Deneysel olarak belirlenen parametrenin değerinin nihai test sonucunu oluşturduğu çalışmalar vardır. Bu kategoriye, çalışmanın sonucu olarak mutlak değerlerin gerekli olduğu fiziko-kimyasal parametrelerin belirlenmesi dahildir.
Erime noktasının belirlenmesinde çalışmanın amacı, erime sıcaklığının “gerçek” değeridir ve bu nedenle bu durumda, ölçümün güvenilirliğini mümkün kılarak yargılayabilmek önemli olmalıdır. termometrenin kalibrasyonunu kabul edilmiş bir standarda geri götürmek gerekir.
Ancak bu gerekliliğin ilk bakışta göründüğü kadar katı bir şekilde yorumlanması gerekmeyebilir ve bazı durumlarda oldukça kolay bir şekilde yerine getirilebilir. İlgili terazinin üreticisi tarafından sağlanan kalibrasyon ağırlıklarını kullanırken, test tesisi, bunları ulusal standarda göre kalibre eden üreticinin sertifikasına güvenebilir.
Sıcaklık belirlemeleri için, ilgili termometreler veya ölçüm cihazları, aralıklarla, test tesisinde standart bir termometre ile kontrol edilebilir ve bu da ulusal standarda göre arada bir kalibre edilebilir.
Uluslararası bir ölçüm standardına göre yukarıda bahsedilen kalibrasyonlar, ölçüm hassasiyeti spektrumunun bir ucunu temsil ediyorsa, kalibre edilmesi çok zor olan başka ölçüm cihazları olabilir. Bir cihazı herhangi bir standarda göre kalibre etmenin zorluğunun en açık örneklerinden biri, saha çalışması ekipmanının püskürtme nozullarında ve genel olarak saha çalışmalarında test öğesinin uygulanmasında görülebilir.
Püskürtücüden çalışırken temsili bir numune almanın açık teknik zorluklarının yanı sıra, bu tür ekipmanın kalibrasyonunu kesin bilimden daha az yapan bazı başka fiziksel / kimyasal belirleyiciler de vardır. Püskürtme ekipmanı tarafından hazırlanan preparat çıktısı, nozülün iç çapının yanı sıra uygulanan basınç ve test öğesi preparasyonunun viskozitesi ile belirlenir.
Test öğesi preparatını içeren tankta elde edilen basınç yalnızca yaklaşık bir değere ayarlanabilir, müstahzarın viskozitesi dış sıcaklıkla değişebilir ve nozülün deliği daha iri parçacıklar tarafından kısmen tıkanabilir.
Bilgisayarlı Sistem Validasyonu Nedir
Bu olaylardan herhangi biri, bu nedenle, cihazın çıktısını belirsiz bir şekilde değiştirme eğiliminde olacaktır. Ayrıca, bir herbisit "alan başına aktif bileşen ağırlığı" cinsinden dozlanacaksa, bu "dozun" tam olarak uygulanması sadece püskürtme cihazının çıktısına bağlı olmayacaktır ("başına verilen hacim veya ağırlık bakımından" zaman birimi ”) ve aynı zamanda alandaki cihazın tam hareket hızına da bağlıdır.
Bu koşullar altında, kesin kalibrasyonlar mümkün değildir ve bu tür ekipmanların GLP uyumlu karakterizasyonu başka yöntemler içermelidir. Saha çalışmaları için kullanılan bir test öğesinin konsantrasyonunu, homojenliğini ve stabilitesini belirleme olasılığına benzer şekilde, gerçek tank karışımının da analiz edilmesine gerek yoktur, ancak bu parametrelerin bir laboratuvar deneyinde belirlenebileceği durumlarda, Örneğin püskürtme ekipmanının kalibrasyonu, standart basınç, sıcaklık, viskozite vb. koşulları kullanılarak laboratuvarda ayrı bir deney olarak da gerçekleştirilebilir.
Bir çalışmanın sonuçlarına yalnızca çalışmanın kendisi kadar güvenilebilir, düzgün bir şekilde yürütülüyor, ancak aynı zamanda yalnızca koşullar çalışmayı çevreleyen bu güvenin destekleyici olduğu anlaşılabilir. Aparatların, materyallerin ve reaktiflerin uygunluğu, bu nedenle bu karardaki kilit noktalardan biridir.
