Enerji Kapsamı
Bağımlılık kültürü, güneş enerjisinin kapsamlı bir şekilde tanıtılmasının önünde psikolojik bir engel haline geldi. Sübvansiyonların yokluğunda, güneş enerjisi teknolojisinin çok pahalı olduğuna dair yaygın bir düşünmeden yapılan varsayım vardır.
Bu tür çekinceler, hiçbir ek maliyetin söz konusu olmayacağı ve hiçbir alıcının pek çok bileşenden yalnızca birinin maliyeti hakkında soru sormayacağı gerçeğine rağmen, elektrikli cihazlardaki yerleşik güneş panelleri ile ilgili olarak bile tutulur. Özel kaplama gibi inşaat maliyetini artıran özelliklere sahip çok sayıda bina vardır, ancak bu özellikler güneş enerjisi sistemleri olarak da işlev görürse, birdenbire çok pahalı hale gelir ve sübvansiyon gerektirir.
Eurosolar’ın Venedik’teki deniz taksileri üzerine yaptığı bir araştırmaya göre, güneş enerjili tekneler dizel motorlu teknelerden daha pahalıya mal olmayacak, ancak kanal kenarındaki binaları titreşimlerden korurken şehirdeki su ve hava kirliliğini azaltma gibi ek bir fayda sağlayacak. Güneş enerjili taksiler de sübvansiyon eksikliği nedeniyle ortaya çıkamadı.
Pompa besleme programlarını kötülemek için bu tür davranışları belgelemiyorum. Yenilenebilir enerji alanında bugüne kadarki en büyük iki programın hayata geçirilmesinde etkili olmam, bu konudaki masumiyetimin yeterince kanıtıdır.
Bunlardan biri, 1999’da SDP/Yeşiller Partisi koalisyon hükümeti tarafından başlatılan yenilenebilir enerji için DM200 milyon (102 milyon €; 91 milyon $) pompalama programıydı; diğeri ise benim başlattığım ve yine 1999’da 1 milyar DM (500 milyon €; 455 milyon $) bütçeyle başlatılan sözde ‘100.000 güneş çatıları programı idi.
Bu ikincisi, altı yılda 100.000 çatı üstü PV sistemi veya 300 MW kurulu PV kapasitesi görmeyi hedefliyor; Teşvikler, faizsiz krediler ve fabrika maliyetinin yüzde 12,5’ini kapsayan bir hibedir. Amaç kitlesel talebi canlandırmak ve seri üretime geçişle birlikte birim maliyetleri düşürmektir.
Program ayrıca aşağıdakiler için mali teşvikler için temel gereksinimleri karşılar:
• pazarın genişlemesindeki kesintileri önlemek için uzun vadeli finansman sağlamak;
• bireysel inisiyatifi frenleyen bekleme listelerinin oluşmasını engelleyecek kadar büyük bir bütçeye sahip olmak;
• Uygun fiyatlar ve verimlilik artışı elde etmek için üreticiler arasında rekabeti tetikleyerek, ürünün birim maliyetini düşürmeyi hedeflemek;
• kendi kendini idame ettiren bir pazar geliştirmeye çalışın, bu da daha fazla genişlemeyi teşvik etmek için ya bir takip programı ya da pazar düzenlemesi olması gerektiği anlamına gelir.
Ulusal Konsey tarafından 1997’de kabul edilen enerji vergisi yasası, güneş enerjisi teknolojisine yönelik iddialı istekleri tatmin etmeye en yakın olanıdır. Mevzuat, tüm konvansiyonel enerji için bir vergi öngörüyordu ve bu şekilde 1 milyar SwFr civarında toplanan para, yenilenebilir enerji ve enerji tasarrufu girişimlerini destekleyen programlar için çevrelenecekti.
Vergi, İsviçre enerji talebinin yüzde 50’si yenilenebilir kaynaklardan karşılanana kadar yürürlükte kalacaktı. Ne yazık ki, bunu iki oda arasında iki yıllık bir çekişme izledi ve Ständerat (Devletler Konseyi, ikinci oda) daha düşük bir vergi oranı talep etti. Mevzuat nihayet Eylül 2000’de yapılan referandumda, o zamanlar nispeten yüksek olan petrol fiyatlarına ilişkin halk huzursuzluğunun ortasında yenildi.
Not: Sorunun ölçeği, pompa beslemesi için çok daha fazla kamu parasının sağlanmasını gerektirir, ancak yalnızca yukarıda belirtilen kriterler temelindedir.
