Çözünürlük Sistemleri
Çözünürlük Sistemleri NC-SFM başlangıçta konsolun sabit bir frekansta sabit bir genlik tarafından sürüldüğü genlik modülasyonu (AM) moduna dayanıyordu. Yüzeye yaklaşıldığında, uç yüzey etkileşimi konsol salınımlarının genliğinde ve fazında bir değişikliğe neden olarak ölçülebilir bir sinyal sağlar. Uygulamada, konsolun bu moddaki tepkisinin oldukça yavaş olduğu bulundu ve atomik çözünürlük çalışmalarında frekans modülasyonu (FM) modu ile değiştirildi. Ancak AM modu, hava ve sıvılarda yapılan "vuruş modu" çalışmalarında oldukça başarılı olmuştur. Genel olarak, en iyi çalışma modu, gereken çözünürlük ve sistemin kendisi tarafından belirlenir. SFM'deki gerçek atomik çözünürlük, yalnızca bu çalışmanın odak noktası olacak olan FM modunda elde edilmiştir. FM modu NC-SFM'de, özfrekansı f0 ve yay sabiti k olan bir konsol, bir geri besleme döngüsü aracılığıyla sabit bir A0 genliğinde salınımlarda tutulur. Konsol, kendinden tahrikli bir osilatör olarak düşünülebilir. Salınımların gerçek frekansı f0'a, konsolun kalite faktörü Q'ya ve tahrik uyartımı ile konsolun sapması arasındaki faz kaymasına θ bağlıdır. θ = π/2 için sistem f = f0'da salınır. Genel olarak, deneyler sırasında, sabit bir frekans değişimi ∆f elde etmek için uç-yüzey mesafesi değiştirilir ve elde edilen topografya haritası, yüzeyin görüntüsünü sağlar. Artık ∆f'deki değişimin görüntüleme sinyalini sağladığı sabit yükseklikte görüntü almak da mümkündür. Güvenilir görüntüleme için, deneysel kurulumun önemli olan bir yönü daha vardır: STM'de olduğu gibi, SFM deneylerinde normalde uç ve numune arasında bir sapma U uygulanır. Katkısız yarı iletken ve yalıtkan yüzeyler, özellikle yarılmış iyonik yüzeyler olmak üzere, hazırlandıktan sonra genellikle önemli lokalize yükler içerecektir. Bunlar, önemli uzun menzilli elektrostatik kuvvetlerin yanı sıra tarama sırasında uç yüzey kuvvetinde ani değişiklikler üretir. İletken yüzeyler için, uç ve yüzey arasındaki iş-fonksiyonu farkı, uzun menzilli bir kapasitif kuvvete katkıda bulunacaktır. Bu ek kuvvetler, kısa menzilli kuvvetlerin nispi katkısını azaltarak ve uç çarpma olasılığını artırarak taramayı daha zor hale getirir. Elektrostatik kuvvetlerin etkisinin azaltılması, yüzey üzerinde belirli bir noktada uygulanan önyargının bir fonksiyonu olarak ∆f'nin en aza indirilmesiyle elde edilebilir. Bu sürecin bir örneği görülebilir. Uç ve Yüzey Hazırlığı Her yüzey STM veya SFM'de yüksek çözünürlüklü olarak görüntülenemez. Atomik çözünürlüğe ulaşmak için, çoğu durumda yüzey kapsamlı bir hazırlığa ihtiyaç duyar. Kontrollü döngülerde haftalar hatta aylar süren püskürtme (çoğunlukla Ar+ olmak üzere iyonlarla bombardıman) ve tavlama (yüzey kusurlarının düzeltildiği noktaya kadar ısıtma) nadir değildir. Yüzey hazırlama başlı başına sofistike bir sanattır ve başarılı görüntülemenin anahtarlarından biridir. İyon saçılması ve elektron kırınımı gibi k-uzayı yöntemlerinin aksine, SPM ile görüntülenmek için bir yüzeyin sıralanmasına gerek yoktur. Aslında, bir yüzeydeki tek safsızlıklar ve basamak kenarları, deneyciler tarafından görüntülerinin kalitesini kontrol etmek için sıklıkla kullanılır. Böyle bir safsızlık, çift uç gibi hiçbir bozucu etkinin olmadığı varsayılarak yalnızca tek bir yapı olarak görüntülenir. Uç, tüm SPM yöntemlerinde görüntülemenin en önemli parçasıdır. STM uçları genellikle saf bir metalden, bir metal alaşımından veya genellikle laboratuvarda metal telden üretilen 10-20 farklı malzeme katmanıyla kaplanmış bir metal tabandan yapılır. Bazı durumlarda, STM görüntüleme için ağır katkılı Si uçları da kullanılır. 