecektir. Burada E1, (μA −eV, μB +eV )'nin minimum değeridir. Ara aralıkta, sistem içindeki yük, dengesizlik fonksiyonundan belirlenmelidir. GR gerçek eksenin altında analitik olmadığı ve GA yukarıda analitik olmadığı için, G< için enerji üzerinden entegrasyon gerçek eksen boyunca gerçekleştirilmelidir. E2'nin (μA − eV, μB + eV ) maksimum değeri olduğu yerde. Sistemdeki toplam yük artık sabitlenebilir, böylece n1 + n2 = N0 olur. Burada, dengede olmayan Green fonksiyonunun, iki ucun etkin potansiyelleri arasındaki enerji aralığındaki yük yoğunluğuyla ilgili olduğunu not ediyoruz. Bu aynı zamanda elektron taşınmasının meydana geldiği aralık olduğundan, G<(E)'yi varsayımsal bir çok cisim dalga fonksiyonunun karesiyle ilişkilendirebilir ve taşıma özelliklerini dengesiz Green fonksiyonuna bağlamak için ilişkiyi kullanabiliriz. Dengesiz koşullar altında akımın kesin türevleri, bu bölümün sonunda alıntılanan literatürde verilmektedir. Bununla birlikte, genellikle ikinci nicelemenin sembolleri ve kavramlarında kullanılırlar, bu da onları uzman olmayanlar için anlamalarını oldukça zorlaştırır; temel ilişkiler ayrıca bir sonraki alt bölümde açıklanan sezgisel yöntemle elde edilebilir. Dengesiz Sistemlerde Elektron Taşınımı Dengesiz Green fonksiyonunun köşegen elemanlarının yük yoğunluğuna eşit olduğunu gördük. Bu nedenle fonksiyonu, r ve r olmak üzere iki farklı konumdaki varsayımsal bir çok cisim dalga fonksiyonunun genliklerinin ürünü olarak yorumluyoruz. Burada ikinci terimi, matrisler için kullanılan ve birazdan tanıtılacak olan çarpma sırasına uyacak şekilde yeniden sıraladık. Kaynağın, terimin köşeli parantez içindeki köşegen ifadesi olduğu göz önüne alındığında, yük yoğunluğu için öncekiyle aynı yöntemi kullanırız ve genel bir kaynak fonksiyonu S tanımlarız. Uzayda bir entegrasyona eşit olan bu matrisin izi, iletken yüzeyinden geçen akımı verir. Yalnızca matris ifadesinin iziyle ilgilendiğimizi düşünürsek, ifade basitleştirilebilir. Çarpma sırasının değiştirilmesi, iz sabitini bırakır. Dengesiz koşullar altında bir iletkenin yüzeyinden geçen akım akışını tanımlayan bu denklem, Keldysh biçimciliği içindeki taşıma teorisinin merkezi sonucudur. Ancak, toplam akımı verir ve bu nedenle uçlar aracılığıyla iletken arayüzüne giren ve çıkan akımla sınırlı değildir. Uçlardan geçen bileşenleri izole etmek için öz enerjilerin toplam kurallarını hatırlarız ve yalnızca tek bir bileşen alırız, örneğin bir kurşun A'nın bileşeni yer alır. Dengesiz koşullar altında arayüzden geçen akımın hesaplanması için gerekli bilgi bu nedenle uçların öz enerjisi ve dengesizlik fonksiyonudur. Genel olarak, gerçek hesaplamalardaki ana sorun, iletken arayüzü içinde hesaplanması gereken öz-enerji terimleriyle ortaya çıkar. Sonuç, elastik tünel açma ve Landauer-Buttiker yaklaşımı için elde ettiğimizden oldukça farklı görünse de, denge dışı sonuç aslında elastik formülasyona indirgenebilir. Bu, aynı zamanda, elastik ilişkide biraz gelişigüzel bir şekilde tanıtılan, ancak termal dengedeki kurşunların koşulu altında ortaya çıktığı gösterilebilen Fermi dağılım fonksiyonlarıyla da ilgilenecektir. Eşdeğerliği göstermek için önce G) fonksiyonlarını olağan formda genişletiriz ve yukarıdaki ifadeyi elde ederiz.

