Özvektör Açılımları
Katı hal fiziğinde, örneğin yoğunluk fonksiyonel teorisi ile hesapladığımız için, sistemimizin özdeğerlerini ve özvektörlerini bildiğimiz durumla sık sık karşılaşırız. Bu durumda sistemin Green fonksiyonunu türetmek çok basittir. Bir parçacık elektron durumlarıyla tanımlanan bir sistemin çözümünü ele alalım. Sistemin denklemi verir.
Burada i ve ψi(r), i bant indeksli çözümlerdir. Eksiksiz çözüm kümesi, tam bir ortonormal işlev kümesi oluşturur, böylece her işlev özfonksiyonlar ψi(r) içinde genişletilebilir.
Türetmemize giren tek varsayım, Hamiltoniyen'imiz için tam bir ortonormal özfonksiyonlar kümesinin varlığı olduğundan, sonuç oldukça genel olarak geçerlidir; bu, karmaşık eşleniği transpoze etmek ve almak, bir (gecikmeli) Green fonksiyonunu diğerine (gelişmiş) dönüştürür.
Pratik bir bakış açısından bu, bunlardan birinin gerçekten gereksiz olduğu anlamına gelir: bu nedenle, Green'in bir sistem işlevinden bahsederken, aşağıdaki sunumu gecikmiş Green'in işleviyle sınırlayacağız.
Bu türevin, yalnızca sistemin özfonksiyonlarını Schrodinger denkleminin benzersiz bir potansiyele sahip çözümleri olarak temsil edebiliyorsak geçerli olduğuna dikkat edilmelidir. Yoğunluk fonksiyonel teorisinde olduğu gibi, elektron etkileşimlerine ortalama alan yaklaşımlarında genellikle durum budur.
Çok gövdeli bir bağlamda, aynı sonuç mutlaka doğru değildir. Aslında, daha sonra görüleceği gibi, şu anda ulaşım problemimiz için bulabileceğimiz tek çözüm, etkileşimlerin etkileşmeyen hafif bozulmaları olarak görüldüğü pertürbasyon teorisine dayanmaktadır.
Fonksiyonlar ve Saçılma Matrisleri
Bu konudan saptıktan ve Green fonksiyonlarını tanıttıktan sonra, artık saçılma matrisi S'ye ikinci kez bakabilecek durumdayız. İlk olarak, saçılma matrisinin genliklerden ziyade akımlara dayalı olarak tanımlandığını hatırlayalım.
Teorik modelimizi genliklere dayandırırsak, değişiklik yapmalıyız. İletken genlikleri tA(B)←B(A) İletkenin zıt taraflarında bulunan A ve B uçlarındaki zA = 0 ve zB = 0 noktalarını birleştiren fonksiyonunu hesaplamak istiyoruz.
Önceki sonuçlardan, zA = 0'daki bir birim uyarımın iki sonucu olduğunu biliyoruz: iletkenden uzakta A1 = +i/v genlikli bir dalgaya ve yönde A2 = −i/v genlikli bir dalgaya yol açar. kondüktörün. İletkene doğru dalga, iletken tarafından saçılır, B ucuna yayılmak için iletim genliği tB←A'dır. Dolayısıyla Green fonksiyonu için yazabiliriz.
1980'lerde türetilen bu ilişki, bir arayüz aracılığıyla taşıma özelliklerini bu arayüzün Green fonksiyonuyla ilişkilendirir. Green fonksiyonları mevcut elektronik yapı yöntemleri ile hesaplanabildiğinden, taşınım teorisindeki modern simülasyon tekniklerinin teorik temellerinden biridir.
Matris özdeğer ve özvektör Bulma
Özvektör nedir
Özdeğer ve özvektör pdf
Özdeğer ve özvektör nedir
Matris özdeğer nedir
Özdeğer ve Özvektör örnekleri
Matris özvektör Bulma
Lineer Cebir Özdeğer özvektör
Çoklu Kanallar İçin Saçılma Matrisleri
Çoklu yayılma modlarına sahip bir telde, z boyunca uzanan Green fonksiyonunu, r2 = (x,y) ile A±m genlikleri ve enine dalga fonksiyonları χm(r2) ile modüle edilmiş z boyunca bir düzlem dalga olarak yazabiliriz. Genellik kaybı olmadan, bu enine dalga fonksiyonlarının gerçek olduğu varsayılır.
