SİTOLOJİ
Sitopatoloji
Bu bölüm, tanısal sitopatolojinin genel ilkelerinin özet bir incelemesini sağlamayı amaçlamaktadır. Bu, büyük ölçüde görsel bir konudur ve bu nedenle, uygun şekilde bol miktarda örnek ve illüstrasyon dahil edilmiştir. Bu hiçbir şekilde konuyla ilgili teknik veya teşhis amaçlı bir inceleme değildir. Sistematik, ayrıntılı bir kapsam için, ilgilenen okuyucu, bazıları bu bölümün sonunda listelenen birçok referans çalışmadan birine başvurmaya teşvik edilir.
Giriş
Sitoloji, hücrelerin yapısı ve işlevi üzerine yapılan bilimsel çalışmadır. Sitopatoloji, sağlık ve hastalıktaki hücrelerin tarama, teşhis ve araştırma amaçlı incelenmesi ile ilgilenen bir laboratuvar tıbbı dalıdır.
Tarama, premalignant veya erken malign değişiklikleri saptamak için asemptomatik bireylerden alınan örneklerin incelenmesini içerir. Teşhis çalışması, belirlenmiş hastalık belirtileri veya semptomları olan hastalardan alınan materyalin değerlendirilmesini içerir.
Bir sitoloji örneğinin içeriğinin, hedef doku veya lezyonun hücre popülasyonunu doğru ve tekrarlanabilir şekilde temsil etmesi temel bir önermedir. Gerçekte, bir takım kafa karıştırıcı değişkenler bazen bu varsayıma az ya da çok aykırı davranır.
Işık mikroskobu ile dikkatli bir sitomorfolojik değerlendirme, tanısal sitopatoloji uygulaması için esastır ve geleneksel olarak birçok bilgi, hücre örneklerinin karşılık gelen histolojik bölümlerle doğrudan karşılaştırılmasından elde edilmiştir. Bununla birlikte, uygun şekilde örneklenmiş, en iyi şekilde korunmuş ve iyi boyanmış malzemelerde bile, bu tür ekstrapolasyon çalışmalarında bazı sınırlamalar vardır.
Hücre kültürü, viral sitopatik ve diğer toksik etkileri saptamak için ölümsüzleştirilmiş hücre dizilerini kullanır. Bu ve yeni, özel mikroskopi, mikrosuction ve mikrodiseksiyon teknikleri, canlı protoplazmanın dinamik fizyolojisine ilişkin içgörü sağlar. Ancak şu anda, bunlar ana akım tanısal sito-patolojiye periferik olarak kabul edilmektedir ve viral tanı veya araştırma çalışmalarında daha yaygın olarak karşılaşılmaktadır.
Sitoloji Ne Demek
Sitoloji raporu nedir
Eksfolyatif sitoloji örnekleri
Servikal sitoloji Nedir
Negatif sitoloji ne demek
Sitoloji neyi inceler
Kuşkulu sitoloji ne demek
Sıvı bazlı sitoloji değerleri
Sitoloji Örneği Türleri
Çoğu klinik sitoloji numunesi aşağıdaki işlemlerden biriyle elde edilir.
Pul pul dökülme
Örneklenen hücreler epitelyal bir yüzeyden doğal olarak dökülür (pul pul dökülür). Örnekler arasında balgamda bulunan hücreler (balgam söktürülmüş), idrarda (boşaltılmış veya kateter veya sistoskop yoluyla) ve meme başı akıntısı (ifade edilmiş) yer alır.
Kendiliğinden pul pul dökülen hücreler, mekanik yollarla zorla soyulan hücrelerden görünüş olarak farklılık gösterir, parçalara ayrılma ve tek tek atılma veya küçük kümeler halinde olma eğilimindedir.
Bu tür hücreler, hücre zarının sertliği, doğal hücre iskeleti kuvvetleri, yüzey gerilimi, yerel mikro ortamın doğası ve dökülmeden bu yana geçen süre gibi faktörlere bağlı olarak genellikle küresel bir form alırlar. Daha sonra ana hatlarıyla belirtildiği gibi, hem sitoplazmayı hem de çekirdeği içeren bir dizi dejeneratif değişikliğe duyarlıdırlar.