Tüm enerji sistemini yalnızca sübvansiyonlarla yeniden şekillendirmek ne mümkün ne de tasavvur edilebilir olduğundan, kamu parası yalnızca yeni bir kalkınma eğilimini başlatmak için geçici bir önlem olabilir ve piyasa düzenlemesi ve daha geniş kapsamlı önlemlerin yerine geçemez.
İnsan enerjisi
Enerji ve enerji çeşitleri
Kinetik enerji çeşitleri
Enerji türleri
Isı kapsamı nedir
Elektrik enerjisi Nedir
Kinetik enerji Nedir
Enerji Nedir
Güneş Kaynakları İçin Vergiden Muaf Statüsü
Çevreye zarar veren enerji türleri için daha yüksek vergilendirme ve diğer vergilerdeki indirimler eko-vergilendirme için ikna edici olsa da, uygulamadaki yavaş ilerlemeyle tam bir tezat oluşturuyor. Nitekim bu fikir aslında daha az popüler hale geldi, bunun en önemli nedeni vergilerdeki artış ve indirimlerin aynı kişileri etkilememesi hatta aynı zamanda meydana gelmesidir.
Ek enerji vergilerinin yükünü taşıyanlar, diğer vergilerdeki indirimlerden yararlananlarla her zaman aynı değildir. Sonuç olarak, enerji vergilerinde aniden hissedilen artışlar, başka yerlerdeki indirimlerle orantılı olarak nadiren görülür; daha ziyade, enerji vergilendirmesi, parlamentolar ve hükümetler tarafından genel nüfus arasında kendine hakim olma yönündeki teşvikler bağlamında görülmektedir.
Örneğin Birleşik Krallık’ta, Nisan 2001’de yürürlüğe giren İklim Değişikliği Vergisi, ek enerji vergilendirmesinden elde edilen geliri bordro vergilerinde indirim şeklinde geri dönüştürür.
Bununla birlikte, tüm yoğun enerji kullanıcıları aynı zamanda büyük işverenler değildir – ve bunun tersi de geçerlidir.) Enerji verimliliğine yatırımı teşvik etme amacının pratik sonucu, eğer daha yüksek enerji fiyatlarına ek olarak ek yatırım için para bulunması gerektiğidir. toplam enerji maliyetleri kontrol altında tutulmalıdır.
Bu, eko-vergiyi, daha genel ekonomik eğilimlerin bir sonucu olarak bireysel gelirlerin her halükarda düştüğü bir zamanda bireylere ek yükler yükleme suçlamalarına açar. Bu, Almanya’da özellikle 1998 seçimleri sırasında, Yeşil Parti benzin vergisinin litre başına 5 DM (2,6 €; 2,30 $) nihai fiyat verecek şekilde kademeli olarak yükseltilmesi talebini tekrarladığında netleşti.
Yeşiller Partisi’nin uzun yıllardır politikasının bir parçası olan bu talep, daha önce hiç olmadığı kadar yaygın bir direnişle karşılaştı. Yeşiller, süper ekonomik arabaların bu noktadan çok önce gelişinin, litre başına 5 DM fiyatıyla bile, 100 km başına yakıt maliyetlerinin eskisinden daha yüksek olmayacağı anlamına geleceğini savunduğunda, yanıt, herkesin yeni bir otomobili karşılayamayacağı oldu.
İş dünyasından da direniş arttı. Küresel rekabet sertleştikçe, eko-vergilendirmenin uluslararası rekabet gücüne zarar verdiğine dair beyanlar daha sempatik kulaklar buluyor.
Bu tür bir vergilendirmeyi ulusal düzeyden ziyade AB’de uygulamaya koyma önerilerinin ardındaki motivasyon, genellikle bunun kanun kitabına asla girmediğini görmektir. Bu tür önlemlerin mümkün olan en kısa sürede uluslararası düzeyde uygulanması arzu edilir olsa da, ulusal düzeyde eylemi ertelemek için bir mazeret değildir.
Ne de olsa, endüstri, AB çapında enerji vergilendirmesi önerileriyle mücadele etmek için her zaman, eğer bu tür vergiler uygulanacaksa, küresel ölçekte veya en azından tüm dünyada uygulanmaları gerektiği argümanına başvurabilir. sanayileşmiş ülkeler. Küresel vergilendirme önerilerinin çizim tahtasından çıkma şansının olmadığını söylemeye gerek yoktur.