Yüksek Enerjili Parçalar
Yüksek Enerjili Parçalar Yüksek enerjili parçacıklarla bir numuneyi hedefleyerek malzeme özelliklerini araştırmak yerine, bunu tek bir atomu tutarak ve bir numunenin atomlarına göre konumunu sürekli bir şekilde değiştirerek yapabileceğinizi düşünün. Açıkçası, bu sadece bir numunenin yüzey atomları için mümkün. Ancak bu sınırlama, atom ve yüzey arasındaki etkileşimi en düşük tespit seviyesinde tutarken yüzeylerin özelliklerini inceleme yeteneği ile fazlasıyla dengelenmiştir. Etkileşim derecesi, deneysel uygulamanın ayrıntılarına ve gerçek ölçüme bağlıdır. Tarihsel olarak, yalnızca deneysel ve teorik yöntemlerin bir kombinasyonu ile belirlendi. Bununla birlikte, bu sunum sırasında, geniş bir deney sınıfının aslında yüzey ve prob ucu arasında önemli bir etkileşim olmadan yapıldığı görülecektir. Bu durumda, deneyler doğrudan numunenin yapısal ve elektronik özellikleri ile ilgili olabilir. Aslında bu, taramalı prob mikroskobunun prensibidir. Olağanüstü kesinliğinin sınırında, tek atomların elektronik ortamındaki küçük değişikliklerin saptanması yatar; örneğin, farklı bir kimyasal ortam nedeniyle valans bandı yapısındaki değişiklikleri ve hatta elektronlar ile elektronlar arasındaki çok küçük etkileşimleri algılamak için yeterlidir. Moleküler bir bağdaki fononlar. Yerel Araştırma İlkeleri Yerel probların potansiyeli göz önüne alındığında, operasyonları için fiziksel koşullar oldukça basittir. H. Rohrer, taramalı prob mikroskopları üzerine üç ciltlik anketin ilk cildi için yazdığı makalesinde, böyle bir alet için dört teknik gereklilik tanımlamaktadır: 1. etkileşimin güçlü mesafe bağımlılığı 2. prob ve nesnenin yakınlığı 3. çok keskin prob ucu 4. kararlı konumlandırma cihazı İlk noktayla ilgili olarak, "güçlü mesafe bağımlılığı" ile ne kastedildiği sorulabilir. Bu soruyu elektrostatik veya van der Waals kuvvetleri gibi farklı etkileşimlerin mesafeye bağımlılığını ve bunların şu anda yerel prob araçlarının kullandığı etkileşimler bağlamında elde edilebilir çözünürlüklerini karşılaştırarak ayrıntılı olarak inceleyeceğiz. Atomik yapılar, yalnızca mesafe yaklaşık bir atomik çap değiştiğinde etkileşim ölçülebilir bir miktarda değişirse çözülebilir. Bu koşulu yerine getiren tek etkileşim, kimyasal kuvvetler (0,2 nm'lik bir mesafe içinde yaklaşık 0,2'den 3,0 nN'ye değişen) ve tünelleme akımlarıdır (0,1 nm'de bir büyüklük sırasına göre değişen). Her iki etkileşim de numune ve probun çok yakın olması (bir nm'den daha az) ile sınırlıdır, bu nedenle aslında yüksek çözünürlüklü deneyler için ilk gereklilik zaten ikinciyi ima eder. Tarihsel bir perspektiften bakıldığında, SPM'nin gelişimini tetikleyen, vakumlu tünel açmanın fizibilitesinin deneysel kanıtıydı. Bu nedenle ilk SPM, bir taramalı tünelleme mikroskobu (STM) idi. Ancak geliştirilmesindeki teknik problemler çözüldükten sonra aynı prensip tarama kuvveti mikroskobuna (SFM) uygulanabilir. Sonuç olarak SFM, STM'den sadece birkaç yıl sonra gerçekleştirildi. Birkaç nm'den daha az bir uzantıya sahip bir yüzey üzerindeki tek yapılar çözülecekse, güçlü bir mesafe bağımlılığı açıkça yeterli değildir. Etkileşim yanal konumundan bağımsız olacağından, bu durumda düz bir sonda yapıya karşı duyarsız olacaktır. Bu nedenle, yüksek çözünürlüklü görüntüler elde etmek için yalnızca çok keskin problar uygundur. Prob üretme yöntemleri, farklı gruplar ve deneyler için değişiklik gösterir; tek ortak payda, sondanın ucunun çapının 100 nm'den az olması ve ucun tepe noktasının atomik ölçekte bir tepe noktası sunması gibi görünüyor. Simülasyonlarda görüntüyü belirleyen ana özelliklerden biri olduğu için ucun gerçek yapısı bu monografi boyunca tartışılacaktır. Bununla birlikte, deneysel olarak, bu hala