Bir CGH mikrodizi deneyi için 0,1-0,5 mg DNA gereklidir. Bunu, özellikle formalinle sabitlenmiş parafine gömülü dokuların küçük örneklerinden elde etmek zor olabilir. Verimi arttırmak için, DNA'nın spesifik olmayan bütün genom amplifikasyonu gerçekleştirilebilir. Dejenere oligonükleotid ile hazırlanmış polimeraz zincir reaksiyonu, verimli ve güvenilir bir tam genom amplifikasyon tekniğidir.
Bu tip PCR, dejenere oligonükleotitleri içeren bir primer kullanır. Amplifikasyon prosedürü iki adıma ayrılmıştır. İlk kısım, düşük tavlama sıcaklıklarında (32 C) gerçekleştirilen ve DOP primerinin sık bağlanmasına izin veren beş PCR döngüsünü içerir.
Bu, belirli bir genom içinde eşit olarak dağılmış bölgelerden bir DNA dizileri havuzu oluşturur. İkinci adım, 35 döngü için 62 C'lik daha katı bir tavlama sıcaklığına sahiptir, bu da daha spesifik astarlama ile sonuçlanır.
Bu iki aşamalı prosedürün sonucu, ilk aşamada sentezlenen tüm dizilerin üstel amplifikasyonudur ve büyük miktarda DNA ile sonuçlanır. Yayınlanmış birkaç grup, hem DNA verimini hem de yöntemin güvenilirliğini geliştirmek amacıyla orijinal DOP-PCR protokolünü bir şekilde değiştirmiştir.
Yöntemin performansını test etmek için, pozitif kontrol olarak tümör hücre hatlarından ekstrakte edilen DNA'ların bir karışımı kullanılabilir. Vysis, aşağıdaki hücre dizilerinin bir karışımı olan CoSH'yi kullanır: COLO 320 HSR (kolonik adenokarsinom), %35; SJSA-1 (osteosarkom), %40; ve BT-474 (meme karsinomu), %25, belirli lokuslarda bilinen kopya sayısı kazanımları ve kayıpları ile yapılır.
DNA Etiketleme ve Hibridizasyon
Mikrodizilere tek tip, yoğun hibridizasyon elde etmek için, DNA prob fragman boyutu 200-400 baz çifti olmalıdır ve bu, DNA'nın rastgele etiketlenmesi ve bu optimum fragman uzunluğuna sindirilmesiyle sağlanır. Vysis ve Spectral Genomics tarafından önerilen doğrudan etiketleme yönteminde, floroforlar Cy3 ve Cy5, sırasıyla örnek DNA'ya ve tüm genomik referans DNA'ya doğrudan bağlanır.
DNA'lar birlikte karıştırılır ve etiketlenmemiş insan Cot-1 DNA'sının varlığında bir mikrodiziye birlikte hibritlenir. Cot-1 DNA, tekrarlayan DNA dizileri için zenginleştirilmiş, 50-100 baz çifti uzunluğunda plasental DNA'dır ve işlevi, etiketli DNA'nın yüksek oranda polimorfik tekrar dizileri içeren sentromerik ve heterokromatik bölgelere bağlanmasını engellemektir. Bu bölgelerin bloke edilmesi, analize dahil edilmelerini engeller, böylece kırmızı:yeşil oranının optimal genliğine izin verir.
Nemli bir inkübatörde 37°C'de 2-4 gün hibridizasyondan sonra, hibritleşmemiş probları çıkarmak için talaşlar yıkanır. 4,6-diamidino-2-penylindol (dizi DAPI) karşıt olarak uygulanır.
Her slayt için görüntü yakalama ve saklama süresi yaklaşık 1 saattir. Bir floresan görüntüleme sistemi, hibritleştirilmiş çipin görüntüsünü üç renk düzleminde yakalar: Cy3, Cy5 ve DAPI mavisi. Vysis GenosensorTM Array 300, sırasıyla DAPI karşı boyamaya (mavi), test DNA'sına (yeşil) ve referans DNA'ya (kırmızı) özgü her bir mikrodizinin üç görüntüsünü yakalamak için bir CCD kamera ve 175 W xenon aydınlatma kaynağı kullanır.
