Güneş Panel Kristalleri
Temel fizik bölümünde silisyumun özellikleri hakkında söylenenler göz önüne alındığında, kristal silisyumdan ince film hücre yapmak çelişkili görünebilir. Bununla birlikte, yalnızca birkaç mikrometre kalınlığa sahip kristal Si hücrelerinin makul verimliliğe sahip olabileceği hem teorik hem de pratik olarak gösterilmiştir. Anahtar, filmin akıllı optik tasarımıdır.
Toplam iç yansıma ile ışık, film kalınlığını otuz kat veya daha fazla aşan bir yol uzunluğu ile sonuçlanarak bir film içinde dağılabilir ve sınırlandırılabilir. Aynı zamanda ışık kaynaklı taşıyıcıların aktif bölgelere çok yakın yüzeylerde yeniden birleşmediğinden emin olunmalıdır. Optik ve elektriksel sınırlama terimi, kristalin ince film güneş pillerinin çalışma prensibini açıklamak için türetilmiştir.
Güneş pilleri için daha ince silikon gofretlerle ilgili ilk düşünceler, rekor yüksek verimlilikler için ideal parametreleri simüle ederken yapıldı. Azalan hücre kalınlığıyla, yine azalan aktif hacmin bir sonucu olan azalan doyma akımı nedeniyle açık devre voltajının arttığına dikkat çektiler.
Bu makalelerde, 30 μm mertebesinde bir kalınlığın faydaları ölçüldü ve bu avantajdan yararlanmak için düşük yüzey rekombinasyon hızlarının ve iyi bir optik sınırlamanın önemi de gösterildi. Silikon katmanlarda ışık yakalama ile ilgili ilk teorik çalışma, Lambertian arka reflektörü basit ama etkili bir yapı olarak öneren Goetzberger tarafından yapılmıştır.
Işık yakalamanın farklı olasılıkları gösterilmiştir. Önemli bir maliyet azaltma potansiyeli içeren çok çeşitli teknolojik avantajlar da açıklanmıştır.
Bu temel çalışmalardan sonra, artan sayıda grubun çeşitli teknolojik sorunları belirlemesi ve bu sorunların üstesinden gelmek için ilk güneş pillerini test etmesi on yıldan fazla zaman aldı. Günümüzde, kristalin Silikon İnce Film Güneş Pillerinin geliştirilmesi için itici güçtür. Bu bölümün yanı sıra ince film malzemeleriyle ilgili sonraki bölüm de kısmen yeni bir incelemeyi takip ediyor.
Kristalin Silikon İnce Film Güneş Pilinin Temel Bileşenleri
Tüm c-SiTFC yaklaşımlarının bağlantı özelliği, tipik olarak 5 ila 50 μm'lik aktif silikon katmanının azaltılmış kalınlığı nedeniyle mekanik bir destek olarak ihtiyaç duyulan altta yatan alt tabakadır. Alt tabaka ya daha önce bahsedilen SSP-şeritleri gibi düşük kaliteli silikondan ya da cam, seramik ya da grafit gibi yabancı alt tabakalardan oluşur.
Substrat malzemesinin seçimi, güneş pili işleme için izin verilen maksimum sıcaklığı belirler ve bu nedenle, neredeyse tüm c-SiTFC yaklaşımları, üç kategoriden birine atanabilir: (i) yüksek sıcaklık yaklaşımı; (ii) düşük sıcaklık yaklaşımı; ve (iii) aşağıda açıklanan transfer teknikleridir.
Ayrıca, elektriksel olarak iletken substrat malzemelerinin kullanılması, geleneksel ön ve arka yan hücreye olanak sağlar; yalıtım malzemeleri, birkaç hücrenin yekpare seri bağlantılarına izin verir.
Alt tabaka ile ilgili en kritik gereksinimler, düşük maliyet, termal kararlılık, uygun bir termal genleşme katsayısı, mekanik kararlılık ve belirli bir yüzey düzgünlüğüdür. Burada ele alınan tipte bir ince film hücresinin temel yapısı gösterilmektedir.
Hücre işlemede ortaya çıkan yüksek sıcaklıklar nedeniyle, safsızlıklar substrattan aktif silikon tabakasına geçebilir ve dönüşüm verimliliği üzerinde zararlı etkilere neden olabilir.
