Çözünürlük Sistemleri
Çözünürlük Sistemleri NC-SFM başlangıçta konsolun sabit bir frekansta sabit bir genlik tarafından sürüldüğü genlik modülasyonu (AM) moduna dayanıyordu. Yüzeye yaklaşıldığında, uç yüzey etkileşimi konsol salınımlarının genliğinde ve fazında bir değişikliğe neden olarak ölçülebilir bir sinyal sağlar. Uygulamada, konsolun bu moddaki tepkisinin oldukça yavaş olduğu bulundu ve atomik çözünürlük çalışmalarında frekans modülasyonu (FM) modu ile değiştirildi. Ancak AM modu, hava ve sıvılarda yapılan "vuruş modu" çalışmalarında oldukça başarılı olmuştur. Genel olarak, en iyi çalışma modu, gereken çözünürlük ve sistemin kendisi tarafından belirlenir. SFM'deki gerçek atomik çözünürlük, yalnızca bu çalışmanın odak noktası olacak olan FM modunda elde edilmiştir. FM modu NC-SFM'de, özfrekansı f0 ve yay sabiti k olan bir konsol, bir geri besleme döngüsü aracılığıyla sabit bir A0 genliğinde salınımlarda tutulur. Konsol, kendinden tahrikli bir osilatör olarak düşünülebilir. Salınımların gerçek frekansı f0'a, konsolun kalite faktörü Q'ya ve tahrik uyartımı ile konsolun sapması arasındaki faz kaymasına θ bağlıdır. θ = π/2 için sistem f = f0'da salınır. Genel olarak, deneyler sırasında, sabit bir frekans değişimi ∆f elde etmek için uç-yüzey mesafesi değiştirilir ve elde edilen topografya haritası, yüzeyin görüntüsünü sağlar. Artık ∆f'deki değişimin görüntüleme sinyalini sağladığı sabit yükseklikte görüntü almak da mümkündür. Güvenilir görüntüleme için, deneysel kurulumun önemli olan bir yönü daha vardır: STM'de olduğu gibi, SFM deneylerinde normalde uç ve numune arasında bir sapma U uygulanır. Katkısız yarı iletken ve yalıtkan yüzeyler, özellikle yarılmış iyonik yüzeyler olmak üzere, hazırlandıktan sonra genellikle önemli lokalize yükler içerecektir. Bunlar, önemli uzun menzilli elektrostatik kuvvetlerin yanı sıra tarama sırasında uç yüzey kuvvetinde ani değişiklikler üretir. İletken yüzeyler için, uç ve yüzey arasındaki iş-fonksiyonu farkı, uzun menzilli bir kapasitif kuvvete katkıda bulunacaktır. Bu ek kuvvetler, kısa menzilli kuvvetlerin nispi katkısını azaltarak ve uç çarpma olasılığını artırarak taramayı daha zor hale getirir. Elektrostatik kuvvetlerin etkisinin azaltılması, yüzey üzerinde belirli bir noktada uygulanan önyargının bir fonksiyonu olarak ∆f'nin en aza indirilmesiyle elde edilebilir. Bu sürecin bir örneği görülebilir. Uç ve Yüzey Hazırlığı Her yüzey STM veya SFM'de yüksek çözünürlüklü olarak görüntülenemez. Atomik çözünürlüğe ulaşmak için, çoğu durumda yüzey kapsamlı bir hazırlığa ihtiyaç duyar. Kontrollü döngülerde haftalar hatta aylar süren püskürtme (çoğunlukla Ar+ olmak üzere iyonlarla bombardıman) ve tavlama (yüzey kusurlarının düzeltildiği noktaya kadar ısıtma) nadir değildir. Yüzey hazırlama başlı başına sofistike bir sanattır ve başarılı görüntülemenin anahtarlarından biridir. İyon saçılması ve elektron kırınımı gibi k-uzayı yöntemlerinin aksine, SPM ile görüntülenmek için bir yüzeyin sıralanmasına gerek yoktur. Aslında, bir yüzeydeki tek safsızlıklar ve basamak kenarları, deneyciler tarafından görüntülerinin kalitesini kontrol etmek için sıklıkla kullanılır. Böyle bir safsızlık, çift uç gibi hiçbir bozucu etkinin olmadığı varsayılarak yalnızca tek bir yapı olarak görüntülenir. Uç, tüm SPM yöntemlerinde görüntülemenin en önemli parçasıdır. STM uçları genellikle saf bir metalden, bir metal alaşımından veya genellikle laboratuvarda metal telden üretilen 10-20 farklı malzeme katmanıyla kaplanmış bir metal tabandan yapılır. Bazı durumlarda, STM görüntüleme için ağır katkılı Si uçları da kullanılır. 