Sağlamlık ve Dayanıklılık
Sezgisel olarak, karmaşık bir ağ, bazı bileşenlerinin arızalanması durumunda bile temel işlevselliğini koruyorsa sağlamdır. Ağlarda sağlamlık çalışması önemlidir, çünkü belirli ağ sınıflarının başarısızlıklar ve saldırılar altındaki davranışlarının tam olarak anlaşılması, örneğin İnternet gibi iletişim ağlarını saldırılara karşı korumaya veya uyuşturucudaki metabolik ağların zayıflıklarından yararlanmaya yardımcı olabilir.
Genellikle rastgele başarısızlık ile kasıtlı saldırılar arasında ayrım yaparız. Gerçek dünyadaki karmaşık ağlardaki rastgele ve kasıtlı bileşen arızalarına örnek olarak, örneğin bir hücredeki mutasyonlar, metabolik ağlardaki farmasötik veya çevresel stres, İnternet'teki yönlendirici arızaları veya havayolu veya otoyol ağlarına kasıtlı saldırılar verilebilir. İnternet gibi bazı ağların, yönlendiricilerin rastgele düşmesine karşı çok dayanıklı olduğunu ancak iyi seçilmiş merkezi yönlendiricilere yönelik hedefli saldırılardan büyük ölçüde zarar görebileceğini göreceğiz.
Bu bölüm, bir ağın sağlamlığı veya tekrarlanan bileşen arızalarına karşı dayanıklılığı ile ilgili olan ağ istatistiklerine ayrılmıştır. Çeşitli istatistiklere genel bir bakış sunacağız ve kullanışlılık ve hesaplama karmaşıklığı açısından pratikte uygulanabilirliğini tartışacağız.
Sağlamlık üzerine yapılan araştırmalar genellikle, bir ağın bir dizi bileşen arızası geçirmesi durumunda etkileri analiz ederek veya ölçerek bu istatistiklerin nasıl değiştiğine odaklanır. Mümkün olan her yerde, farklı istatistikleri ilişkilendirmeye ve avantajlarını ve dezavantajlarını tartışmaya çalışıyoruz. Çoğu durumda, tanımları göstermek için örnekler kullanırız.
Bu bölümü şu şekilde düzenlemeyi seçtik: En kötü durum, ortalama ve olasılık istatistikleri arasında ayrım yapıyoruz. En kötü durum bağlantı ve mesafe önlemlerini kapsar.
Ortalama sağlamlık istatistikleri, sağlamlık özellikleri hakkında daha genel bir bakış açısı sağlarken, olasılık istatistikleri başarısızlık olasılıklarını üstü kapalı olarak dikkate alır. Kabaca söylemek gerekirse, istatistikler bu bölümün sonuna doğru yerleştirildikçe daha anlamlı hale gelirken, hesaplanması da daha zordur.
Durum Bağlantı İstatistikleri
Bu bölüm, “Ortaya çıkan ağın bağlantısının kesilmesi ve P özelliğine sahip olması için ağdan silinmesi gereken minimum kenar veya köşe sayısı nedir?” şeklindeki soruları yanıtlayan istatistiklerle ilgilidir.
Bunlar en kötü durum istatistikleridir, çünkü aynı boyuttaki rastgele bir köşe veya kenar kümesinin silinmesi aynı etkiye neden olmayabilir. Dolayısıyla dolaylı olarak, köşe veya kenar hatalarının rastgele olmadığını, maksimum etki için hedeflendiğini varsayıyoruz.
istatistik temel kavramlar - pdf
türkiye istatistik kurumu (tüik nedir ve görevleri nelerdir)
Xi nedir istatistik
İstatistiğin konusu nedir
TÜİK isim sorgulama
Sonuçsal istatistik
Tarihsel betimsel istatistik nedir
Tümevarım istatistik nedir
Klasik Bağlantı
Klasik bağlanabilirlik, birçok sağlamlık istatistiğinin temelidir. Ağdaki her köşe çifti arasında bir yol varsa, bir ağ bağlantılı olarak adlandırılır. Birçok uygulamada bağlantılılık, bir ağın amacını gerçekleştirmesi için gerekli bir koşuldur. Bu nedenle, bir ağın sağlamlığının bir ölçüsü, ağı bağlantısız hale getirmek için kaldırılması gereken köşelerin veya kenarların sayısıdır. Bunlar, sırasıyla ağın tepe bağlantısı ve uç bağlantısı olarak adlandırılır.