oldukça keşfedilmemiş bir bölgedir, çünkü ipucunun herhangi bir ayrıntıyla bilindiği çok az deneysel sonuç yayınlanmıştır. Teknik gereksinimlerin son noktası, deneysel olarak gerçekleştirilmesi en zor olandı. Tartışılacağı gibi, sondanın kararlı bir şekilde konumlandırılmasının önündeki ana engelin çevreye titreşimsel bağlanma olduğu ortaya çıktı. Ancak bu sorun nihayet çözüldü ve çözümün yaratıcılığı, günümüzün en iyi araçlarıyla elde edilebilecek çözünürlükle ölçülebilir. Bu çözünürlük 0,5–1,0 pm veya yaklaşık 10−12 m kadar yüksek olabilir. Yerel prob araçları böylece yüzeylerin yapısını malzeme biliminde (şimdiye kadar) gereken en düşük seviyeye kadar çözer. enerji nedir fizik Enerji ve enerji çeşitleri Fizikte enerji nedir İnsan enerjisi Enerji çeşitleri Çevreye en az zarar veren enerji türü hangisidir Kinetik enerji Nedir Enerji Nedir Yüzey Hazırlığı Çoğu deneysel SPM yayınında odak noktası genellikle görüntülerin sunumu ve bunların yüzey özellikleri açısından yorumlanmasıdır. Yüzeyin fiili hazırlığı veya prob figürleri daha az belirgindir. Bu alanda ortalama bir kağıdın yarısından önemli ölçüde daha azını kaplayarak daha teknik yönlerle sınırlıdır. Gerçek deneysel prosedürlere bakılırsa, bu biraz dengesiz görünüyor. Yüzey hazırlığı muhtemelen başarılı deneylerdeki en önemli bileşendir, bazı deneyciler bir yüzeyi gerçek ölçüm için uygun hale getirmek için haftalar hatta aylar harcarlar. Bu nedenle, enstrümanın bu kadar başarılı olabilmesi, yalnızca bu amaca yönelik çok sayıda tekniğin birikmesinden kaynaklanmaktadır. Bir yüzey üzerinde yüksek kaliteli, yüksek çözünürlüklü SPM görüntüleri elde etmek için gerekli koşullar şunlardır: 1. birkaç yüz ̊A'dan daha geniş teraslara sahip düz yüzey 2. düşük yüzey kirliliği 3. yüksek derecede yüzey düzeni 4. yüzey atomlarının düşük hareketliliği Geniş teraslar, kristal bölünmesiyle (örneğin, yalıtkanların veya yarı iletkenlerin kutupsal yüzeyleri için) veya yüksek enerjili iyonlarla yüzey katmanlarının çıkarılması ve ardından erimeye yakın sıcaklıklara (çoğu metal ve alaşım) tavlama yoluyla elde edilir. Yüzey kirliliği, genellikle yüksek konsantrasyonda karbon ve oksijen içeren çoğu metal için ciddi bir sorundur. Bu durumda olağan prosedür, kirleticilerin ayrışmasını incelemek ve yüzeyin yakın çevresi temiz olana kadar (%1'den daha az kirlilik) iyon bombardımanı ile yüzey katmanlarının orta düzeyde uzaklaştırılmasıyla tekrarlanan sıcaklık programlı ısıtma döngülerini gerçekleştirmektir. Yarı iletkenlerde kirletici maddeler kimyasal yöntemlerle giderilir. Yüzey hazırlama yöntemleri hakkında bilgi, inceleme kağıtlarında ve buradaki referanslarda bulunabilir. Serbest yüzey enerjisini en aza indirmek için çoğu yüzey kendiliğinden yeniden oluşur, örneğin bağların dimerizasyonu (yarı iletkenler) veya atomik düzenlemenin (metaller) yeniden oluşturulması. Katalitik reaksiyonlar, yani gaz moleküllerinin bir yüzey üzerinde kimyasal soğurulması, bunların ayrışması ve yeniden birleşmesi, genellikle büyük yeniden yapılanmalarla bağlantılıdır. Yüzey düzeni, farklı bir yüzey kaplaması ile oldukça önemli ölçüde değiştirilebilir. Gerçekten de, tüm bu etkilerin ayrıntılı bir şekilde kaydedildiği 1990'lardan kalma çok sayıda deneysel çalışma var. Yüzeyler üzerindeki dinamik etkiler, yalnızca SPM ortam sıcaklıklarında çalıştırıldığı sürece bir engel teşkil etti. Bugün, düşük sıcaklıklı aletler 2 K'den daha düşük sıcaklıklara ulaşabilir. Bu ortamda atomların göçü neredeyse donmuştur. Bu koşullar altında yüzey elektronik yapısı, birkaç meV'lik enerji ölçeği üzerindeki etkileri tespit edecek kadar kararlıdır. Bu enerji aralığındaki en göze çarpan etkiler, yüzey yük dalgaları ve tek elektronların manyetik etkileridir.

