Bitkisel Yağlar
Bitkisel yağ bir enerji kaynağı olarak kullanılıyorsa, tedarik zinciri, yağlı tohumların yetiştirilmesi, hasat, yakındaki petrol preslerine sevkiyat, petrolün çıkarılması ve müteakip elektrik santrallerine veya endüstriyel tesislere taşınmasını içerir. Besin geri dönüşü dahil, bitkisel yağ için toplam zincir uzunluğu altı halkadır.
Biyogaz zinciri daha kısadır: organik atığın toplanması ve fermantasyon tanklarına iletilmesi, çıkan gazın çekilmesi ve taşınması ve müteakip elektrik santrallerinde veya endüstriyel tesislerde yakılması toplamda dört bağlantı. Bu zincir, fermente edilmiş kütlenin gübre veya böcek ilacı olarak kullanılmasıyla genişletilirse, ek maliyetler ve aynı zamanda çevresel ve ekonomik avantajlar ortaya çıkar, biyogaz zinciri kapsam olarak tamamen yereldir.
Biyokütle arzındaki bağlantıların sayısı kullanıma ve işleme tekniğine göre değişir ve verilen örnekler kapsamlı bir listeyi temsil etmez. Bitki kaynaklı enerjiye yüksek teknoloji yaklaşımları ve bunun sonucunda ortaya çıkan çok çeşitli fırsatlar bağlamında detaylandırıldığı üzere, fosil enerji ve kaynakları bitkilerle değiştirmek için oldukça önemli bir alan vardır.
Özellikle bu sonuncusu ile ilgili olarak, malzemeler ve kullanımları çok büyük farklılıklar gösterdiğinden, prototipik bir tedarik zincirindeki halkaların sayısını belirlemek pek mümkün değildir.
Zincirler coğrafi olarak kısa olabilir, ancak birçok bağlantıya sahip olabilir, örneğin bölgesel olarak üretilen ahşabın inşaat malzemesi olarak kullanıldığı veya uzun mesafeleri kapsadığı, uluslararası ahşap ticaretinde olduğu gibi, bitkisel yağdan yağlayıcıların üretimi veya bitki kaynaklı ürünlerin imalatı gibidir.
Temelde, tedarik zincirleri, gerekli bitki materyalinin işleme tesisinin yakınında verimli bir şekilde yetiştirilebildiği durumlarda özellikle kısa olabilir, ancak yalnızca belirli bölgelerde yetişen veya yalnızca belirli bölgelerde yetişen oldukça spesifik bir materyalin gerekli olduğu durumlarda zorunlu olarak daha uzundur. bu bölgelerde gerekli miktarlarda verimli bir şekilde üretilebilir.
Bununla birlikte, temel ilke aynıdır: Çoğu ülke, kendi rezervleri olmadığı için fosil yakıtları ve mineral kaynakları ithal etmek zorundadır, oysa başlangıçta bir bölgeye özgü sayısız gıda mahsulü örneğinin kanıtladığı gibi, çoğu güneş enerjisi kaynağı yerel olarak üretilebilir, ancak şimdi neredeyse tüm dünyada büyüdü.
Örneğin, patates ve mısır aslen Amerika’nın yerlileriydi; şimdi dünyanın hemen her köşesinde büyüyorlar. Aynı şey Çinhindi’nden gelen pirinç ve muzlar veya And Dağları’ndan gelen fasulyeler veya Orta Asya’dan gelen buğdaylar için de geçerli. Tabii ki, tüm bitki türleri bu şekilde nakledilemez; yerel iklimler çok büyük farklılıklar gösterir.
Bununla birlikte, özellikle güneşlenme, yağış ve arazi kalitesinin benzer olduğu yerlerde, nispeten çok sayıda tür için olasılık mevcuttur. Her halükarda, hemen hemen her bölge kendi özel yararlı mahsul paletini sunar.
Biyokütle, birincil enerji tedarikçisine bağımlı olması nedeniyle yenilenebilir enerji kaynakları arasında benzersiz olmaya devam ediyor. Durum böyle olunca, üretim ve işlemenin enerji santrallerine yakınlığından elde edilecek ekonomik avantajlara rağmen, biyokütle kullanımının, fosil yakıt endüstrisinden aşina olduğumuz küresel iş yoğunlaşması ve ilgili bağımlılık ilişkilerini takip etmesi tamamen düşünülebilir.
Gerçekten de, çok uluslu şirketler, hammadde ve enerji tedarikçileri olarak gelecekteki konumlarını güvence altına almak için halihazırda geniş tarım ve orman arazileri satın alıyorlar. Bu bağlamda, devasa tarlalarda yetiştirilen şeker pancarından milyonlarca araç için biyoalkol üretilen Brezilya’nın olumsuz örneğini izliyorlar.
Potansiyel riskler hakkında bir fikir edinmek için, tarımsal üretim ihtiyacının zorunlu kıldığı yerel üretim gerekliliğine rağmen, uzun süredir devam eden ve büyük ölçüde uluslararasılaşmış bir iş yoğunlaşma sürecinden geçen gıda işleme endüstrisine bir göz atmak yeterlidir.
