Çözünürlük Sistemleri
Çözünürlük Sistemleri NC-SFM başlangıçta konsolun sabit bir frekansta sabit bir genlik tarafından sürüldüğü genlik modülasyonu (AM) moduna dayanıyordu. Yüzeye yaklaşıldığında, uç yüzey etkileşimi konsol salınımlarının genliğinde ve fazında bir değişikliğe neden olarak ölçülebilir bir sinyal sağlar. Uygulamada, konsolun bu moddaki tepkisinin oldukça yavaş olduğu bulundu ve atomik çözünürlük çalışmalarında frekans modülasyonu (FM) modu ile değiştirildi. Ancak AM modu, hava ve sıvılarda yapılan "vuruş modu" çalışmalarında oldukça başarılı olmuştur. Genel olarak, en iyi çalışma modu, gereken çözünürlük ve sistemin kendisi tarafından belirlenir. SFM'deki gerçek atomik çözünürlük, yalnızca bu çalışmanın odak noktası olacak olan FM modunda elde edilmiştir. FM modu NC-SFM'de, özfrekansı f0 ve yay sabiti k olan bir konsol, bir geri besleme döngüsü aracılığıyla sabit bir A0 genliğinde salınımlarda tutulur. Konsol, kendinden tahrikli bir osilatör olarak düşünülebilir. Salınımların gerçek frekansı f0'a, konsolun kalite faktörü Q'ya ve tahrik uyartımı ile konsolun sapması arasındaki faz kaymasına θ bağlıdır. θ = π/2 için sistem f = f0'da salınır. Genel olarak, deneyler sırasında, sabit bir frekans değişimi ∆f elde etmek için uç-yüzey mesafesi değiştirilir ve elde edilen topografya haritası, yüzeyin görüntüsünü sağlar. Artık ∆f'deki değişimin görüntüleme sinyalini sağladığı sabit yükseklikte görüntü almak da mümkündür. Güvenilir görüntüleme için, deneysel kurulumun önemli olan bir yönü daha vardır: STM'de olduğu gibi, SFM deneylerinde normalde uç ve numune arasında bir sapma U uygulanır. Katkısız yarı iletken ve yalıtkan yüzeyler, özellikle yarılmış iyonik yüzeyler olmak üzere, hazırlandıktan sonra genellikle önemli lokalize yükler içerecektir. Bunlar, önemli uzun menzilli elektrostatik kuvvetlerin yanı sıra tarama sırasında uç yüzey kuvvetinde ani değişiklikler üretir. İletken yüzeyler için, uç ve yüzey arasındaki iş-fonksiyonu farkı, uzun menzilli bir kapasitif kuvvete katkıda bulunacaktır. Bu ek kuvvetler, kısa menzilli kuvvetlerin nispi katkısını azaltarak ve uç çarpma olasılığını artırarak taramayı daha zor hale getirir. Elektrostatik kuvvetlerin etkisinin azaltılması, yüzey üzerinde belirli bir noktada uygulanan önyargının bir fonksiyonu olarak ∆f'nin en aza indirilmesiyle elde edilebilir. Bu sürecin bir örneği görülebilir. Uç ve Yüzey Hazırlığı Her yüzey STM veya SFM'de yüksek çözünürlüklü olarak görüntülenemez. Atomik çözünürlüğe ulaşmak için, çoğu durumda yüzey kapsamlı bir hazırlığa ihtiyaç duyar. Kontrollü döngülerde haftalar hatta aylar süren püskürtme (çoğunlukla Ar+ olmak üzere iyonlarla bombardıman) ve tavlama (yüzey kusurlarının düzeltildiği noktaya kadar ısıtma) nadir değildir. Yüzey hazırlama başlı başına sofistike bir sanattır ve başarılı görüntülemenin anahtarlarından biridir. İyon saçılması ve elektron kırınımı gibi k-uzayı yöntemlerinin aksine, SPM ile görüntülenmek için bir yüzeyin sıralanmasına gerek yoktur. Aslında, bir yüzeydeki tek safsızlıklar ve basamak kenarları, deneyciler tarafından görüntülerinin kalitesini kontrol etmek için sıklıkla kullanılır. Böyle bir safsızlık, çift uç gibi hiçbir bozucu etkinin olmadığı varsayılarak yalnızca tek bir yapı olarak görüntülenir. Uç, tüm SPM yöntemlerinde görüntülemenin en önemli parçasıdır. STM uçları genellikle saf bir metalden, bir metal alaşımından veya genellikle laboratuvarda metal telden üretilen 10-20 farklı malzeme katmanıyla kaplanmış bir metal tabandan yapılır. Bazı durumlarda, STM görüntüleme için ağır katkılı Si uçları da kullanılır. 