Malzemelerin uygunluğu basitçe özelliklerine göre belirlenebilir. Öte yandan, aparat ve aletlerin uygunluğu, çalışma ile ilgili bir bağlamda ele alınması gerekebilecek gerekli kalibrasyonlar yoluyla bunların düzgün işleyişinin gösterilmesini içermelidir. Reaktiflerin uygunluğunun belirlenmesi için bir başka husus önemlidir.
Amaçlanan amaca uygun olması için, bir reaktifin doğru şekilde çalışması gerekir; bu, geriye dönük olarak tespit edilmesinin mümkün olmayabileceği bir parametredir. Bu nedenle, reaktiflerin geçmişte uygun şekilde kullanılması için en azından dolaylı güvence sağlamak için, GLP bunların gerçek ve tam etiketlerinde ısrar eder.
Bilgisayarlı Sistemler
Bilgisayarlı sistemler, günlük hayatımızın çeşitli alanlarında, ancak özellikle güvenlikle ilgili, GLP gerektiren çalışmalar ve test tesislerinde, farklı görevlerin giderek artan bir bölümünü üstlenmiştir: Planlama sırasında kullanılırlar, Otomatikleştirilmiş araçlardan doğrudan veya dolaylı veri yakalama, verilerin kaydedilmesi, işlenmesi, raporlanması, genel yönetimi ve depolanması ve ayrıca birçok alanda kontrol ve yönlendirme işlevleri dahil olmak üzere çeşitli amaçlarla çalışmaların yürütülmesi ve raporlanması ekipman çeşitleridir.
Bu farklı faaliyetler için, bilgisayarlı sistemler, basit, mikroçip kontrollü bir cihazdan, kişisel bir bilgisayardaki bir uygulamadan, programlanabilir bir analitik aparattan, çok işlevli karmaşık bir laboratuar bilgi yönetim sistemine (LIMS) kadar değişen karmaşıklıklara sahip olabilir.
Ancak, bilgisayar katılımının ölçeği ne olursa olsun, GLP İlkelerinin takip edilmesi gerektiği mantıklıdır. Bununla birlikte, bilgisayarlı sistemlerin GLP kurallarına uygunluğunu sağlamak için GLP İlkelerinin doğru uygulanması, en azından kısmen GLP'nin kökenlerinden kaynaklandığı düşünülebilecek bazı problemler ortaya çıkarabilir.
GLP'nin ilke ve düzenlemelerinin ilk formüle edildiği dönemde, veri toplama esas olarak verilerin manuel olarak kaydedilmesiyle gerçekleştiriliyordu. Bu nedenle, çeşitli reçeteler, kurallar ve prosedürler öncelikle manuel veri kaydetme sürecine uyarlandı ve bu nedenle elektronik veri toplama ve yönetiminin artan kullanımı, bu kuralların bilgisayarlı sistemlere uygulanabilirliği açısından yorumlanmasına yeni bir bakış gerektirdi.
Zorluklar ve problemlerle karşılaşıldı çünkü "bilgisayarlı sistem" terimi, çok çeşitli çok farklı ekipman ve çeşitli karmaşıklıktaki uygulamaları içerebiliyor olabilir. Bilgisayar katılımının ölçeğine bakılmaksızın, GLP İlkelerini bilgisayarlı sistemlere uygulama gerekliliği nedeniyle, bu sorun, ilklerden biri olarak GLP'nin bilgisayarlı sistemlere uygulanması için İngiltere yönergeleri ile 1980'lerde zaten çalışılmıştır. bu alanla ilgili belgelerdir (Birleşik Krallık, 1989).
ABD EPA, İyi Otomatik Laboratuar Uygulamalarının (GALP'ler; EPA, 1995) yayınlanmasıyla aynı şeyi takip etti ve OECD GLP İlkeleri bağlamında kullanımlarının belirli sorunları, bir OECD Konsensüs Belgesinde de (OECD No. 10, 1995). Son zamanlarda, ABD FDA ayrıca “Elektronik Kayıtlar; Federal Sicilde Elektronik İmzalar ”.
OECD İyi Laboratuvar Uygulamaları İlkeleri, bilgisayarlı sistemlerin GLP uyumluluğunun nasıl tespit edileceğini ve sürdürüleceğini ayrıntılı olarak açıklamadıklarından, bilgisayarlı sistemlerin GLP uyumluluğunu sağlamak için uygulanmaları gereken yollarla özellikle ilgilenmezler. lekeli. “Bilgisayarlı sistem” terimi altında ne tür bir ekipmanın dikkate alınacağına dair bir tanım bile yapmadılar.
