G6PD Eksikliği – Laboratuvar Tanı Bilimi – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri
G6PD Eksikliği (Glukoz 6-fosfat dehidrojenaz)  Kırmızı hücre, glikoz metabolizmasının pentoz fosfat şant yolundaki ilk enzimin eksikliğinden dolayı azaltılmış bir indirgeyici enerjiye sahiptir. Genellikle cinsiyete bağlı çekinik bir durumdur: hastalık erkeklerde X kromozomunda bir etkilenmiş genle ifade edilir, ancak dişilerin etkilenmiş iki gene ihtiyacı vardır. Bir tanesi etkilenen dişiler, Lyon hipotezine göre, hangi hücrelerde hangi X kromozomunun inaktive edildiğine bağlı olarak değişken ekspresyon gösterecektir. Çoğunlukla siyahi ve Akdenizli popülasyonlarda görülür ve dünya nüfusunun %3'ünü etkiler. G6PD aktivitesi retikülositlerde mevcuttur ancak bu bireylerde hızlı ve erken düşer. Bu nedenle oksidan kimyasallara ve ilaçlara (örn. sülfonamid antibiyotikler) maruz kalındığında kırmızı hücre bütünlüğü azalır. Heinz cisimleri özel olarak hazırlanmış kan filmlerinde görülür. Teşhis, G6PD testiyle yapılır, ancak yalnızca kararlı durumda (hemolitik krizlerden sonra olduğu gibi aşırı sayıda retikülosit olduğunda değil). Bazı bölümlere yiyecekler (klasik olarak bakla - 'favizm') ve ilaçlar neden olur. 6GPD eksikliği için tarama Pentoz fosfat yolu içinde NADP, G6PD tarafından NADPH'ye indirgenir. Bu ürün ultraviyole ışık altında floresan verir. Bu, floresan nokta testinin temelini oluşturur. Tam kan aşağıdakilerle karıştırılır: Glikoz 6-fosfat. NADP. Parçalayıcı ajan (genellikle saponin) Tampon Daha sonra filtre kağıdına lekelenmeden önce 5-10 dakika inkübe edilir, kurutulur ve uzun dalga UV ışığı altında incelenir. Normal numuneler parlak bir şekilde flüoresans yapacak, eksik numuneler flüoresan etmeyecek veya sadece zayıf olacaktır. Herhangi bir anormal tarama testi, bir G6PD testi ile onaylanmalıdır; burada G6PD tarafından NADPH üretimi, optik yoğunlukta zaman içinde bir değişiklik ile spektrometrik olarak ölçülür. Enzim eksikliği olanlar ne yememeli G6PD eksikliği diyet G6PD eksikliği askerlik G6PD eksikliği anestezi glukoz 6-fosfat dehidrogenaz nedir Glukoz 6-fosfat dehidrogenaz yüksekliği bebeklerde glukoz-6-fosfat dehidrogenaz yüksekliği Enzim eksikliği öldürürmü Piruvat kinaz eksikliği Piruvat kinaz eksikliği "otozomal resesif" bir durumdur (her iki genin anormal olması, bir kişinin durumu kalıtım yoluyla alması) ve başka bir enzim sorunudur - daha nadir görülen G6PD dışı hastalıkların en yaygınıdır. Hücreler deforme olur ve savunmasız hale gelir. Kan filmi poikilositleri (anormal şekilli kırmızı hücreler) gösterir ve bunlar bir ilaç uyarısı olmadan kendiliğinden hemolizlenir. Transfüzyon gerekebilir. Piruvat kinaz eksikliği taraması Piruvat kinaz, reaksiyonun katalizörüdür: ADP + fosfoenolpiruvat ! ATP + piruvat Bu reaksiyonun ürünü olan piruvat daha sonra laktat dehidrojenaz (LDH) tarafından katalize edilen aşağıdaki reaksiyona ilerler: Piruvat ş NADH ! laktat + NAD NADH, uzun dalga UV ışığı altında floresan verirken NAD olmaz. Bu nedenle, tam kan ADP, fosfoenolpiruvat ve NADH ile inkübe edildiğinde, normal numunelerde NADH, sonuçta bir floresan kaybıyla NAD'ye oksitlenir. Eksik numuneler parlak bir şekilde floresan verecektir. Anormal bir PK tarama testi, NADH'nin NAD'ye oksidasyonunun zaman içinde fotometrik olarak absorbanstaki bir değişiklikle ölçüldüğü, enzimin tam bir tahlili ile teyit edilmelidir. Bağışıklık Hemolizleri Çeşitli koşullar (Tablo 34.4'te listelenenler gibi), daha kısa bir ömre sahip olan antikor kaplı kırmızı hücrelerle