1920x1080 çözünürlük iyimidir Spektral çözünürlük nedir Ekran çözünürlük 2K çözünürlük Radyometrik çözünürlük nedir Metre altı çözünürlük Mekansal çözünürlük 1280x720 çözünürlük SFM ölçümleri için benzer uçlar da kullanılabilse de, bu çok nadirdir. Bunun nedeni, bir ucun konsol tutuşunun SFM'deki kuvvet değişikliklerinin izlenmesinde çok önemli bir rol oynamasıdır: (i) birçok SFM gerçekleştirmesinde konsol sapmaları, konsolun arkasından yansıyan ışık algılanarak ölçülür; (ii) konsol yay sabiti, uç şekli ve uç keskinliği, görüntü oluşumunda çok önemli roller oynar. Bu nedenle standart konsollar gereklidir. Çoğu durumda bunlar, yarı iletken çiplerle hemen hemen aynı şekilde mikro fabrikasyon yoluyla silikondan üretilir. Bazı durumlarda uç, moleküllerin kontrollü adsorpsiyonu ile değiştirilir. STM'de bunun bir yüzeydeki moleküllerin görünen yüksekliğini etkilediği gösterilmiştir. Ucun tam geometrisi, uç yapısının alan-iyon mikroskobu ile bir taramadan önce ve sonra belirlendiği bazı olağanüstü STM ölçümleri dışında genellikle bilinmemektedir. Konuları daha da karmaşık hale getirmek için uç geometrisi, tekrarlanabilir taramalı tünelleme spektroskopisi (STS) ölçümleri için belirleyicidir; ne yazık ki, STS için en uygun ucun topografik ölçümler için uygun olmadığı gösterilmiştir, çünkü yeterince yüksek bir çözünürlük sağlamaz. SFM'de, apekste belirli orbital konfigürasyonlarla bile temiz silikon uçlar üretmek için bazı girişimlerde bulunulmuştur, ancak görüntüler henüz silikon yüzeyler dışında herhangi bir şey üzerinde üretilmemiştir: bu nedenle gerçek kontrol kanıtı eksiktir. Şu anda en yaygın olarak kabul edilen görüş, SPM uçlarının oldukça düşük eğriliğe sahip bir tabandan ve en baştaki konumda tek bir atom bulunan birkaç katmandan oluşan bir atomik uç kümesinden oluştuğudur. STM'de, tünel bağlantısındaki tüm akım bu "tepe noktası" atomu aracılığıyla taşınır; iletkenlik alanı sonuç olarak oldukça küçüktür ve birkaç ̊A2 aralığındadır. STM hassasiyetinin kaynağı budur, çünkü akımı çok küçük bir yüzey alanının elektronik ortamına karşı çok hassas hale getirir. Keskin uç apeksinin son birkaç atomunun yüzey atomlarıyla etkileşimindeki varyasyonlar da SFM görüntülerindeki görüntü kontrastını belirler. Bununla birlikte, atomik yapıya olan bu hassasiyet aynı zamanda STM ve SFM görüntülerinin yorumlanmasını bu kadar zorlaştıran özelliklerin de kaynağıdır çünkü uç apeksinin gerçek geometrisi ve kimyası, yüzey ile uç arasındaki vakum bariyerindeki iletkenliği etkiler ve aynı zamanda uç yüzey kuvvetleri genellikle belirlenemez. Cu(100) ve NaCl(100) gibi basit metal yüzeyler için bile bu, farklı taramalar için farklı deneysel sonuçlara yol açar. SPM deneylerinde belirleyici faktörler tam olarak bilinmediğinden, alaka düzeylerinin simülasyonlardan çıkarsanması gerekir. Simülasyonların sistematik bir şekilde yapılması gerekir, örneğin, adsorbatların model uçlarının elektronik yapısı üzerindeki etkisini inceleyerek ve bu adsorbatların STM taramaları üzerindeki etkisini modelleyerek yapılmalıdır. Deneysel olarak, zorluk, en azından dikkatli ölçümlerde, bir dizi taramayı kaydederek ve istatistiksel bir ortalama olarak yüzey dalgalanması gibi kesin ölçümleri sunarak aşılır.

