Yenilikçi Olmayan Toplumlar
Neden birçok yenilikçi etken içeren bir toplum, ekonomik büyümeyi sağlayan teknolojik ilerleme türlerini yenilemede başarısız olabilir? Kapsamlı olma iddiası olmaksızın beş neden sınıfına dikkat çekiyoruz.
İlk olarak, çevre, algılanan fırsatlar veya zorluklar varsa çok azını sunabilir. Örneğin, üretim teknikleri çevresine iyi uyarlanmış bir toplum, GSYİH’sini artıracak yenilik türleri için çok az görünür fırsat sunabilir.
Bu, bazı statik çevresel nişlere iyi uyum sağlamak için evrimleşen ve daha sonra evrimleşmeyen hayvanlara benzer. Kuzey Amerika’nın Kuzeybatı Pasifik’i gibi zengin bölgelerdeki avcı-toplayıcı toplumlar bu noktada olası bir örnekti.
İkincisi, insanlar aslında mevcut olan fırsatları algılayamayabilirler. Dış çevre göz önüne alındığında, algıladıkları, o çevreyi nasıl yorumladıklarına bağlıdır. Erken modern zamanlarda Avrupalılarda olduğu gibi, dünya görüşü mekanik olan bir kişi, bir meydan okumayla karşı karşıya kaldığında, mekanik çözümler aramaya meyledecektir. Dünya görüşü mistik olan biri, sihirli çözümler aramaya meyledecektir.
Tutum veya yaklaşımdaki bir değişiklik, değişmemiş bir çevrede önceki nesillerden saklanan fırsatları ortaya çıkarabilir. Bunun geçerli bir açıklama olması için, “yanıltıcı” bir dünya görüşünün varlığı, algılanan fırsatlar karşısında inovasyon eksikliğinden çıkarılmamalıdır.
Bunun yerine, dünya görüşünün, tanımlanabilir bir zorlukla yenilikçi bir şekilde başa çıkmak için gerekli yönde aramayı engellediği gösterilmelidir. Örneğin, askeri yenilgiyle karşı karşıya kalan birçok hükümdar, Tanrılarının lütfunu neden kaybettiklerini sorarken, diğerleri askeri teknoloji ve taktiklerindeki başarısızlıkları ararken törensel açıklamalarda bulundular.
Üçüncüsü, insanlar gerekli riskleri almak için yeterli kişisel ödül almayı beklemedikleri için yenilikçi olmayabilirler. Gelmeyen ev sahipleri veya açgözlü bir devlet, tüm kazanca el koyabilir. Fikri mülkiyet hakları, yenilikçilerin yeniliklerinden kazanç sağlayamayacak kadar yetersiz olabilir.
Bu açıdan, inovasyonu motive etmek için gerekli olan kazancın sadece inovasyonun maliyetlerini ve risklerini aşan bir miktar olduğunu hatırlamak önemlidir; inovasyonun toplum için yarattığı kazancın tamamı değildir.
Birçok eski imparatorlukta ve yirminci yüzyılın SSCB’sinde olduğu gibi, devletin fiziksel ve fikri mülkiyete sahip olduğu yerlerde, yenilikçi başarıdan elde edilen kazanımların çok azını kendine mal edebilirken, başarısızlığın cezalarının çoğunu çekebilir. İnovasyon için caydırıcı unsurlar o zaman çok güçlüdür.
Dördüncüsü, insan kurumları yenilikçi faaliyete çeşitli kısıtlamalar koyabilir, cezalandırabilir ve hatta yasaklayabilir. Güçlü kazanılmış menfaatlerin çoğu zaman inovasyondan kaybedecekleri çok şey vardır. Devlet, sendikalar, loncalar, işletmeler ve diğer birçok kurum, yenilikçi faaliyetleri boğarak mevcut rantlarını korumaya çalışabilir. Dini doktrinler bazen teknolojik ve bilimsel ilerlemeyi kınayabilir ve boğabilir.
Toplumun kurumları gücü ne kadar yoğunlaştırırsa, kazanılmış menfaatlerin yeniliği boğması o kadar olasıdır. Ancak gücün yoğunlaşması ile yaratıcı ve yenilikçi faaliyetlerin bastırılması arasındaki ilişki basit değildir. Güçlü yöneticiler bir faaliyeti onayladıklarında, büyük kaynakları ona yönlendirebilir ve başarı için büyük ödüller sunabilirler.
