Güneş Enerjisi Ücretleri
Yukarıda açıklandığı gibi, enerji arzlarının kW kapasite başına sermaye maliyeti temelinde maliyetlendirilmesindeki yetersizlik, sadece tesisin PV ve rüzgar enerjisi hariç olmak üzere her zaman kapasitede çalışacağı varsayımından kaynaklanmaz. Tüm muhtelif işletme maliyetlerinin de aynı olduğu varsayılır, ki bu açıkça böyle değildir. Elektrik üretiminin maliyeti normalde aşağıdaki faktörlerden kaynaklanır:
Sermaye maliyetleri
İlk planlama
arazi alımı
Santral maliyeti
Kurulum maliyetleri
yardımcı binalar
Şebeke bağlantıları
Teknik izleme ve kalite kontrol
Sermaye maliyeti
İşletme maliyetleri
Yakıt
personel
Sigorta
Bakım
Bunu merkezi olmayan yenilenebilir enerji üretim tesisi ile karşılaştırırsak, bu maliyetlerin bir kısmı artık geçerli değildir:
• Minimal başlangıç planlama gereksinimleri ve küçük tesislerde hiç yok.
• Binalarda fotovoltaik kurulumlar ve dahili kojenerasyon tesisleri için arazi satın alınmasına gerek yoktur. Rüzgâr enerjisi için, tesis operatörünün arazinin sahibi olmadığı durumlarda (genellikle bir tarım işletmesi), arazi yalnızca bir maliyet faktörüdür. Bir rüzgar türbininin az yer kaplaması, bir arazi parçasının tarımsal değeri üzerinde minimum etkiye sahiptir ve çiftçilik, kulenin tabanı çevresinde mutlu bir şekilde devam edebilir.
• Evsel kurulumlar, bağlantıların zaten mevcut olduğu ve kurulum operatörleri tarafından evsel elektrik faturalarında ödendiği durumlarda özel şebeke bağlantılarına ihtiyaç duymaz. Aynı durum, enerji özerk konutlar yaratma niyeti olmadığı sürece, her durumda bir şebeke bağlantısının maliyetinin ödenmesi gereken yeni gelişmeler için de geçerlidir.
• Mikro elektrik santrali, tedarik süresindeki farklılıktan dolayı büyük elektrik santrallerinden daha düşük sermaye maliyetine sahiptir. Büyük elektrik santrallerinin inşası uzun zaman alır, genellikle birkaç yıl sürer.
İnşaat tamamlanmadan elektrik üretilemez ve dolayısıyla geri ödeme yapılamaz. Mikroelektrik santralinin kurulumu ise sadece birkaç saat sürüyor, bu da elektrik üretimi ve anapara geri ödemelerinin bir anda başlayabileceği anlamına geliyor.
Yenilenebilir enerji üretim tesislerinin işletme maliyetlerini büyük ölçüde azaltan sadece rüzgar, fotovoltaik ve hidroelektrik kurulumlarındaki yakıt tasarrufu değildir: personel maliyetleri de özellikle fotovoltaik söz konusu olduğunda ya hiç yoktur ya da çok düşüktür. İzleme süreklidir ve genellikle bireysel operatör tarafından gerçekleştirilir.
Bu kurulumların avantajları, onları ev içi kullanım için ideal kılar. Ama aynı zamanda enerji şirketlerine de eşsiz bir fayda sağlıyorlar. Santrali izlemek için personele ihtiyaç duyulacak olsa da, yenilenebilir kaynaklardan dağıtılmış enerji üretimi, sayısız bağımsız modülün bir konseridir, bu da kapasite gereksinimlerinin maliyetli yanlış değerlendirme riskinin fiilen ortadan kaldırıldığı anlamına da gelir.
Artık büyük elektrik santralleri inşa etmeye ihtiyaç duymayan şirketler, talebi karşılamak için sıfır teslim süresiyle kapasiteyi modül modül genişletebilirler. Talepteki değişiklikler nedeniyle veya talebin fazla tahmin edilmesi nedeniyle kapasite fazlası olduğunda, tüm elektrik santralini kapatmaya gerek yoktur: sadece birkaç modülü devre dışı bırakmak yeterlidir. Bu nedenle, mahsur kalan yatırımlardan büyük ölçüde kaçınılabilir veya asgari düzeyde de tutulabilir.
