Çözünürlük Sistemleri
NC-SFM başlangıçta konsolun sabit bir frekansta sabit bir genlik tarafından sürüldüğü genlik modülasyonu (AM) moduna dayanıyordu. Yüzeye yaklaşıldığında, uç yüzey etkileşimi konsol salınımlarının genliğinde ve fazında bir değişikliğe neden olarak ölçülebilir bir sinyal sağlar.
Uygulamada, konsolun bu moddaki tepkisinin oldukça yavaş olduğu bulundu ve atomik çözünürlük çalışmalarında frekans modülasyonu (FM) modu ile değiştirildi. Ancak AM modu, hava ve sıvılarda yapılan "vuruş modu" çalışmalarında oldukça başarılı olmuştur.
Genel olarak, en iyi çalışma modu, gereken çözünürlük ve sistemin kendisi tarafından belirlenir. SFM'deki gerçek atomik çözünürlük, yalnızca bu çalışmanın odak noktası olacak olan FM modunda elde edilmiştir.
FM modu NC-SFM'de, özfrekansı f0 ve yay sabiti k olan bir konsol, bir geri besleme döngüsü aracılığıyla sabit bir A0 genliğinde salınımlarda tutulur. Konsol, kendinden tahrikli bir osilatör olarak düşünülebilir. Salınımların gerçek frekansı f0'a, konsolun kalite faktörü Q'ya ve tahrik uyartımı ile konsolun sapması arasındaki faz kaymasına θ bağlıdır.
θ = π/2 için sistem f = f0'da salınır. Genel olarak, deneyler sırasında, sabit bir frekans değişimi ∆f elde etmek için uç-yüzey mesafesi değiştirilir ve elde edilen topografya haritası, yüzeyin görüntüsünü sağlar. Artık ∆f'deki değişimin görüntüleme sinyalini sağladığı sabit yükseklikte görüntü almak da mümkündür.
Güvenilir görüntüleme için, deneysel kurulumun önemli olan bir yönü daha vardır: STM'de olduğu gibi, SFM deneylerinde normalde uç ve numune arasında bir sapma U uygulanır. Katkısız yarı iletken ve yalıtkan yüzeyler, özellikle yarılmış iyonik yüzeyler olmak üzere, hazırlandıktan sonra genellikle önemli lokalize yükler içerecektir. Bunlar, önemli uzun menzilli elektrostatik kuvvetlerin yanı sıra tarama sırasında uç yüzey kuvvetinde ani değişiklikler üretir.
İletken yüzeyler için, uç ve yüzey arasındaki iş-fonksiyonu farkı, uzun menzilli bir kapasitif kuvvete katkıda bulunacaktır. Bu ek kuvvetler, kısa menzilli kuvvetlerin nispi katkısını azaltarak ve uç çarpma olasılığını artırarak taramayı daha zor hale getirir. Elektrostatik kuvvetlerin etkisinin azaltılması, yüzey üzerinde belirli bir noktada uygulanan önyargının bir fonksiyonu olarak ∆f'nin en aza indirilmesiyle elde edilebilir. Bu sürecin bir örneği görülebilir.
Uç ve Yüzey Hazırlığı
Her yüzey STM veya SFM'de yüksek çözünürlüklü olarak görüntülenemez. Atomik çözünürlüğe ulaşmak için, çoğu durumda yüzey kapsamlı bir hazırlığa ihtiyaç duyar. Kontrollü döngülerde haftalar hatta aylar süren püskürtme (çoğunlukla Ar+ olmak üzere iyonlarla bombardıman) ve tavlama (yüzey kusurlarının düzeltildiği noktaya kadar ısıtma) nadir değildir.
Yüzey hazırlama başlı başına sofistike bir sanattır ve başarılı görüntülemenin anahtarlarından biridir. İyon saçılması ve elektron kırınımı gibi k-uzayı yöntemlerinin aksine, SPM ile görüntülenmek için bir yüzeyin sıralanmasına gerek yoktur. Aslında, bir yüzeydeki tek safsızlıklar ve basamak kenarları, deneyciler tarafından görüntülerinin kalitesini kontrol etmek için sıklıkla kullanılır. Böyle bir safsızlık, çift uç gibi hiçbir bozucu etkinin olmadığı varsayılarak yalnızca tek bir yapı olarak görüntülenir.
