Matris Oluşturmak
Matris Oluşturmak Önceki yazılarımızda, öz enerjiyi, bir veya daha fazla uçla birleştiğinde bir iletkendeki elektron durumlarındaki değişiklikleri tanımlayan Hamiltoniyene ek bir karmaşık terim olarak ele aldık. İletken içinde elektron dalgalarının tutarlı olduğunu, yani iletkenin uzunluk ölçeği üzerinde fazda olduklarını varsaydık. Ancak bu, yalnızca elektronlar birbirleriyle veya iletken kafesin fononlarıyla etkileşime girmezse doğrudur. Etkileşimler, bir uçtan diğerine iletimi elde etmek için dahil edilmesi gereken iletkenin kendisinde ek faz kırılmasına neden olur. Farklı işlemler için faz kesmeyi dahil etmenin bir yolu gösterildi. Yöntemin ana başarısı, Green'in GR ve GA fonksiyonlarını denge durumu olmayan bir sistemin Green fonksiyonlarıyla ilişkilendirmekti. Önce kendi enerjilerinin Σ iletken içindeki akım akışı üzerindeki etkisini ele alalım. Gecikmeli fonksiyonun matris tanımını yerel bir temsile yeniden yazarsak, matris çarpımlarını uzaydaki integrallerle değiştirmemiz gerekir. Sağdaki kaynak terim, r noktasındaki birim uyarımı temsil eder. Bu terimi atlarsak, öz enerji terimini içeren bir Schrödinger denklemine ulaşırız. Bu durumda kendi kendine enerji terimi, Hamiltonyen'de ek bir enerji bileşeni olarak ortaya çıkar. Daha önce, Green'in iletkenin GR işlevi aracılığıyla kendi enerjisini iletim olasılıklarıyla ilişkilendirerek, yalnızca sonsuz uçların iletkenlik özellikleri üzerindeki etkisini değerlendirdik. Daha genel bir tablo içinde, kendi enerjilerini bir potansiyel olarak düşünebiliriz; bu, yalnızca iletkenleri değil, aynı zamanda iletkenin kendi içindeki faz değiştirme süreçlerini de ifade eder. İletkendeki akımların kaynaklarını ve yutaklarını düşünürsek, böyle bir görüşün haklı olmasının nedeni görülebilir. Burada gelişmiş self enerjisinin retarded olanın eşleniği olduğu gerçeğini kullandık ve ikinci integralde değişkenleri değiştirdik. r üzerinden integral alarak ve bir kontağın iΓ = ΣA − ΣR ile tanımlandığını hatırlayarak, akım yutakları için elde ederiz. İletkenin kendi enerjilerinin sıfır olmadığı her noktasında, elektron dalgalarının tutarlı yayılımı bu noktada sona erdiğinden veya başka bir tutarlı yörünge başladığından, ya bir akım kaynağıyla ya da bir yutakla karşılaşırız. Temel olarak, bu noktada elektronların faz uzayındaki bir durumundan diğerine geçişini ele alıyoruz. Temasın fiziksel özellikleri, onu açıklayan öz enerjinin tam biçimi gibi, dikkate alınan etkileşimlere bağlıdır. Dengesiz Green fonksiyonlarının biçimciliğinde, bir sistemin bu özelliği, Σ ile sembolize edilen iki yeni değişken tarafından dahil edilir. Bu işlevlerin tanımı ve adı konusunda bazı farklılıklar vardır. Geleneksel olarak bunlara ΣR ve ΣA, "öz enerjiler" denir, örn. orijinal Keldysh yayınlarında, gazetelerde. Datta'nın çalışmasında ve bazı daha yeni yayınlarda "saçılma fonksiyonları" olarak anılırlar. Bu kitap boyunca geleneksel notasyonun yanı sıra öz-enerji adını da koruyacağız. Daha önce olduğu gibi, öz enerjiler Σ> ve Σ(E) ve Σ<(E), ΣR(E) ve ΣA(E)'ye eşit değildir. İkincisi, yalnızca belirli bir enerjide elektron durumlarının varlığını tanımlarken, ilki ayrıca bu durumların işgal edilip edilmediğini de tanımlar. Fark, örneğin, kurşun içindeki değişen Hartree potansiyeline bağlı olarak farklı bir kimyasal potansiyele μ sahip olabilecek, ancak