Burada bağlantıya yalnızca bir ağın sağlamlığının bir ölçüsü olarak bakıyoruz. Bir ağ, artık bağlı olmadığı anda işlevselliğini tamamen kaybederse, bağlantı gerçekten sağlamlığı için iyi bir ölçüdür.
Ancak, bir ağın yararlılığının ağdan küçük bir dizi köşe bağlantısının kesilmesinden ciddi şekilde etkilenmediği durumla ilgileniyorsak, bağlantı anlamlı bir ölçü değildir. İnterneti örnek olarak ele alalım. Bir masaüstü bilgisayar, ağa yalnızca bir sağlayıcıya veya sunucuya tek bir bağlantı aracılığıyla bağlanır.
Bu bağlantıyı kesmek, ağın bağlantısını keser, ancak tüm İnternet'in işlevselliği üzerinde yalnızca ihmal edilebilir bir etkiye sahiptir. Yine de ağın kenar bağlantısı yalnızca bir tanesidir. Benzer şekilde, küçük bir yönlendiricinin arızalanması, yalnızca bir avuç istemcinin ağ bağlantısını kesecektir, ancak İnternet'in bir tepe bağlantısına sahip olduğunu kanıtlar.
Uyumluluk kavramı tanıtıldı ve ağın her köşesi için bağlantıya ne ölçüde katkıda bulunduğunu tanımlar. -2'lik bir tutarlılığa sahiptir, çünkü ağın köşe bağlantısı 1 varsa, köşe 7 varsa ve köşe bağlantısı 3'ü silersek. Öte yandan, 6. köşe bağdaşıklık 1'e sahiptir çünkü onu ağdan çıkarırsak köşe bağlantısı 3'ten 2'ye düşer.
Tanımdan, bir tepe noktasının uyumluluğunun 1'den büyük olamayacağı sonucu çıkar. Sezgisel olarak, negatif uyumluluğa sahip bir tepe noktası, ağın bir aykırı değeri iken, uyumluluğu 1 olan bir tepe merkezidir. Bir ağın negatif uyumluluğa sahip en fazla bir tepe noktasına sahip olabileceği ve bu negatif tepenin komşuluğunun, çıkarılması ağın bağlantısını kesen κ(G) boyutunda tek köşeler kümesini içerdiği gösterilebilir.
Örnek olarak, (a)'da gösterilen ağı ele alalım; burada 7. köşe, negatif uyumluluğa sahip tek tepe noktasıdır. 7. köşenin tek komşusu 1. köşedir ve bu, silinmesi ağı bölen tek köşedir.
Bir ağın en fazla bir negatif tepe noktası olabilmesine rağmen, negatif tepe noktasını kaldırarak ve ardından bir sonraki negatif tepe noktasını arayarak bir dizi gevşek bağlı köşeyi hesaplayabiliriz.
Bu algoritma, bir ağdaki gevşek bağlı köşeleri bulmak için kullanılabilir çünkü negatif bir tepe noktası grafiğin çevresindedir. Bu yaklaşımın bir dezavantajı, bu algoritmanın büyük ağlar için bile birkaç köşeden sonra durabilmesidir, çünkü negatif tutarlılığa sahip başka köşe yoktur.
Bir tepe noktasının tutarlılığı, standart bağlantı algoritmaları kullanılarak hesaplanabilir. Her tepe noktasının uyumluluğunu hesaplamak için, bağlantı algoritmasının n kez çağrılması gerekir; burada n, ağdaki köşe sayısıdır.
Minimum Derece
Şimdiye kadar bahsettiğimiz istatistikler, bir ağın bağlanabilirliği hakkında açıklamalar yapıyor. m-derecesi [65]'te Boesch ve Thomas tarafından tanıtıldı. Bağlantı kesildikten sonra ağın durumu ile ilgilidir.
Bir ağın minimum m-derecesi ξ(m), ağın bağlantısını G1'in tam olarak m köşe noktası içerdiği iki bağlı bileşen G1 ve G2'ye ayırmak için kaldırılması gereken en küçük kenar sayısıdır.
Minimum m-derecesini hesaplamak için, m boyutundaki tüm köşe kümelerini denemekten ve küme ile tamamlayıcısı tarafından indüklenen grafiklerin bağlantılı olup olmadığını kontrol etmekten asimptotik olarak daha hızlı bilinen bir algoritma yoktur. Bu durumda, kümedeki köşeleri dışarıdaki köşelerle birleştiren kenarların sayısını sayarız.