1920x1080 çözünürlük iyimidir Spektral çözünürlük nedir Ekran çözünürlük 2K çözünürlük Radyometrik çözünürlük nedir Metre altı çözünürlük Mekansal çözünürlük 1280x720 çözünürlük SFM ölçümleri için benzer uçlar da kullanılabilse de, bu çok nadirdir. Bunun nedeni, bir ucun konsol tutuşunun SFM'deki kuvvet değişikliklerinin izlenmesinde çok önemli bir rol oynamasıdır: (i) birçok SFM gerçekleştirmesinde konsol sapmaları, konsolun arkasından yansıyan ışık algılanarak ölçülür; (ii) konsol yay sabiti, uç şekli ve uç keskinliği, görüntü oluşumunda çok önemli roller oynar. Bu nedenle standart konsollar gereklidir. Çoğu durumda bunlar, yarı iletken çiplerle hemen hemen aynı şekilde mikro fabrikasyon yoluyla silikondan üretilir. Bazı durumlarda uç, moleküllerin kontrollü adsorpsiyonu ile değiştirilir. STM'de bunun bir yüzeydeki moleküllerin görünen yüksekliğini etkilediği gösterilmiştir. Ucun tam geometrisi, uç yapısının alan-iyon mikroskobu ile bir taramadan önce ve sonra belirlendiği bazı olağanüstü STM ölçümleri dışında genellikle bilinmemektedir. Konuları daha da karmaşık hale getirmek için uç geometrisi, tekrarlanabilir taramalı tünelleme spektroskopisi (STS) ölçümleri için belirleyicidir; ne yazık ki, STS için en uygun ucun topografik ölçümler için uygun olmadığı gösterilmiştir, çünkü yeterince yüksek bir çözünürlük sağlamaz. SFM'de, apekste belirli orbital konfigürasyonlarla bile temiz silikon uçlar üretmek için bazı girişimlerde bulunulmuştur, ancak görüntüler henüz silikon yüzeyler dışında herhangi bir şey üzerinde üretilmemiştir: bu nedenle gerçek kontrol kanıtı eksiktir. Şu anda en yaygın olarak kabul edilen görüş, SPM uçlarının oldukça düşük eğriliğe sahip bir tabandan ve en baştaki konumda tek bir atom bulunan birkaç katmandan oluşan bir atomik uç kümesinden oluştuğudur. STM'de, tünel bağlantısındaki tüm akım bu "tepe noktası" atomu aracılığıyla taşınır; iletkenlik alanı sonuç olarak oldukça küçüktür ve birkaç ̊A2 aralığındadır. STM hassasiyetinin kaynağı budur, çünkü akımı çok küçük bir yüzey alanının elektronik ortamına karşı çok hassas hale getirir. Keskin uç apeksinin son birkaç atomunun yüzey atomlarıyla etkileşimindeki varyasyonlar da SFM görüntülerindeki görüntü kontrastını belirler. Bununla birlikte, atomik yapıya olan bu hassasiyet aynı zamanda STM ve SFM görüntülerinin yorumlanmasını bu kadar zorlaştıran özelliklerin de kaynağıdır çünkü uç apeksinin gerçek geometrisi ve kimyası, yüzey ile uç arasındaki vakum bariyerindeki iletkenliği etkiler ve aynı zamanda uç yüzey kuvvetleri genellikle belirlenemez. Cu(100) ve NaCl(100) gibi basit metal yüzeyler için bile bu, farklı taramalar için farklı deneysel sonuçlara yol açar. SPM deneylerinde belirleyici faktörler tam olarak bilinmediğinden, alaka düzeylerinin simülasyonlardan çıkarsanması gerekir. Simülasyonların sistematik bir şekilde yapılması gerekir, örneğin, adsorbatların model uçlarının elektronik yapısı üzerindeki etkisini inceleyerek ve bu adsorbatların STM taramaları üzerindeki etkisini modelleyerek yapılmalıdır. Deneysel olarak, zorluk, en azından dikkatli ölçümlerde, bir dizi taramayı kaydederek ve istatistiksel bir ortalama olarak yüzey dalgalanması gibi kesin ölçümleri sunarak aşılır.