Yenilik sürecinde yenilikleri destekleyerek yeni fikirlerin
Yenilikle ilgili farklı kurum ve kuruluşlar
Yenilik ile ilgili örnekler
Yaratıcılık ve yenilik yönetimi nedir
Toplumsal yenilik örnekleri
Yeniliğin içsel kaynaklarından biridir
Yenilik sürecinde pazara ilişkin ve teknolojik bilgilerden hareketle
Yeniliğin insanların yenilik aracılığıyla
Bu nedenle, Çin imparatorları ister Sung hanedanlığı dönemindeki matematik ister 15. yüzyılın başlarındaki yabancı denizcilik faaliyetleri olsun, bazı faaliyetleri zorlamak istediklerinde, ilerlemeleri ve , atom fiziği ve roket.
Ancak bu tür merkezi kararlardaki tehlike, yetkililerin ilgisinin azalması ve bununla birlikte faaliyete ve hatta başarılmış olanın hatırasına destek vermesidir. Bu, Çin’de birçok kez, imparatorluk mahkemesinin astronomi, saatler ve denizaşırı keşifler gibi faaliyetlere ilgisini kaybettiği zaman oldu.
Merkezi otorite ile ilgili bir başka tehlike de, Sovyet yetkililerinin Lysenko’nun kazanılmış özelliklerin kalıtımı hakkındaki hatalı teorilerini desteklemesi, SSCB’nin biyolojik bilimini onlarca yıl geriye götürdüğü zaman olduğu gibi, bazı faaliyet alanlarının dini veya siyasi dogmalarla ters düşmesidir.
Merkezi gücün bir diğer dezavantajı, ortak çıkarları doğrultusunda hareket etmeye çalışan birey gruplarının, yetkililerin çıkarları doğrultusunda yargılanacak ve kontrol edilecek olmasıdır. Tüm bu nedenlerle, gücü merkezsizleştiren çoğulcu kurumlar, uzun vadede icat ve yenilik için daha verimli bir zemin sağlar.
Bir güç ilgisini kaybederse ya da düşmanca davranırsa, Katolik Kilisesi’nin erken modern bilimin çoğunu kınarken Anglikan din adamları onu kucakladığında olduğu gibi, ilgisini çekecek bir başkası olması muhtemeldir.
Birçok küçük güç kümesiyle, bunlardan birinin bazı yeni inovasyonları desteklemeyi avantajlı bulma olasılığı daha yüksektir. Bu şekilde, Avrupa şehirleri, daha geniş bir otorite çok az kazanç ve hatta tehdit görmüş olsa da, şehre getirecekleri avantajlar için 12. ve 13. yüzyıllarda ortaya çıkan üniversiteleri sık sık teşvik etti.
Çoğulcu kurumlar, aynı zamanda, grupların kendi ortak çıkarlarına uygun araştırma hatlarını takip edebilecekleri, faaliyetlerinin değerinin daha yüksek makamlar tarafından yargılanmadan ve muhtemelen kontrol edilmeden, kurallara uydukları sürece, “özerk eylem alanları” yaratma eğilimindedir. belirli geniş grup davranış normları. Batı’nın çoğulcu kurumları bunu en azından son 1000 yıldır yaparken Çin’in yekpare kurumları tipik olarak yapmadı.
Beşincisi, insanın yenilikçi faaliyete yönelik eğiliminin kendisi bastırılabilir. Endemik zayıflatıcı hastalıklar, insanların yenilikçi hayvanlar olmaktan çıktığı ölçüde insan enerjisini ve inisiyatifini azaltabilir. Örneğin, suda uzun süre durmayı gerektiren üretim, nüfusun bir bölümünde bu tür etkiler üretebilir.
Hayatta kalma koşulları o kadar sert olabilir ki, yenilikçi faaliyetler için hiçbir entelektüel ve duygusal çaba mevcut olmayabilir. Bazı dinler, “öteki dünyalılığı” teşvik ederek enerjiyi yenilikçi olmayan faaliyetlere kanalize ederek benzer etkilere sahiptir. Dünyada başarıyı Tanrıların onayının bir işareti olarak görenler, yenilikçi faaliyetleri teşvik etme eğilimindedir.
Teknolojik yenilik aktif olarak cesareti kırıldığında veya yukarıdaki nedenlerden herhangi biri için yetersiz bir ödül taşıdığında, maliyet ve fayda algısı, yenilikçi faaliyetleri sanat, spor veya tören faaliyetleri gibi büyümeyi sağlamayan faaliyetlere yönlendirebilir. Bu durumlarda, bir toplum yenilikçi ve oldukça medeni kalabilir, ancak statik ürün ve süreç teknolojileri bağlamında olabilir.