Tepe Ölçüm / Analiz Parametreleri
Sağlamlık testlerinde, tepe ölçüm / analiz parametreleri de düşünülebilir.17,20 Bu tür parametreler, dedektör sinyalinin ölçümü ile ilgilidir ve tepe alanları, tepe yükseklikleri, tutma süresi ve çözünürlük gibi yanıtları etkiler. Bu yanıtların kalitesinin iyileştirilmesine izin verirler. Bu faktörler, genellikle analist tarafından yalnızca varsayılan ayarların kullanıldığı bir enstrümanın veri işleme yazılımında bulunabilir.
Fotodiyot dizisi veya ultraviyole (PDA / UV) algılama parametreleri, sinyal işleme parametreleri ve tepe saptama parametreleri olarak ikiye ayrılabilirler.20 PDA / UV saptama parametrelerinin örnekleri, saptama ve referans dalga boyları ve bunların bant genişlikleridir; sinyal işleme parametreleri, veri toplama hızı ve filtreleme türü ve miktarı; ve tepe algılama parametreleri, tepe genişliği ve eşik.
Ayrıca, entegrasyon hassasiyeti faktör olarak seçilebilir. Bununla birlikte, algılama dalgaboyu dışında, bu faktörlerin hiçbiri genellikle bir sağlamlık testi için uyarlanmaz veya seçilmez. Bu faktörlerin değerleri genellikle varsayılan değerlerinde tutulur ve birçok analist potansiyel önemlerinin farkında bile değildir.
Bununla birlikte, etkileri, referans 20’den çıkarılmış iki elektroferogramın gösterildiği Şekil 3’ten görülebilir. Kimyasal deneysel koşullar sabit kalırken, sadece yukarıda bahsedilen parametrelerde farklılık göstererek kaydedildi. Sadece tepe ölçüm / analiz parametrelerindeki değişikliklerin bazı yanıtların çok farklı değerlerine yol açabileceği açıktır. Örneğin, Şekil 3’teki en yüksek çözünürlük A ve B parametre setleri için sırasıyla 1.01 ve 2.36 idi.
Bazı Faktörler ve Seviye Düzeyleri Örnekleri
Bazı kiral ayırmaların 22, 23 sağlamlık testlerinde incelenen faktörler ve seviyeleri Tablo 2 ve 3’te verilmiştir. Tablo 2’deki faktörler, propranolol, prazikuantel ve varfarin için kiral ayırma yöntemlerinden seçilmiştir.22 Tüm faktörler kantitatiftir ve uç seviyeleri nominal etrafında simetrik olarak yerleştirilmiştir.
Tablo 3’teki faktörler, timolol için susuz bir kiral ayırma yönteminden seçilmiştir.23 Bir kalitatif faktör (1), yani CE ekipmanının tipi incelenmiştir. Ekipman kontrolü, veri toplama ve işleme için farklı yazılım sürümlerine sahip iki HPCE sistemi, A ve B karşılaştırıldı.
Uç seviyelerin genellikle nominal etrafında simetrik olarak yerleştirildiği altı niceliksel faktör ((2) – (7)) de araştırıldı. Yalnızca kapiler sıcaklık için asimetrik seviyeler seçildi, yani en düşük seviye nominal değere eşitti çünkü ekipman 151C nominal değerin altında soğutmaya izin vermedi.
XRD analizi
Xrd grafiği nasıl yorumlanır
XRD analizi makale
XRD piklerinin yorumlanması
Rietveld analizi
Xrd ile malzemenin hangi özellikleri belirlenir
Xrf analizi nedir
XRD grafiği
DENEYSEL TASARIMLARIN SEÇİMİ
Seçilen faktörlerin etkisi, bir dizi faktörün aynı anda çalışılmasına izin veren deneysel bir düzenek olan deneysel bir tasarım yoluyla değerlendirilir. Literatürde çeşitli deneysel tasarım türleri açıklanmaktadır.
Sağlamlık testinde, fraksiyonel faktöryel (FF) veya Plackett-Burman (PB) tasarımları gibi iki seviyeli tarama tasarımları en sık uygulanır.6,9,18,19 Bu tasarımlarda her faktör iki seviyede incelenir. Nispeten az sayıda deneyde (NZf + 1), nispeten yüksek sayıda faktörün f bir yanıt üzerindeki etkilerinin değerlendirilmesine izin verirler.
