Eko-Vergilendirme
Eko-vergilendirme önerilerini, tehdit altındaki geçim kaynakları ve aşırı bürokrasi korkularını artıran başka bir vergi artışı olmayacak şekilde çerçevelemek anlamına gelir. Bunun yerine, yenilenebilir enerji ile değiştirilmek üzere nükleer ve fosil yakıt enerjisini piyasadan çıkarmak için açıkça ifade edilmiş bir strateji üzerine kurulmalıdırlar.
Eko-vergilendirmenin amacı, bir bütün olarak enerji tüketimini dizginlemek değil, yenilenebilir kaynaklara geçişi teşvik etmek olmalıdır. Bu, enerji fiyatlarının fırlaması gerektiği anlamına gelmez: konvansiyonel enerji üzerindeki vergi, yenilenebilir enerjiyi daha ucuz bir seçenek haline getirecek bir seviyede belirlenmelidir.
Aynı zamanda yenilenebilir enerji vergiden muaf tutulursa, yani artan yükün yanı sıra insanların kullanmaya teşvik edildiği vergiden muaf bir alternatif varsa, eko-vergilendirme daha da fazla destek toplayacaktır.
Yenilenebilir kaynaklardan elde edilen yakıtlar, vergiden muaf statü varsayılarak, litresi 1 €’nun (88¢) altında bir fiyata pazara sunulabiliyorsa, o zaman fosil yakıtların vergisinin onları önemli ölçüde daha pahalı hale getirmek için yeterince yüksek olması yeterlidir.
Bu, fosil yakıtların hızla piyasadan çekilmesini tetiklemek için yeterli olacaktır. Enerji endüstrisindeki en büyük tek sektör olan petrolden uzaklaşan medeniyet için dev adım, tüketici için nispeten küçük ve anlaşılır bir adım olabilir.
Çevresel vergilendirmeyi sosyal olarak gerici olma damgasından kurtarmak için, enerji vergilendirme rejimindeki göze batan adaletsizlikler, belirli faaliyet sınıflarının vergiden muaf statüsünü iptal ederek düzeltilmelidir.
Bu, özellikle, nakliye ve havacılık yakıtının vergiden muaf statüsünün sona erdirilmesi (bunun için ayrıca tartışılacak olan önemli ekonomik argümanlar vardır) ve AB içinde petrol işlemenin (yani kimyasalların) muaf tutulması anlamına gelir.
Bu vergi indirimleri, doğrudan sübvanse edilen alanların dışında bile, fosil enerji tüketimini yüksek ve fiyatları yapay olarak düşük tutuyor. Fosil enerjinin toplam satışlarının azalması otomatik olarak daha yüksek fiyatlara yol açacak ve böylece bunların yenilenme sürecini hızlandıracaktır.
Yüksek talep gören endüstriyel sektörlerin vergiden muaf statüsünü korurken konvansiyonel enerji üzerindeki vergileri artırmak apaçık bir çelişki olacaktır. Bu tür sübvansiyonları iptal ederek bu çelişkiyi çözmeyen vergi planlarının güvenilirliği ve odağı yoktur.
“Yeşil” vergilendirme planları, ticari kullanım için genel muafiyet sona erdirilerek daha adil hale getirilmelidir. İşletmeyi muaf tutmak, değişikliği etkilemek için en geniş kapsama sahip olan faaliyet alanını muaf tutar. Gerekli yatırım vergiden mahsup edilebilir.
En azından, muafiyetler, söz konusu şirketin enerji kullanımını makul hale getirmek için tüm seçeneklerini tükettiğinin (örneğin, açıklandığı gibi enerji yönetimini başkasına devrederek) kanıtlanması şartına bağlanmalıdır. Bu kanıt, bir enerji denetimi şeklini alabilir. Bahsedilen on yıllık süre keyfi bir seçim değildi: varlık yönetimi sözleşmelerinin çoğu benzer bir süreye sahiptir.
Tarif ettiğim kriterleri karşılayan başka vergi muafiyet biçimleri de var, örneğin güneş santrali kurulumu veya ürettiği elektrik için KDV’de yüzde 50 veya tam indirim gibidir.