Örnekleme Hatasını Düzeltme – Meta-Analiz Ödevleri – Meta-Analiz Alanında Tez Yaptırma – Meta-Analiz Tez Yaptırma Ücretleri

Örnekleme Hatasını Düzeltme

Şimdi örnekleme hatasının ayrıntılı bir tartışmasını sunacağız. Sunumu basit tutmak için diğer yapay nesneleri görmezden geleceğiz. Sonuçta ortaya çıkan sunum, bu nedenle, çalışma popülasyonu korelasyonlarında başka yapaylıklar yokmuş gibi yazılır. Daha sonraki bölümlerde, örnekleme hatası ve diğer eserler arasındaki ilişkiyi tartışacağız. Bu bölüm aynı zamanda örnekleme hatasının düzeltilen tek artifakt olduğu bir meta-analizin matematiğini de sunar.

Ne yazık ki, başka eserler olduğuna inanmayanlar var. Orijinal çalışmalarda artefaktlar varsa, aynı artefaktların meta-analize de yansıtılması gerektiğine inananlar da var. Meta-analizin amacının yalnızca gözlemlenen sonuçları tanımlamak olduğuna ve meta-analizin araştırma tasarımındaki bilinen sorunları düzeltmemesi gerektiğine inanırlar.

Bununla birlikte, çoğu bilim insanı, kümülatif araştırmanın amacının, izole çalışmalarda elde edilebilecek olandan daha iyi cevaplar üretmek olduğuna inanmaktadır. Bu bakış açısından, meta-analizin amacı, çalışmalar mükemmel bir şekilde yürütülseydi gözlemlenecek olan ilişkileri tahmin etmek, yani yapı düzeyinde ilişkileri tahmin etmektir.

Meta-analiz için bu amaç göz önüne alındığında, mümkün olduğu kadar çok artefaktı düzeltmeyen bir meta-analiz, tamamlanmamış bir meta-analizdir. Biz o görüşü koruyoruz. Bir meta-analiz yalnızca örnekleme hatasını düzeltirse, o zaman bu, başı kuma gömülmüş devekuşunun matematiksel eşdeğeridir: Diğer eserleri görmezden gelirsek, çalışma sonuçları üzerindeki etkilerinin ortadan kalkacağı bir iddiadır.

Örnekleme Hatasının Tahmini

Popülasyon korelasyonunun çalışmalar üzerinde sabit olduğu varsayılırsa, bu korelasyonun en iyi tahmini, çalışmalar arasındaki basit ortalama değil, her bir korelasyonun o çalışmadaki kişi sayısıyla ağırlıklandırıldığı ağırlıklı bir ortalamadır.

Bu prosedür hakkında genellikle iki soru sorulur. Birincisi, ağırlıklı ortalama her zaman basit ortalamadan daha mı iyidir? Hunter ve Schmidt (1987a) bunun ayrıntılı bir tartışmasını sunmuştur. Analizleri, ağırlıksız bir analizin daha iyi olacağı çok nadir bir durum olduğunu gösterdi. İkincisi, neden kümülatif analiz için korelasyonları Fisher z formuna dönüştürmüyoruz? Cevap, Fisher z dönüşümünün, yukarı yönlü önyargılı ve dönüştürülmemiş korelasyonları kullanan bir analizden daha az doğru olan bir ortalama korelasyon tahmini üretmesidir.

Frekans ağırlıklı ortalama, büyük çalışmalara küçük çalışmalara göre daha fazla ağırlık verir. Çalışmalar arasında popülasyon korelasyonlarında herhangi bir farklılık yoksa, ağırlıklandırma her zaman doğruluğu artırır. Popülasyon korelasyonlarının varyansı küçükse, ağırlıklı ortalama da her zaman daha iyidir. Çalışmalar arasındaki popülasyon korelasyonlarının varyansı büyükse, örneklem büyüklüğü popülasyon korelasyonunun büyüklüğü ile ilişkili olmadığı sürece, ağırlıklı ortalama yine üstün olacaktır.

Bu, ağırlıklı ortalamanın zahmetli olabileceği bir durum bırakıyor. Örneğin, bir meta-analizde, iş başarısını tahmin etmede biyo-verilerin geçerliliği üzerine 13 çalışma bulduk. Bu çalışmalardan biri örneklem büyüklüğü 15.000 olan bir sigorta konsorsiyumu tarafından yapılmıştır. Diğer 12 çalışma, 500 veya daha az örneklem büyüklüğü ile yapılmıştır.