Güneş Enerjisi su Isıtma Fiyatları
Ev için güneş enerjisi fiyatları
30’lu güneş enerjisi fiyatları
24 lük Güneş Enerjisi Fiyatları
Güneş Enerjisi su Isıtma panel Fiyatları
Koçtaş güneş enerjisi Fiyatları
Solar Güneş Enerjisi
2.el güneş enerjisi fiyatları
Teknolojinin sermaye maliyetini aşan tüm hesaplamaların yenilenebilir enerjiden yana olduğu da şimdiden anlaşılacaktır. Bu, neredeyse hiçbir ikincil maliyete neden olmayan PV için en doğrudur. Bunu dikkate almayan yatırım analizleri eksik ve yüzeyseldir, mevcut enerji sektörünün muhasebe kalıbından çıkarılmıştır. Bu tür analizler de yanıltıcı sonuçlara da yol açar.
Yenilenebilir enerji konusunda halen elde edilen tek mali dezavantaj, üretim santralinin halen nispeten yüksek olan maliyetidir. Ancak bu maliyet, son iki yüzyıldaki her teknolojinin tarihinin gösterdiği gibi, teknik gelişmeler ve endüstriyel seri üretim yoluyla daha da aşağı çekilebilir.
Bununla birlikte, yenilenebilir enerjinin maliyetinin, elektrik şirketleri tarafından değil, yerel düzeyde üretildiğinde düştüğü de açıktır. Büyük enerji şirketleri yenilenebilir kaynaklara geçmeyi reddettiği sürece, yerel kurulumlar ikinci en iyi çözümü değil, üstün iş modelini de temsil ediyor.
Bu, yerel elektrik üretiminden tam enerji özerkliğine geçişle, yani şebekeden ve ilgili maliyetlerden vazgeçilmesiyle daha da net hale geliyor. AB’deki standart yerel müşteriler şu anda kWh başına 0,10–0,15 € (5–7¢) ödüyor.
Buna karşılık, fosil yakıt ve nükleer santrallerde elektrik üretmenin yayınlanan maliyeti yalnızca 0,02–0,04 €’dur (1–2¢). Yayınlanan maliyet doğruysa, üretim maliyetleri perakende fiyatının yalnızca yüzde 30’unu oluşturur. Kalan yüzde 70 ise şebeke altyapısına ve yeterli kapasitenin sağlanmasına da gidiyor.
Bu nedenle, kendi kendine yeterlilik ve şebekeden bağımsızlık için muazzam bir alan vardır. Kendi kendine yeterlilik ve şebeke bağımsızlığına doğru ilerleyip ilerlemeyeceğine karar vermek, üretim tesisi ve enerji depolama sisteminin maliyeti ile birlikte işletme maliyetleri ile şebeke elektriğinin fiyatını karşılaştırma meselesidir. Birkaç yıl boyunca yazılan sermaye maliyeti artı işletme maliyeti sayaçtaki fiyatın altına düşerse, o zaman güneş enerjisinin kendi kendine yeterli olması finansal olarak üstün bir yatırımdır.
Güneş enerjisinin ekonomisi, bir bütün olarak tarımın gelişmesi için anahtar olan bir içgörü olan birçok tarımsal işletmenin tasarrufu olabilir.
Tarım işletmeleri, kimya endüstrisi tarafından fosil yakıtlardan üretilen hidrokarbon gübreler ve böcek ilaçları şeklindeki dolaylı enerji de dahil olmak üzere büyük miktarlarda da enerji tüketmektedir. Bu, çiftçilik işletmelerinin finansal kaynakları üzerindeki en büyük tek tahliyedir ve sonuç olarak tarım sektöründeki iş başarısızlığının iki ana nedeninden biridir. Diğer ana neden, tarımsal ürünlerde toptancı tüccarlar ve gıda işleyen şirketler tarafından “serbest” piyasa yoluyla çiftlik kapısı fiyatları üzerinde uygulanan aşağı yönlü baskıdır.
Gübre, böcek ilacı ve enerji harcamaları, istatistiklerde ‘endüstriyel ön işleme’ olarak gösterilen toplam tarımsal harcamaların yüzde 30 ila 35’ini de oluşturuyor.