Firmanın Piyasa Süreci Teorisi – Endüstride Model- Ödev Hazırlatma – Tez Yazdırma – Proje Yaptırma Fiyatları – Ödev Örnekleri – Ücretli Proje Yaptırma – Tez Yaptırma Ücretleri

Firmanın Piyasa Süreci Teorisi

Neoklasik iktisadın temel yasası

Neoklasik terimini kullanmak, ana akım ekonomi terimini kullanmaktan sadece biraz daha az sorunludur, çünkü bu seçeneklerin (özellikle ana akım) kendilerini açıkça ortodoks olarak tanımlayacak kararlı temsilcilerini bulmak zordur. Bu ortodoksluğun ne olduğunu ve özgün kimliklerini belirleyen kavramsal sınırlarının ne olduğunu tanımlamak daha da zor olacaktır.

Sınıflandırma sorunlarına rağmen, neoklasik terimi bu kitapta, yaygın olarak öğretilen mikroekonomi derslerine atıfta bulunulurken kullanılacaktır: neoklasik teori, piyasa konularının eylemlerini açıklamak için marjinal hesaplamayı kullanan hakim ders kitaplarında yer almaktadır. Başka bir deyişle, neoklasik teori, tüketicilerin davranışlarını fayda fonksiyonu ve kayıtsızlık eğrileri aracılığıyla resmileştirir.

Üretim tarafında ise benzer takımlar uygulanmaktadır. Firma bakış açısından optimizasyon kararlarını temsil etmek için özel olarak anlaşılan marjinal maliyet kullanılır.

Tam rekabet, tekelci rekabet veya tekel olsun, piyasa yapısına bakılmaksızın firma, marjinal maliyet ve marjinal gelir gradyanlarının eşit olduğu nokta tarafından sunulan aynı neoklasik kar maksimizasyonu şemasına göre hareket eder. Bu, MR=MC’nin (marjinal gelir ve marjinal maliyet) sıklıkla gösterildiği, sıklıkla kullanılan tekrarlanan bir formülle sonuçlanır.

Üretim arttığında marjinal maliyetler belirli bir noktaya kadar düşer ve sonra tekrar yükselir. İlk başta maliyet, ölçek ekonomisi nedeniyle azalır (birim başına düşen sabit maliyetlerin yanı sıra), ancak daha sonra azalan getiriler ve artan üretimin olumsuz etkileri nedeniyle artar (bu konu daha sonra ayrıntılı olarak ele alınacaktır).

Cirodaki artış, satılan birimlerin artmasıyla azalır, çünkü ek müşteriler ürünleri indirimli fiyatlarla satın almak için cezbedilir. Burada doğal olarak ceteris paribus olduğunu varsayıyoruz ve bu nedenle müşterilerin yalnızca fiyat değişikliklerine tepkilerini gösteriyoruz (küçük bir istisna, talep eğrisinin marjinal gelir eğrisi ile aynı olduğu ve dolayısıyla her ikisinin de yatay olduğu tam rekabettir).

Marjinal maliyet ve marjinal gelirin gradyanlarının eşit olduğu nokta optimal noktadadır ve aktörlerin davranışlarına ilişkin varsayımlar ekonomiyi bu yönde yönlendiren otomatik denge eğilimlerine yol açar.

Örneğin, üretim, denge noktasından düşükse ve MC ve MR gradyanlarının eşit olduğu noktadan önce yer alıyorsa, marjinal gelir, üretimle ilgili marjinal maliyetten daha yüksek olacaktır. üretim hacmini artırmanın karlılığı sıfırdan yüksektir.

Örneğin bir ayakkabı fabrikası söz konusu olduğunda, marjinal maliyet, başka bir çift ayakkabı üretmek için gerekli olan ek malzemelerin satın alınması gerekliliği anlamına gelir. Marjinal gelir ise, daha düşük bir ürün fiyatıyla cezbedilen yeni müşteriler kazanma avantajı anlamına gelir.

Grafiğin sol tarafında ciro maliyetten daha yüksektir, bu nedenle fabrika arzdaki artışın karlı olacağı sinyalini alır. Bu, MR ve MC gradyanları eşit olana kadar devam eder. Grafiğin diğer tarafında olması durumunda, marjinal maliyet marjinal gelirden daha yüksek olacaktır, bu nedenle üretim hacmi çok yüksek olacaktır.