Faktör sayısı, gerekli deney sayısını belirler. Sağlamlık testlerinde kullanılan tasarımlar, 6 ve 9 numaralı referanslarda ayrıntılı olarak tartışıldığı gibi analist tarafından oluşturulabilir. Bununla birlikte, (ticari) yazılım paketleri kullanılarak da seçilebilirler.19,27–37 Belirli bir sayıda faktörü değerlendirmek için hem FF ve PB tasarımları kullanılabilir.
Sağlamlık testinde en sık uygulanan tasarımların 8, 12 veya 16 deneyi vardır. Referans 9’da, değişen sayıda faktör için birkaç FF ve PB tasarımı önerilmektedir. Belirli sayıda faktör için, genellikle iki FF ve iki PB tasarımı sunulur. Tasarım özellikleri ve deney sayısı bakımından farklılık gösterirler.
Analist, imkansız faktör kombinasyonları oluşturmaktan kaçınmalıdır.6,9 Bu, örneğin, iki seviyeli bir tasarım aracılığıyla sağlamlık testinde faktörler olarak hem parti numarasını hem de kapiler üreticisini seçerken meydana gelir. Her iki üretici için de var olan iki benzersiz parti numarasını tanımlamak imkansızdır. Her iki faktörü de incelemenin yolu, iç içe geçmiş tasarımlar kullanmaktır.
Üç seviyeli tam faktöryel, merkezi bileşik (CCD) ve Box-Behnken tasarımları gibi üç veya daha fazla seviyeli yanıt yüzey tasarımları bazı vaka çalışmalarında uygulanır.
Bununla birlikte, yöntem sağlamlığını değerlendirmek için bu tasarımlara ihtiyaç duyulması birkaç nedenden dolayı gereksiz görünmektedir. İlk olarak, bu tasarımlar, belirli bir sayıda faktörü incelemek için iki seviyeli tarama tasarımlarından daha fazla deney gerektirir. Örneğin, üç faktörü incelemek için, üç seviyeli tam faktöryel tasarım 1⁄4 27 deney ve bir CCD en az 15 deney gerektirirken, 8 (FF veya PB) veya teorik olarak 4 deneyle bile iki seviyeli tarama tasarımları (FF tasarımı) 14 kullanılabilir.
İkinci olarak, deneylerin sayısı önemli ölçüde arttığı için bu tasarımlar üç faktörden fazla faktör incelendiğinde pratik olmaz. 14,16,17 Dayanıklılık testinde, genellikle (çok) üç faktör değerlendirilir. Üçüncüsü, yanıt yüzeyi tasarımları, genellikle yöntem optimizasyonu bağlamında yanıtı modellemek için kullanılır.14 Optimizasyon için, faktörlerin seçilen aralığı sağlamlık testindekinden çok daha büyüktür.
Yanıtlar ayrıca incelenen optimizasyon aralığında genellikle eğri bir davranışa sahiptir. Sağlamlık testinde ise yalnızca küçük bir aralık seçilir. Optimizasyon sırasında değerlendirilen geniş aralıkta yanıtın doğrusal olup olmadığına bakılmaksızın, yanıt genellikle sağlamlık testinde incelenen küçük aralıkta doğrusal olarak kabul edilebilir.
Bu, Şekil 4’te gösterilmektedir. Yöntem optimizasyonu sırasında yanıtın bir faktörün bir fonksiyonu olarak incelendiğini (0-100 seviyeleri) ve eğri bir ilişki elde edildiğini varsayalım. En uygun yanıt, örneğin 100’e yakın bir faktör düzeyinde elde edilen en büyük yanıttır. Çoğu zaman optimizasyonda en iyi değer, en uç düzeylerden birinin yakınında bulunur; pek çok yanıt orta düzeyde bir optimum olduğunu göstermez.
Sağlamlık testi sırasında, bu nominal değer 100 civarındaki küçük bir aralık, örneğin 95-105 veya hatta daha küçük bir aralık incelenecektir. Tepki ile faktör arasındaki küresel ilişki eğri olmasına rağmen, Şekil 4’te görülebileceği gibi, küçük aralıkta doğrusal olarak kabul edilebilir.