Elektron Yaklaşımı 
Elektron Yaklaşımı  Bu yöntem bugün neredeyse her son teknoloji ürünü DFT koduna dahil edilmiştir. Mevcut simülasyon yöntemlerinin, özellikle deneyler ve teori arasındaki niceliksel karşılaştırmalara ilişkin olarak genişlemesine rağmen, STM teorisinin ana yapısı olmaya devam ediyor. Bu yöntemde, tünelleme akımı, STM ucunun konumundaki durumların yerel yoğunluğuyla orantılıdır. Burada I tünelleme akımı, En kristal elektronların öz durumları, EF Fermi seviyesi, Vbias ön gerilim ve n elektron yoğunluğudur. Birçok standart durumda, örneğin moleküler adsorpsiyon veya yüzey rekonstrüksiyon araştırmalarında, model, genellikle gözlemlenen dalgalanma değerlerini yeniden üretmese de, yüzey topografyasının güvenilir bir nitel resmini sağlar. Kolay modelleme: Tersoff-Hamann modelini uygulama Deneysel görüntülerin ince özelliklerini bile aydınlatmak için kullanılan, Bardeen yöntemiyle ilk ilkelerden tünelleme akımlarını hesaplamaya yönelik sayısal yöntemler zaten oldukça ilerlemiştir (aşağıdaki bölümlere bakın). Bununla birlikte, pratik bir bakış açısıyla, oldukça zahmetli ve dolayısıyla çok zaman alan model hesaplamaları olmaksızın deneylerin anlaşılması sıklıkla istenir. Prensip olarak, yalnızca analiz edilen yüzeyin elektronik yapısını temel alan TH modeli, işte bu kadar kolay bir yöntem sağlar. Özellikle, DFT'deki gelişmiş kodlar genellikle sabit yoğunluklu konturları hesaplamak için bir arayüzle birlikte geldiğinden, simüle edilmiş görüntüler basit bir şekilde hesaplanabilir. Bu bağlamda, yöntemin güvenilir olduğu sınırlar belirlenmeye ve belirli bir tünel açma akımına kabaca karşılık gelen yoğunluk konturu değeri tahmin edilmeye çalışılır. Akımları hesaplamak için Bardeen yöntemi, birazdan göstereceğimiz uygun yaklaşımlarla basitleştirilirse, bu hedeflerin her ikisine de ulaşılabilir. TH modelinin güvenilirliği ile ilgili olarak aşağıdaki kriterler yeterli görünmektedir: • Yüzey ve uç arasında önemli kimyasal etkileşimler yoktur. Uç-numune ayrımının deneysel ölçüsü, uygulanan öngerilim gerilimi ve tünelleme akımı R = Vbias/I oranı tarafından verilen tünel açma direnci R, farklı sistemler ve deneysel koşullar için büyük ölçüde farklılık gösterdiğinden, bu koşulu ölçmek önemsiz değildir. . Metal yüzeylerde mesafe 5–6 ̊A'den büyük olmalıdır. Bu, ortam ortamı ve çok düşük öngerilim voltajları (80 meV'den az) için 10–100 MΩ'luk bir tünelleme direnci R'ye karşılık gelir. Bu tahmine sıcaklık girer, çünkü geçiş yapan elektronların termal ortamı, elastik tünelleme koşulu altında bile önemli ölçüde daha yüksek sayıda nihai duruma ulaşmalarına izin verir: ortam koşulları altında, başlangıç ve son durumlar arasındaki enerji farkı yaklaşık 80 meV kadar farklılık gösterebilir. Bu nedenle, deneysel tünel açma direnci (örneğin, -1 mV ön gerilim ve 1 nA akım için) ve dolayısıyla mesafe tahmini oldukça yanıltıcı olabilir. Tüm olası geçişlerin açık hesaplamalarından elde edilen gerçek değerlerle karşılaştırıldığında, bu koşullar altındaki tahmin, bir veya iki büyüklük sırası kadar çok düşüktür. Kısacası termal uyarımlar, artan öngerilim voltajlarına benzer bir etkiye sahiptir. Yarı iletkenlerde ilgili problem, değerlik bandının üst bant kenarına göre Fermi seviyesinin tam konumudur. Bu durumda, aynı koşul (100 MΩ tünel direnci), seçilen