Firmalar Arasındaki Ağlar
Ampirik çalışmalar, işbirliğinin teknolojilerin keşfinde, uygulanmasında ve yayılmasında önemli bir faktör olduğunu göstermektedir. Hem aynı hem de farklı iş kollarında bulunan firmalar arasında artan ağ oluşumuna dair bol miktarda kanıt vardır.
İşbirliği yapmayan firmalar bile tecrit halinde yenilik yapmazlar; somutlaştırılmış teknolojiler, danışmanlık hizmetleri ve fikri mülkiyet satın alırlar ve çeşitli kaynaklardan gelen fikirleri tararlar. Ağ oluşturma, esneklik gibi küçük boyutun avantajlarını ağ düzeyinde ölçek ekonomileriyle birleştirmenin bir yolunu sunduğundan, küçük firmalar için de önemlidir.
Ağ oluşturma birçok şekilde olabilir: araştırma ortak girişimleri, araştırma sözleşmeleri veya çapraz lisans anlaşmaları. Teknoloji ittifakları ve ilgili işbirliği düzenlemeleri, firmaların maliyetleri paylaşmalarına, ürün yelpazesini genişletmelerine ve yeni bilgi ve pazarlara erişmelerine olanak tanır. 1998’de, Birleşik Devletler’deki en büyük 1000 firmanın kazançlarının dörtte biri, 1990’ların başındaki payın iki katı olan stratejik ittifakların sonucuydu.
Mevcut veriler, özellikle bilgi teknolojisi ve biyoteknoloji gibi alanlarda, 1980’lerde ve 1990’larda ittifakların sayısının hızla arttığını ve bunların hem Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa ve Japonya gibi büyük bölgeler arasında hem de bunların gerçekleştiğini göstermektedir. içlerinde.
Firmalar bu işbirliği düzenlemelerine çeşitli nedenlerle girerler.12 Birincisi, yeni nesil yarı iletkenler veya uçaklar gibi büyük yeniliklerin maliyeti hızla arttı ve artık herhangi bir tek firmanın imkanlarının ötesinde. İkincisi, işbirliği fiili teknolojik standartların geliştirilmesini sağlayabilir.
Özellikle hizmetlerde, birçok işbirliği düzenlemesi, farklı teknolojiler arasında uyumluluğa izin verebileceği ve teknolojik belirsizliği azaltabileceği için bu tür standartlar oluşturmayı amaçlar. Bu işbirliği anlaşmalarının çoğu, firmaların BİT’i kullanma ve uygulamadaki zorluklarla ve özellikle, örneğin bankacılık ve havayollarında, uyumluluk ve birlikte çalışabilirlik ihtiyacıyla bağlantılıdır.
Yeterince büyük bir pazarı garanti altına almak için ortak bir standart geliştirmek aslında çok önemli olabilir. Örneğin, GSM standardının geliştirilmesi, Avrupa’da mobil telefonun gelişimine ve Nokia ve Ericsson’un bu pazardaki mevcut liderliğine güçlü bir ivme sağlamıştır.
Gerçekten de, birçok alanda inovasyon için, yüksek geliştirme maliyetlerini geri kazanmanın tek yolu olabileceğinden, büyük bir pazar oluşturmak çok önemli olabilir. Üçüncüsü, biyoteknoloji de dahil olmak üzere birçok önemli teknolojik gelişme karmaşık olduğundan, çok çeşitli bilimsel ve ticari bilgilerden yararlanmaktadır.
Bu, farklı uzmanlık alanlarındaki katılımcıların işbirliği ihtiyacını güçlendirir. Dördüncüsü, birçok önemli alanda yüksek vasıflı araştırmacılar azdır ve firmalar bunları paylaşmayı faydalı bulabilir. Son olarak, ortak girişimler araştırmanın tekrarını azaltabilir ve böylece verimliliğini artırabilir.
Teknoloji ittifakları, baskın bir tasarımın veya standardın olmadığı ve teknolojik belirsizliğin yüksek olduğu yeni teknolojilerin oluşum dönemlerinde özellikle önemli görünmektedir. Bu nedenle, ICT, biyoteknoloji ve farmasötikler gibi bilgi yoğun sektörlerde yaygındırlar. Daha sonra, baskın bir tasarım ortaya çıktığında ve ölçek ekonomileri ve standardizasyon geliştiğinde, işbirlikçi girişimler azalır.
Bağlantı elemanları üretimi
İzmir Dış Ticaret firmaları
Teknoform
Bağlantı Elemanları üreticileri
Teknoform iş İlanları
Teknoform Bursa
Ticaret Odası firma Rehberi
Ticaret Odası firma Listesi
Rekabet politikası bu alanda önemli bir rol oynamaktadır; rekabet öncesi aşamalarda araştırma ortak girişimlerine ve diğer teknoloji ittifaklarına sıklıkla izin verir, ancak rekabet aşamasında işbirliğini yasaklar. Hükümet politikası, ağların ve ittifakların oluşumunda da rol oynamıştır.