DNA hibridizasyonu
Dna hibridizasyonu nedir
Nükleik asitlerin hibridizasyonu
Hibridizasyon Nedir
Nükleik asit hibridizasyonu
DNA hibridizasyon yöntemleri
Moleküler hibridizasyon
Floresan in situ hibridizasyon Nedir
Mavi görüntü, ızgaradaki hedef noktaları belirlemek ve lokalize etmek için kullanılır. Noktalar belirlendikten sonra, yeşil ve kırmızı floresan yoğunluklarını birleştiren, yerel arka planı çıkaran ve her nokta için test yoğunluğunun referans yoğunluğuna (T:R) oranını hesaplayan özel yazılım kullanılarak nicel olarak analiz edilebilir (üç her hedef gen için noktaları çoğaltın).
Şekil 54.2, elbette, ortalama T:R oranları, bir kontrol noktası veya nokta grubuna göre normalleştirilmelidir. Vysis sistemi bunu, normal görünen noktaları tespit ederek ve tüm T:R oranlarını "normal" hedeflerin T:R oranına bölerek yapar.
Mikrodiziler, özellikle ifade dizileri üzerinde temsil, yoğunluktaki artışlar, veri depolama ve biyoinformatik daha zor hale geleceğinden ve hatalı sonuçlara yol açabilecek kusurlu verileri önlemek istiyorsak, kusursuz toplama, analiz ve yorumlama yöntemleri büyük önem taşımaktadır. sonuçlar.
Bunu önlemek için, istatistik ve biyoinformatik, moleküler biyologların eğitiminde hızla öne çıkan bileşenler haline geliyor.
Sonuç
Mikroarray teknolojisinin gelişmesinden bu yana moleküler biyolojinin yeniden şekillendiğini gördük ve bu teknolojinin karşılaştırmalı genomik hibridizasyon ile birleştirilmesi, tek bir testte çoklu hedef değerlendirmesine olanak tanıyan güçlü bir araç olarak ortaya çıktı.
Bu paha biçilmez teknik, hem tümörlerin patogenezinde hem de genomik profil hastalık yönetiminin geliştirilmesinde rol oynayabilecek yeni genlerin saptanmasını hızlandırdı.
DNA Dizilimi
1940'ların ortalarında Avery, MacLeod ve McCarty tarafından kimyasal deoksiribonükleik asit DNA'nın tanımlanması, DNA'nın kalıtımın malzemesi, sözde yaşamın maddesi olduğunu ilk kez gösterdi.
Bu tek keşif, moleküler genetiğin, gen terapisinin, genetik danışmanlığın ve gen ekspresyonunun in vitro olarak manipüle edilmesini sağlayan bilimin temellerini attı.
İskoçya'da Edinburgh'daki Roslin Enstitüsü'nde koyun 'Dolly'nin klonlanması gibi rekombinant DNA tekniklerinin en son uygulamalarının yayınlanmasından ilham alan tabloid öfkelerine yol açan tekniklerin temelini sağladı ve bu on yılın başlarında insan genomundaki 3 milyar DNA harfini sıralamak için uluslararası çaba gösterildi.
1953 yılında bu çift sarmallı DNA molekülünün üç boyutlu yapısı çözülmüş ve James Watson ve Francis Crick tarafından yayınlanmıştır.
Kalıtsal değişimden sorumlu molekülün kimliği ve yapısı keşfedildiği için, genetik kodun dili adenin (A), sitozin (C), guanin (G) ve timin (T) olmak üzere dört baza dayalıdır. kurulmuş. Bu bilginin DNA baz dizisinden proteinlere akışı artık bilimsel bir şüpheye yer bırakmayacak şekilde aydınlatılmış ve netleştirilmiştir.
Uygulamalı moleküler biyolojinin başarılı bir şekilde doğması ve olgunlaşması için kritik olan kilit olaylardan, nükleik asitlerin bireysel baz dizisini belirlemeye yönelik yöntemlerin keşfi en önemlileri arasında yer almalıdır.
Sıralama teknolojisi şu anda tıp bilimi ve adli tıptan popülasyon genetiği, filogenetik ve koruma genetiğine kadar çok çeşitli disiplinlerde kullanılmaktadır. Karşılaştırmalı genomik, ilaç keşfi ve genetik tarama çağına girerken, yüksek verimli dizileme teknolojilerine olan talep her zamankinden daha fazladır.
DNA dizilerini hızla belirleme yeteneği, moleküler genetik biliminde devrim yarattı. Çeşitli kaynaklardan DNA dizileri elde edilmiştir ve EMBL veri tabanı, DDBJ ve GenBank gibi geniş depolar, uluslararası nükleik asit dizileri stokları olarak mevcuttur.