Uç, tüm SPM yöntemlerinde görüntülemenin en önemli parçasıdır. STM uçları genellikle saf bir metalden, bir metal alaşımından veya genellikle laboratuvarda metal telden üretilen 10-20 farklı malzeme katmanıyla kaplanmış bir metal tabandan yapılır. Bazı durumlarda, STM görüntüleme için ağır katkılı Si uçları da kullanılır.
1920x1080 çözünürlük iyimidir
Spektral çözünürlük nedir
Ekran çözünürlük
2K çözünürlük
Radyometrik çözünürlük nedir
Metre altı çözünürlük
Mekansal çözünürlük
1280x720 çözünürlük
SFM ölçümleri için benzer uçlar da kullanılabilse de, bu çok nadirdir. Bunun nedeni, bir ucun konsol tutuşunun SFM'deki kuvvet değişikliklerinin izlenmesinde çok önemli bir rol oynamasıdır: (i) birçok SFM gerçekleştirmesinde konsol sapmaları, konsolun arkasından yansıyan ışık algılanarak ölçülür; (ii) konsol yay sabiti, uç şekli ve uç keskinliği, görüntü oluşumunda çok önemli roller oynar.
Bu nedenle standart konsollar gereklidir. Çoğu durumda bunlar, yarı iletken çiplerle hemen hemen aynı şekilde mikro fabrikasyon yoluyla silikondan üretilir.
Bazı durumlarda uç, moleküllerin kontrollü adsorpsiyonu ile değiştirilir. STM'de bunun bir yüzeydeki moleküllerin görünen yüksekliğini etkilediği gösterilmiştir. Ucun tam geometrisi, uç yapısının alan-iyon mikroskobu ile bir taramadan önce ve sonra belirlendiği bazı olağanüstü STM ölçümleri dışında genellikle bilinmemektedir.
Konuları daha da karmaşık hale getirmek için uç geometrisi, tekrarlanabilir taramalı tünelleme spektroskopisi (STS) ölçümleri için belirleyicidir; ne yazık ki, STS için en uygun ucun topografik ölçümler için uygun olmadığı gösterilmiştir, çünkü yeterince yüksek bir çözünürlük sağlamaz.
SFM'de, apekste belirli orbital konfigürasyonlarla bile temiz silikon uçlar üretmek için bazı girişimlerde bulunulmuştur, ancak görüntüler henüz silikon yüzeyler dışında herhangi bir şey üzerinde üretilmemiştir: bu nedenle gerçek kontrol kanıtı eksiktir. Şu anda en yaygın olarak kabul edilen görüş, SPM uçlarının oldukça düşük eğriliğe sahip bir tabandan ve en baştaki konumda tek bir atom bulunan birkaç katmandan oluşan bir atomik uç kümesinden oluştuğudur.
STM'de, tünel bağlantısındaki tüm akım bu "tepe noktası" atomu aracılığıyla taşınır; iletkenlik alanı sonuç olarak oldukça küçüktür ve birkaç ̊A2 aralığındadır. STM hassasiyetinin kaynağı budur, çünkü akımı çok küçük bir yüzey alanının elektronik ortamına karşı çok hassas hale getirir. Keskin uç apeksinin son birkaç atomunun yüzey atomlarıyla etkileşimindeki varyasyonlar da SFM görüntülerindeki görüntü kontrastını belirler.
Bununla birlikte, atomik yapıya olan bu hassasiyet aynı zamanda STM ve SFM görüntülerinin yorumlanmasını bu kadar zorlaştıran özelliklerin de kaynağıdır çünkü uç apeksinin gerçek geometrisi ve kimyası, yüzey ile uç arasındaki vakum bariyerindeki iletkenliği etkiler ve aynı zamanda uç yüzey kuvvetleri genellikle belirlenemez. Cu(100) ve NaCl(100) gibi basit metal yüzeyler için bile bu, farklı taramalar için farklı deneysel sonuçlara yol açar.
SPM deneylerinde belirleyici faktörler tam olarak bilinmediğinden, alaka düzeylerinin simülasyonlardan çıkarsanması gerekir. Simülasyonların sistematik bir şekilde yapılması gerekir, örneğin, adsorbatların model uçlarının elektronik yapısı üzerindeki etkisini inceleyerek ve bu adsorbatların STM taramaları üzerindeki etkisini modelleyerek yapılmalıdır.