Hücre Türleri – Enerji Mühendisliği Ödevleri – Enerji Mühendisliği Ödev Hazırlatma – Enerji Mühendisliği Alanında Tez Yazdırma – Enerji Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları

Hücre Türleri

Gösterilen enerji boşluğu nedeniyle, kristal silisyum fotovoltaik hücreler için ideal bir yarı iletken malzeme olarak görülmemektedir. Ayrıca silikon, güneş radyasyonu için soğurma katsayısı nispeten düşük değerler gösteren dolaylı bir yarı iletkendir.

Bu tür yarı iletken malzemeden yapılan güneş pilleri bu nedenle nispeten kalın olmalıdır; gösterildiği gibi, basit düzlemsel yapıya sahip geleneksel bir kristal silikon hücrenin, gelen güneş ışığını neredeyse tamamen emmesi için en az 50 μm’lik bir katman kalınlığına sahip olması gerekir.

Yüksek katman kalınlığı, yüksek malzeme tüketimi ve dolayısıyla yüksek maliyetler anlamına gelir. Bununla birlikte, kristal silikon, fotovoltaik hücreler için yaygın olarak kullanılmaktadır. Bunun başlıca nedeni, silikonun en geniş pazar penetrasyonu gösteren, teorik olarak en iyi anlaşılmış ve en kolay kontrol edilebilen yarı iletken malzeme olmasıdır.

Daha geçen yüzyılın altmışlı yıllarında, uygun maliyetli ince film güneş pilleri geliştirmek için çok sayıda araştırma ve geliştirme faaliyeti yürütüldü.

Bu amaçla “doğrudan” yarı iletkenler gereklidir. Bu madde kategorisi temel olarak II-VI, III-V ve I-III-VI2 bileşiklerini içerir. Ayrıca 1970’li yıllarda fotovoltaik projeler kapsamında keşfedilen amorf silikon (a-Si) bir direkt yarı iletkendir. İyi absorpsiyon özellikleri ile karakterize edilir ve ince film güneş pilleri için temel malzeme olarak uygun görünüyordu.

Yine de, rakip yarı iletken malzemeler veya teknolojilerle ilgili olarak hala çözülmemiş sorunlar nedeniyle, kristal silikon (kristal ve polikristal teknolojileri içerir) önümüzdeki yıllarda ağırlıklı olarak temel malzeme olarak kullanılmaya devam edecektir.
Güneş pilleri (hala) nispeten pahalı olduğundan, güneş ışınımını yoğunlaştırma ve böylece fotovoltaik hücrelerin gerekli yüzeyini azaltma eğilimi vardır.

Ayrıca, hücre sıcaklığı sabit kalırsa, fotovoltaik hücrelerin verimliliği artan ışınımla birlikte artma eğilimindedir. Yoğunlaştırma sistemleri için, daha pahalı ama daha verimli güneş pili teknolojileri, maliyet etkin bir şekilde uygulanabilir. Örneğin güneş ışınımını yoğunlaştırmak için ayna ve mercek sistemleri kullanılmaktadır.

Ancak bu koşullar altında, birim yüzey başına enerji verimini artırmaya yardımcı olan izleme sistemlerine ek olarak ihtiyaç duyulur. Bu tür yoğunlaştırma sistemleri, doğrudan radyasyon için (yalnızca doğrudan radyasyon odaklanabilir) ve bu nedenle dünya çapında güneş radyasyonunun doğrudan ışınımla belirlendiği bölgeler için (çöllerde olduğu gibi) en uygun olanlardır.

Bu nedenle, Orta Avrupa’daki uygulamaları, yıllık radyasyona dayalı olarak, yaklaşık 1’lik bir direkt ila dağınık radyasyon oranıyla, çoğu durumda uygun değildir.

Laboratuvar araştırması ve üretimi ile ilgili olarak güneş pili geliştirme açısından en son teknolojiler özetlenmiştir. Aşağıda, çeşitli güneş pili tipi teknolojiler kısaca özetlenmiştir.