Bu nedenle, Si02 veya SiNx gibi bariyer katmanlarının, elektriksel olarak aktif silikon katmanın çökeltilmesinden önce substrat üzerinde biriktirilmesi, safsızlık difüzyonunu bastırmak için etkili bir önlemdir. Ayrıca, bu tür ara katmanlar, iyi bir optik hapsetme elde etmek için bir arka yan reflektör görevi görebilir.
Kabaca sıvı faz ve gaz fazı biriktirme ana gruplarına tahsis edilebilecek çok çeşitli silikon biriktirme teknolojileri vardır. Sıvı faz biriktirmede ilgili substrat, silikonla doyurulmuş bir metal eriyiği (Cu, Al, Sn, In) ile temas ettirilir.
Eriyiğin sıcaklığının düşürülmesiyle, aşırı doygunluk meydana gelir ve alt-tabaka üzerinde silikon birikir. Substrat sıcaklığı 800–1.000◦C aralığında yer alır ve biriktirme hızları birkaç μm/sa ile 10 μm/sa arasında değişir. Sıvı Faz Epitaksi (LPE) işlemi terimi, büyüme epitaksiyel olmadığında, yani substratın kristal yönelimini yeniden ürettiğinde de kullanılır.
Mikroelektronikte iyi bilinen bir yöntem olan Kimyasal Buhar Biriktirme (CVD) yönteminde, H2 ve öncü maddeler SiH4, SiH2Cl2 veya SiHCl3'ün bir karışımı, alt tabakanın sıcak yüzeyinde termal olarak ayrıştırılır.
Monokristal Güneş Paneli
Monokristal Polikristal güneş paneli Farkları
Monokristal panel
Dünyanın en verimli güneş paneli
Monokristal Güneş Paneli Fiyatları
Polikristal güneş Paneli Nedir
Monokristal güneş paneli verimi
Monokristal polikristal farkı
En yaygın teknikler düşük basınçlı ve atmosferik basınçlı CVD'dir (LP-, AP-CVD), ancak aynı zamanda plazma ile zenginleştirilmiş, iyon destekli veya sıcak tel CVD (PE-, IA- veya HW-CVD) de kullanılır. 300◦C ile 1.200◦C arasındaki sıcaklıklarda silikon filmler biriktirin.
Güneş pillerinin büyük ölçekli üretiminde kullanıldığında farklı biriktirme yöntemlerinin ekonomik yönleri hakkında çok az şey bilinmektedir, ancak sürekli hat içi işleme potansiyeli ve 5 μm/dk'dan daha yüksek gerçekleşen biriktirme hızları nedeniyle APCVD'ye doğru bir eğilim vardır.
Genel bir eğilim olarak, hücre verimliliği tane boyutuyla birlikte artar. Bunun nedeni, pasifleştirilmemiş durumdaki tane sınırlarının, azınlık taşıyıcılarının difüzyon uzunluğunu büyük ölçüde azaltan çok etkili rekombinasyon alanları olabilmesidir.
Öte yandan, yüksek dönüşüm verimliliği elde etmek için difüzyon uzunluğunun aktif Si tabakasının kalınlığını en az iki kat aşması gerektiği simülasyonlardan iyi bilinmektedir.
Bu nedenle, Si filmler ara katmanlarda veya yabancı alt tabakalarda biriktiğinde ve bu nedenle kabul edilebilir azınlık taşıyıcı hareketlilikleri için çok ince taneli olduğunda, yeniden kristalleştirme yoluyla bir yükseltme önerilir.
Enerjiyi Si katmanına bağlamak için kullanılan prosedüre ve alt tabakadan izin verilen termal bütçeye bağlı olarak çeşitli yöntemler kullanılmıştır.
Sıvı faz yoluyla meydana gelen en yaygın yeniden kristalleştirme mekanizmaları, lazer, elektron ışını, şerit ısıtıcı veya halojen lamba yeniden kristalleştirmedir.
Sıvı bölgenin şekline ve boyutuna, Si taneciklerinin çekme hızına, erime derinliğine, üç boyutlu sıcaklık gradyanına ve dolayısıyla ortaya çıkan Si tabakasındaki tane boyutuna ve kusur yoğunluğuna ve son olarak ölçeklenebilirliğe göre ayırt edilirler.