Deneysel olarak, zorluk, en azından dikkatli ölçümlerde, bir dizi taramayı kaydederek ve istatistiksel bir ortalama olarak yüzey dalgalanması gibi kesin ölçümleri sunarak aşılır.
Meta-Analiz ve Konu İçi Tasarım
Bu d istatistiğindeki örnekleme hatasının, bağımsız gruplar tasarımı için d’nin örnekleme hatasıyla aynı olmadığına dikkat edin. Bu nedenle, meta-analiz denek içi ve denek arası tasarımları karıştırıyorsa, örnekleme hatası iki çalışma grubu için ayrı ayrı hesaplanmalıdır. Bu tür d-değerleri ile d-değeri meta-analiz programlarımızın nasıl kullanılacağına dair bir ipucuna bakın. Programlar, bağımsız grup tasarımına dayalı olarak örnekleme hatasını hesaplar. Denklem (8.114)’deki örnekleme hatasıyla başlamalı ve N için bağımsız grup örnekleme hatası denklemini çözmelidir. Bu N daha sonra programa girilir.
Denek Etkileşimine Göre Tedavi
Bağımsız gruplar tasarımı, denek etkileşimi tarafından ele alınmadığını varsayar. Ayrıca, daha önce gördüğümüz gibi, bağımsız grup tasarımında bu varsayımı test etmenin bir yolu yoktur. Grup içi tasarım için, etkileşim için bir anlamlılık testi mevcuttur, yani:
Serbestlik dereceleriyle (N − 1, N − 1). Ancak, bu etkileşim için güven aralıkları da mevcuttur ve anlamlılık testi yerine kullanılmalıdır. (Bağımsız grup tasarımı durumunda, etkileşim için ne bir güven aralığı ne de anlamlılık testi mevcuttur.)
Burada α ve β sabittir. Pay ve payda popülasyon varyanslarının farklı olması gerçeği olmasaydı, varyans oranı SV(OG)/SV(Y1) yaklaşık bir F oranına sahip olacaktı. Yaklaşık bir F dağılımına sahip olan değiştirilmiş bir oran vardır. Serbestlik dereceleriyle (N − 1, N − 1). Güven aralığı için karşılık gelen uç noktalar, çoğu çalışmanın serbestlik derecesi karakteristiği için bu değere sahip birkaç tablo olmasına rağmen, p = .025 altında tablolanan F uç noktasından elde edilir. Yakın bir yaklaşımla, üst uç nokta ile verilir.
Etkileşim s için güven aralığı, her bitiş noktasının karekökü alınarak elde edilir. Bu s tahmininin standart hatasını tahmin etmek için, son güven aralığının genişliğini hesaplayın. Karşılık gelen standart hata, genişliğin 2(1.96) = 3.92’ye bölümüdür. Örnekleme hatası varyansı, standart hatanın karesidir. Yani örnekleme hatasını tanımlayan denklemi e olarak yazılır.
t İstatistik. Önceki tartışma, çalışmanın standart sapmalar bildirdiğini varsayıyordu. Ancak, standart sapmalar genellikle raporun dışında bırakılır. Bunun yerine, yazarlar t gibi anlamlılık testi istatistiklerini bildirirler. Bağımsız gruplar durumuna benzeterek, bir δ tahmini sağlamak için t’nin değerini dönüştürmenin bir yolunu arayabiliriz. Standart sapmalar olmadan, etkileşim s’yi tahmin etmenin bir yolu yoktur.
Tedavi ana etkisi olmasaydı, bu t istatistiği N -1 serbestlik dereceli merkezi bir t dağılımına sahip olacaktı ve değeri geleneksel şekilde geleneksel t tablosundaki değerlerle karşılaştırılabilecekti. Bir tedavi ana etkisi varsa, bu t istatistiği, merkezi olmayan parametresi, gözlemlenen kazanç veya değişiklik puanlarının standart sapmasına göre tedavi ana etkisinin boyutuna bağlı olan, merkezi olmayan bir t dağılımına sahip olacaktır.
