Blog

Antijene Özgü Bağışıklık Kompleksi Testi Bir enfeksiyon sırasında meydana gelen olayların teorik bir analizini gösterir. Bir mikroorganizmanın büyümesinin artan miktarlarda mikrobiyal antijen üreteceğini ve enfekte konakçının spesifik antikor üreterek yanıt vereceğini gösterir. Hatta başarılı bir yanıtta oluşan antikor miktarı organizmanın büyümesini baskılayacaktır. Bu diyagramdan birkaç şey dikkate alınmaya değer. İlk olarak, erken bir aşamada, ölçüm için antikordan daha fazla antijen mevcuttur. İkincisi, serbest ölçülebilir antikor yalnızca enfeksiyon seyrinde geç ortaya çıkar. Üçüncüsü, enfeksiyonun çoğu boyunca, diyagramda taranmış alan ile temsil edildiği gibi antijen ve antikor arasında immün kompleksler oluşur. Bu immün kompleksler, enfekte eden organizmalardan antijenleri içereceğinden, ölçümleri tanıya yönelik bir yol sağlar. Yıllardır sistemik mikrobiyal enfeksiyonların çoğunun hastanın kanında yüksek seviyelerde bağışıklık kompleksleri ürettiği bilinmektedir. Muhtemelen karmaşık ölçüm tekniklerinin geçmişte zor olması nedeniyle, bu tanımadan nadiren tanısal olarak yararlanılmıştır. Son birkaç yılda, immün kompleks testi kullanılarak pnömokokal pnömoni, enfektif endokardit, Lyme hastalığı, cüzzam, tüberküloz menenjit ve Hepatit C virüsü enfeksiyonunun teşhisi için yöntemler tarif edilmiştir. Kullanılan tekniklerden bazıları aşağıda tartışılmaktadır. Polietilen Glikol Kullanan Yöntemler Bu testlerde, kompleksler polietilen glikol ilavesiyle serumdan çökeltilir. Bu işe yarar çünkü kompleksler, doğal immünoglobulin veya antijenden farklı bir boyuta sahiptir. Polietilen glikolün birkaç saat, genellikle gece boyunca çalışmasına izin verilir ve bu sürenin sonunda serum numunesi kuvvetli bir şekilde santrifüjlenir ve çökelti daha fazla analiz için çıkarılır. Testin bir sonraki aşaması, kompleksleri bozmayı ve antijen bileşenini tespit etmeyi içerir. Bu, ısıtma (60 ° C'de 30 dakika), düşük pH tamponu (örn. Glisin / HCl) veya 1 M fosfat gibi yüksek molariteli bir tampon ilave edilerek yapılabilir. Komplekslerin bozulmasından sonra antijen, yukarıda tarif edilen yöntemlerden biri veya diğerini kullanarak, örn. ELISA. Polietilen glikol içeren ilaç Polietilen glikol hangi ilaçlarda var Polietilen glikol ne ise yarar Polietilen glikol kabızlık Kolonoskopi öncesi barsak temizliği ilaçları Polietilen Glikol Nedir Polietilen glikol solüsyonu Polietilen glikol solüsyonu nedir Doğrudan ELISA Ölçümü Bu testler genellikle ilgili antijenlere özgü monoklonal antikorları kullanır, mikrotitre plakalarının oyuklarına eklenir ve yakalama reaktifleri olarak kullanılır. Hastanın numunesi eklenir ve mevcut kompleksler yakalanır. İkinci bir aşamada, bir bağışıklık kompleksi yoluyla plakanın yüzeyine bağlanan herhangi bir insan antikoruna bağlanacak olan enzim etiketli anti-insan immünoglobulin eklenir. Bu versiyon, sadece ilgili antijenleri yakalamak için monoklonal antikorların yüksek özgüllüğüne dayanmaktadır. Ayrıca, bu yöntemle teşhisin, hastanın antikorunun ELISA plakasında yakalanan antijene bağlanmadıkça mevcut olamayacağının iddia edilmesiyle kanıtlanmadığı, yalnızca çıkarıldığı da not edilmelidir. İmmün kompleksler için bağlayıcı ajanlar kullanan testler Bağışıklık komplekslerini spesifik olarak bağladığı bilinen birçok madde vardır, örn. ayrılmış ve saflaştırılmış C1q (tamamlayıcının ilk bileşeni), romatoid faktör (bazı hastalarda geliştirilen ve insan IgG'sine karşı yönlendirilen bir antikor) ve konglutinin (bir sığır serum proteini), tümü bağışıklık komplekslerini bağlar. Bu maddeler, mikrotitre plakalarına genel olarak ELISA deneyleri için açıklanan şekilde