Küresel Pazarlar
Tüm ekonomik faaliyetleri saf bir şekilde küresel pazarın ellerine teslim edecek olanlar, yalnızca tüm ideoloji ve dogmaları geçersiz kılan değişmez doğa yasalarını anlasalardı, o zaman teknoloji küreselleşirken uzun vadede bunu görmeden edemezlerdi.
Doğrudan kişisel temas gerektirmeyen üretim tesisi ve hizmetleri, neredeyse isteğe göre genişletilebilir ve yeniden konumlandırılabilir. Ekin alanları ve diğer doğal kaynaklar o kadar kolay hareket ettirilemez. Tarımsal üretkenlik, yalnızca eğitimin, emeğin verimli örgütlenmesinin ve makinelerin optimal kullanımının bir işlevi değildir.
Aynı zamanda büyük ölçüde yerel coğrafi ve iklim koşullarının değişmezlerine de bağlıdır. Küresel pazarın farklılaşmamış ideolojisinin basitçe göz ardı ettiği birincil ve diğer tüm sektörler arasındaki can alıcı fark budur.
Mevcut durum devam ederse, küresel üretim coğrafi ve iklimsel olarak en uygun ekilebilir arazide yoğunlaşırken, sayısız ülke tarım sektörlerini kaybetme riskiyle karşı karşıya kalacak ve bu toprakların verimliliği aşırı üretim nedeniyle çok daha hızlı bir şekilde kaybolacaktır.
Tarımın, mevcut kalkınma eğilimlerini takip ederek, küresel pazar koşullarını karşılamak üzere donanımlı iş yapıları geliştirmesi gerektiği varsayımı, özellikle gelişmekte olan ülkelerde toplum için sağlıksız sonuçları kabul etmesi bakımından da cezai bir ihmaldir.
Dünyadaki 600 milyon çiftçinin ve ailelerinin büyük bir kısmı, toplamda 3 milyar insan, şehirlere gidip, araziyi giderek daha az ürün üreten tarım fabrikalarının işlemesine bıraksaydı, bunun ekonomik ve kültürel sonuçları daha da artardı. hesaplanamaz olmak
Bu ekonomik kalkınma modeli geleceğimizi tehlikeye atıyor. Gelecekteki bireysel ve sosyal zorluklarla başa çıkmak için bir strateji olarak bilgi ekonomisinden çok şey yapılır. Bununla birlikte, çoğu insanın fark edemediği şey, yüz milyonlarca çiftçinin arazi yönetimi ve bitki yetiştirme konusundaki mevcut pratik bilgileri geçim kaynaklarıyla birlikte yok olursa, bu zorluklarla yüzleşecek durumda olmayacağımızdır.
Ekonomi birincil üretim etrafında yapılandırılmazsa, toplumun geleceği artık güvence altına alınamaz. Birincil üretimi ulusal ve bölgesel ekonomiye yeniden entegre etmek büyük önem taşımaktadır.
Yenilenebilir kaynaklar fosil kaynakların yerini almaya başladıkça vazgeçilmez hale gelecektir. Yenilenebilir kaynaklara ve bunların kullanımını yönlendiren biyoteknolojiye yönelik ekonomik yeniden düzenleme, bu sürece daha fazla ivme kazandıracaktır. Tarım kendisini entegre bir gıda, enerji ve kaynak işine dönüştürürken, küçülmeye devam etmek yerine büyümeye başlayacaktır.
Tarım sektörü için gerçek iş fırsatı bu sektörler arası sinerjide yatmaktadır. Bu, aynı zamanda sahada gübre ve haşere caydırıcı madde üretme yeteneği ile birlikte, çiftçiliği tedarikçilerinden, kimyasallardan ve enerji endüstrilerinden kurtaracak olan şeydir. Aynı zamanda, kısmen yeni rollerle ama aynı zamanda tamamen yeni fırsatlarla, işleri kırsal kesime geri getirecek.
Bitki yaşamının tüm yelpazesiyle başa çıkabilen bir çiftçi için kişi tanımlaması, herhangi biri kadar talepkardır: arazi, iklim ve çeşitli bitkilerin besin gereksinimlerini öğrenme uyumu; ve biyoloji ve biyokimyada ve en son hasat teknolojisinde sağlam bir temeldir.