Seri Devreli Güneş Pilleri
Modül voltajının onu oluşturan hücrelerinkinden daha yüksek olması isteniyorsa, bir güneş modülünün bireysel hücreleri seri olarak bağlanmalıdır. Genellikle 12 veya 24 V’luk voltajlar istenir. Tüm ince film teknolojilerinin önemli bir avantajı, tek tek hücrelerin bir modüle seri bağlantısının gerçek hücre üretimi ile birleştirilebilmesidir.
Seri bağlantı süreci, gofret bazlı güneş pillerinin imalatından tamamen bağımsızken ve sonradan gerçekleştirilirken, ince film modülleri, tek bir alt tabaka veya üst tabaka üzerine yerleştirilmiş ayrı ayrı hücrelerin katmanlı düzenlemelerinden oluşur.
Hücre şeritlerinin seri bağlantısı için, hücre üretimi sırasında üç yapılandırma aşaması gerçekleştirilmelidir. Örnek olarak hidrojen pasifleştirilmiş amorf silikon (a-Si:H) ince film güneş pili alarak böyle bir entegre seri bağlantının üretim ilkesini göstermektedir.
İlk olarak, cam üst tabaka, iletken şeffaf bir indiyum kalay oksit tabakası ile kaplanır. Daha sonra ön kontak haline gelecek olan, ilk yapılandırma adımında düzenli aralıklarla kaldırılır. Yapılandırma ya lazer çıkarma ya da basit mekanik kazıma ile gerçekleştirilebilir. Takip eden hazırlık adımında, fotovoltaik olarak aktif katman (“soğurucu”) bırakılır.
Hidrojenle pasifleştirilmiş amorf silikondan (a-Si:H) yapılmış bir güneş pili için bu üretim adımı, bir sim durumunda üç tabakanın (p-katkılı, i-katkılı ve n-katkılı a-Si:H) biriktirilmesini kapsar. – bir tandem hücrenin üretimi için ple p-i-n tipi hücre veya altı katmandan oluşan bir dizidir.
Soğurucunun yerleştirilmesinden bir saniye sonra, soğurucu tabakayı kaldıran ancak ön teması kaldıran, hafifçe paralel konumlu bir yapılanma aşaması gerçekleştirilir. Daha sonra arka temas yerleştirilir, böylece önceki iki yapılandırma adımıyla bir hücre şeridinin ön kontağı bir sonraki şeridin arka kontağına bağlanır.
Tek tek hücre şeritlerinin arka kontak tarafından kısa devre yapması, üçüncü bir yapılandırma adımıyla önlenir. Yaklaşım, substrat tabanlı teknolojiler için benzerdir.
Fotovoltaik sistemleri yoğunlaştırmak için güneş pilleri. Konsantre fotovoltaik sistemlerin güneş pilleri, sabit montajlı hücrelere kıyasla standart test koşullarında (STC) 500 kata kadar daha fazla aydınlatılır. Ancak, daha yüksek radyasyon konsantrasyonlarında, yüksek akımlar nedeniyle seri direnç önemli bir problem oluşturur. Bu nedenle yoğunlaştırıcı hücreler özellikle yüksek katkılı olmalı ve düşük kayıplı kontaklarla donatılmalıdır.
Karasal yoğunlaştırıcı fotovoltaik sistemler, neredeyse sadece, yapısı yukarıda belirtilen yüksek verimli silikon güneş pillerininkine benzer olan silikon bazlı güneş pilleri ile sağlanır. Laboratuvar ölçeğinde, 140 kat radyasyon konsantrasyonunda %29’a varan elektrik verimliliğine ulaşırlar.
Ayrıca, galyum arsenik (GaAs) ve üçlü III-V alaşımlarına dayalı, kısmen tandem yapılar olarak birleştirilmiş yoğunlaştırıcı hücreler incelenmiştir. Epitaktik olarak büyütülmüş mono-kristal tandem yapılar ile ilgili olarak, 100 ila 300 kat konsantrasyonlar için %34’e varan verimlilikler rapor edilmiştir.
