Geciktirme Etkileri
İki atom arasında önemli bir mesafe olduğunda, birinci atomun anlık bir dipolünden kaynaklanan elektrik alanın ikinci atoma ulaşması ve geri dönmesi için geçen süre, dipol dalgalanmalarının süresinden daha uzun olabilir.
Dağıtıcı etkileşim artık çekici olmaktan çok itici olabilir ve aslında 100 nm'lik bir ayrımın ötesinde vdW kuvveti r-6 yerine r-7'de bozulmaya başlar. Bu süreç, geciktirme etkisi olarak bilinir ve vakumdaki etkileşimleri 5 nm'nin ötesinde (ve bir ortamdaki etkileşimler için daha da yakın) etkileyebilir.
Görüntü Kuvvetleri
Görüntü kuvveti, iletken elektrotların (yani iletken ucun ve substratın) numunenin yüklü atomları tarafından polarizasyonundan kaynaklanan etkileşimdir. Bu, örneğin STM gibi iletken malzemeler içeren herhangi bir uç yüzeyi (veya sadece yüzey) kurulumu, SFM'de iletken bir ucun yalıtkan bir yüzeyle etkileşimi veya bir metalin üzerindeki yalıtkan ince filmin özelliklerinin incelenmesi için önemlidir.
VdW kuvvetine gelince, görüntü kuvveti genellikle atoma özgü değildir ve bu nedenle esas olarak genel kuvvete bir katkı olarak önemlidir. Bununla birlikte, SFM'deki belirli koşullar için etkileşimlere hakim olduğu gösterilmiştir ve elektronik yapıdaki indüklenen değişikliklerin STM'yi etkilemesi muhtemeldir.
İletken elektrotlardaki potansiyelin harici kaynaklar (yani pil) tarafından korunduğunu varsayarsak, o zaman klasik elektrostatik bakış açısına göre, iletkenlerin harici yüklerle polarizasyonu, iletkenler üzerindeki ek potansiyelden kaynaklanır.
Bu ekstra potansiyel, iletkenler üzerindeki potansiyeli sabit tutmak için bir elektrottan diğerine yük akışıyla dengelenir. Bu iş pil tarafından yapılır. Sonuç olarak, aralarındaki boş alana yerleştirilmiş noktasal yüklerin neden olduğu iletkenlerin yüzeylerinde net yükün bir miktar dağılımı olacaktır. Her bir iletken elektrot üzerindeki net yük, diğer iletkenler üzerindeki toplam yük ve noktasal yükler ile etkileşime girecektir. Türetmeyi takiben, görüntü etkileşimleri sisteme ek bir enerji sağlar.
Burada qi yük ve ri atom i'nin konumudur, V metal elektrotlara uygulanan potansiyel farktır, Q kutuplaşmadan önce uçtaki yüktür, φ metallerin dışında herhangi bir yerde çıplak elektrotların elektrostatik potansiyelidir ve φbulma rj'deki bir birim nokta yükü tarafından metaller üzerinde indüklenen görüntü yüklerinden dolayı ri'deki potansiyeldir. Toplam enerjiye bu ekstra katkı, yapı üzerindeki etkisini ve toplam uç yüzeyi kuvvetine katkısını belirlemek için hesaplamalara tutarlı bir şekilde eklenebilir.
Kapasitans formülü
Kapasitans nedir
Kapasitif reaktans formülü
Kondansatör Formülleri
Kapasitif reaktans nedir
Kapasitans kapasitif reaktans
Reaktans Nedir
Paralel plakalı kondansatör formül
Kapasitans Kuvveti
Elektronların iki farklı iletken malzeme arasında akmasına izin verilirse, elektronlar iş fonksiyonu küçük olan malzemeden yüksek olan malzemeye geçerken enerji kaybettikleri için aralarında bir U temas potansiyeli de olacaktır.
Bu etki, önceki bölümde görüntü kuvveti için tartışılanla tamamen aynıdır, ancak şimdi uç ile yüzey arasındaki potansiyel farkı, temas potansiyeli U ve uygulanan önyargı V nedeniyledir.