1920x1080 çözünürlük iyimidir Spektral çözünürlük nedir Ekran çözünürlük 2K çözünürlük Radyometrik çözünürlük nedir Metre altı çözünürlük Mekansal çözünürlük 1280x720 çözünürlük SFM ölçümleri için benzer uçlar da kullanılabilse de, bu çok nadirdir. Bunun nedeni, bir ucun konsol tutuşunun SFM'deki kuvvet değişikliklerinin izlenmesinde çok önemli bir rol oynamasıdır: (i) birçok SFM gerçekleştirmesinde konsol sapmaları, konsolun arkasından yansıyan ışık algılanarak ölçülür; (ii) konsol yay sabiti, uç şekli ve uç keskinliği, görüntü oluşumunda çok önemli roller oynar. Bu nedenle standart konsollar gereklidir. Çoğu durumda bunlar, yarı iletken çiplerle hemen hemen aynı şekilde mikro fabrikasyon yoluyla silikondan üretilir. Bazı durumlarda uç, moleküllerin kontrollü adsorpsiyonu ile değiştirilir. STM'de bunun bir yüzeydeki moleküllerin görünen yüksekliğini etkilediği gösterilmiştir. Ucun tam geometrisi, uç yapısının alan-iyon mikroskobu ile bir taramadan önce ve sonra belirlendiği bazı olağanüstü STM ölçümleri dışında genellikle bilinmemektedir. Konuları daha da karmaşık hale getirmek için uç geometrisi, tekrarlanabilir taramalı tünelleme spektroskopisi (STS) ölçümleri için belirleyicidir; ne yazık ki, STS için en uygun ucun topografik ölçümler için uygun olmadığı gösterilmiştir, çünkü yeterince yüksek bir çözünürlük sağlamaz. SFM'de, apekste belirli orbital konfigürasyonlarla bile temiz silikon uçlar üretmek için bazı girişimlerde bulunulmuştur, ancak görüntüler henüz silikon yüzeyler dışında herhangi bir şey üzerinde üretilmemiştir: bu nedenle gerçek kontrol kanıtı eksiktir. Şu anda en yaygın olarak kabul edilen görüş, SPM uçlarının oldukça düşük eğriliğe sahip bir tabandan ve en baştaki konumda tek bir atom bulunan birkaç katmandan oluşan bir atomik uç kümesinden oluştuğudur. STM'de, tünel bağlantısındaki tüm akım bu "tepe noktası" atomu aracılığıyla taşınır; iletkenlik alanı sonuç olarak oldukça küçüktür ve birkaç ̊A2 aralığındadır. STM hassasiyetinin kaynağı budur, çünkü akımı çok küçük bir yüzey alanının elektronik ortamına karşı çok hassas hale getirir. Keskin uç apeksinin son birkaç atomunun yüzey atomlarıyla etkileşimindeki varyasyonlar da SFM görüntülerindeki görüntü kontrastını belirler. Bununla birlikte, atomik yapıya olan bu hassasiyet aynı zamanda STM ve SFM görüntülerinin yorumlanmasını bu kadar zorlaştıran özelliklerin de kaynağıdır çünkü uç apeksinin gerçek geometrisi ve kimyası, yüzey ile uç arasındaki vakum bariyerindeki iletkenliği etkiler ve aynı zamanda uç yüzey kuvvetleri genellikle belirlenemez. Cu(100) ve NaCl(100) gibi basit metal yüzeyler için bile bu, farklı taramalar için farklı deneysel sonuçlara yol açar. SPM deneylerinde belirleyici faktörler tam olarak bilinmediğinden, alaka düzeylerinin simülasyonlardan çıkarsanması gerekir. Simülasyonların sistematik bir şekilde yapılması gerekir, örneğin, adsorbatların model uçlarının elektronik yapısı üzerindeki etkisini inceleyerek ve bu adsorbatların STM taramaları üzerindeki etkisini modelleyerek yapılmalıdır. Deneysel olarak, zorluk, en azından dikkatli ölçümlerde, bir dizi taramayı kaydederek ve istatistiksel bir ortalama olarak yüzey dalgalanması gibi kesin ölçümleri sunarak aşılır.