Aşınma
Örneklenen hücreler, fiziksel kuvvet (aşınma) ile soyulmanın sonucudur. Örnekler arasında fırçalama (örn. Bronş, serviks), kazıma (örn. Meme başı, deri, serviks) veya lavaj (örn. Bronş) bulunur; burada izotonik salin enjekte edilir ve yeniden aspire edilen sıvı inceleme için sunulur. Doğal olarak pul pul dökülmüş hücrelerin aksine, bu hücreler genellikle daha büyük gruplar veya kohezif kümeler halinde daha iyi korunma eğilimindedir.
Aspirasyon
Vücutta, inceleme için bir tür hücresel malzeme elde etmek için iğne ile kolayca erişilemeyen birkaç organ veya bölge vardır. Radyolojik görüntüleme teknikleri, aksi takdirde palpe edilmesi zor olan küçük, derin, hareketli lezyonların lokalize edilmesine yardımcı olabilir.
Hücreler, sıvı dolu bir boşluk veya katı dokudan, emmeli veya emmeden bir iğne yoluyla elde edilir. Örnekler arasında tümörler, perikardiyal, plevral veya peritoneal sıvı (parantez), beyin omurilik sıvısı (lomber veya sisternal ponksiyon) ve vitröz mizah yer alır.
İnce iğne aspirasyonu, bir lezyona yerleştirilen bir şırıngaya sıkıca tutturulmuş ince delikli bir iğne (19-25 gauge) kullanır. Şırınga pistonu kısmen geri çekilir, böylece bir vakum yaratır ve lezyonel hücreleri aspire eder.
Hücresel hasadı arttırmak için emmeyi sürdürürken, bir lezyondan birkaç tanesi farklı yönlerde geçer. Tamamlandığında, iğnenin lezyondan çekilmesinden önce basıncı eşitlemek için piston serbest bırakılır.
Şırınganın tek elle kullanılmasını kolaylaştırmak için tasarlanmış çeşitli “tabanca kabzası” ekleri ticari olarak mevcuttur ve karşı eli palpasyon için serbest bırakır. Yüzeysel yerleşimli lezyonlar için bazıları tarafından emmeden iğne örneklemesi tercih edilir.
İnce iğne aspirasyonu, büyük ölçüde ucuz, hızlı, büyük ölçüde atravmatik olması ve bu nedenle az komplikasyon ve az kontrendikasyonla iyi tolere edilebilmesi nedeniyle yaygın bir popülerlik kazanmıştır. Perkütan lezyonlar genellikle lokal anestezi gerektirmez. Bir endoskop aracılığıyla transrektal, transvajinal, transplevral ve transperitoneal yollar da denenebilir.
Kemik iliği aspiratları normalde tanısal hematopatoloğun görevidir.
Tatmin edici bir aspiratın elde edilememesi, mutlaka kötü tekniğe atfedilebilir. Desmo-plastik, hiyalinize veya vasküler lezyonlar, yaygın nekroz, kistik değişiklik veya hemorajinin tümü yeterli hücre örneklemesini engelleyebilir.
Bulaşma teknikleri
İdeal smear, hızlı kuruma ve sabitlemeyi sağlamak ve lekenin optimum şekilde nüfuz etmesini sağlamak için eşit şekilde yayılmış, homojen olarak ince ve düz olmalıdır. Doğrudan yayma teknikleri, taze materyalin bir slayt boyunca başka bir slayt, kazıma veya spatula kullanılarak yayılmasını içerir.
Dolaylı smear teknikleri, sıvı içinde süspanse edilmiş materyali kullanır; salin veya taşıma ortamı. Bir hiposelüler örnekten verimi artırmak için bir ara adım olarak bir hücre konsantrasyonu prosedürü gerçekleştirilebilir.
Pıhtı oluşumu, bir numunenin hücresel bileşeninin çoğunu tutabilir ve materyalin bir slayta yeterli transferini engelleyebilir. Bir pıhtı mekanik yollarla dağıtılamıyorsa, bu nedenle bir hücre bloğu olarak işlenmeli veya geleneksel histoloji için sunulmalı ve iyice incelenmelidir.
Transüdatlardan, tuzlu yıkamalardan ve idrardan gelen hücre birikintileri, cam slaytlara iyi yapışmayabilir. Genellikle proteinli (ör. Sığır serum albümini) veya iyonik (ör. Poli-L-lizin) tipte olan yapıştırıcılar yapışmayı artırabilir ve inceleme için hücresel materyali maksimize edebilir.
Daha az yaygın olarak kullanılan diğer teknikler arasında dokunma izleri, kazıma ve squash preparatları yer alır; ikincisi, donmuş bölümler üzerindeki geleneksel histolojiye tercih edilen peroperatif nöroşirürji teşhisinde popülerdir.