Amerika Birleşik Devletleri’nde, 1980’lerde bir dizi yasal değişiklik, şirketler ve sektörler arasında işbirliğini teşvik etti. En önemlileri arasında, ABD firmalarının jenerik, rekabet öncesi araştırmalar üzerinde işbirliği yapmalarına izin veren 1984 Ulusal Kooperatif Araştırma Yasası vardı. 1996 yılı sonunda, bu Kanun kapsamında 665 araştırma ortak girişimi tescil edilmişti ve bunların neredeyse üçte biri 1995 ve 1996 yıllarındaydı.
Mevcut kanıtlar, firmalar arası işbirliğinin hala esas olarak yerli firmalar arasında gerçekleştiğini göstermektedir. Bununla birlikte, hem malzeme ve bileşen tedarikçileri hem de kilit müşteriler olan yabancı firmalar, ulusal inovasyon ağlarında önemli ve büyüyen bir rol oynamaktadır ve küçük ülkelerdeki firmalar, yerli firmalardan daha fazla yabancı firmalarla teknoloji ittifaklarına sahip olma eğilimindedir.
Danimarka’da yapılan bir ankete göre, inovasyon ağlarının uluslararasılaşması yerel bağlantıları mutlaka zayıflatmıyor. Aslında, artan uluslararası rekabet, Danimarka ağlarını uluslararası müşterilere ve tedarikçilere açarken güçlendirmiş gibi görünüyor.
Uluslararası işbirliğinin önemi giderek artarken, Silikon Vadisi’nin başarısının gösterdiği gibi, yerel işbirliği önemli olmaya devam ediyor. Yerel kümelenmelerin gücü, yaygın olarak, yenilik süreci için örtük bilginin değeri ve bilgi yayılmalarının yerelleştirilmiş doğası ile ilişkilidir.
Nitelikli personelde somutlaşan gibi örtük bilgi, yüz yüze temas ve yakınlık sayımı gibi daha geniş bir düzeyde daha az kolay elde edilir. Buna ek olarak, kümeler genellikle yüksek düzeyde uzmanlaşmış beceri ve bilgi birikimi, kurumlar, rakipler, ilgili işletmeler ve sofistike tüketiciler gibi yerel avantajlara güvenir.
Örneğin, Japonya ve Amerika Birleşik Devletleri’nde yakın zamanda yapılan bir araştırma, biyoteknolojinin endüstriyel firmalar tarafından benimsenmesinin genellikle yerel akademik bilim tabanının yeterlilikleriyle yakından bağlantılı olduğunu öne sürdü.
Bu yerel avantajların, kolayca mobil olmadıkları için gelecekteki karşılaştırmalı üstünlüğün ana kaynağı olacağı iddia edilebilir. Birçok ülkenin kümeler ve mükemmeliyet merkezleri oluşturma çabaları kısmen bu görüşe dayanıyor gibi görünüyor.
Doğrudan yabancı yatırım ve ticaret bağlantıları, küresel bilgiye erişim sağlar. Ticaret ve DYY, yenilikçi fikir ve kavramların önemli kaynakları olmaya devam etmektedir ve teknolojik sınırlardaki inovasyonun karmaşıklığı, bireysel firmaların ve ülkelerin yenilikçi faaliyetlerde bulunmasını giderek zorlaştırdığından daha büyük önem kazanabilir.
Yüksek teknoloji endüstrileri, 1990’larda uluslararası ticarette en büyük artışı yaşadı, bunların çoğu endüstri içi ticaretti ve yerel bilgi ve karşılaştırmalı avantajlardan yararlanmak için dünya çapında üretim ve yenilik süreçlerinin bölünmesini yansıtıyor. Bu yüksek teknoloji endüstrilerinde artan ticaret ve küresel rekabet, fiyatlar üzerinde aşağı yönlü baskılar oluşturan ölçek ekonomileri yaratmıştır.
Yüksek teknoloji ticaretindeki artış OECD bölgesine eşit olarak yayılmamaktadır. 1990’ların sonunda, Avrupa Birliği’nin üç ana bölgesi olan Japonya ve Amerika Birleşik Devletleri’nin tümü, GSYİH’nın yaklaşık %8-10’luk bir payı ile kabaca aynı ticaret riskine sahipti.
Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri’nin maruziyeti 1990’larda kademeli olarak artarken, Avrupa içi ticaret hariç Avrupa’nınki daha yavaş arttı. Japonya’nın ticaret riski en düşük ve en dengesiz olanıdır ve 1993’ten bu yana çok az değişmiştir.
Ticaretin üretkenlik artışına kesin katkısını belirlemek için daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır, ancak literatür açıkça göstermektedir ki ticaret, verimliliği bünyesinde barındırmakta ve üretkenliği artıran rekabeti teşvik etmektedir. Ön kanıtlar, ABD’nin deneyimlediği gibi, uluslararası ticarete maruz kalmadaki bir artışın, ticarete yüksek ancak istikrarlı bir şekilde maruz kalmaya göre verimlilik üzerinde daha büyük bir etkiye sahip olabileceğini düşündürmektedir.