Veri Sürümleri
DOS ve Windows'un tüm sürümleri tek bir kuralı paylaşır: Böyle bir kümenin birden fazla dosyadan veri almasına izin vermezler (bir dosya bir yazılım parçası, kullanıcı tarafından oluşturulmuş bir belge, bir görüntü vb. olabilir) . Tabii ki, bir dosya çok sayıda küme gerektirebilir.
Örneğin, küme boyutunun 512 bayt olduğunu ve bir dosyanın 768 bayt aldığını varsayalım; bu yaklaşık bir buçuk küme alacaktır. Kalan yarım kümeye ne olduğunu anlamak önemlidir. Windows bir kümeye hiçbir zaman bir küme dolusu veriden daha azını yazmaz; kümenin yalnızca yarısını yazması gerekiyorsa, dosyanın nerede bittiğini işaretler.
Küme nispeten küçükse, bilgisayar genellikle kümenin geri kalanını, bilgisayarın elektronik belleğinin bir bölümüdür. Ortaya çıkan güvenlik kabusu aşikardır: Manuel olarak yazılan ve RAM'e giden, asla bir sonraki nesil için ölümsüzleştirilmesi amaçlanmayan parolalar, pekâlâ dosya sonu ile dosya sonu arasındaki bu "ölü boşlukta" kalabilir. -işaretleri kümeleyin ve bu bilgiyi kim alabilirse yararlansın diye orada kalın.
Dosyanın sonu ile kümenin sonu arasındaki boşluk önemliyse, bilgisayar genellikle o alana herhangi bir şey yazma zahmetine girmez ve daha önce orada yazılanların hayatta kalmasına izin verir.
Dosyanın sonu ile kümenin sonu arasındaki bu boşluk, adli bilişim ticaretinde "küme ipucu" veya gevşeklik olarak bilinir. Bir kişinin bilgisayarının adli bilişim soruşturmasının en verimli alanlarından biridir.
Gerçekten de, bir bilgisayar kullanıcısının hassas verilerin sabit diskteki boşluğa yerleştirilmesini önlemek için yapabileceği çok az şey vardır. Bir kişinin yapabileceği tek şey, bir bilgisayar tarafından diske yerleştirilen tüm verileri kişinin arkasından silmek için özel bir yazılım (bazıları dünya çapında ücretsiz olarak, bazıları da ticari olarak mevcuttur) kullanmaktır.
Bir bilgisayar dosyası, DOS'ta normal silme komutu kullanılarak veya Windows'ta Geri Dönüşüm Kutusu'na yerleştirilerek silindiğinde, dosya hiç silinmez. (Öyleyse, birçok silme geri alma komutu çalışmaz.)
Diskin hangi dosyanın olduğunu kaydeden kısmı, yalnızca bu belirli dosyanın artık istenmediğini ve diskte kapladığı alanın gerekirse başka dosyalar tarafından kullanılabileceğini not eder.
İster bir sabit disk, ister basit bir disket veya diğer herhangi bir manyetik depolama ortamı olsun, bir diski kullanırken, kişi, fayda için çok fazla mevcut olan, görünüşte silinmiş birçok bilgi içeren bir diske sahip olur.
Bu sözde boş alan, adli tıp müfettişi için bir bilgi altın madeni ve bilgisayar kullanıcısı için büyük bir baş ağrısıdır. Bu dosyalardan kurtulmanın tek yolu, bu kümelerin üzerine çeşitli saçma sapan veri kalıpları yazarak onları silmenin elektronik eşdeğerini yapmaktır.
Ama bu bile yeterli değil. Bu şekilde silinen dosyanın adı, diskin farklı bir yerinde saklanır; ad suçlayıcıysa (örneğin, totaliter bir rejimde freedom.doc), disk bir adli tıp müfettişi tarafından incelenirse kullanıcının başı belaya girebilir.