öngerilim voltajı yarı iletken yüzeyin yalnızca çok az durumunu içeriyorsa çok küçük mesafelere yol açabilir. Bununla birlikte, öngerilim voltajı yeterince yüksekse (örneğin 2 V'un üzerinde), o zaman bu koşul genellikle yeterlidir. • STM ucunun elektron durumlarının tipik uzunluk ölçeğinin oldukça üzerinde olan yüzey yapılarının bir özellik boyutu. Bir uç durumunun tipik uzunluk ölçeği, uç metalinin atomlar arası mesafesinin yaklaşık yarısı kadar olduğundan, bu durumu ölçmek çok daha kolaydır; bu nedenle bir ile iki ̊A arasındadır. Serbest elektron Nedir elektron - mi Proton nötron elektron Elektron kütlesi Elektron neyden oluşur Proton ve elektron kütlesi Elektron yükü Elektron özellikleri Bu değerin çok üzerindeki özellik boyutları için uç durumlarının kesin geometrisi, geçerli konturun şekline belirleyici bir şekilde girmeyecektir. Yüksek çözünürlüklü taramalarda, yani atomik çözünürlüklü taramalarda bu koşulun genel olarak sağlanmadığı açıktır. Diğer tüm durumlarda, bir simülasyonda STM ipucunun açık yapısını göz ardı etmek oldukça güvenlidir. Bu koşullar altında, sabit akım konturu, yüzeyin yük yoğunluğu konturu ile benzersiz bir şekilde ilişkilendirilebilir. Bu, aşağıdaki şekilde yapılabilir. Çoğu DFT kodu, belirli bir enerji aralığındaki yük yoğunluğunu özetleyen bir özellik içerir. −Vbias'lık bir bias voltajı için, EF − Vbias'tan EF'e kadar olan aralığın yoğunluğunun hesaplanmasıyla başlanır. Belirli bir akım değeri için uygun kontur, aşağıdaki yaklaşımlarla tahmin edilebilir: 1. Tünel açma akımının büyük kısmı, yaklaşık 2 ̊A yarıçaplı küçük bir enine kesitten geçer. 2. Yüzey durumlarının (ve uç durumlarının) bozunum uzunluğu, Φ ≈ 4 eV çalışma fonksiyonuna sahip bir metal yüzeyin Fermi seviyesindeki bir elektron durumunun bozunma uzunluğuna eşittir. Durumun dalga fonksiyonu bu nedenle (atomik birimlerde) 3. Bardeen integralindeki yüzey ve uç durumlarının evrişimi, ψörnek ≈ χtip ayarlanarak ve integraldeki ilk terimin farkla aynı büyüklükte olduğu varsayılarak basitleştirilir. Burada C bir sabiti, ∆S dalga fonksiyonu örtüşme alanını ve n elektron yoğunluğunu gösterir. Tüm sabitler bilindiğinden, tahmin basittir ve verim sağlar. 1 nA'lik bir akım değeri için, örneğin metal bir yüzey üzerinde, uygun yük yoğunluğu konturu 2 · 10−4 ̊A−3 olacaktır. Bir transfer Hamilton yaklaşımında, numune ve uçtan oluşan iki alt sistem ayrı varlıklar olarak ele alınır. Bu yaklaşım aynı zamanda Bardeen yaklaşımı olarak da bilinir. Tünel açma akımı daha sonra denklem ile tanımlanır. Burada χν, STM ucunun Eν enerjisine sahip özdurumlarıdır, ψμ, Eμ enerjisine sahip yüzeyin özdurumlarıdır. İntegral, numune ve uç arasındaki ayırma yüzeyi S boyunca uzanır, toplam, Fermi seviyesinden belirli bir aralık içindeki tüm özdurumları içerir. Bu aralık, örneğin STM içindeki sıcaklık gibi deneysel koşullar tarafından belirlenir. Bu ifadeden, yüzeyin üzerindeki vakum aralığındaki dalga fonksiyonlarının kalitesinin, deneyler ve simülasyonlar arasında iyi bir uyum için belirleyici olduğu açıktır. Aslında en uygun açılım yanal yönde 2 boyutlu Fourier açılımıdır. Bu bağlamda, atomik orbitallerin (LCAO) lineer kombinasyonlarının dezavantajı, çok hızlı bir şekilde boşluğa bozunmalarıdır, bu da belirli bir mesafedeki akımları ve dalgalanmaları güvenilmez hale getirir.