Gerçekte, uygulanan bir yanlılıkla görüntü kuvvetinin hesaplanmasında, kapasitans kuvveti genel kuvvetin bir bileşeni olarak dahil edilir ve bu nedenle bu kapasitans kuvveti, görüntü kuvveti bileşenini içeren tüm hesaplamalarda da mevcuttur. Ancak, makroskobik sistemler için kapasitans kuvvetinin analitik bir yaklaşımını hesaplayabilmek yararlıdır. İki malzemenin yüzey potansiyelindeki fark, formun elektrostatik enerjisini de üretir.
Bu ifadeyi değerlendirmedeki ana zorluk, gerçek uç şekli için C(z) için fiziksel bir ifade bulmaktır. Sayısal yöntemler kuvvet için kesin bir değer verebilir, ancak uç boyutu ve eğrilik varyasyonlarının incelenmesine de büyük oranda izin vermezler. Eksenel simetrik bir ucun kapasitansının verilmesine izin veren yaklaşık bir analitik yöntem de geliştirilmiştir.
ε0, vakumun dielektrik sabiti ve ortamın dielektrik sabitidir. Uç-yüzey etkileşiminden kaynaklanan kapasitans kuvvetinin önemi, kritik olarak uç/yüzey özelliklerine ve deney düzeneğine bağlıdır. Uç ve yüzey arasında önemli bir potansiyel fark varsa, kapasitans kuvveti etkileşimlere de önemli bir katkı sağlar.
Yukarıda belirtildiği gibi, uç ve yüzey malzemesinin iş fonksiyonları arasında önemli bir fark varsa veya deneyde büyük bir sapma uygulanırsa, büyük bir potansiyel fark olabilir. Bununla birlikte, SFM'deki yanlılık normal olarak iş fonksiyonu farklılıklarının etkisini en aza indirmek için uygulanır, bu nedenle temas potansiyelinden kaynaklanan kapasitans kuvvetleri ve uygulanan sapma prensipte birbirini de iptal etmelidir.
Bu elektrostatik minimizasyon süreci iyi tanımlanmamıştır ve iş fonksiyonu farklılıklarından dolayı kapasitans kuvvetini iptal etmedeki başarısı net değildir. Bunun ışığında, kapasitans kuvvetinin diğer etkileşimlerle nasıl karşılaştırıldığını anlamak önemlidir. Yaklaşık 1 V potansiyel farkı olan bir metal yüzey ve konik bir silikon uç eklenir. (örn. Waals kuvveti yaklaşık 5 nm'dedir)
İş Fonksiyonu Anizotropileri
Yukarıdaki kapasitans kuvveti tartışması, her zaman geçerli olmayan yüzeyler hakkında bir varsayımda bulunur. Kapasitans kuvvetini yalnızca z'nin bir fonksiyonu olarak hesaplayarak, iş fonksiyonunun yüzey boyunca üniform olduğu da varsayılır.
Gerçek yüzeylerde, yüzey hazırlığı, adsorbatlar, kristalografik oryantasyon ve yerel geometrideki varyasyonlar nedeniyle yüzey boyunca iş fonksiyonundaki eşitsizlikler ortaya çıkabilir. Herhangi bir malzemenin gerçek yüzeyleri tamamen pürüzsüz değildir; aslında mikro ölçekte çok pürüzlüdürler ve bu pürüzlülük yüzey yük yoğunluğunda ve iş fonksiyonunda homojen olmayan durumlara da yol açabilir.
Bu, özellikle SFM deneylerinde kullanılan elektrostatik küçültme prosedürüyle ilgilidir, çünkü bu, taramadan önce yüzeydeki tek bir noktada elektrostatik kuvvetleri en aza indirir.
Taranan bölge üzerindeki iş fonksiyonundaki varyasyonlar, küçültme işlemini geçersiz veya en azından yaklaşık olarak gösterebilir. Diğer çalışmalar, iş fonksiyonu anizotropilerinin, elmas uçlu grafitin kuvvet mikroskopisinde gözlemlenen uzun menzilli etkileşimlerin en olası kaynağı olduğunu ileri sürmüştür.
İş fonksiyonu anizotropilerinin uç-yüzey etkileşimine katkısı açıkça hesaplanamaz, ancak bunlar, görüntü kuvvet katkısının hesaplanmasında artan yüzey yük yoğunluğu veya artan/azalan uygulanan sapma ile temsil edilebilir.