Dosya adının değiştirilmesi (freedom.doc'tan long_live_ the_leader.doc'a) da yeterli değildir. Bilgisayarlar bir adli tıp müfettişinin hayalidir çünkü dosyalara ek olarak her bir dosya hakkında veriler de içerirler. Bu tür veriler, dosyanın ne zaman oluşturulduğunu, ne zaman değiştirildiğini, hangi yazılımın kullanıldığını vb. içerebilir. Güvenlik bilincine sahip kullanıcı, verilerle ilgili bu verilerin de silindiğini görmelidir.
Oracle nedir ne için kullanılır
Veri tabanı programları
Veri tabanı çeşitleri
Benzer cihazlardan alınan son veriler bu uygulamanın
Veri tabanı Örnekleri
Sgk Oracle sistemi nedir
Veri tabanları isimleri
Benzer cihazlardan alınan son veriler ne demek
Takas Dosyası
Bu başlı başına önemli bir konu ve işleniyor. Özet olarak, bu, Windows'un normalde geçici RAM'e ait olması gereken ancak oraya sığmayan verilerin geçici olarak depolanması için kullandığı bir sabit disk bölümüdür.
Bu nedenle, bu dosya hemen hemen her şeyi, özellikle hiçbir zaman bir sabit diskte yer alması amaçlanmayan parolaları, hiçbir zaman diske kaydedilmemiş taslakları vb. içerebilir. Bir kişinin RAM'i ne kadar fazlaysa takas dosyasına o kadar az ihtiyaç duyar, Microsoft bunun aksini söylüyor. Birinin yeterli RAM'i varsa, takas dosyasına hiç ihtiyacı yoktur; neyse ki, böyle bir durumda takas dosya boyutunu kolayca sıfıra ayarlamak mümkündür.
Takas dosyasını kaldırmak, herhangi bir dosyayı kaldırmaktan çok farklı değildir. Kişi onu bulmalı ve silmeli (yani, birkaç kez üzerine yazmalıdır). Konumu, istendiği her yerde olabilir ve tarihi nedenlerle bu isimle anılır.
Üzerine yazmak, Windows içinden yapılamaz. Örneğin, DOS'tan önyükleme yapılabilir, onu bulabilir ve silmek için iyi bir üzerine yazma yardımcı programı kullanılabilir.
Biriktirme ve Geçici Dosyalar
Dosyalar bir kullanıcı tarafından yazıcıya gönderildiğinden, genellikle bir kuyruğa (kişinin sabit diskinde durum için oluşturulan bir dosya) kuyruklanır. Yazdırılır yazdırılmaz, bu sıradan "silinirler"; bu, bir adli araştırmacının bulması için sabit diskteki biriktirme dosyalarında kaldığı anlamına gelir; diğer dosyaları sabit diskte depolamak gerekir.
Geçmişte kişisel bilgisayar verilerini kaydetmek için kullanılan tek ortam manyetik ortam iken, günümüzde dijital kameralarda kullanılan teknolojinin aynısını kullanan popüler USB anahtar cihazları gibi diğer ortamlardan da yararlanılabilir. ve MP3 müzik çalarlar.
Bu tür katı hal ortamları (hareketli parçaları yoktur), geleneksel dijital ortamlarla aynı adli bilgisayar tekniklerine karşı her açıdan savunmasızdır. Tıpkı manyetik ortamlar gibi kümeler kullanırlar ve genellikle pratik olarak tüm NTFS olmayan manyetik disklerde kullanılan FAT32 standartlarına uyarlar.
Manyetik disklerde olduğu gibi, görünüşte silinmiş veriler, üzerine yazılana kadar çok canlı kalır; benzer şekilde, boşluktaki veriler (dosya sonu ile küme sonu işaretleri arasındaki boşluk), kullanıcı onu unuttuktan çok sonra bile yıllarca hayatta kalabilir.
GeçmişDosyaları
Birçok yazılım uygulamasının, kullanıcının o uygulama ile neler yaptığına dair bir geçmiş dosyası oluşturma alışkanlığı vardır. Tipik bir örnek, netscape.hst adlı bir dosya oluşturan, halen popüler olan Netscape Web tarayıcısı Navigator/Communicator'dır.