Küresel PAZARLAMA nedir
Global market
E-ticaret Pazar analizi
Global PAZARLAMA
Pazar analizi
Hedef pazar Seçimi
Hedef pazarlar
İhracat Web Sitesi
Küresel bir güneş enerjisi ekonomisinde daha fazla bağımsız çiftçiye ve daha fazla çiftlik işletmesine ihtiyaç olacaktır; tarım bir kez daha çok daha fazla insana güvenli işler sunacak. Tarım ayrıca, hizmet ekonomisinin haykırdığı türden çok sayıda daha az talepkar iş sağlayacaktır.
Ancak bir açık ocak linyit madeninde JCB kullandığı sürece, montaj hattı işi veya yeni ev hizmeti işleri, tohum ekme, hasat makinelerini çalıştırma, ormanlık alanı yönetme veya kurutmayı çalıştırma gibi nispeten zorlu ve çeşitli işlerden daha değerli görülüyor. veya biyogaz tesisleri, kültürel at gözlükleriyle modern dünya bu geleceği göremeyecek.
Yeniden keşfedilen bu birincil üretken ekonomi modelinin, tarım politikası ve biyoteknoloji endüstrisinin mevcut yönü ile birlikte son on yılların tarımsal eğilimlerini tamamen dar görüşlü gösteren birkaç önemli sonucu vardır:
• Tarım endüstrisinde devam eden kanamaya derhal son verilmelidir. Aksi takdirde, şu anda piyasaya dikkatsizce kurban edilen şeyi yakın gelecekte acı verici bir şekilde yeniden inşa etmek zorunda kalacağız.
Bu, mevcut sübvansiyonları süresiz olarak sürdürmek için bir argüman değildir. Çiftçilik, enerji ve besin maddelerinin bağımsız veya komünal üretimini organize etmek ve bölgesel doğrudan pazarlama için yapılar oluşturmak için yardımla daha etkili bir şekilde desteklenebilir, böylece çiftçiler bir kez daha kendilerini destekleyebilirler.
Sübvansiyonlar bir “sonlandırma hükmü” ile birlikte gelmeli ve biyo-enerji işleme tesisi kurulumunu ve tarım makinelerinin biyo-yakıtlarla çalışacak şekilde dönüştürülmesini finanse etmeye yardımcı olacak şekilde yeniden yönlendirilmelidir. Gıda, enerji ve güneş kaynakları için bölgesel pazarlama kooperatiflerine destek sağlanmalıdır.
• Tohum kaynakları güvenli ve serbestçe erişilebilir olmalıdır. Gelecekte talep edilmesi muhtemel tüm bitki çeşitlerine anında ve evrensel erişim sağlayan ulusal tohum bankaları olmadan hiçbir ülke idare edemez.
Bitki tohumu, ulusa ait bir kültür hazinesidir ve tohumun satın alınabileceği tohum depoları, geleceğin tarımının kamu altyapısının ayrılmaz bir parçası olmalı ve böylece tarımsal işletmelere eşit bir oyun alanı sağlamalıdır.
Bu fırsatların uygun bir şekilde ele geçirilmeden önce israf edilmemesi gerekiyorsa, genler ve gen dizileri üzerinde son zamanlarda artan patent dalgasını durdurmak için siyasi eylem yapılmalıdır.
Evrimin doğal meyveleri, kamu malı olarak kalmalıdır ve tüm çiftçilere ücretsiz olarak sunulmalıdır. En fazla, yalnızca işleme teknikleri patentlenebilir olmalıdır. Genlerin patentlenmesine son verilmesi, sadece insan ve biyo-etik nedenleriyle değil, aynı zamanda ulusal ekonominin gelecekteki gelişimi için de her ülkenin hayati çıkarınadır.
Tarihin bu en iğrenç mülksüzleştirme vakasına, toplumun özel şirketler tarafından mülksüzleştirilmesine bir son verilmeli. Yalnızca gen patentlerinin yasaklanması, biyolojik kaynakların zengin potansiyelinin, bu potansiyel önemli ölçüde gerçekleşmeden önce birkaç küresel firmanın kontrolüne geçmesini engelleyebilir.
Biyolojik kaynakların kontrolünü biyoteknoloji şirketlerine devretmek, onlara tarihteki tüm küresel ve sömürgeci imparatorlukların rekabet edemeyeceği bir küresel güç düzeyi sağlıyor. Birincil üretken ekonomide bir rönesans olacaksa, bu gücü kırmak için hiçbir çabadan kaçınılmaması elzemdir.