eklenebilir ve daha sonra bu maddeler, hastanın numunesinde bulunan herhangi bir bağışıklık kompleksini yakalayacaktır, kompleksin doğası daha sonra antijenlere karşı enzim etiketli bir antikor kullanılarak belirlenir. Bu tür tahlilin kullanımına ilişkin raporların çoğu şu anda deneyseldir, ancak hız ve ekonomi sunarlar ve genellikle yukarıda açıklanan diğer yöntemlerden daha hassastırlar. Gelecekte daha sık kullanılmaya başlayabilirler. Diğer testler - Kromatografi testleri Yukarıda tarif edildiği gibi, mikroorganizmalardan antijenin tespiti, bir enfeksiyondaki mevcudiyetinin bir işareti olarak kullanılabilir. Aynı şekilde, organizmalardan metabolitlerin tespiti, organizmanın varlığını işaret etmek için kullanılmıştır. Metabolitlerin tespiti ve tanımlanması, gaz-sıvı kromatografisi (GLC) veya yüksek performanslı sıvı kromatografisi (HPLC) ile gerçekleştirilir, ancak önceki yöntem en iyi bilinen teşhis örneklerini açıklar. GLC genellikle, bir taşıyıcı gaz akışı kullanılarak uygun bir ayırma maddesinden (örneğin Chromasorb) bir numuneyi geçirerek uçucu ve uçucu olmayan yağ asitlerini ayırmak ve tanımlamak için kullanılır. Farklı yağ asitleri farklı zamanlarda ayrılır. Erken bir uygulama, sistemik Candida albicans enfeksiyonu olan hastaların serumunda arabinitolün tanımlanmasıydı. Başlangıçta bu metabolitin yüksek seviyelerinin yalnızca bu enfeksiyonla ilişkili olduğu düşünülüyordu, ancak sonraki araştırmalar ölçümün güvenilmez bir teşhis belirteci olduğunu kanıtladı. Yöntemin rutin örneklerde kullanılması yaygın bir uygulama olmamakla birlikte, irin ve eksüdalarda bu tür organizmaların varlığının doğrudan belirlenebileceği söylenmektedir. Yöntemin anaerobik bakterileri, özellikle Gram-negatif organizmaları tanımlamak ve sınıflandırmak için kullanılması daha başarılı olmuştur. Nefes testleri Bu invazif olmayan testler, artık duodenal ülserlerin nedeni olarak kabul edilen Helicobacter pylori'yi tespit etmek için kullanılmıştır. H. pylori, solunan nefeste ölçülebilen etiketli CO2 salmak için sindirilmiş radyoaktivite etiketli üreyi hidrolize edebilen güçlü bir üreaz enzimine sahiptir. Test için 13C ve 14C olmak üzere iki izotop kullanılmıştır: 13C daha güvenli ancak 14C'den daha pahalıdır. Testler yarı kantitatiftir ve üre mideye dağıldığı için örnekleme hatası yoktur. Bu testlerin duyarlılığı ve özgüllüğü kültür ve histoloji ile iyi karşılaştırılır. Testler H. pylori teşhisi için veya tedaviye yanıtı izlemek için kullanılabilir. Gelecek Gelişmeler Genel seroloji alanında çeşitli zorluklar vardır. Birincisi, sonuçların hızı sorununu ele almaktır. Yavaş bir sonuç (yani birkaç gün), bir hastanın enfeksiyonunun teşhisi ve tedavisi açısından ya akademik açıdan ilgi çekicidir ya da yararsızdır. Açıktır ki, antijen veya antijene özgü bağışıklık kompleksi saptaması, teşhis için antikor saptamasından daha hızlı bir yol sunar ve bu nedenle bu tahlillerin geliştirilmesi arzu edilir. Ayrıca, hem antijene hem de antijene özgü bağışıklık kompleksi deneyleri tam olarak niceliksel olabilir ve seri ölçümlerle uygun şekilde kullanıldığında, herhangi bir enfeksiyonun ciddiyetini ve tedaviye yanıtı değerlendirebilmelidir. Bugüne kadar bu yöntemlerin genellikle niteliksel olarak kullanılması hayal kırıklığı yaratmaktadır ve performanslarındaki iyileşmenin, bir teknoloji değişikliğinden çok felsefedeki bir değişiklikle ilgisi olacaktır. Gelecek için gerçek bir zorluk, yukarıdaki yöntemlerden bazılarını ortak organizmaların neden olduğu enfeksiyonlara uygulamak olacaktır. Pek çok örnek var, ancak Escherichia coli'ye bağlı ciddi enfeksiyonun teşhisi ve yönetimi faydalı bir örnek oluşturuyor.