Bu istatistiğin ana sorunu, grafiğin bölünmesinin iki bağlantılı bileşenle sonuçlanması gerektiğidir, bu nedenle sezgisel bir sağlamlık kavramını ifade etmez. 3 derece 3 bulunurken, iki kalın kenarın silinmesi, üç köşeli bir bileşeni ağdan ayırmak için yeterlidir.
BİT Güdümlü Yeni Ekonomi
BİT güdümlü Yeni Ekonominin önemi konusunda benzer eleştirilerde bulunan, az önce ifade edilen görüşe karşı çıkan iki kişi. Gordon, IC teknolojilerinin devrim niteliğindeki etkilerine şüpheyle yaklaşırken, bunların son elli yılda insanların hayatlarını değiştiren sifonlu tuvalet, otomobil ve otomobil gibi yeni ürünler gibi bir şeye yol açmadığını gözlemler.
Katılıyoruz, ancak yukarıdaki listenin gösterdiği gibi, BİT devrimi tarafından başlatılan en önemli değişikliklerden bazılarının süreç teknolojilerinde ve tüketici hizmetlerinde olduğuna dikkat çekiyoruz. Günümüzde üretilen ve üretim süreçlerinin bir aşamasında bilgisayar yardımı ile yapılmayan çok az mal ve hizmet bulunmaktadır. Ayrıca yeni iletişim hizmetleri, insanların yaşamlarını, muhtemelen elektrikle çalışan dayanıklı tüketim malları kadar temelde değiştirdi.
Bu ve diğer pek çok açıdan, yeni BİT’ler toplumda devrim yarattı ve yirmi birinci yüzyılda da bu kadar başarılı olmaya devam edecek. Küreselleşme ve bunun birçok sonucu, firmaların organizasyonundaki dramatik değişiklikler, seri üretimin sona ermesi ve buna bağlı işgücü ve yönetim gereksinimleri, siyasi iktidar yapısındaki değişimler, sivil toplumun ortaya çıkışı ve uluslararası müzakerelerin yürütülmesine etkileri vb.
Birincisi, tüm bu zengin olayların üretkenlik (genellikle toplam faktör verimliliği) için tek bir seride yeterince özetlenebileceğini ve ikincisi, tüm bu BİT’nin varlığının veya yokluğunun ne kadar çok iktisatçının iddia edebileceğine şaşmamak elde değil. devrim, son birkaç on yılda nasıl davrandığına kıyasla bu tek sayının şimdi nasıl davrandığına bağlıdır!
Bununla birlikte, birçok büyüme teorisyeni, bu Yeni Ekonomiyi ve daha genel olarak teknolojik değişimi, ya emek üretkenliği ya da daha sık olarak toplam faktör üretkenliği gibi üretkenliğin bir ölçüsündeki değişikliklerle ilişkilendirme eğilimindedir. Birçok Amerikalı iktisatçının 1990’ların ortalarında ABD üretkenliği yükselene kadar Yeni Ekonomi’nin varlığına şüpheyle yaklaştığı bu düşünce tarzının gücü budur. Bu şüphecilik, ABD ekonomisi 2001’de yavaşladığında yeniden harekete geçti.
Bu bağlamda, yeni ekonomiyi, yeni ürün ve hizmetlerdeki gelişme hızının geçmişe göre daha fazla olduğu ve dolayısıyla verimlilik artış hızında bir ivme olduğu zaman ortaya çıkması olarak tanımlamaktadır. Bu, onu Yeni Ekonomi’yi 1990’larda başlayan ve çok dramatik bir fenomen olmayan bir tarih olarak belirlemeye yönlendiriyor.
Bunu yapabilir, çünkü daha önce gözlemlediğimiz gibi, büyüme ekonomistleri, teknolojik değişimin yalnızca TFP üzerindeki etkileriyle görülebildiği toplam üretim fonksiyonunu kullanır ve böylece teknolojideki değişiklikleri üretkenlikteki değişikliklerle eşitler. Bununla birlikte, bağımsız kanıtların teknolojinin hızla değiştiğini, ancak üretkenliğin çok yavaş değiştiğini ya da hiç değişmediğini gösterdiği dönemlerde üretkenlik bulmacalarına yol açan tam da bu iki olgunun ayrılmamasıdır.
Buna karşılık, diğer pek çok iktisatçı, özellikle G-D geleneğindekiler, yirmi birinci yüzyılın başındaki ekonominin pek çok açıdan 1970’lerinkinden önemli ölçüde farklı olduğuna dair hiçbir şüpheye ihanet etmezler.