Bağımsız Değişkende Eksik Yapı Geçerliliği – Meta-Analiz Ödevleri – Meta-Analiz Alanında Tez Yaptırma – Meta-Analiz Tez Yaptırma Ücretleri

Bağımsız Değişkende Eksik Yapı Geçerliliği

Bu bölüm, çalışma artefaktlarıyla ilgili diğer bölümlerden oldukça uzundur. Ancak bizim kararımıza göre, bu kaçınılmazdır çünkü çalışma sonuçlarının mükemmel yapı geçerliliğinden ayrılmalarla nasıl çarpıtıldığına dair bir anlayış geliştirmek esastır. Bu bölüm ve sonraki bölüm, yol analizine dayalı olarak zorunludur. Tartışmayı olabildiğince basitleştirmeye çalıştık ve çoğu okuyucunun bunu takip edebileceğine inanıyoruz.

Zorlanan okuyucular, “Verilerdeki Hesaplama ve Diğer Hatalar” başlıklı bölüme geçmek isteyebilirler. Ancak, bu tür okuyucuların daha sonra artık çok zor görünmediklerinde bu bölümlere geri döneceğini umuyoruz.

Belirli bir çalışmada kullanılan bağımsız değişken, iki tür ölçüm hatasından birine maruz kalabilir: rastgele hata veya sistematik hata. Rastgele hatanın etkisi “ölçüm hatası” başlığı altında tartışıldı. Bir ölçünün rastgele hata içermediği ölçü, o ölçünün güvenirlik katsayısı ile ölçülür. Bu bölüm sistematik hatayı “kusurlu yapı geçerliliği” etiketi altında ele alacaktır.

“Yapı geçersizliği” ifadesi dilbilgisi açısından da doğru olacaktır, ancak “geçersizlik” kelimesine mutlak anlamda tepki verecek olan çoktur. Yani bazıları “geçersizlik” kelimesine “tamamen geçersiz” anlamına geliyormuş gibi tepki verecek ve çalışmayı göz ardı edecektir. Aslında, bir çalışmadan bağımsız değişkenin, çalışmanın göz ardı edilmesini gerektirecek kadar geçersiz olması nadirdir.

Bunun yerine, kusurlu yapı geçerliliği, üç yoldan herhangi biriyle yeterince ele alınabilir:

(1) istatistiksel bir düzeltme formülü kullanarak, (2) ölçüm stratejisindeki varyasyonları potansiyel bir düzenleyici değişken olarak ele alarak veya (3) (mükemmel geçerlilikten küçük sapmalar için) kusuru göz ardı eder.

Kusur göz ardı edilirse, çalışma korelasyonu, mükemmel yapı geçerliliğinden niceliksel sapma ile orantılı bir miktarda zayıflatılır. Çalışmalar arasında yapı geçerliliği kapsamında varyasyon varsa ve göz ardı edilirse, bu varyasyon meta-analizde son adım olarak hesaplanan kalıntı varyanstaki kontrolsüz yapay varyasyona katkıda bulunur. Yani, yapı geçerliliğinde göz ardı edilen varyasyon, gerçek bir moderatör değişken ile aynı görünüme sahip olacaktır.

Yapı geçerliliği, “geçerli” veya “geçersiz” gibi niteliksel bir ayrım değil, niceliksel bir sorudur; bu bir derece meselesidir. Çoğu durumda, yapı geçerliliği, bir korelasyon katsayısı, yani amaçlanan değişken ile ölçülen değişken arasındaki korelasyon olarak nicelenebilir. Bağımsız değişken ölçüsünün yapı geçerliliğini, her iki değişken rastgele hata (ölçüm hatası) olmadan ölçüldüğünde, amaçlanan bağımsız değişken ile çalışmada kullanılan gerçek bağımsız değişken arasındaki korelasyon olarak tanımlayacağız.


Bu tanım, rastgele ve sistematik hatanın etkilerini ayırt etmek için kullanılır. Kullanılan asıl çalışmadaki hata, önlemin “operasyonel kalitesi” olarak adlandırılan bir korelasyon ile değerlendirilecektir. Operasyonel kalite, kısmen yapı geçerliliğinin kapsamı ve kısmen de çalışma değişkeninin güvenilirliği ile belirlenir.

Sistematik hatanın bağımsız ve bağımlı değişkenler arasındaki korelasyon üzerindeki etkisi, yalnızca çalışma bağımsız değişkeninin yapı geçerliliğinin kapsamına değil, aynı zamanda üç değişken arasındaki nedensel ilişkilerin nitel yapısına da bağlıdır: amaçlanan veya istenen bağımsız değişken, bağımsız değişkeni ve bağımlı değişkeni inceleyin.