sonuçlanır. İmmün hemoliz, laboratuvardaki termal aktivite (ve aglütinasyon) aralığına bağlı olarak laboratuvarda 'sıcak' ve 'soğuk' tiplere ayrılır, klasik olarak ılıkta 37 C ve soğukta 4 C, ancak bazen küçük örtüşmedir. Pozitif olacak (DCT, Şekil 34.4) geniş bir tarama doğrudan Coombs (anti-globulin) testinin yanı sıra, sıcak immün hemolizde daha spesifik bir profil (IgG, kompleman) veren reaktifler kullanılabilir. Soğuk immün hemoliz şüphesinde, kan örneğini serum ayrılana kadar sıcak tutmak, ardından yetişkin (antijen içeren) ve göbek bağı (antijen taşıyan) hücrelere karşı test etmek olağandır. DCT genellikle sadece kompleman reaktifi ile pozitiftir ve kan filmi, ısıtılmadıkça aglütinasyon gösterir. Sıcak ve soğuk koşullar arasındaki ayrım tedavi için önemlidir. Sıcak immün hemolizlerde, antikor üretiminin etkisini durdurmayı veya buna müdahale etmeyi amaçlayan steroidler ve diğer immünosupresif tedaviler genellikle yararlıdır. Splenektomi sıklıkla işe yarar. Bununla birlikte, soğuk immün hemolizlerde sitotoksik kemoterapi (bazen) ve hastayı sıcak tutmak (neredeyse her zaman) yardımcı olur, ancak steroidler veya splenektomi değil. Otoaglütinasyon çapraz eşleşmeyi engellediğinden, immün hemolizde genellikle transfüzyondan kaçınılır. Hastanın klinik durumu zaman zaman transfüzyon gerektirir ve kesinlikle kırmızı hücre eksikliği nedeniyle yenik düşmesine izin verilmemelidir, bu durumda 'en az uyumsuz' kan verilir. Yenidoğanın hemolitik hastalığı (HDN) Rh+ fetüsündeki Rh-pozitif hücreler, Rh annenin dolaşımına geçer, örn. hamilelik sırasında kanama veya düşük yapma tehdidi. Bu, annenin anti-D (anti-rhesus) antikorları üretmesine neden olur ve bu antikorlar daha sonra aynı veya sonraki gebeliklerde fetüse geçer ve kırmızı hücreleri kaplar ve bebek Rh+ ise hemolize neden olur. ABO grubu uyumsuzlukları benzer sorunlara neden olabilir, ancak daha az önemdedir. Doğumdan sonra yüksek konjuge olmayan bilirubin seviyeleri (hemolize bağlı olarak) kan-beyin bariyerini geçecek ve beyin hasarıyla birlikte 'kernikterus'a neden olacaktır. Değişim transfüzyonunu içerebilen tedavi bunu önleyecektir. Kan filminde sferositler görülebilir ve DCT pozitif olacaktır. Ağır vakalarda bebek hidropik olacaktır (anemi/sarılık/ödemle şişmiş). Potansiyel feto-maternal kanama zamanlarında, annenin antikor üretimi, Rh+ hücrelerini temizlemek için intramüsküler enjeksiyon yoluyla anti-D'nin pasif olarak uygulanmasıyla engellenebilir, bu da annenin kendi yanıtını üretmesini engelleyecektir. Anti-D'nin bu şekilde profilaktik kullanımı, modern bilimsel tıbbın başarı öykülerinden biridir, bu nedenle etkilenen bebekler artık nadirdir. Bunlar intrauterin transfüzyon (zor bir manevra!) veya yenidoğanın değişim transfüzyonu ile erken doğum indüksiyonu ile tedavi edilebilirler. Uyumsuz Transfüzyon Uyumsuz transfüzyon, immün aracılı bir hemoliz oluşturur. ABO uyumsuzluğunda (çok nadir görülen bir durumdur, ümit edilir) hastanın doğal olarak oluşan anti-A veya anti-B antikorları (veya her ikisi) nedeniyle donör hücreler intravasküler olarak yok edilir. Hasta daha önce tarif edildiği gibi çok hızlı bir şekilde hastalanabilir ve hemoglobinüri geliştirecektir. Transfüzyon durdurulmazsa veya hasta anestezi altındaysa, durum ölümcül olabilir. Diğer antijenlere bağlı uyumsuzluk reaksiyonları genellikle anemi ve sarılık ile ekstravasküler hemolize neden olur. İyileşme olağandır ancak alyuvar antijenlerine karşı allo-antikorlar nedeniyle bundan sonra çapraz eşleşme sorunları olacaktır.