Emek, eğitim, gelir dağılımındaki artan eşitsizlikler, vergilendirme ve Yeni Ekonomi’ye eşlik eden yasal değişikliklerle ilgili çıkarımlara bakıyorlar. Nasıl gördüğümüzü özetlemek gerekirse, ilgilendiğimiz olgu, bilgisayarlar, lazerler, uydular, internet ve bir bilgisayar tarafından yönlendirilen bir devrim olan BİT devriminin ekonomik, politik ve sosyal sistemler üzerindeki tam etkileridir.
Bu görüşe göre, BİT devrimi, yalnızca bir yüksek teknoloji sektöründe yer almayan, ekonomi çapında bir süreçle ilgilidir. İkinci Dünya Savaşı’nda elektronik bilgisayarın geliştirilmesinde kökleri vardır ve 1970’lerde ekonomi genelinde etkilerini gerçekten hissettirmeye başlamıştır. Nitekim yukarıda sıraladığımız değişikliklerin çoğu 1990 yılına kadar tamamlandı.
Köşede BİT kaynaklı bir verimlilik bonusu olabileceği sonucuna varıyoruz, ancak bunun garantisi yok. Ayrıca, böyle bir ikramiyenin varlığı veya yokluğu, BİT devriminin neden olacağı mevcut ve gelecekteki dönüşümlerin ne kadar derin olduğu hakkında bize hiçbir şey söylemez.
Yirmi birinci yüzyılın başında, BİT devriminin üretkenliği iyileştiriyor gibi göründüğünü (doğru bir şekilde ölçtüğünü) ve böylece üretkenlik yavaşlamasının en azından kısmen tersine çevrildiğini eklemekte acele ediyoruz. Bununla birlikte, teknolojide veya ekonomi teorisinde, önümüzdeki birkaç on yıldaki üretkenlik artışının, GPT’lerin geleceğe iyi adapte edilmiş istikrarlı bir yapı içinde kullanıldığı son dönem olan 1945-75 dönemindeki büyümeye eşit veya daha fazla olması için hiçbir neden yoktur.
TEKNOLOJİK DEĞİŞİM
Bu, teknolojik değişimin ölçülmesi konusunu ele alıyoruz. Yaygın olarak kullanılan TFP’nin teknolojik değişimi ölçmediğini, bunun yerine onunla ilişkili olağanüstü kârlar dediğimiz şeylerin sadece bir kısmını ölçtüğünü savunuyoruz. Sonuç olarak, TFV’nin, çıktıdaki büyümeyi teknolojik değişimden kaynaklananlar ile biriken faktörlere, fiziksel ve beşeri sermaye ve işgücüne yapılan eklemelerden kaynaklananlar arasında bölmek için kullanılamaz.
Sadece biri teknolojik değişimi ölçtüğünü söyleyen TFP’nin karşılıklı olarak uyumsuz yorumlarını veren birkaç seçkin iktisatçıdan alıntılar sağlayın. Alıntıları üç kategoride gruplandırırlar.
TFP teknolojik değişimi ölçer; TFP yalnızca teknolojik değişimle ilişkili ‘ücretsiz öğle yemekleri’ni ölçer; ve TFP en iyi ihtimalle cehaletimizin bir ölçüsüdür ve en kötü ihtimalle tanımlayabildiğimiz hiçbir şeyin ölçüsü değildir. Teoride, uygulamalı çalışmada ve politika değerlendirmesinde pek çok amaç için güvenilen bir ölçümün uzmanlar tarafından çok çeşitli yorumlanması kuşkusuz büyük bir endişe kaynağı olmalıdır.
TOPLAM FAKTÖR ÜRETKENLİĞİNE GENEL BAKIŞ
TFP’deki değişikliklerin teknolojik değişimin bir ölçüsü olarak tanımlanması, çığır açan makalelerinden kaynaklanmaktadır. Toplam üretim fonksiyonu, girdi endekslerini çıktı endeksiyle ilişkilendirmek için kullanılır.
Girdilerdeki büyüme ile ilişkili olmayan çıktıdaki büyüme, teknolojideki değişikliklerin (ve ölçek ekonomileri gibi diğer bazı nedenlerin) sonucu olarak yorumlanır. Gerçekten de bir toplu üretim fonksiyonu analiz aracı olduğunda, teknolojideki değişiklikler ancak Solow kalıntısında, yani TFP’de değişiklikler olarak ortaya çıkabilir.
TFP’yi hesaplamanın üç yöntemini düşünün: burada güvendiğimiz büyüme muhasebesi yöntemi; büyüme muhasebesi yönteminden sadece zaruri olmayan konularda ayrılan endeks numarası yöntemi; ve savundukları mesafe fonksiyonu yöntemi önemlidir.