Kristal silisyumdan güneş pilleri. Bu hücre teknolojisi temel olarak yarı iletken endüstrisinde uygulanan proseslere dayanmaktadır.


Kristal hücre üretimi ile ilgili olarak üç adım ayırt edilir:

− Ana malzeme olarak yüksek saflıkta silikon üretimi,
– gofret veya ince filmlerin imalatı ve
− güneş pili üretimi.

Silis kumu (SiO2), yüksek saflıkta silikon için temel malzeme görevi görür. Spesifik bir indirgeme yöntemi (erime elektrolizi) aracılığıyla silis kumu, maksimum %99 saflık ile karakterize edilen “metalurjik dereceli silikona” dönüştürülür. Ancak bu saflık güneş pili üretimi için hala yetersizdir.

Bu nedenle, yarı iletken silikon (yarı iletken dereceli silikon; SeG-Si) safsızlık içeriğinin aşılmaması gerektiğinden, yarı iletken endüstrisi tarafından kullanılan silikonun üretimi için daha pahalı saflaştırma adımları gereklidir.

Gerekli silikon saflaştırması, dünya çapında çoğu durumda Siemens işlemi tarafından gerçekleştirilir. Bu saflaştırma yöntemi, metalürjik kalitede silikonun hidroklorik asit kullanılarak triklorosilana dönüştürülmesiyle başlar.

Sonraki fraksiyonel damıtma, aşırı saflık gerekliliklerine uyumu sağlar. Daha sonra saflaştırılmış triklorosilanın pirolizi ile silikon tekrar elde edilir. Bir indirgeyici atmosfer içindeki uygun piroliz reaktörlerinde, triklorosilan sıcak çubuklarda ayrışır.

Elementer silisyum polikristal malzeme olarak ayrılır. Elde edilen “poli-silikon”, “SeG-Si” (yarı iletken dereceli silikon) gereksinimlerini karşılar ve μm aralığında tane büyüklükleri gösterir.

Şimdiye kadar fotovoltaik endüstrisi, standart ürünlerin üretimi için polisilikon kalitesinde silikon kullanabiliyordu. Bu polisilikon kalitesi, yarı iletken endüstrisinin gereksinimlerini karşılamadı, ancak yine de güneş pili üretimi için yeterlidir.

Bir yanda yarı iletken endüstrisinin azalan büyüme oranları, diğer yanda fotovoltaik endüstrisinin güçlü bir şekilde artan üretimi nedeniyle, bu tür “kademe dışı” malzemelerin önümüzdeki yıllarda giderek daha az bulunması bekleniyor.

Bu nedenle bazı ülkeler, uygun maliyetli “güneş silikonu” üretmek amacıyla metalürjik dereceli silikon için alternatif saflaştırma yöntemleri geliştiriyor. Bu tür gelişmeler, geçen yüzyılın seksenli yıllarının başlarında küresel ölçekte yürütüldü; ancak, “kalite dışı silikon” rekabeti nedeniyle durdurulmuşlardı.

Polikristalin silikon, silikon mono-kristallerin sağlanması için temel malzeme olarak hizmet eder. Bu tür monokristallerin üretimi için uygulanan standart işlem, Czochralski işlemidir (Cz işlemi). Bir koruyucu gaz atmosferi içinde polisilikon bir pota içinde eritilir.

Bir çekirdek kristal erimiş silikona daldırılır ve silindirik monokristal çubuklar elde edilecek şekilde sıcaklık gradyanları hassas bir şekilde kontrol edilirken sürekli döndürmeyle tekrar yavaşça uzaklaştırılır.

Bu çubukların bir tel testere yardımıyla kesilmesiyle ince (250 ila 300 μm) tek kristal silikon gofretler elde edilir. Ancak testereyle kesme (standart teknoloji), (pahalı) malzemenin %50’ye kadarını israf eder. Yarı iletken endüstrisi, entegre elektrik devreleri üretmek için bu tür silikon levhaları kullanır ve daha sonra, bilgisayarlarda ve diğer elektronik cihazlarda kullanılmak üzere ayrı ayrı levhaları farklı fonksiyonel “çiplere” ayırır.

Fotovoltaik endüstrisinde bu gofretler, mono-kristal silikon güneş pilleri üretmek için kullanılır. Bu nedenle dairesel gofretler, daha iyi bir alan kullanımına izin vermek ve dolayısıyla yüzeye özel modül verimliliklerini artırmak için kare plakalar elde etmek üzere ek olarak kırpılır.