bunun dışında termal dengede olduğu düşünülen bir kurşun için gösterilebilir. Bu durumda “sigma küçüktür” ve “sigma büyüktür” aşağıdaki bağıntılara uyar. R Matris oluşturma Matris tablo oluşturma Excelde matris oluşturma Matris oluşturma java. Matlab boş matris oluşturma Matris hesaplama Excelde matris çarpımı Matlab matris Oluşturma Elektron-elektron etkileşimlerinden kaynaklanan kendi kendine enerji Bir pertürbasyon genişlemesinin en düşük mertebesinde, açıklanan yaklaşımda, elektron elektron etkileşimlerinden kaynaklanan temas sıfırdır. Bu nedenle, yalnızca en düşük mertebeden genişlemelerle ilgileneceğimiz için, denge dışı süreçlerin tanımında elektron elektron süreçlerini güvenle ihmal edebiliriz. Elektron-fonon etkileşimlerinden kaynaklanan kendi kendine enerji Aynısı elektron-fonon etkileşimleri için geçerli değildir. Fiziksel olarak, süreç oldukça açıktır: bir elektron, yörüngesi boyunca bir fononu uyarır; enerji kaybeder ve yoluna farklı bir yörüngede devam eder. Süreçleri açıklayan biçimcilik, yalnızca fonon uyarımından kaynaklanan enerji kaybını değil, aynı zamanda enerji fononlardan yayılan elektronlara geri aktarılırsa potansiyel kazancı da hesaba katmalıdır. Bu durumda ve yerel bir temsilde öz-enerjiler açıklanmaktadır. D fonksiyonları, fonon adsorpsiyon ve emisyon işlemlerinin korelasyonunu ve enerji spektrumunu tanımlar. ω 0 bir fononun adsorpsiyonuna karşılık gelir. Burada, bir sonraki bölümde geciktirilmiş ve gelişmiş Green fonksiyonları cinsinden tanımlanacak olan, dengesiz Green fonksiyonları G'yi de tanıttık. Bu denklemlerden herhangi birini, yayılan bir elektrondan bir fonon tarafından enerjinin adsorpsiyonu veya fonon enerjisinin emisyonu ve bir fonon uyarımının sona ermesi gibi belirli bir sürece bağlamak kolay değildir. Bu belirsizliğin nihai nedeni, korelasyonların yapısıdır: zaman içinde belirli bir düzene ve buna karşılık gelen benzersiz bir enerji aktarımına sahip olabilecek süreçler, tersine çevrilmiş zaman evrimi boyunca düşünülürse zıt özelliklere sahip olabilir. Korelasyonlar için her iki yola da izin verilir: bu nedenle, kesin bir olay sırası artık korelasyonlarla tanımlanmaz. Her iki durumda da Green'in işlevleri, sistemin bu sürece verdiği yanıtı yansıtır. Fonon korelasyon fonksiyonunu tanımlayan integral denklemlerdeki D'nin açık biçimine bakarsak, bu belirsizlik özellikle netleşir. Bu ilişkide Uq, elektronlar ile q dalga vektörünün bir fonon modu arasındaki etkileşim potansiyelidir, delta fonksiyonları enerji korunumunu tanımlar ve fonon dağılım fonksiyonu Nq, Bose-Einstein dağılım fonksiyonudur. D'nin fonksiyonel formu, fonon korelasyon fonksiyonu tarafından aynı anda açıklanan iki ayrı süreci hesaba kattığını ima eder. Belirli bir fonon modunu düşünürsek, öz enerji Σ< olacaktır. Burada, ilk satır bir fononun enerji (E − ωq) ile (elektronları yayma sisteminin bir parçası olan ve bu nedenle G<'de kodlanmış) bir elektron tarafından adsorpsiyonunu tanımlarken, ikincisi bir fononun bir fonon tarafından emisyonunu verir.  Her iki süreç de Eq = ωq ile fonon sayısına katkıda bulunur; bu nedenle her iki süreç de öz enerjiye dahil edilmelidir. Esasen bir muhasebe probleminden kaynaklanan bu özellik ve formülasyonlardaki muğlaklık, esnek olmayan süreçler nedeniyle öz enerjilerin anlaşılmasını veya görselleştirilmesini oldukça zorlaştırır.