Potansiyel U(r2), elektron hareketini r2 yönünde sınırlar; dalga fonksiyonları χm(r2) ortogonaldir, çünkü ayrı bir özdeğerler kümesi için iki boyutlu Hamiltoniyenin spektrumunu temsil ederler. Kanıtlama amacıyla, onların gerçek olduklarını da varsayarız.
Şimdi iki ucumuz olduğunu düşünün: m'li kurşun A ve n iletken kanallı kurşun B. Ardından, iletkenin zıt taraflarındaki iki nokta arasındaki Green işlevi değiştirilmelidir.
Genel olarak, iletim fonksiyonunu ve dolayısıyla bir cihaz aracılığıyla elektron yayılımı için iletim olasılığını veren saçılma matrisinin elemanları ile ilgilenilir. Bu elemanlar yukarıdaki denklemden χm(r2(A))χn(r2(B)) ile çarpılarak ve d2r üzerinden integral alınarak, dalga fonksiyonları χ için diklik koşulundan yararlanılarak elde edilir.
Burada, r2'nin A ucu içinde ve r2'nin B ucu içinde olduğu şeklindeki açık gösterimi kaldırdık. Ayrıca, bu denklemin tüm bileşenlerinin enerji bağımlılıklarını koruduğuna dikkat edin.
Şimdiye kadar elektronların bir iletkenin bir tarafından diğer tarafına yayılmasını tanımladık. İletim olasılığını hesaplamak için gereken anahtar niceliklerin, iletkenin zıt taraflarındaki iki nokta arasındaki belirli bir geçiş için Green fonksiyonları GR veya yayıcı olduğu bulundu.
Bunlar da saçılma matrisiyle ilişkilidir ve saçılma matrisinin tüm öğelerinin toplamı bize Fisher-Lee denklemi yoluyla istenen iletim olasılığını verir.
Bununla birlikte, bir iletken ve iki sonsuz uç içeren bir sistemin Green fonksiyonlarını hesaplamak genellikle imkansızdır, çünkü uçların elektronik yapı ve iletken içindeki yayılma üzerinde bir etkisi olacaktır. Bu etkinin hesaplamaya dahil edilmesi gerekir. Bu amaca yönelik genel strateji, iletkenin kendi sınırlarındaki sonsuz uçların etkisini belirlemektir.
Sonlu Farklar Yöntemi
İlgili prosedürleri anlamak için başlangıçta, a'nın bir sabit olduğu, zj − zj−1 = a mesafesinde eşit aralıklı ayrık kafes noktalarına sahip basit bir tek boyutlu sistemi ele alıyoruz. Daha sonra sistemin Hamilton operatörü verilir.
Potansiyel V(z) de her kafes noktasında tanımlanır, V için Vj yazarız (z = ja). H'yi eşit olarak ayrıklaştırılmış bir f(z) fonksiyonu ile çarparak, z = ja noktası için aşağıdaki ilişkiyi elde ederiz.
Sonlu farklar yöntemi, adını diferansiyellerin ele alınmasından alır. f(z = ja)'nın birinci türevi için f (z = (j + 1/2)a) ve f (z = (j − 1/2)a) değerleri arasındaki sonlu farkı dikkate alabiliriz.
Tek boyutlu Schrödinger denklemi daha sonra, matrisin her satırının yalnızca üç eleman içerdiği bir matris denklemine dönüştürülür: köşegen eleman ve onun iki komşusu. Hamiltonian'ın atomik yörünge temsilinde böyle bir matris, yalnızca köşegen ve en yakın komşulara "atlamalı" parametreleri içerdiğinden, "sıkı bağlayıcı" matris olarak bilinir.
Sonsuz bir ucu düşündüğümüz için, H matrisi sonsuz boyutludur. Matrisi z = ja = 0 noktasına yakın ele alırsak, bileşenleri açıkça yazabiliriz. Bir sistemin Hamilton matrisine sahip olduğumuzda, Green fonksiyonu basitçe reçeteye göre ters matristir.