Bu veri bankaları, bilim adamlarının evrimi, mutasyonları, filogeniyi incelemek ve nihayetinde dizi bilgisini eksiksiz biyolojik sistemlerin karakterizasyonuna uygulamak için elektronik erişime sahip oldukları bir nükleik asit kütüphanesi olarak hizmet eder. Bu bölümün amacı, bu dizileme teknolojisini ve özellikle İnsan Genom Projesi'ndeki uygulamalarını gözden geçirmektir.
Pnömatik nebulizatör-alev atomizasyon sisteminin avantajları ve dezavantajları gösterilmiştir. Sadeliği, hızı ve parazitlerden uzak olması nedeniyle, analit konsantrasyonunun uygun olduğu her yerde bu yaklaşım tercih edilir.
Tipik olarak belirlenebilen en düşük konsantrasyonlar yaklaşık 1 mg/ml’dir. Hava-asetilen yaklaşık 2000 C’de yanar, daha sıcak olan nitröz oksit-asetilen alevi ise yaklaşık 3000 C’dir ve hava-asetilen alevinde etkili atomizasyonu olmayan ve refrakter oksitler oluşturan elementler için kullanılır.
Yukarıda sıralanan pnömatik nebülizörlerin sınırlamalarının üstesinden gelen cihazlarla geliştirilmiş hassasiyet elde edilir. Bunlar (a) ışık yolu içinde daha büyük bir yoğunluk sağlamak için atomları yakalar; (b) numunenin %100’ünün atomize olması için nebülizörü baypas edin; ve (c) numuneyi sürekli bir akış yerine tek, hızlı bir darbe olarak tanıtın. Bazıları bu özelliklerin bir kombinasyonunu kullanır.
Alevde kullanılan cihazlar, örn. oluklu kuvars tüp ve Delves’ kupası, çinko, kadmiyum ve kurşun gibi daha uçucu elementlerle en etkilidir. Gelişmiş hassasiyete yönelik bu üç yaklaşım, AAS, AES, AFS ve ICP-MS’de kullanılan diğer atomizörlerde de bulunur.
Hidrit Üretimi
Arsenik, selenyum ve bizmut gibi belirli elementler gaz halindeki hidritleri kolayca oluşturur, örn. arsin (AsH3). Basit ek enstrümantasyon kullanılarak, asitleştirilmiş numune içeren reaksiyon şişesine sodyum borohidrit gibi bir indirgeyici eklenir. Analit ile reaksiyona giren hidrojen oluşur, gaz halindeki hidrit gelişir ve bir soy gaz akışı ile ışık yoluna yerleştirilmiş ısıtılmış bir silika tüpe aktarılır.
Tüp, bir hava-asetilen alevi veya bir elektrik akımı ile ısıtılır ve sıcaklık, hidridin ayrışmasına ve analitin atomizasyonuna neden olmak için yeterlidir. Böylece numune kaybı olmaz, tüm atomlar birkaç saniye içinde ışık yoluna girer ve silika tüp içinde sıkışıp dağılmalarını geciktirir.
Hidrür üretimi AAS, reaksiyon şişesine yerleştirilen numune hacmi ne olursa olsun birkaç nanogram analitin saptanmasına izin verir. Otomatikleştirmesi daha basit olan sürekli bir akış düzenlemesi sağlamak için enstrümantasyondaki varyasyonlar mümkündür.
Sodyum bor hidrür fiyatı
Hidrojen DEPOLAMA yöntemleri
Hidrit Nedir
Sodyum borhidrür
Sodyum hidrür formülü
Sodyum bor hidrür üretimi
AlH3 Lewis gösterimi
Hidrojen üretimi
Cıva buharı üretimi
Civa, ortam sıcaklıklarında buhar oluşturur ve bu özellik soğuk buhar oluşumunun temelidir. Hg2+’yi elemental cıvaya dönüştürmek için numune çözeltisine bir indirgeyici ajan eklenir.
Gazın çözelti boyunca çalkalanması veya köpürmesi, atomik cıvanın hızlı buharlaşmasına neden olur, bu daha sonra ışık yoluna yerleştirilmiş bir akış hücresine aktarılır. Hidrit üretiminde olduğu gibi, tespit limiti birkaç nanogramdır ve bazı üreticiler tarafından her iki prosedürün gerçekleştirilmesi için ortak enstrümantasyon geliştirilmiştir.