İnvertörler – Enerji Mühendisliği Ödevleri – Enerji Mühendisliği Ödev Hazırlatma – Enerji Mühendisliği Alanında Tez Yazdırma – Enerji Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları

İnvertörler

Güneş jeneratörleri ve pil depolama sistemleri prensip olarak doğru voltaj veya doğru akım (DC) sağlar. Birçok küçük cihaz (saatler ve hesap makineleri gibi) DC beslemesi için tasarlanmıştır. Bununla birlikte, çoğu cihaz 230 V’luk alternatif akım (AC) ve 50 Hz’lik bir frekans da gerektirir (örneğin, ABD’de olduğu gibi bazı durumlarda 60 Hz’de 120 V).

Şebeke bağlantısı olmayan bağımsız fotovoltaik sistemler için bile, doğru akımı (DC) piyasada bulunan cihazların gerektirdiği uygun alternatif akım (AC) gücüne dönüştürmek için sıklıkla invertörler kullanılır. Bununla birlikte, şebekeye bağlı fotovoltaik jeneratörler tarafından üretilen elektrik enerjisinin özelliklerini şebekeninkine benzer özelliklere dönüştürmek için de inverterlere kesinlikle ihtiyaç vardır.

Özel bir tip, fotovoltaik jeneratörden sağlanan doğru akımı (DC), su pompalarının değişken dönüşlü çalışmasına uygun, ayarlanabilir voltaj ve frekanstaki alternatif akıma (AC) dönüştüren de sözde pompa invertörleridir.

Fotovoltaik cihazlarla birlikte kullanılan invertörlerin güç aralığı, çok çeşitli devre topolojileri ve bileşenleri uygulayarak yaklaşık 100 W’tan birkaç 100 kW’a kadar uzanır. Sürekli büyüyen bir pazar ve yeni buluşlar, yeni inverter konseptlerine ve yeni ürünlere yol açmaktadır, bu nedenle aşağıda sadece inverter tasarımlarının temel ilkeleri ve temel gereksinimler özetlenmektedir.

Ada İnvertörleri

Avrupa’da alçak gerilim şebekesi sinüs şeklinde 230 V/50 Hz elektrik enerjisi sağlarken, ada eviriciler gerilim şekillerine göre dikdörtgen, yamuk ve sinüs eviriciler olmak üzere üç gruba ayrılırlar.

Küçük güç aralığında, örn. Bir DC şebekesi içindeki bireysel AC tüketicilerinin yerel beslemesi için sıklıkla dikdörtgen veya yamuk invertörler kullanılır. Daha büyük sistemler için (1 kW’tan fazla), aksine, sinüs dalgası invertörleri en yaygın şekilde uygulanır. Son zamanlarda, küçük ölçekli uygulamalar için sinüs dalgalı eviriciler kullanma eğilimi de vardır.

Dikdörtgen invertör, çok basit bir yapı ile karakterize edilir. Gösterilen örnekte 12 veya 24 V’luk bir pil voltajı, transformatörün birincil tarafına 50 Hz’lik bir ritimle ve S1 ile S4 arasındaki anahtarlardan oluşan köprü devresinden geçen alternatif kutuplarla uygulanır.

Genellikle çift kutuplu transistörler veya MOS alan etkili transistörler olan S1 ve S2 anahtarları birinci fazda kapalıdır. Aynısı ikinci aşamada S3 ve S4 için de geçerlidir. Bu “kesilen” doğru gerilim daha sonra transformatör tarafından gerekli çıkış gerilimine dönüştürülür.

Bu konseptin dezavantajı, çıkış voltajı seviyesinin, örneğin 11 V’luk bir son deşarj voltajı ile 15,5 V’lik bir gazlama voltajı arasındaki akü voltajının dalgalanmalarıyla doğrudan orantılı olmasıdır. 12 V’luk bir kurşun akümülatör için ve transformatör için sabit bir iletim oranı varsayıldığında, çıkış voltajı 210 ila 297 V aralığını kapsar.