Bununla birlikte, küçük bir sorun var: sonsuz bir teli düşündüğümüz için matris sonsuz boyutludur. Sonsuz bir matrisi tersine çevirmek mümkün değildir, bu nedenle kurşunun özellikleriyle başa çıkmak için dolaylı bir yaklaşım düşünmeliyiz.
Bu amaçla önce bir iletken ve bir sonsuz kurşun içeren bir sistemi ayrı tanımlanan iki alt sisteme ayırıyoruz. Sistemin genel fonksiyonu daha sonra aşağıdaki şekilde alt matrislere bölünebilir.
Alt Gruplar ve Şans Faktörü
Önemlilik testleri kullanarak sunmak için verileri seçen birçok araştırmacı için durum daha da kötü. Çalışmada 10 değişken olsaydı, korelasyon matrisinde 45 giriş olurdu. Tüm popülasyon korelasyonları 0 olsaydı, tüm örneğin analizi, örnekleme hatasından yararlanmak için 45 giriş üzerinden bir arama sağlar.
Bu tür en az 2 korelasyonun anlamlı olması beklenir ve 5 elde etmek inanılmaz derecede şanssız olmaz. 100’lük bir örneklem boyutu için, bir şans matrisindeki en büyük korelasyonun .23 olması beklenir. Ancak, bir alt grup için 45 arasındaki en büyük korelasyonun .46 olması beklenir. Ayrıca, alt gruplara göre analiz, örnekleme hatasından yararlanmak için 4(45) = 180 öğeden oluşan bir arama listesi ve dolayısıyla daha büyük bir beklenen hata ve beklenen 8 ve muhtemelen 20 yanlış anlamlı okuma sağlar.
Sıfır hipotezi her korelasyon için yanlış olsa bile (bu durumda her anlamlılık bulma başarısızlığı, yaklaşık %84’lük bir Tip II hatası olacaktır), çıkarılan avuç, popülasyon korelasyonlarını tamamen temsil etmeyecektir. Her korelasyonun gerçek değeri .20’dir, ancak 25’lik bir örneklem büyüklüğü ile yalnızca .40 veya daha büyük korelasyonlar anlamlı olacaktır (iki kuyruklu test, p ≤ .05).
Bu nedenle, yalnızca tesadüfen popülasyon değerinden çok daha büyük olan korelasyonlar istatistiksel olarak anlamlı olacaktır. Bu korelasyonların 0 olmadığı sonucu doğru olacaktır; yani, vakaların bu %16’sında Tip II hata olmayacaktır. Bununla birlikte, bu önemli gözlemlenen korelasyonlar, gerçek popülasyon korelasyonlarını büyük ölçüde abartacaktır. Gözlenen önemli korelasyonlar, aslında, gerçek değerin yaklaşık iki katı olacaktır.
Alt Gruplar ve Veri Bastırma
Dergilerde, verilerin yayınlanmasını kısıtlamak için hareket eden güncel bir uygulama var. Mevcut baskılar altında, dört alt grubu analiz eden bir yazarın, her bir grup hakkında yalnızca dörtte biri kadar veri yayınlamasına izin verilmesi muhtemeldir. Gelecekteki birikim açısından, bu bir felakettir. Olduğu gibi çok fazla eksik değer var.
Alt Gruplar ve Ayrıştırma Önyargısı
Moderatör etkisi mevcut değilse veya büyüklük olarak önemsizse, o zaman kümülasyon için istenen korelasyon toplam grup korelasyonudur. Ancak pratik amaçlar için, daha büyük kümülasyona girilen ortalama korelasyondur.
Yani, herhangi bir moderatör etkisi yoksa, o zaman daha büyük kümülasyon sonuçta tüm girdilerin ortalamasını alacak ve dolayısıyla her çalışma için girdilerin dolaylı olarak ortalamasını alacaktır. Olduğu gibi, bu durumda ortalama korelasyon, toplam örnek korelasyonunun bir tahmini olarak oldukça “taraflı” olabilir. Bu sapma her zaman ortalama korelasyonun toplam örnek korelasyonundan büyüklük olarak daha küçük olduğu yönündedir. Bu önyargı, alt gruplardaki aralıktaki kısıtlama ile üretilir.