Ağırlıklı ortalama, tek bir sigorta çalışmasına, başka herhangi bir çalışmaya verilen ağırlığın 30 katından fazlasını verecektir. Sigorta çalışmasının bir şekilde sapkın olduğunu varsayalım. Meta-analiz daha sonra neredeyse tamamen sapkın bir çalışma tarafından tanımlanabilir. Böyle bir durumda, iki analiz öneriyoruz: Büyük örneklemli çalışmanın dahil edildiği bir ilk analiz ve büyük örneklemli çalışmanın hariç tutulduğu ikinci bir analiz gerekir. İki analiz büyük bir farklılık gösterirse ne yapacağımızı henüz bulmak zorunda değiliz. (Bizim durumumuzda yapmadılar.) 

Fisher z dönüşümü ne olacak? Orijinal çalışmamızda Fisher’s z kullanarak ve kullanmadan hesaplamalar yaptık. Elle yapılan ön hesaplamalar için bağıntıların kendilerinin ortalamasını aldık, ancak bilgisayarda üstün Fisher z dönüşümü olduğunu düşündüğümüz şeyi kullandık.

Birkaç yıl boyunca, bu iki analizin sonuçlarında hiçbir fark görmedik, ancak bilgisayar programcıları için geçerlilik genelleme çalışmamızda fark dikkate değerdi. Fisher z dönüşümünü kullanan ortalama geçerlilik, bu dönüşüm olmadan korelasyonların ortalaması alındığında ortalama geçerlilikten daha büyüktü.

Matematiğin dikkatli bir şekilde kontrol edilmesi, daha sonra taraflı olanın Fisher dönüşümü olduğunu gösterdi. Fisher z dönüşümü, büyük korelasyonlara küçük korelasyonlardan daha büyük ağırlıklar verir, dolayısıyla pozitif önyargı. Bu sorun, Bölüm 5’te daha ayrıntılı olarak tartışılmaktadır.

Fisher z dönüşümü, korelasyonların ortalama alınmasında kullanıldığında yukarı yönlü bir önyargı oluştursa da, dönüşüm orijinal amacına oldukça iyi hizmet eder. Orijinal amaç, korelasyonların ortalamasını almak için bir yöntem yaratmak değildi.

Fisher’in amacı, standart hatanın (ve dolayısıyla güven aralıklarının) istatistiğin boyutuna değil, yalnızca örnek boyutuna bağlı olacağı bir korelasyon dönüşümü yaratmaktı. Fisher z istatistiğinin standart hatası 1/(N − 3)1/2’dir ve böylece bu amaca ulaşılmıştır. Bu, korelasyon durumundan farklı olarak, standart hata ve güven aralıklarını hesaplamak için popülasyon değerine ilişkin bir tahmine sahip olmanın gereksiz olduğu anlamına gelir.

Korelasyon katsayısında hafif bir sapma olması (düzeltilebilir bir sapma) olması nedeniyle literatürde önemli bir karışıklık olmuştur. Fisher z’nin bu önyargıyı ortadan kaldırdığına dair yaygın bir yanlış inanç var. Gerçek şu ki, Fisher z, küçük bir eksik tahminin veya negatif önyargının yerine, tipik olarak küçük bir fazla tahmin veya pozitif önyargı, mutlak değerde her zaman dönüştürülmemiş korelasyondaki önyargıdan daha büyük olan bir önyargı koyar. Bu yanlılık, çalışmalar arasında popülasyon korelasyonlarında farklılıklar varsa özellikle büyüktür.

Bu durumda, Fisher’s z’deki sapma, ortalama korelasyonun tahminlerinin önemli miktarlarda yukarıya doğru yönlendirilmesine neden olabilir. Hedges ve Olkin’in (1985) rastgele etkiler meta-analiz yöntemlerinin ortalama korelasyonu olduğundan fazla tahmin etmesinin nedeni bu gibi görünmektedir. Meta-analizin Fisher z dönüşümü kullanılarak hiçbir zaman daha doğru yapılamadığı ve belirli koşullar altında önemli ölçüde daha az doğru yapılabileceği görülmektedir.

Herhangi bir değişkenin varyansının paydada N veya N – 1 kullanılarak hesaplanabileceği iyi bilinmektedir. Denklem (3.2)’deki formülasyon paydada N kullanımına karşılık gelir. Paydada N kullanmanın avantajı, istatistiksel verimlilik anlamında varyansın daha doğru bir tahminine yol açmasıdır. Yani, ortalama karekök hatası daha düşüktür, bu meta-analizde önemli bir husustur. N yerine N − 1 kullanımı, sapmada hafif bir azalmaya yol açar, ancak genel doğrulukta bir azalma pahasına yapılır.