Böyle bir önlem muhtemelen devlet maliyesi üzerinde en azından nötr net bir etkiye sahip olacaktır: bir vergi akışını kaybedecek olsa da, güneş enerjisi teknolojisine yapılan destek, örneğin yeni işlerden kaynaklanan ek gelir vergileri gibi diğer vergi akışlarından elde edilen gelirin artmasına neden olacaktır.
KDV için sıfır derecelendirme, fosil hammaddelerden güneş enerjisi hammaddelerine geçiş için bir teşvik sağlamak ve böylece pazara girmelerini hızlandırmak için de kullanılabilir.
Almanya’daki mevcut “üç litrelik araba” tartışması, yeşil vergi önerilerinin fosil yakıtlardan uzaklaşma hedefini ne kadar kaçırdığını gösteriyor. Bu örnekte, Alman hükümeti yeni hiper ekonomik arabaların satın alınmasını teşvik etmek için eko-vergilendirmeyi kullanmayı önerdi. Bununla birlikte, otomobil satışlarındaki dünya çapındaki büyüme göz önüne alındığında, yakıt tasarruflu motorlar gerçek bir yeşil alternatifi temsil etmemektedir.
Çok sayıda yeni araba, daha verimli motorlardan elde edilen kazanımları ortadan kaldıracaktır. Yakıt tüketiminin yarısı, araba sayısının iki katına eşit, yüksek küresel fosil motor yakıtı tüketiminde hiçbir değişiklik yok. Sıfır emisyonlu araçlar, yani yenilenebilir enerji kaynaklarıyla çalışan araçlar çok daha inandırıcı bir hedeftir.
Sıfır emisyonlu araçların geliştirilmesi ve piyasaya sürülmesi de bir o kadar hızlı olacak ve hatta yenilenebilir kaynaklardan elde edilen yakıtlar vergiden muaf olsaydı, araba yolculuğunu yeniden daha ucuz hale getirecekti. Pazara girme hızı, yakıt tasarruflu araçlardan çok daha hızlı olacaktır (oysa fosil motor yakıtının maliyeti yüksek kalacaktır).
Fosil yakıtlar yollardan kaybolduktan sonra, biyoyakıtlara yakıt vergisi herhangi bir noktada geri getirilebilir. Tedarik zincirleri bir kez tasfiye edildiğinde, artık fosil enerjiye geri dönüş olmayacaktır. Tüm göstergeler, yenilenebilir enerjiye geçiş yapmak gibi daha radikal bir stratejinin yalnızca soruna daha iyi bir çözüm olmayacağı, aynı zamanda daha popüler ve dolayısıyla politik olarak daha uygulanabilir olacağı yönündedir.
Yeşil Elektrik Piyasasındaki Olasılıklar ve Sorunlar
AB’de elektrikle ilgili 1997 Ortak Pazar direktifiyle yönetilen elektrik piyasalarını açan mevzuatın altında yatan ilke, düşük voltajlı yerel şebeke aracılığıyla üretim, yüksek voltaj iletimi ve perakende dağıtımın işlevsel olarak ayrılmasıdır. Başlangıçta bu, elektrik endüstrisi için sistem için bir şoktu; o zamandan beri memnuniyetle karşılandı.
Bununla birlikte, bölgesel tekellerle yaşadıkları olumsuz deneyimler nedeniyle yenilenebilir enerji savunucularının çoğu tarafından da memnuniyetle karşılandı.
Ancak iki tarafın taban tabana zıt stratejileri ve beklentileri var: Tekel yıllarında elde edilen pazar gücü temelinde hareket eden mevcut şirketler, pazarlarını genişletmenin yollarını arıyor; Buna karşılık, yenilenebilir kaynaklardan elektrik tedarikçileri piyasaya engelsiz erişim arıyor.
Ancak bazı ülkelerde, bölgesel tekellere ilk darbe, şebeke işletmecisinin ödemek zorunda olduğu asgari fiyatları belirleyerek yenilenebilir enerji santrali işletmecilerinin şebekeye erişimini güvence altına alan bir besleme yasası şeklinde çoktan indirilmişti.
Almanya’da, bu gerekli önlemlerin her ikisinin de başlatılmasına ve ileriye götürülmesine yardımcı oldum. Soru şu ki, elektrik piyasasındaki mevcut gelişmeler ışığında, fosil enerjinin yenilenebilir enerji ile ikame edilmesinin uzun vadeli etkisi ne olacak?