Kovaryans yapılarının her alt grupta aynı olduğunu varsayalım; yani, regresyon çizgisinin tüm gruplarda aynı olduğunu varsayalım. Daha sonra korelasyon, alt gruptaki standart sapmanın toplam popülasyon standart sapmasından daha küçük olduğu ölçüde bir alt grupta daha küçüktür. Standart sapmaların oranı u olsun; yani, tarafından tanımlansın.
Burada η2, gruplama değişkeni ile ilişkilendirilen ikisinin nedensel olarak önceki değişkeni arasındaki korelasyon oranıdır. Aralık kısıtlaması dolaylı ise, aynı u değeri için alt grup korelasyonlarındaki aşağı yönlü sapma daha büyük olacaktır.
Sonuç: Toplam Grup Korelasyonlarını Kullanın
Demografik değişkenin düzenleyici etkisi incelenecekse, elbette kümülasyona alt grup korelasyonları girilmelidir. Bununla birlikte, demografik değişkenin moderatör etkisinin çok az olduğu veya hiç olmadığı bilindiğinde, ana kümülatif analiz toplam grup korelasyonları ile yapılmalıdır.
Özet
Çalışmalar içinde üç yaygın çoğaltma biçimi vardır: tamamen kopyalanmış tasarımlar, kavramsal çoğaltma ve alt grupların analizi. Her biri meta-analiz için farklı bir strateji gerektirir. Tamamen kopyalanmış bir tasarım, çalışma tasarımının bağımsız tekrarları olan alt bölümlerin bulunduğu bir çalışmadır.
Örneğin, aynı çalışma tasarımı üç kuruluşta gerçekleştirilebilir. Her kuruluştan elde edilen sonuçlar, sanki sonuçlar üç ayrı çalışmanın sonuçlarıymış gibi meta-analize girilebilir. Sonuçlar ayrı ayrı girilmek yerine ortalaması alınırsa, ortalama, örneklem büyüklüğü, üç kuruluştaki örneklem büyüklüklerinin toplamıymış gibi ele alınmalıdır.
Kavramsal çoğaltma, çoklu ölçümdür. Bağımsız veya bağımlı değişken, birkaç araç veya yöntemle ölçülebilir. Bu tür her bir ölçü daha sonra kendi korelasyonunu veya etki boyutunu üretir. İdeal olarak, bu alternatif ölçümler, tek bir korelasyon veya etki büyüklüğü elde etmek için, kompozitlerin korelasyonları için doğrulayıcı faktör analizi veya formüller kullanılarak birleştirilmelidir.
Daha sonra çalışma, minimum ölçüm hatasıyla meta-analize bir değer katar. Çalışma, doğrulayıcı faktör analizi yapmak veya bileşik korelasyonları hesaplamak için gereken ölçümler arası korelasyonları raporlamıyorsa ve bu korelasyonların tahminleri diğer çalışmalardan elde edilemiyorsa, en iyi alternatif kavramsal olarak eşdeğer korelasyonların veya etkinin ortalamasını almaktır. boyutlar. Ortalama değer, doğrulayıcı faktör analizi veya bileşik korelasyonların kullanılmasıyla üretilecek olan değerin olduğundan az tahmin edilmesi olacaktır.
Alt grupların analizi önemli veya önemsiz olabilir. Alt gruplar, moderatör değişken olduğuna inanılan şey tarafından tanımlanıyorsa, bu alt grupların çalışmalar arasında karşılık gelen bir meta-analizi olmalıdır. Bununla birlikte, alt grupların analizi cinsiyet, ırk veya diğer alt gruplara göre yapılan ritüel bir analizden kaynaklanıyorsa, meta analize tek katkı toplam grup korelasyonu olmalıdır.
Her durumda, çalışmalar arasında ana meta-analiz için toplam grup korelasyonu kullanılmalıdır. Toplam grup korelasyonu verilmemişse ve rapordaki bilgilerden hesaplanamıyorsa, meta-analizde alt grup korelasyonları tek tek kullanılabilir.
Alternatif olarak, alt grup korelasyonlarının ortalaması alınabilir ve meta-analizde toplam grup örneklem büyüklüğü ile ortalama korelasyon kullanılabilir. Bu ortalama korelasyon, genellikle toplam grup korelasyonundan biraz daha küçük olacaktır ve bu nedenle, çıkar ilişkisini hafife alacaktır.