Bu tür yoğunlaştırıcı sistemlerde, güç kayıplarına neden olacak yüksek sıcaklıklardan kaçınmak özellikle önemlidir. Ayrıca, birkaç 100’lük aralıktaki yüksek konsantrasyon faktörlerinin iki eksenli bir izleme sistemine ihtiyaç duyduğu ve yalnızca doğrudan radyasyonun kullanılabileceği dikkate alınmalıdır.
Nano Gözenekli Titan Oksitten Yapılmış Güneş Pilleri
Nano-gözenekli titan oksitten (TiO2) yapılan elektrokimyasal güneş pilleri, tipik parçacık boyutu 10 ila 20 nm olan bir TiO2 parçacık katmanı kullanır. Bu nano-partiküllerle bloke edici temas sıvı bir elektrolit, genellikle J3-/J- redoks çifti tarafından sağlanır.
Bu tür bir güneş pilinin fotovoltaik aktivitesi, TiO2 parçacık yüzeyinde adsorbe edilmiş bir rubidyum boyasının monomoleküler bir tabakası nedeniyle verilmektedir. Titan oksidin (TiO2) gözenekli süngerimsi yapısından dolayı yüzeyi hücre yüzeyinden yaklaşık 1000 kat daha büyüktür. Güneş ışığının boya tarafından emilmesi ancak bu alan genişlemesi sayesinde mümkündür.
(a) Nano gözenekli TiO2’den bir boya güneş pilinin şematik gösterimi (gösterilmemiştir: yaklaşık 20 nm kalınlığında TiO2 nanoparçacıkları tarafından adsorbe edilen tek moleküler boya tabakası); (b) üç aşamalı bir işlemle birincil yük taşıyıcı ayrılmasını gösteren basitleştirilmiş enerji şeması: 1 boyanın uyarılması; 2 elektronun boyanın uyarılmış durumundan TiO2 iletim bandına enjeksiyonu; 3 elektrolitten boya rejenerasyonudur.
Bu hücrenin yüzeyine ışınlanan foton, boya içindeki bir elektronu temel durumdan uyarılmış duruma yükseltir. Adsorbe edilmiş boya ile TiO2 arasındaki bağlantı o kadar güçlüdür ki, uyarılmış elektron TiO2’ye yalnızca birkaç piko saniye içinde enjekte edilirken, boya elektrolit tarafından yeniden üretilir; yani boyanın temel durumuna ek olarak bir elektron verilir.
Birincil fotovoltaik aktivite için basitleştirilmiş bir enerji planının yanı sıra böyle bir güneş pilinin tasarımına genel bir bakış sunar. Birincil yük ayrımı bu nedenle üç adımlı bir süreci içerir.
1. Boyanın uyarılması.
2. Elektronun boyanın uyarılmış durumundan TiO2’nin iletim bandına enjeksiyonu.
3. Boyanın elektrolitten rejenerasyonu.
Yük ayrımı sonunda, fotojenere elektronun TiO2 ağı yoluyla ön kontağa difüzyonu ile sağlanırken, elektrolit karşı platin (Pt) arka elektrotta yeniden üretilir.
Bir yandan, bu yeni güneş pili teknolojisi, malzeme maliyetlerinin düşük olması ve üretim sürecinin çok basit olması nedeniyle caziptir ve böylece önemli ölçüde maliyet tasarrufu sağlar.
Öte yandan, boya güneş pillerinin fiziği diğer tüm (katı) güneş pillerinden çok farklıdır ve henüz kapsamlı bir şekilde araştırılmamış ve sonuç olarak henüz tam olarak anlaşılamamıştır. Aslında, boya güneş pillerine birincil yük taşıyıcı transferi, fotosentez sürecinde gerçekleştirilen yük taşıyıcı transfer işlemlerine benzer.
Laboratuvarlarda boya güneş pilleri %10’un üzerinde verime ulaşırken, ilk küçük modüller %5’e varan verimlere ulaştı. Şu anda, bu güneş pili tipi, uzun vadeli kararlılığı açısından araştırılmaktadır.
Modüllerin sızıntı riskini önlemek için sıvı elektrolitin jel veya katı elektrolitle değiştirilmesine büyük önem verilir. Ayrıca, bu tür güneş pillerinin, katı haldeki süreçlerden çok yaşlanma mekanizmalarından çok daha fazla etkilenen elektrokimyasal süreçleri içerdiğini anlamak gerekir.