Bir Çalışma İçinde Çoklu Karşılaştırmalar
Karmaşık bir veri yapısının son durumu, çalışmaların tek bir kontrol grubu ve birkaç tedavi grubu kullandığı durumdur. Örneğin, ders vermenin öğrenci performansı üzerindeki etkisini değerlendiren beş çalışma ile çalıştığımızı varsayalım. Her çalışma üç gruptan oluşuyordu, bir kontrol grubu (ücretsiz bir çalışma dönemi), müdahale A (o günün okul dersine odaklanan ders) ve müdahale B (ayrı bir gündeme dayalı ders) vardır.
Amacımız, A’ya karşı kontrol için ve B’ye karşı kontrol için ayrı ayrı bir özet etki hesaplamak olsaydı, iki ayrı meta-analiz gerçekleştirirdik; biri her çalışmadan A-kontrol karşılaştırmasını, diğeri ise B’ye karşı kontrol karşılaştırmasını kullanırdı. her çalışma.
Bu bölümde ele aldığımız konular, her iki tedavi grubunu da aynı analize dahil etmek istediğimizde nasıl ilerleneceğimizdir.
Özellikle,
- Kontrole karşı aktif müdahale (A ve B’yi birleştirerek) için bir özet etki hesaplamak istiyoruz.
- Veya, müdahale A ile müdahale B için etki büyüklüğündeki farkı araştırmak istiyoruz.
BİR ÇALIŞMA İÇİNDE ÇOKLU KARŞILAŞTIRMALARI BİRLEŞTİRME
Ele almamız gereken konu, A’ya karşı kontrol etkisinin ve B’ye karşı kontrol etkisinin birbirinden bağımsız olmadığıdır. Her grup (A, B ve kontrol) 200 katılımcıya sahipse ve iki etkiyi bağımsız olarak ele alırsak, gerçek örneklem büyüklüğü aslında 600 iken, etkin örneklem büyüklüğümüz 800 (kontrol grubunu iki kez saydığımız için) olarak görünecektir.
Sorun ve çözüm, bir çalışma içinde birden çok sonuç (veya zaman noktası) için tartıştığımıza çok benzer. Amacımız herhangi bir tedaviyi kontrol ile karşılaştırmaksa, basitçe A-kontrol ve B-kontrolün ortalaması olan bir bileşik değişken oluşturabiliriz. Bu bileşimin varyansı, her bir etki boyutunun varyansının yanı sıra iki etki arasındaki korelasyona dayalı olarak hesaplanacaktır. Bu noktada, birden çok sonuçtan elde edilen verileri birleştirmeye yönelik tüm formüller burada da geçerli olacaktır.
Çoklu sonuç ve çoklu karşılaştırma grupları arasındaki fark aşağıdaki gibidir. Birden fazla sonuç olması durumunda, sonuçlar arasındaki korelasyon sıfır (veya hatta negatif korelasyon) ile 1.0 aralığında herhangi bir yere düşebilir. Araştırmacının bir dizi makul korelasyonla çalışmasını önerdik, ancak bu yaklaşım bile tipik olarak önemsiz olmayan bir dizi olası korelasyon (örneğin, 0,25 ila 0,75) ve varyanslar verecektir.
Buna karşılık, çoklu karşılaştırma grupları söz konusu olduğunda, korelasyon, her gruptaki vaka sayısına göre doğru bir şekilde tahmin edilebilir. Örneğin, grup A, grup B ve kontrol grubunun her birinin 200 katılımcısı varsa, A ile kontrol ve B ile kontrol arasındaki korelasyon 0,50’dir. (Bu, A grubu ile B grubu arasındaki korelasyonun 0, kontrol ve kontrol arasındaki korelasyonun 1 olması ve ikisinin ortasında bir birleşik korelasyon veya 0,50 olması gerçeğinden kaynaklanmaktadır.) Bu nedenle, bir korelasyon ile çalışabiliriz. 0,50 bir dizi olası korelasyona dayalı bir duyarlılık analizi yapmaya gerek kalmadan gerçekleşir.