Örnekleme için ilgili standart sapmanın, seviye puanlarının standart sapması yerine kazanım puanlarının standart sapması olduğuna dikkat edin. Bu, t’nin bu değerini geleneksel denek içi güç parametresine dönüştürmenin yanlış paydaya sahip bir oran oluşturduğu anlamına gelir. Bunu görmek için, t’yi örnek boyutunun kareköküne bölün ve çok büyük örnekler için değeri göz önünde bulundurun.
İki formül yalnızca β2 = 1 özel durumunda, yani rYY = .33 özel durumu için anlaşacaktır. Daha yüksek güvenilirlik için, bağımsız gruplar formülü d’deki örnekleme hatasını abartacaktır.
İki Tasarımda İstatistiksel Güç
Yüksek ölçüm güvenilirliğine sahip denek içi tasarımın bağımsız gruplar tasarımından daha yüksek istatistiksel güce sahip olduğunu gösteren önemli bir argüman verdik. Ancak gücün ne kadar yüksek olduğunu gösteren ne formüller ne de örnekler verdik. Bu bölümde bu tür formülleri sunacağız. Sunum kolaylığı için, bağımsız grup tasarımının doğrulanabilir olduğunu varsayacağız; yani, özne etkileşimi tarafından bir tedavi varsa, o zaman bu etkileşimin görmezden gelinecek kadar küçük olduğunu varsayacağız. Yani, geleneksel ders kitaplarında olduğu gibi, özne etkileşimi yoluyla bir muamele olmadığını varsayacağız.
Tasarımları eşleştirmede anahtar soru örneklem büyüklüklerini eşleştirmektir. Bunu yapmanın iki farklı yolu vardır: denek sayısını eşleştirme veya puan sayısını eşleştirme. Bağımsız gruplar tasarımında, puan sayısı kişi sayısına eşittir. Yani, grup 1’deki N1 kişiler bağımlı değişkende N1 puan alırken, grup 2’deki N2 kişiler N2 puan almaktadır. Böylece N1+N2 kişiler ve N1+N2 puanları vardır.
Bununla birlikte, denek içi tasarımda, N kişi ve 2N puan vardır, çünkü her kişi iki puan alır, birinci koşul için bir puan ve ikinci koşul için bir puan (tartışmamızda bir ön test ve bir son test puanı). Bu nedenle, karşılaştırmaları mümkün kılmak için eşleştirme tasarımlarında, kişi (denek) sayısını eşleştirebilir veya eşitleyebilir veya puan sayısını (alınan ölçüm) eşleştirebilir veya eşitleyebiliriz.
Seçim basit değil. Uygulamada, eşleştirme bir “kaynak eşleşmesi” ile belirlenecektir. İki aşırı durum var. Çoğu saha çalışmasında, örneklem büyüklüğü, çalışmaya uygun kişi sayısına göre belirlenir. Örneğin, kalite çemberlerinin Acme imalatının makinist departmanına girişini incelemek istiyorsak, o zaman örneğimiz o anda orada çalışan en fazla 32 kişiyi içerecektir.
Bununla birlikte, çoğu laboratuvar çalışmasında, numune boyutu, laboratuvarın müsait olduğu saat sayısına (veya mevcut asistan saatlerinin sayısına) göre belirlenir. Laboratuar 40 saat boyunca müsaitse ve bir deneği bir koşulda çalıştırmak 30 dakika sürüyorsa, çalışma 80 puana sahip olacaktır.
Tipik saha çalışmasını düşünün. Mevcut N konumuz var. Tasarım seçimimiz şudur: (1) Tüm N deneği bir ön tasarımda çalıştırın veya (2) N deneği her biri N/2 kişiden oluşan iki yarım örneğe rastgele ayırın ve örneğin yarısını kontrole atayın grubuna ve diğer yarım örnek deney grubuna. Böylece, tasarımları denek sayısına göre eşleştiriyoruz, ancak ön son tasarımda bağımsız grup tasarımına göre iki kat daha fazla puan alıyoruz.
Tipik laboratuvar çalışmasını düşünün. N adet gözlem süremiz var. O halde bizim seçimimiz (1) iki koşulun her birinde N/2 denek çalıştırmak veya (2) bir koşulda rastgele seçilmiş bir özne grubunu çalıştırmak ve diğer koşulda rastgele seçilmiş ikinci bir özne grubunu çalıştırmaktır. Böylece, tasarımları puan sayısına göre eşleştiriyoruz, ancak bağımsız gruplar tasarımında iki kat daha fazla insan var.