Nükleosit Bazları – Biyokimya ve Moleküler Biyolojide Laboratuvar Teknikleri – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri

Nükleik asit bileşenlerinin HPLC analizi, bileşenlerin kimyasal yapısına göre bölümlere ayrılabilir. Örneğin, nükleik asitler eşit oranlarda bir organik baz, bir karbonhidrat ve bir fosfat kalıntısından oluşur ve uzun polimerik zincirlere kovalent olarak bağlanır ve en uygun kromatografik modu belirleyen bu çeşitli özelliklerdir.

Bu bölümde aşağıdaki bölümlerdeki bileşenleri ele alacağız:

  • nükleosit bazları,
  • nükleositler,
  • nükleotidler ve
  • polinükleotidler (RNA ve DNA)

Doğal nükleosit bazları, beş heterosiklik aromatik bileşikten biri olabilir ve adenin, guanin (pürinler), sitozin, timin ve urasili (pirimidinler) içerir. Nükleositler, aromatik halka nitrojen atomlarından biri aracılığıyla bir karbonhidrat kısmına bağlanan bir bazdan oluşur.

Spesifik karbonhidrat, RNA’yı (riboz) DNA’dan (deoksiriboz) ayırır. Nükleotidler, nükleositlerin fosforile türevleridir ve 5 ’konumunda veya 3’ konumunda bir, iki, size veya (daha az yaygın olarak) dört veya daha fazla fosfat kalıntısı içerir.

Bu bileşiklerin ayrılması için yaygın olarak kullanılan üç HPLC modu arasında iyon değişimi, ters faz ve ters fazlı iyon çifti bulunur. PK, bazların ve nükleositlerin değerleri, tüm kromatografik modlarda tutulma sürelerinin belirlenmesinde önemli bir rol oynar ve referans için bir liste sunulur (pK ,, ve pK ,, ilk kazanıma ve bir protonun ilk kaybı). Kimyasal olarak modifiye edilmiş bir dizi nükleosit türevinin önemli biyolojik işlevleri vardır ve bu bileşiklerin birkaçı viral enfeksiyonların ve kanserin tedavisi için kullanılır; bunlar da bu bölümde tartışılacaktır.

 Örnek Hazırlama

Biyolojik kaynaklardan nükleositlerin ve nükleotitlerin ekstraksiyonu geleneksel olarak buz soğukluğunda perklorik asit (veya daha az sıklıkla trikloroasetik asit) içinde homojenleştirme ile gerçekleştirilir. Bu, proteini numuneden çökeltme, nükleotitleri süpernatanda bırakma ve daha sonra santrifüjlemeden sonra çıkarılabilme avantajına sahiptir.

Süpernatan, sulu bir hidroksit veya bir amin-freon çözeltisi gibi bir alkali çözelti ile nötrleştirilebilir. Daha yeni teknikler, kimyasal modifikasyon potansiyelini ortadan kaldıran ultrafiltrasyon ile proteinin uzaklaştırılmasını içerir. Alternatif olarak, deproteinizasyon, buz gibi soğuk asetonitril ile işlemden geçirilerek gerçekleştirilebilir.

Molekülün karbonhidrat kısmının kimyasal özelliklerindeki farkı kullanarak deoksiribonükleositleri ribonükleositlerden ayırmak mümkündür. Periyodik çözelti spesifik olarak ribonükleositlerdeki cis-diol fonksiyonu ile reaksiyona girecek ve bunların etkili bir şekilde uzaklaştırılmasını sağlayacaktır.

Alternatif olarak ribonükleositler, bazik pH’ta Affi-Gel 601 gibi bir boronat jel kolonuna spesifik olarak bağlanabilir ve daha sonra 0.1 M formik asit ile ayrıştırılabilir.

Pirimidin bazları
Nükleik asit
Nükleotit yapısı
Nükleotid Nedir
Nükleotit dizilimi
Adenin nükleotidi
DNA yapısı
Nükleotit çeşitleri

Zirvelerin Karakterizasyonu

Nükleozid eluent piklerinin tanımlanmasına yönelik klasik yöntemler, referans bileşiklerle tutma süresi veya “spiking” (ortak kromatografi) kullanmaktır. Ek olarak, ikinci bir kromatogramdan kaybedilen zirveleri gözlemleyerek ribonükleositleri tanımlamak için periodat ile kimyasal işlem kullanılabilir. Benzer şekilde enzimatik modifikasyon, birkaç özel durumda faydalı olabilir.