Bu yaklaşım, örneklem büyüklüğünün bir gruptan diğerine farklılık gösterdiği durumlarda genişletilebilir. Örneğin, daha fazla denekle yapılan tedavilere daha fazla ağırlık vermek için basit bir ortalama yerine etkilerin ağırlıklı ortalamasını kullanabiliriz. Bu durumda, ağırlıklandırmayı hesaba katmak için varyansı da ayarlamamız gerekir. Örneklem büyüklüğü gruptan gruba farklılık gösteriyorsa, korelasyon artık 0,50 olmayacaktır, ancak dış korelasyonlara başvurmaya gerek kalmadan verilere dayanarak kesin olarak tahmin edilebilir.
Çoklu karşılaştırma gruplarıyla çalışmak için alternatif bir yaklaşım, tedavi gruplarından gelen verileri daraltmak ve bu verileri bir etki büyüklüğü ve varyansı hesaplamak için kullanmaktır. 23 tablosunda bir kontrol grubu ve iki tedavi grubundan ikili verilerle çalışıyorsak, 22’lik bir tablo oluşturmak için iki tedavi grubunu daraltırız ve ardından etki büyüklüğünü bundan hesaplarız.
Veya, üç grup (A, B ve kontrol) için ortalamalar ve standart sapmalarla çalışıyorsak, birleşik bir ortalama ve standart sapma elde etmek için A ve B’den gelen verileri daraltırız ve sonra kontrol grubu ve kontrol grubu için etki büyüklüğünü hesaplarız. bu birleştirilmiş grup (bağımsız alt gruplar için bkz. seçenek 2, (23.1), (23.2), ve (23.3)). Bu yaklaşım, esasen yukarıda önerilen yöntemle aynı sonuçları verecektir.
TEDAVİLER ARASINDAKİ FARKLAR
Şimdi, farklı tedaviler aynı karşılaştırma grubunu kullandığında, tedaviler arasındaki farklılıkları araştırma sorununa dönüyoruz. Mevcut örneği genişletmek için, iki tedavi grubumuz (A ve B) ve bir kontrol grubumuz olduğunu varsayalım. Tedavilerden birinin diğerine üstün olup olmadığını bilmek istiyoruz.
Çoklu karşılaştırmalarla birleşik bir etkiyi hesaplamak için kullanılan yaklaşım, çoklu sonuçlar için olana benzer olsa da, tedaviler arasındaki farklılıklara döndüğümüzde durum böyle değil. Birden fazla sonuç olması durumunda, okuma için bir etki büyüklüğümüz (tedavi edilen ve kontrol arasındaki fark olarak tanımlanır) ve matematik için bir etki büyüklüğümüz (tedavi edilen ve kontrol arasındaki fark) vardı.
Yaklaşımımız, iki etki boyutu arasındaki farkla çalışmaktı. Çoklu karşılaştırmalar durumunda, benzer yaklaşım, A’ya karşı kontrol için etki büyüklüğünü ve B’ye karşı kontrol için etki büyüklüğünü hesaplamak ve ardından iki etki büyüklüğü arasındaki farkla çalışmak olacaktır.
Bu yaklaşım işe yarayacak olsa da, daha iyi (potansiyel olarak daha güçlü) bir yaklaşım, kontrol grubunu tamamen yok saymak ve etki büyüklüğünü A ve B arasındaki fark olarak tanımlamaktır. İkili verilerle çalışıyorsak 2 x 2 oluştururuz. A’ya karşı B tablosunu belirleyin ve bunu bir efekt boyutunu hesaplamak için kullanın. Ortalamalar ve standart sapmalarla çalışıyorsak, kontrol grubunu tamamen göz ardı ederek bu iki gruptaki özet verilerden bir etki büyüklüğü hesaplarız.
Bu yaklaşım yalnızca, tüm çalışmalar aynı gruplara sahipse (burada, A ve B) işe yarayacaktır, bu da her çalışma için aynı etki büyüklüğünü (A’ya karşı B) oluşturmamıza izin verir. Pratikte, bazı çalışmalar A ile B’yi karşılaştırırken, diğerleri A ile kontrol ve yine de diğerleri B ile kontrolü karşılaştırdığı için sorunlarla karşılaşmamız muhtemeldir. Veya bazı çalışmalar ikiden fazla karşılaştırma grubu içerebilir. Bu tür sorunları ele almak için geliştirilen yöntemler bu kitabın kapsamı dışındadır, ancak daha sonraki okumalarda ele alınacaktır.