Sözde tekelcilerin birincil araçları, tarımsal işletmelerle doğrudan üretim ve tedarik sözleşmeleriydi. İlk aşama, üreticilerden giderek daha düşük fiyatlar almaktı. Ardından, gıda şirketleri, çiftçinin en uygun endüstriyel kullanım için tam olarak hangi meyveleri yetiştirmesi gerektiğini dikte eden tarımsal üretimin doğrudan kontrolüne doğru ilerlerken, “dikey entegrasyon” geldi.
Bu ikinci aşama, mantıksal olarak, başlangıçta nispeten bağımsız olan çiftçilerin bağımlı olmaya veya çiftliklerinden tamamen vazgeçmeye zorlanmasının ardından, birinci aşamayı takip etti. Üçüncü aşama, bitki ve hayvan tohumlarının tekelleşmesiydi. Bu tekelin daha da genişletilmesi, özellikle kimya şirketlerinin baskısına yanıt olarak genlerin patentlenmesi yoluyla aranır, bu da incelenen bir konudur.
Bu gelişmeler ayrıca, tarımsal ürünlerde uluslararası ticaret için vergi indirimleri ve son olarak, daha ayrıntılı olarak tartışıldığı gibi, tarımsal ve endüstriyel mallar arasında ayrım yapmayan dünya ticaretine ilişkin son anlaşmalar tarafından kolaylaştırıldı. Son olarak, sanayileşmiş ülkeler gıda ihracatına doğrudan sübvansiyonlar da vermektedir. DTÖ anlaşması, tarım sektöründeki DTÖ düzenlemelerinin tek olumlu yönü olan bu sübvansiyonların kaldırılmasını şart koşuyor.
O halde, bu yapıların aynı zamanda biyokütlenin bir enerji ve kaynak kaynağı olarak artan kullanımını da yönetmesi çok olası değil mi? Büyük şirketler hükümetler ve parlamentolar üzerindeki ezici etkilerini kendi çıkarlarını desteklemek için kullandıklarından, yanlış yaklaşımın ekonomik ve çevresel anlamda galip gelmesi ilk kez olmayacaktır.
Tarım bunun en belirgin örneklerinden biridir. Fosil yakıt sonrası çağ için kaynak tabanını güvence altına almak, atmosferi fosil yakıt çıkarma, işleme ve yakma sırasında yayılan eser gazlardan korumak ve enerji ithal eden ülkelerin çok az sayıda ihracatçı varsa, o zaman az sayıda şirketin kontrolü altındaki biyokütle kullanımı bile fosil yakıt kullanımına tercih edilir.
Her iki durumda da işleme ve pazarlama yapıları ulusötesi olarak yoğunlaşacak, ancak biyokütlenin fosil yakıtlara göre avantajları yine de fark edilecektir.
Bununla birlikte, hızlandırılmış bir konsantrasyon süreci aynı zamanda kırsal alanlar için dramatik sosyal sonuçlar doğuracak, pervasız ve son derece dengesiz tarım yöntemlerinin bilinen risklerini üstlenecek ve besin maddelerinin eşit derecede çevresel zorluklarla dolu küresel bir yeniden dağılımına neden olacaktır.
ABD’den Avrupa’ya devasa hayvan yemi sevkiyatı aynı zamanda mineral besinleri de ihraç ediyor, böylece ABD tarım arazilerini tüketiyor ve Avrupa ülkelerinin bunları emme kapasitelerini zorluyor.
Bununla birlikte, bir yanda fosil yakıt enerjisi ve fosil ve mineral kaynaklar ile diğer yanda bitki kaynaklı kaynaklar arasındaki belirleyici fark başka yerde yatmaktadır. İlk durumda, ulusötesi şirketlerin egemenliği altında küresel tedarik zincirlerinin oluşması kaçınılmaz ve geri döndürülemez; ikinci olarak, küresel tedarik zincirleri ve ulusötesi iş yoğunlaşması hiçbir şekilde kaçınılmaz değildir ve bunun gerçekleştiği yerde geri döndürülebilir.
Belirleyici faktör şudur: bitki kaynaklı kaynaklara kim ve nasıl kilitlenir? Sonunda, enerji ve tarım endüstrileri için politik olarak belirlenmiş çerçeve, biyokütlenin gıda, enerji ve hammaddeler için kullanılmasının uzun veya kısa tedarik zincirleri, endüstriyel yoğunlaşma veya ademi merkeziyetçilik ile sonuçlanıp sonuçlanmayacağını belirler.
Diğer bir deyişle, özellikle tarım ve enerji politikasında radikal bir reformla yoğunlaşmanın önüne geçilebilir. Yoğunlaşma ve tekelleşmenin gerçekleştiği yerlerde, toprak verimli kaldığı sürece veya siyasi olarak empoze edilen toprak reformu veya bölgesel piyasa düzenlemesiyle geri alınabildiği sürece bu durum tersine çevrilebilir.