Kimyasal Süreçler – Enerji Mühendisliği Ödevleri – Enerji Mühendisliği Ödev Hazırlatma – Enerji Mühendisliği Alanında Tez Yazdırma – Enerji Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları

Kimyasal Süreçler

Dünya yüzeyinin yakınında çok sayıda fiziksel ve kimyasal süreç gerçekleşir. Burada kapsamlı bir tanımlama yapılmayacak, ancak insan faaliyetleriyle bağlantılı olarak yenilenebilir enerji akışlarının kullanılması olasılığı ile doğrudan ilişkili veya önemli olan süreçler üzerinde durulacaktır.

Özellikle bu, güneş enerjisinin toprakta dağıldığı bazı süreçlere daha yakından bakılmasına yol açacaktır. atmosfer okyanus sistemi, örn. rüzgarların ve akıntıların oluşumu. Bu süreçlerin anlaşılması, “doğal” akış modeline belirli müdahale türlerini takip edebilecek olası iklim rahatsızlığını tahmin etmek için de gereklidir.

Farklı bölümlerdeki süreçler kesinlikle birbirine bağlı olsa da, aşağıdaki alt bölümlerde önce atmosfere, okyanuslara ve son olarak kıtalara özgü bir dizi fiziksel süreç listelenecek ve daha sonra bunların nasıl bir araya getirilebilecekleri gösterilmeye çalışılacaktır. Dünyanın iklimini açıklamaya çalışır.

Atmosfer

Mevcut atmosferin ana bileşenleri azot, oksijen ve sudur. Deniz seviyesindeki kuru hava için, nitrojen hacimce %78, oksijen %21 ve minör bileşenler %1’dir, bunların büyük kısmı argon (%0,93) ve karbondioksittir (%0,03). Hacimce su içeriği kutuplarda sıfıra yakın, tropik iklimlerde yaklaşık %4 arasında değişir.

Yüksekliğin fonksiyonları olarak yoğunluk, basınç ve sıcaklığın tipik değişimleri gösterilmektedir. Farklı katmanlar için ortak adlar belirtilmiştir.

Genellikle sıcaklık profilindeki dönüm noktaları (“duraklamalar”) ile veya sıcaklık gradyanının işaretinde keskin bir değişiklik olmazsa sabit sıcaklık bölgelerinin alt sınırı ile tanımlanırlar. Gerçek sıcaklık profilleri enlem ve mevsimden bağımsız değildir ve belirtildiği gibi keskin “dönüş noktaları” göstermez.

Atmosferin bazı gaz bileşenlerinin ortalama bolluğunun yüksekliği ile değişimine ilişkin tahminler gösterilmektedir. 15 ila 25 km yükseklikler arasında artan ozon (O3) bolluğu, ultraviyole radyasyon seviyesinin düşük tutulmasına ve böylece Dünya yüzeyinde yaşamın gelişmesine yardımcı olur.

Yaklaşık 80 km’lik bir yüksekliğin üzerinde, gazların çoğu iyonize olur ve bu nedenle atmosferin bu seviyenin üzerindeki kısmına bazen iyonosfer denir. 60 000 km yükseklikteki yüklü parçacıklar hala büyük ölçüde Dünya’nın hareketini takip ediyor ve hareketleri esas olarak Dünya’nın manyetik alanı tarafından belirleniyor. Bu katman manyetosfer olarak adlandırılır.

Atmosferdeki Parçacıklar

Atmosfer, gaz halindeki bileşenlere, su ve buza ek olarak, değişen miktar ve bileşimde partikül madde içerir. Boyutları 10-9 ila 10-4 m arasında değişen parçacıklar üreten bir dizi mekanizma öne sürülmüştür.

Biri, okyanusların tepelerinden deniz tuzu spreyleri şeklinde parçacıkların fırlatılmasıdır. Diğerleri gazların parçacıklara dönüşmesini içerir. Bu, fotokimyasal reaksiyonların bir sonucu olarak veya su damlacıklarına (bulutlar, pus) adsorpsiyon, suyun varlığına bağlı kimyasal reaksiyonlar ve son olarak suyun buharlaşması ve geride asılı bir partikül yerine asılı bir partikül bırakması sonucu oluşabilir.

Çöllerden veya aşınmış topraktan gelen toz parçacıkları, volkanik hareket gibi atmosferdeki parçacık konsantrasyonuna da katkıda bulunur.

İnsan yapımı katkılar, açığa çıkarılan araziden (ormansızlaşma, tarımsal uygulamalar), endüstriden ve yakıt yakılmasından enjekte edilen parçacıklar biçiminde ve gaz emisyonları (SO2, H2S, NH3, vb.) bunlar daha sonra yukarıda belirtilen işlemlerle veya örneğin ağır metal iyonlarının mevcudiyetinde katalitik dönüşümlerle parçacıklara dönüştürülebilir.

Yarıçapı 2×10-5 m’den küçük olan parçacıkların atmosfere yıllık emisyonunun veya oluşumunun (0,9–2,6)×1012 kg aralığında olduğunu tahmin edin. Bunun (0,4–1,1)×1012 kg’ı erozyon, orman yangınları, deniz tuzu serpintileri ve volkanik kalıntılardan, (0,3–1,1)×1012 kg’ı ise antropojenik olmayan gaz emisyonlarının parçacıklara dönüşmesinden kaynaklanmaktadır. Antropojenik emisyonlar şu anda (0,2–0,4)×1012 kg aralığındadır ve bunların çoğu gaz emisyonlarından dönüştürülür.