Bazı durumlarda sistematik hatanın etkisi basittir: Bağımsız ve bağımlı değişken arasındaki korelasyon, çalışmanın bağımsız değişkeninin yapı geçerliliği ile çarpılır. Ancak, bu basit ilişkinin tutmadığı durumlar vardır. Bu gibi durumlarda meta-analist çalışmayı kullanamayabilir.

Genel bilişsel yetenek ile eğlence etkinliklerindeki performans arasındaki ilişkiyi incelemek istediğimiz bir örneği ele alalım. Rekreasyonel aktivitelerdeki performans öğrenmeye bağlı olduğundan, yüksek bilişsel yeteneğe sahip kişilerin ortalamadan daha iyi performans göstereceklerini varsayıyoruz. Değişkenlerden birinin bowling performans ortalaması olduğu büyük bir bowling ligine ilişkin bir anket çalışması bulduk.

Çalışmanın genel bilişsel yetenek ölçüsü yoktur, ancak bir miktar eğitim ölçüsü vardır. Eğitim değişkenini bilişsel yetenek için kusurlu bir gösterge olarak kullandığımızı varsayalım. Ekonometri dilinde, eğitimi yetenek için bir “vekil değişken” olarak kullanıyoruz. Bilişsel yetenek için eğitim miktarı ne kadar iyi bir vekildir? Bir cevap, eğitim ve yetenek arasındaki korelasyon olacaktır.

Ancak, bu karara giren iki husus daha var. İlk olarak, hangi korelasyonun kullanılacağı sorusu vardır: yetenek ile gerçek eğitim arasındaki korelasyon veya yetenek ile eğitimin çalışma ölçüsü arasındaki korelasyon. Bu, yapı geçerliliği ve güvenirliği arasında ayrım yapma sorunudur.

İkincisi, vekil değişken ile bağımlı değişken arasındaki ilişki sorunudur. Bazı ilişki türleri için, bir vekil değişken kullanmanın etkisi kolaylıkla ölçülebilir ve yapı geçerliliği katsayısından hesaplanabilir. Diğer ilişkiler için etki çok daha karmaşık olabilir. Bu tür karmaşık durumlarda, proxy değişkeninin kullanımı sorunlu olabilir.

Sistematik ve rastgele ölçüm hatası arasındaki farkı göstermek için, çalışmanın mükemmel bir eğitim ölçüsü olmadığını varsayalım. Tam eğitim miktarının bir ölçüsünü istememize rağmen, çalışma sadece ölçüyü kaydetti.

X = 0 kişi liseyi bitirmediyse,
X = 1 kişi liseyi bitirmiş ancak üniversiteyi bitirmemişse,
X = 2 kişi üniversiteyi bitirdiyse.

O halde, çalışma değişkeninde iki tür hata vardır. Yetenek yerine eğitim kullanılarak üretilen sistematik hata var ve kusurlu bir eğitim ölçüsü kullanılarak üretilen rastgele hata var. Bu durum yol diyagramında gösterilmiştir.

Genel bilişsel yetenek, ölçmek istediğimiz bağımsız değişkendir. Böylece, yol diyagramındaki yetenek değişkeninin örtük olarak mükemmel bir şekilde ölçüldüğü varsayılır. Eğitim miktarının mükemmel bir şekilde ölçüldüğü varsayıldığında, genel bilişsel yetenekten eğitim miktarına bir ok gösterir.

Bu, yeteneğin eğitim miktarının nedensel belirleyicilerinden biri olduğu varsayımını temsil eder. Eğitim miktarındaki farklılıkların tek nedeni yetenek olsaydı, o zaman yetenek ve eğitim mükemmel bir şekilde ilişkilendirilirdi ve eğitimi yetenek için bir vekil olarak kullanmakta hiçbir sorun olmazdı. Aslında, yetenek ve eğitim arasındaki korelasyon sadece yaklaşık .50’dir ve bu nedenle iki ölçü arasında önemli bir tutarsızlık vardır.

Yetenek ve eğitim arasındaki ilişkinin boyutu, yetenekten eğitime giden yol katsayısının boyutunu belirler ve dolayısıyla, yeteneğin yerine eğitimin konulmasındaki sistematik hatanın boyutunu ölçer. Her ikisinin de mükemmel bir şekilde ölçüldüğü yetenek ve eğitim arasındaki korelasyon, bir yetenek ölçüsü olarak eğitimin yapı geçerliliğidir. Bir yetenek ölçüsü olarak eğitimin yapı geçerliliği, ilk yol katsayısıdır.