Mevcut Mevzuat ve E-İmza Altyapısı
Elektronik kimlik doğrulama mevzuatına ulusal yaklaşımları karşılaştırmak zordur çünkü çok az ülke bu tür mevzuatın amacını tamamen aynı şekilde tasavvur etmiştir. Bazı ülkeler yalnızca tek bir teknoloji Açık Anahtar Altyapısının işletilmesi için teknik standartlara odaklandı.
Diğerleri, elektronik imzaların yasal etkisi, bir Açık Anahtar Altyapısının işletilmesi için yasal çerçeve ve Sertifikasyon Otoritelerini denetlemek için bir düzenleyici aygıtın kurulması ile ilgili konuların tamamını kapsadı.
Uygulamada, Teknolojik Tarafsızlık ve Hukuki Özgüllük arasındaki gerilim sorunlarıyla karşı karşıya kalan birkaç Mevzuat Modeli vardır. Elektronik kimlik doğrulamaya yönelik herhangi bir yasal yaklaşım, teknolojik tarafsızlık hedefi ile elektronik kimlik doğrulama sistemlerinin kullanımı için belirli yasal sonuçların belirlenmesi hedefi arasındaki içsel gerilimi barındırmalıdır.
Mevzuat, bazıları henüz tasarlanmamış olanlar da dahil olmak üzere çeşitli elektronik kimlik doğrulama tekniklerinin kullanımını mümkün kılmayı amaçladığı ölçüde, bunların kullanımına özel ve anlamlı yasal sonuçlar vermek giderek daha zor hale gelmektedir.
Bu ters ilişkinin nedeni, yasa koyucuların bilinen elektronik kimlik doğrulama mekanizmalarının güvenliğine ve güvenilirliğine duydukları güvenin, bu tekniklerin kullanımına daha fazla yasal fayda ve varsayımlar vermelerine izin vermesidir.
Henüz bilinmeyen tekniklere veya piyasada tanınma ve kabul görmenin ötesinde herhangi bir damgası olmayan teknolojilere aynı düzeyde yasal faydalar sağlamaya daha az istekli olabilirler. Bu bilmece, hızlı teknolojik değişim zemininde yasama yapmanın kaçınılmaz sonucudur.
Daha önceki yasal girişimler dünya çapında ortaya çıkmaya başladı ve dijital imza oluşturmanın bir aracı olarak asimetrik kriptografinin kullanımı, tüm elektronik kimlik doğrulama için neredeyse evrensel bir temel olarak yaygın olarak algılandı.
Bir Açık Anahtar Altyapısının oluşturulmasıyla ilgili en karmaşık konulardan biri, yasanın güvenli bir elektronik işleme, yani bir mesajı dijital olarak imzalayan kişiye yönelik üç ana tarafın yükümlülüklerini ne ölçüde tanımlaması veya sınırlaması gerektiğidir.
Mesajı alan ve geçerliliğine güvenebilecek kişi ve gönderenin kimliğini veya başka bir niteliğini garanti eden Sertifika Yetkilisi. Tamamen açık ağ bağlantılı bir işlemde yani tarafların daha önce sözleşme ile ilgili haklarını ve görevlerini tanımlamadıkları bir işlemde birkaç büyük sorumluluk hatası vardır.
En önemlisi, Sertifika Yetkilisi, sertifikada yer alan herhangi bir yanlışlık veya yanlış beyandan veya Sertifika Yetkilisinin geçersiz bir sertifikayı iptal etmedeki başarısızlığından mesajın alıcısına karşı sorumlu olabilir.
Ancak daha yakın zamanlarda, biyometrik ve dinamik imza analizi dahil olmak üzere diğer elektronik kimlik doğrulama araçlarının önümüzdeki yıllarda eşit veya daha fazla önem kazanacağı konusunda giderek artan bir kabul var. Aslında, bu tekniklerin bazıları ve özellikle biyometrik özelliklere dayananlar Açık Anahtar Altyapısına dayalı dijital imzalara göre daha güvenilir ve tehlikeye daha az açık olabilir.