Sonraki her bir ayakkabı çifti satışlardan elde edilen gelirden daha pahalıya mal olacaktı, bu nedenle üretimden çekilmek daha iyi olurdu: MC ve MR gradyanlarının tekrar eşit olduğu denge noktasına kadar.


Yukarıda açıklanan çözüm hem rekabetçi hem de tekelci yapılarda kullanılmaktadır. Fark, rekabetçi firmalar ve müşteri sayısı nedeniyle farklı görünen eğrilerin şeklindedir.

Ancak aslında mantık, bir işletmenin benzer şekilde açıklanan karar sürecine dayanmaktadır. Bu açıklama yanlış olmasa da oldukça sınırlı olabilir. Spesifik sınır değerleri varsayılarak, eğrilerin şekli ve eylem seçenekleri, resmi modeldeki çözüm aslında MC ve MR’yi karşılaştırma etrafında salınabilir.

O halde, böyle bir yaklaşımın ışığında, temel ekonomi dersinde bir girişimin organizasyonunun genellikle bir “kara kutu” vakası olarak tanımlanması şaşırtıcı değildir. Bir uçta bazı girdiler ve üretim faktörleri kutuya girer ve diğer uçta sonuçlar nihai ürün olarak görünür.

İçeride ne olduğu ayrıntılı olarak analiz edilmiyor ve MC=MR denkleminde gizlenen son derece sınırlı marjinal maliyet yeterince tatmin edici hale geliyor. İçeride ne olduğu önemli değildir, çünkü ne olursa olsun, dış MC ve MR güçleri şirketin belirsiz bir şekilde anlaşılan bir piyasa dengesi yönünde kaymasını sağlar.

Daha önce de belirtildiği gibi, bu açıklama yanlış değil, bağlamsaldır. Eğriler üzerinde uygun varsayımlar ve olası değişikliklerle ilgili varsayımlar yapılırsa (üretimin artması fiyatların düşmesine neden olur ve ardından eğriler boyunca hareketin azalmasına neden olur), o zaman neoklasik sonuçlar kaçınılmaz görünmektedir.

Ancak, gerçekte, firmaların nasıl işlediğini ve faaliyet gösterdiğini bu şekilde açıklamak için böyle bir zorunluluğu varsaymak için hiçbir neden yoktur. Böylece, maksimizasyon denkleminin gerçekleşebileceği tüm koşullar analiz edilebilir.

MC eğrisi ile ilgili problem: sınırlamalar, firmanın faaliyetinin bu yönü için geçerli mi?

Marjinal maliyetler olarak sınıflandırılan (sabit maliyetlerin aksine üretimle birlikte artan) değişken maliyetlerin getirdiği sınırlamalarla başlayalım. MC eğrisi, değişkenliği yansıtan belirli bir U-şekline sahiptir. Klasik şemada, üretimin daha da genişlemesini engelleyen, üretimin artmasından kaynaklanan artan maliyetlerdir. Bu arada, araştırma tarafından belirtildiği gibi, birçok yönetici anketlerde daha fazla genişlemelerini engelleyen faktörlerin, marjinal maliyetin aşırı artması vizyonundan kaynaklanmadığını bildirmektedir.

Ayrıca, cevaplarının analizi, genişlemeyi artırırken, marjinal maliyetlerin sürekli olarak düşebileceğini veya en azından sabit düzeyde kalabileceğini ortaya koymaktadır. 20. yüzyılın ikinci yarısında yapılan araştırmalardan sonra, bu gerçek o kadar dikkat çekici hale geldi ki, bazı durumlarda mikroekonomi ders kitapları sabit bir marjinal maliyetin varlığı olasılığına işaret etmeye başladı.

Bu gerçek, bahsetmeye değer, ancak aynı zamanda, belirli bir üretim noktasında ölçek ekonomileri ortaya çıktığında, standartlaştırılmış uzun vadeli ortalama maliyet eğrisi (LRAC) için belirli bir sorun teşkil ediyor; daha fazla genişleme aşırı bir ortalama maliyete ve dolayısıyla rekabetçi bir pozisyonun kaybına yol açtığında. LRAC’ın şekli, diğerlerinin yanı sıra, artan marjinal maliyetin (MC eğrisi) bir türevidir. Şema, ders kitaplarında da yaygın olarak kullanılır.