1. Hiçbir şeye ihtiyaç duymaz ve güvenle silinebilir
2. Yazılım kurulduğundan beri kullanıcının Netscape Navigator/Communicator ile çevrimiçi veya çevrimdışı yaptığı her şeyi kaydeder;
3. Geleneksel Windows metin düzenleyicileri ile okunamaz, bu nedenle ortalama bir kullanıcı işlevi hakkında bilgi sahibi değildir.
Bitleri Baytlara Gruplamak
Geleneksel olarak, ikili bir rakama (değeri 0 veya 1 olan) bir bit diyoruz. A adı verilen bit dizisi olarak tanımlanan CD içeriğine geri dönersek, gerçekte sahip olduğumuz şey, ikili olarak yazılmış tek (potansiyel olarak çok büyük) bir sayı olarak yorumlayabileceğimiz bir diziydi. Benzer bir dizi yazdığımızı hayal edin.
D’yi alıp doğrudan CD yüzeyine yazabiliriz ya da onun yerine bit grupları halinde yazabiliriz. İkinci yaklaşım, örneğin D’nin bitlerini dörtlü gruplara bölmek gibi, yeni bir dizi oluşturmak ve yazmak gibi bir şey olacaktır.
Yani E’nin dört elemanı vardır (her biri orijinal diziden dört öğenin alt dizisidir), F’nin iki öğesi vardır (her biri orijinal diziden sekiz öğenin alt dizisidir).
Dört bitlik bir grubu nybble ve sekiz bitlik bir grubu bayt olarak adlandırırız: E, bir nybble dizisidir ve F, bir bayt dizisidir. Mesele şu ki, E veya F’nin içeriğini CD yüzeyine yazarsak, sanki D yazıyormuşuz gibi aynı bitleri (ve dolayısıyla aynı çukurları ve toprakları) elde ederiz: bu sadece onları nasıl gruplandırdığımıza bağlıdır.
Sayıları temsil etme konusunda artık sahip olduğumuz bilgiyle donanmış olarak, her grubu ondalık sayı olarak yazmak için kısa yol da kullanabiliriz.
Bir alıştırma olarak, E’deki dört bitlik dört gruba bakın: bu dizi için G’nin eşdeğerini hesaplayıp çözemeyeceğinize bakın, yani aynı ondalık stenografi neye benzer?
Bunun sonucu olarak, CD içeriğini kağıt üzerinde çeşitli şekillerde tanımlayabiliriz, oysa onları gerçekten CD yüzeyine yazmaktan söz ettiğimizde her şey bir bit dizisi olmalıdır. Dikkat etmemiz gereken tek şey, CD içeriğini tanımlamanın farklı yolları arasında dönüştürme yapmak için tutarlı bir prosedürümüz olmasıdır.
Veri Sıkıştırma
Eğlenceli bir örnek olması amaçlanmış olsa da, önceki kısa mesaj tartışmamızdan çıkarabileceğimiz ciddi noktalar var:
• Veri sıkıştırma konusunun altın bir kuralı vardır, kabaca söylersek, uzun şeyleri daha kısa şeylerle değiştirmektir. Bunun devam ettiğini açıkça görebiliriz, örneğin “at” karakterlerinin daha uzun dizisini temsil etmek için kısa “@” sembolünü kullandık.
• Metni nasıl sıkıştırıp açabildik? Kısmen cevap, İngilizce kelimelerin ve cümlelerin ne anlama geldiğini bildiğimizdir; bu bilgi sayesinde sıkıştırma düzenimizi uyarlayabiliriz. Bununla birlikte, birçok durumda, ne anlama geldiğine dair hiçbir bilgimiz olmadan bize sadece uzun bir ikili dizi verilir: örneğin bir görüntüyü veya bir metni temsil edebilir. Böyle bir durumda, sıkıştırma yöntemimizi uyarlamak için ekstra bir içgörüye sahip değiliz; sadece bakılacak ham parçalara sahibiz.