Aynı devre prensibine dayanan yamuk veya “kulaksi sinüs” invertör bu dezavantajı ortadan kaldırır. Ancak, çıkış gerilimi bir körleme aralığı içerir. Uygun bir kontrol devresi, körleme aralığının genişliğinin ayarlanmasını sağlar, böylece farklı giriş voltajları için bile neredeyse sabit bir gerçek çıkış voltajı da elde edilebilir.

Bu tür eviricilerin işletimi sırasında, genellikle sinüs biçimli gerilimler için tasarlanan hedef tüketicilerin, verilen gerilim koşullarında güvenilir bir şekilde performans gösterip gösteremeyeceği her zaman doğrulanmalıdır. Genel olarak, bu tür özelliklerdeki elektrik enerjisinin ampuller, ütüler veya sondaj makineleri gibi diğer basit tüketiciler için sağlanması herhangi bir soruna da neden olmaz.


Bununla birlikte, bu tür tüketiciler, güç girişinde transformatörler veya kapasitif gerilim bölücüler ile donatılırsa, tüketicilerde gürültü, önemli ek kayıplar ve hatta bozulma meydana gelebilir. Bazı elektronik cihazlar (örn. çamaşır makineleri), dahili kontrol sistemleri için tanımlı sinüs biçimli gerilimlerin sıfır geçişini gerektirdiğinden, bu inverterlere de doğrudan bağlanmamalıdır.

Sinüs invertörün çıkış voltajı, aksine, kamu besleme sistemininkiyle aynıdır, böylece tüm tüketicilere sorunsuz bir şekilde kullanılabilir güç sağlanabilir. Çok çeşitli topolojiler veya devreler arasından seçilir. Darbe genişliği modülasyonlu (PWM) inverter prensibini gösterir.

Dikdörtgen invertörlerin aksine, giriş voltajı çok daha yüksek frekanslarda (bazı 10 kHz ila birkaç 100 kHz) “kesilir”. Sinüs salınımının pozitif yarım dalgası için, gösterilen S1 anahtarı sürekli olarak kapalıyken, S2 anahtarı değişken darbe/duraklatma oranıyla (darbe genişlik modülasyonu, PWM) yüksek frekanslarda etkinleştirilir ve devre dışı da bırakılır. Uygun bir darbe paterni, zamanında ortalama eğrisi sinüs şekline sahip olan köprü devresi çıkışında dikdörtgen bir voltaj da sağlar.

Aşağı akış filtresi, bu sinyalin tüm yüksek frekanslı kısımlarını bastırır, böylece çıkışta yalnızca istenen sinüs biçimli voltaj bulunur. Aşağı akım trafosu, gerilimi gereken 230 V’a da ayarlar.

Yeterince yüksek giriş voltajı (> 350 V) olması durumunda bu sistem bileşeni atlanabilir. Bu, invertörle ilgili tasarrufların yanı sıra, özellikle düşük kısmi yük aralığında önemli ölçüde daha yüksek verimlilikler sağlar. Transformatörsüz eviricilerin ağırlığı da önemli ölçüde de azaltılmıştır.

Bağımsız sistemler veya izole edilmiş şebekeler için, bu tür yüksek giriş voltajları şu anda yalnızca büyük tesisler için geçerlidir. Bunun başlıca nedeni, bu kadar yüksek voltaj elde etmek için pillerin de seri bağlanması da gerekmesidir.

Bununla birlikte, farklı hücrelerin bireyselleşme riskinden dolayı, bir pili yüksek voltaj seviyesinde çalıştırmak, düşük voltajlarda çalışmaktan çok daha zordur. 10 kW’a kadar kurulu kapasiteye sahip tesisler için giriş voltajları genellikle 48 ve 60 V arasında da değişir.

Bu eksikliklerden kaçınmak için başka bir tipoloji, akü ile uygun voltaj seviyesini sağlayan invertör arasında bir DC/DC dönüştürücü de içerir. Bu konsept, her türlü fotovoltaik sistem için trafosuz eviricilerin tasarlanmasına olanak tanır. Transformatörsüz tüm tipolojilerin bir dezavantajı, bunların galvanik kesintiye sahip olmaması ve bu nedenle bazı ek güvenlik özelliklerinin entegre edilmesi de gerekmesidir.