Elektrotermal atomizasyon
Çoğu sistem elektrikle ısıtılan bir grafit tüp kullanır; bu tekniğe genellikle grafit fırın atomizasyonu denir, ancak bazen farklı malzemeler kullanılır. Fırın ile elektriksel temas sağlanır ve bir voltaj uygulanır.
Akım akışına direnç, fırının sıcaklığının artmasına neden olur (bir elektrik ateşi elemanında olduğu gibi). Fırının içine yerleştirilen solüsyonun dikkatlice kurutulması, organik materyalin yok edilmesi ve analit iyonlarının anyonlardan ayrılması için programlanmış bir sıcaklık dizisi kurulabilir.
Sıcaklıktaki hızlı bir artışla iyonlar, ışığın emilmesi için temel hal atomlarına indirgenir. Küçük bir sıcaklık artışı, grafit tüpün bir sonraki numune için temiz olmasını sağlar.
Bu teknikle elde edilen atomizasyon sıcaklıkları 3000 C’ye kadar çıkabilmekte, böylece alüminyum ve krom gibi refrakter elementler ölçülebilmektedir. Tipik olarak, fırına sadece 10-50 ml numune enjekte edilir, bu nedenle çok küçük numuneler yerleştirilebilir ve tüm numune küçük bir hacim içinde atomize edildiğinden, ışık yolunda yoğun bir atom popülasyonu üretilir.
Bu nedenle teknik çok hassastır ve mg/l konsantrasyonlarının ölçülmesine izin verir. Alevli AAS ile karşılaştırıldığında yavaş olsa da, analiz otomatikleştirilebilir ve modern cihazlar bir çalışmanın sonunda kapanacak ve böylece gece boyunca gözetimsiz çalışma mümkün olacaktır.
Elektrotermal atomizasyon AAS (ETAAS), alevli AAS’den daha fazla parazite maruz kalır ve bunları ortadan kaldırmak veya telafi etmek için çeşitli prosedürler gereklidir. Benzer şekilde, farklı grafit malzeme formları (elektrografit, pirolitik olarak kaplanmış grafit ve toplam pirolitik grafit) kullanılır ve fırının tasarımı ve nasıl ısıtıldığı atomizasyonu teşvik etmek ve parazitleri azaltmak için optimize edilebilir.
Doğru ve kesin sonuçlar elde etmek için her gün cihaz kurulduğunda metodolojik ayrıntıların belirlenmesi ve dikkatli olunması gereklidir. Laboratuvar performansı anketleri, bu tür uzmanlığın genellikle eser element analizinin önemli bir faaliyet olduğu merkezlerde bulunduğunu göstermektedir.
Parazitler
Tekniklerin çoğu, müdahalelerin anlaşılması ve bunların üstesinden gelmek için prosedürler olması bakımından makul ölçüde olgun olarak kabul edilebilir. Nebulizatörler veya akış enjeksiyon sistemleri gibi çözelti akışını içeren cihazlar, numuneler ve kalibrantlar benzersiz viskozitelere sahipse ve analizöre farklı giriş oranlarına neden olursa hatalı sonuçlar verecektir.
Böyle bir durumda, dahili standardizasyon, standart eklemeleri veya akış hızlarını eşitlemek için reaktiflerin eklenmesi gibi stratejiler doğru tespitler sağlar. Kimyasal girişimler, atomizasyon hızını etkileyenlerdir.
Serumdaki fosfata bağlı kalsiyum 2000°C’de tamamen ayrılmaz ve eşdeğer bir sulu kalibrant konsantrasyonundan daha düşük bir sinyal verecektir. Tercihen fosfata bağlanan La3+ gibi bir ayırıcı maddenin eklenmesi bu etkileşimi önler.
Analit atomlarının uçucu olmasına ve külleme aşamasında kaybolmasına neden olan numune matrisi gibi grafit fırını içinde kimyasal etkileşimler de meydana gelir. Kimyasal değiştiriciler tipik olarak atomları stabilize etmek ve/veya ısıtma döngüsünün erken bir aşamasında matrisin çıkarılmasını kolaylaştırmak için eklenir.
En zor müdahaleler, ışık huzmesinin atomik olmayan absorpsiyonuna neden olan ve genellikle biyolojik sıvıların karmaşık yapısının bir sonucudur. Atomik olmayan absorpsiyon telafisi, organik matrisin yok edilmesini teşvik eden kimyasal değiştiriciler, izotermal atomizasyon koşullarını oluşturan cihazlar ve arka plan düzeltme teknikleri kullanılarak sağlanır.