Substrat pikinin alanındaki kayıp veya azalma veya ürün pikinin alanındaki artış, bileşik tanımlamasına yardımcı olur. UV soğurma oranı (A254 / A280), bileşik tanımlama için alternatif bir yol sağlar. Bazı karakteristik oranlar verilmiştir.

Biyolojik kaynaklardan elde edilen nükleosit türevleri genellikle çok düşük seviyelerdedir ve bu sadece UV saptamanın hassasiyeti için değil, aynı zamanda tanımlama amaçları için de ciddi bir problem olabilir.

Kloroasetaldehit, 410 nm’de maksimum emisyona sahip oldukça flüoresan bir türev olan 1, N6-etenoadenin üretmek için adenin ve ilgili bileşiklerle oldukça spesifik bir reaksiyona girer. Bu yöntem, 1 pmol adenin ve ilgili nükleositlerin ve nükleotitlerin spesifik tespitine izin verir.

Nükleosit Bazları

Nükleik asit bazları genellikle karşılık gelen nükleositlerin varlığında analiz edilir, çünkü tercih edilen kromatografik modlar her iki bileşik sınıfının aynı anda ayrılması için uygundur. Başlangıçta nükleosit bazlarının polar karakterinden iyon değişimli HPLC kullanılarak yararlanılmıştır; bununla birlikte, ters faz teknikleri artık daha yaygın olarak kullanılmaktadır.

Nükleosit bazlarının, nükleositlerin ve diğer UV emici bileşiklerin ayrılmasına yönelik kromatografik tekniklere ilişkin en kapsamlı araştırmalardan ikisinde, ters faz kolonundaki 86 bileşiğin alıkonma verileri hem nitelik hem de nicelik olarak rapor edilmiştir.

Sulu bir fosfat tamponu-metanol gradyanı kullanılarak tek bir ODS kolonunda 28’e kadar bileşiğin mükemmel ayrılması elde edildi. Pürin ve pirimidin serilerinde kimyasal yapı ile alıkonma süresi arasında bir ilişki gösterilerek, tutma süresinin kimyasal yapıdan tahmin edilmesine izin verildi.

Çeşitli biyolojik sıvılardaki purin ve pirimidin metabolitlerinin konsantrasyonlarının doğru belirlenmesi, bir dizi hastalık durumunun çalışılmasına izin verir ve terapötik yaklaşımlar önerebilir. Ters fazlı kromatografiyi kullanarak, nükleosit bazlarını, nükleositleri ve nükleotitleri tek bir kromatografik çalışmada ayırmak mümkündür.

Örnekler idrar, serum ve plazma gibi fizyolojik sıvılardan elde edildi. İdrar doğrudan filtrasyondan sonra kullanıldı, ancak serum ve plazma örnekleri önce perklorik asit ile çökeltilerek deproteinize edildi ve ardından enjeksiyondan önce nötralize edildi.

HPLC ayrımı, 0,05 M fosfat tamponu (pH 5,6) ile başlayıp 0,05 M fosfat tamponu (pH 5,6) -metanol-su ile biten bir kademeli üçlü çözücü gradyanı kullanılarak bir ODS durağan fazı üzerinde test bileşikleri ile geliştirilmiştir.

Bu tekniğin Lesch-Nyhan sendromlu bir hastadan alınan idrar örneklerine uygulanması gösterilmektedir. Yıkanan bileşenler, 254 nm ve 280 nm’de bir UV detektörü ile izlendi ve her bileşenin 5-10 pmol saptanmasına izin verdi. Radyo-etiketli öncüllerin metabolik kaderi, bir radyoaktivite detektörü kullanılarak izlenebilir.

5-florourasilin dahil edildiği benzer bir örnek, nükleosit bazlarının ayrılması için sulu fosfat tamponları ile birleştirilmiş ters fazlı sistemlerin geniş uygulanabilirliğini göstermektedir.

Bu çalışma aynı zamanda, farklı izokratik koşullarla kombinasyon halinde dokuz farklı analitik ters faz kolonunun yararlı bir karşılaştırmasını içerir ve aralarındaki ince farklılıkları açıkça gösterir.

Çalışma, test bileşiklerinin çözünürlüğünü maksimize etmek için en iyi sabit fazın, seçici tampon olarak amonyum fosfat ile kombinasyon halinde Spheri-sorb ODs-2 olduğu sonucuna varmıştır.