Parçacık sayısı yoğunluğunun yükseklik dağılımının çok kaba bir taslağını verir. Büyük parçacıkların dağılımı (10-7– 2×10-5 m aralığındaki yarıçaplar) belirli bir zaman ve yerdeki ölçümlere dayanırken, toplam parçacık sayıları boyut dağılımının çok küçük parçacıklara ekstrapolasyonlarına dayanır.

Toplam parçacık sayısının hassas bir şekilde çok küçük parçacıkların yoğunluğuna bağlı olduğu açıktır, öte yandan parçacıklı maddenin toplam kütlesine önemli bir katkısı yoktur. ‘nin sağ tarafında gösterilen sayı yoğunlukları, boyut dağılımlarının daha küçük yarıçaplara doğru ekstrapolasyonuna karşılık gelir; öyle ki, yarıçapın her on yılında m3 başına parçacık sayısı sıfıra doğru hızla azalmaz.


Kütle birimlerine dönecek olursak, eğer ortalama kalış süresi biliniyorsa, atmosferdeki parçacıkların toplam kütlesi emisyon ve oluşum hızlarından tahmin edilebilir. Troposferde aktif olan uzaklaştırma işlemleri, çökeltme yoluyla kuru biriktirme (yalnızca 10-6 m’nin üzerinde yarıçapa sahip parçacıklar için önemlidir), difüzyon ve Dünya yüzeyi, bitki örtüsü vb. üzerindeki etki ve yağış yoluyla ıslak biriktirmeyi içerir.

Islak biriktirmede yer alan fiziksel süreçler, su buharının parçacıklar üzerinde yoğunlaşması, parçacıkların bulut içinde su damlacıklarına adsorpsiyonu (yağmur) veya daha yüksekteki bulutlardan yağan yağmur (veya buz) ile süpürmedir (yıkanma adı verilir).

Tipik olarak parçacıkların troposferde kalma süreleri 70 – 500 saat aralığındadır (Junge, 1963), bu da atmosferdeki toplam parçacık içeriğinin yaklaşık 1014 kg olduğu tahminine yol açar. Parçacıklar ayrıca kimyasal veya fotokimyasal işlemlerle uzaklaştırılarak gazlara dönüştürülebilir.

Parçacıkların stratosferde kalma süreleri troposferdekinden çok daha uzundur. Sülfatlar (örneğin volkanik döküntülerden) hakimdir ve parçacıklar, stratosferin neresine enjekte edilirlerse edilsinler, her bir yarım küre üzerinde oldukça homojen bir şekilde dağılırlar.

İkamet süreleri yıl mertebesindedir ve uzaklaştırma 55° civarındaki enlemlerde troposfere difüzyonla olmuş gibi görünmektedir. Bu resim, büyük volkanik patlamalardan ve megaton büyüklüğündeki nükleer silahların patlamasından elde edilen kanıtlara dayanmaktadır.

Bunların her ikisi de stratosfere partikül madde enjekte eder. Stratosferdeki parçacıklar, özellikle atmosferdeki yol uzunluğunun maksimum olduğu gün doğumu veya gün batımına yakın zamanlarda güneş radyasyonunun iletimini değiştirdikleri için yerden tespit edilebilirler.

Büyük volkanik patlamadan önce ve sonra Hawaii’de ölçülen, gün doğumunda atmosferik geçirgenliği gösterir. Oklar, sonraki yıllarda Ekvator yakınında meydana gelen ve geçirgenliğin 1963’ten önceki değerine dönüşünü geciktirmiş olabilecek diğer patlamaları göstermektedir.

1963’te test yasağının yürürlüğe girmesinden sonra, atmosferdeki nükleer testleri büyük ölçüde azaltan ancak tamamen sona erdirmeyen, 56°K enleminde radyoaktif kalıntıların (serpinti) yerde birikmesini gösterir. Stratosferde bulunan radyoaktivite miktarının yeni bir enjeksiyon yapılmadan her yıl yarı yarıya azaldığı sonucuna varılmıştır.

1883’teki çok büyük volkanik patlamanın (gün doğumu ve gün batımında gökyüzünün kızarması) ardından artan saçılma gözlemleri (daha uzun dalga boylarına doğru bir kayma ile sonuçlanır) rapor edilmiştir. Bu tür patlamaların net radyasyon akışı üzerindeki etkisinin, Krakatoa örneğinde Dünya’nın iklimi üzerinde görünüşte geçici olmasına rağmen, önemli etkileri olduğuna inanılmaktadır.