Bu nedenle, elektronik kimlik doğrulamanın tek yolu olarak tek bir teknoloji geçerli olmayacaktır. Farklı teknolojiler muhtemelen farklı ortamlarda ve farklı amaçlar için kullanılacaktır. Kimlik doğrulama tekniklerinin bu çeşitliliği, genel olarak elektronik ticaretin genişlemesini teşvik ederken, yine de yasa koyucular için önemli bir zorluk teşkil etmektedir, çünkü tüm teknolojiler mutlaka aynı yasal altyapıyı gerektirmemektedir veya aynı güvenlik ve bütünlük varsayımına tabi tutulabilmektedir.
e-imza nedir, nasıl kullanılır
e-imza nedir kimler alabilir
e-imza nedir dikkat edilmesi gerekenler
E-imza nerelerde Kullanılır
E-İmza nereden Alınır
E-İmza Nedir, ne İşe Yarar
e-imza nedir kimlik
E-imza Başvuru
Açık Anahtar Altyapısı tabanlı dijital imzaların yaygın kullanımının, Sertifika Yetkililerinin üçüncü taraflara karşı potansiyel yükümlülüğü de dahil olmak üzere, tarafların kimliği doğrulanmış bir işleme ilişkin hak ve yükümlülüklerini tanımlayan yasal olarak kurulmuş bir güven altyapısı gerektirdiği açıktır.
Sesli kimlik doğrulama gibi diğer teknolojiler, bu teknolojilerin herhangi birinin yaygın ticari uygulamada nasıl kullanılacağını ve özel yasal gereksinimlerinin ne olacağını tahmin etmek çok zor olsa da, aynı türde yasal olarak tanımlanmış güven altyapısı gerektirmeyebilir.
Elektronik ticaretin sürekli genişlemesinin, yerleşik yasal sonuçları olan bilinen ve güvenilir bir kimlik doğrulama mekanizması gerektirdiğine inanan yasa koyucular ve politika yapıcılar için tercih, genellikle dijital imzaların kullanımını özel olarak ele alan yasaları yürürlüğe koymak ve diğer kuruluşlar tarafından gündeme getirilen sorunları kaydetmektir.
Aynı zamanda, yasa koyucular ve politika yapıcılar doğal olarak bilinen bir kimlik doğrulama mekanizmasını kodlamaya yönelik herhangi bir girişimin, diğer kimlik doğrulama mekanizmalarının gelişimini engelleme veya en azından kendisi yalnızca ilk aşamalarında olan bir teknolojiye gereksiz faydalar sağlama riski taşıdığından korkmaktadır.
Bu endişeler ve yeni mevzuatın hızla eskimesini önlemeye yönelik genel arzunun yanı sıra, ulusal yasa koyucular ve politika yapıcılar arasında, belirli bir teknolojinin erken onaylanmasının ülkeyi uluslararası düzeyde teknolojik ve yasal gelişmelerin ana akımının dışına çıkaracağına dair bir endişe de vardır. Bu nedenlerle, elektronik kimlik doğrulama mevzuatında teknolojik tarafsızlık, giderek yaygınlaşan bir hedef haline gelmiştir.
Yasa koyucuların ve politika yapıcıların çatışan endişeleri gidermeye çalıştıkları tarz, mevcut ve önerilen elektronik kimlik doğrulama mevzuatının tipolojisini büyük ölçüde tanımlar. 21. yüzyılın ilk on yılının başına kadar, en yaygın yaklaşım, dijital imzalara dayalı olanlar dışındaki kimlik doğrulama mekanizmalarını görmezden gelmek olmuştur.
Bu yasama girişimleri, elektronik imza yasama faaliyetleri 2000’den önce başlayan ülkeler arasındadır. İster önerilen mevzuat veya ulusal uzman grupları tarafından hazırlanan raporlar şeklinde olsun, daha yakın tarihli girişimler, artan ve hatta öngörülemeyen teknolojileri barındırma ihtiyacına giderek daha fazla odaklandı.
Elektronik kimlik doğrulama mevzuatına yönelik ikinci yaklaşım, elektronik kimlik doğrulama mekanizmalarının tamamını veya çoğunu teknolojik olarak tarafsız bir temelde kabul eder ve bu mekanizmalara temel bir dizi yasal fayda sağlar.
Örneğin, ilk düzeyde kabul edilen teknolojiler, yazı ve form gereksinimlerini karşılayabilir, ancak imzalayanın kimliği veya amacı ile ilgili herhangi bir varsayımda bulunma hakkına sahip olmayacaktır. İkinci düzeyde, mevzuat, kullanımı daha geniş bir yasal fayda ve yükümlülükler dizisi ile yatırım yapılan bir onaylanmış teknolojiler sınıfı yaratır.
Mevzuat, bazen genel kriterlere atıfta bulunarak, belirli asimetrik kriptografi tekniklerine atıfta bulunarak veya yasa veya yönetmelikle onaylanan bir teknolojiler çizelgesine atıfta bulunarak, bazen güvenli veya nitelikli teknolojiler olarak adlandırılan bu teknolojileri tanımlayabilir.