• Metni sıkıştırmak için iyi bir şema bulabilmemizin nedeni, kısmen İngilizcenin oldukça gereksiz olmasıdır; bu, bazı şeylerin diğerlerinden daha sık meydana geldiğini söylemenin süslü bir yolu. Örneğin, bu bölüme bakarsanız, “sıkıştırma” karakter dizisinin gerçekten de oldukça sık göründüğünü görürsünüz: eğer veri sıkıştırmanın altın kuralını uygular ve “sıkıştırma”yı kısa bir sembolle değiştirirsek, örn. ‘@’, ardından belgeyi biraz daha kısaltacağız.
• Unutulmaması gereken son şey, kayıpsız ve kayıplı kompresyon arasındaki farktır. Bir şeyi kayıpsız bir sıkıştırma şemasıyla sıkıştırır ve ardından açarsak, her zaman başladığımız şeyi geri alırız. Bununla birlikte, kayıplı sıkıştırmada bu doğru değildir: böyle bir şema, anlam açısından önemli olmadığı düşünülen verileri çöpe atar. Örneğin, on boşluktan oluşan bir dizimiz varsa, bunlardan dokuzunu atmak, aynı olmasa bile metnin okunabilir olduğu anlamına gelir.
Dijital fotoğraflarla uğraşırken kayıplı ve kayıpsız sıkıştırma ile karşılaşmış olabilirsiniz. Ortaya çıkan görüntü dosyalarını saklarken veya düzenlerken, genellikle jpeg veya jpg biçiminde depolanır; Bu, Ortak Fotoğraf Uzmanları Grubu (JPEG) tarafından üretilen bir standarttır.
Böyle bir dosya genellikle görüntüyü sıkıştırır, ancak bunu kayıplı bir şekilde yapar: bazı bilgiler atılır. Bu yaklaşımın avantajı, dosyanın daha küçük olabilmesidir: görüntüdeki bilgilerin çoğu o kadar ayrıntılıdır ki gözlerimiz göremez, dolayısıyla herhangi bir dezavantaj genellikle marjinaldir.
Bu bilgiyle donanmış olarak, CD içeriğinin nasıl ele alınacağı konusunda biraz daha spesifik olabiliriz: Uyarlanabilir olmayan, kayıpsız bir sıkıştırma şeması istiyoruz. Daha basit bir ifadeyle, X ikili dizisini almak ve bunun ne anlama geldiği hakkında hiçbir şey bilmeden onu daha kısa bir X dizisine sıkıştırmak istiyoruz, böylece daha sonra istersek tam orijinal X’i geri kazanabiliriz.
Bu, temel olarak, CD’mizin yüzeyine daha fazla veri yazabileceğimiz anlamına gelir (yani, daha uzun filmler, daha büyük dosyalar, daha fazla müzik veya her neyse), ancak ona erişmek için daha çok çalışmamız gerekir (yani, önce sıkıştırmasını açın).
Çalışma Uzunluğuna Dayalı Bir Yaklaşım
255 sayısı arka arkaya sekiz kez tekrarlanıyor: biz buna koşu diyoruz, her koşunun bir konusu ve bir uzunluğu var. Elbette bunun yapmacık bir örnek olduğunu iddia edebilirsiniz: 255’in gerçek CD içeriğinde defalarca tekrarlanma olasılığı nedir?
Aslında, bu düşündüğünüzden daha sık olur. Örneğe dönersek, CD’ye dijital bir fotoğraf yazdığımızı hayal edin, burada X dizisindeki sayılar temel olarak görüntüdeki renkleri temsil eder; görüntüde tek bir renkten oluşan büyük bir blok varsa, renk değeri birçok kez tekrarlanır.
Başka bir örnek İngilizce metindir; Bir kelimede ikiden fazla aynı karakterin bulunması alışılmadık bir durum olsa da (örneğin, “ay” iki ‘o’ karakteriyle mümkündür), bazen kelimeleri veya paragrafları ayırmak için uzun bir boşluk dizisi olabilir.
Tartışmanın hatırına, zaman zaman bir çalıştırmanın gerçekleşmesi için en azından adil bir şans olduğunu hayal edin: bir koşuyu bulduğumuzda nasıl sıkıştırabiliriz? Basit bir soru düşünün: hangisi daha kısa, X veya X’in açıklaması olarak yazılır.