Kalıntı Heterojenli – Ödev Hazırlatma – Tez Yazdırma – Proje Yaptırma Fiyatları – Ödev Örnekleri – Ücretli Proje Yaptırma – Tez Yaptırma Ücretleri

Kalıntı Heterojenli

τ2 tahmininin sezgisel yorumu kolay değildir. Ancak, serum kolesterolü örneğin 1 mmol/l, yani exp (0·135 – 0·492) = 0·70 azalmışsa, iskemik kalp hastalığının tahmin edilen olasılık oranını göz önünde bulundurun. τ2 ile ifade edilen çalışmalar arasındaki heterojenlik ve 1 mmol/l kolesterol düşüşü göz önüne alındığında, farklı çalışmalar için gerçek olasılık oranlarının %95 aralığı exp (0·135 – 0·492 ± 2 × √0·005) olarak tahmin edilir. , bu 0·61–0·81’dir.

Tahmini τ değeri, √0·005 = 0·07 veya %7, bu nedenle yaklaşık olarak çalışmalar arasındaki heterojenliğin neden olduğu toplam olasılık oranındaki varyasyon katsayısı olarak yorumlanabilir. Bu varyasyon katsayısı, serum kolesterolünde verilen herhangi bir azalma için tahmin edilen olasılık oranı için geçerli olacaktır.

Tahmini log olasılık oranlarının normal olarak dağıldığı ve varyansların vi bilindiği varsayımı, küçük denemeler için veya olay sayısı az olduğunda yetersiz olabilir. Bu sorunların üstesinden gelmek için yukarıda sunulan analizleri ikili sonuç verileri için lojistik regresyonlar olarak çerçevelemek mümkündür.

Kalıntı heterojenliğin olmadığını varsayan sonuçlar, ağırlıklı regresyon sonuçlarıyla hemen hemen aynıydı; daha büyük bir τ2 tahmini elde edildiğinden, ikinci analizden elde edilen tahminler biraz farklıydı. Prensip olarak uygun olan analizin bir başka uzantısı, τ2 tahmininde kesinliğe izin vermektir. Bu, tam bir Bayes analizinde başarılabilir, ancak yine kolesterol denemelerinin sonuçları benzerdi.

Genel olarak, ağırlıklı regresyon yerine lojistik regresyon veya tam Bayes analizlerinin kullanılması, muhtemelen sonuçlarda çok az fark yaratacaktır. Yalnızca tüm denemeler küçük olduğunda (normallik varsayımı başarısız olduğunda ve sonuçlara diğer daha büyük denemeler tarafından hakim olunmadığında) veya deneme sayısı sınırlı olduğunda (τ2 özellikle kesin olmadığında) farklı sonuçlar beklenebilir. Aslında ağırlıklı regresyon yaklaşımının bir avantajı, klinik uygulama için daha yorumlanabilir olan log göreli riskler veya mutlak risk farklılıkları gibi log olasılık oranları dışındaki ölçeklerde tedavi etkileri için kolaylıkla kullanılabilmesidir.

Altta Yatan Risk ve Tedavi Faydası Arasındaki İlişki

Bir meta-analizde yer alan farklı çalışmalarda, tedavi yararının kapsamının hastaların altında yatan riskle ilişkili olup olmadığını sormak mantıklıdır. Altta yatan risk, ölçülebilir risk faktörleri olabilen ancak bireysel hasta verilerinin bazı veya tüm çalışmalarda mevcut olmadığı bir dizi özelliğin uygun bir özetidir.

Burada, kontrol grubunda gözlenen olayların riskine karşı her denemede tedavi etkisinin grafiğini çıkarmak doğaldır. Bölümün başında tanıtılan skleroterapi meta-analizine dönersek, böyle bir olay örgüsü gösterilmektedir. Her deneme, alanı deneme kesinliğini temsil eden bir daire ile temsil edilir, bu nedenle daha fazla bilgi sağlayan denemeler daha büyük dairelerle temsil edilir.

Önceki bölümün yöntemlerine göre ağırlıklı bir regresyon çizgisi üst üste bindirilir ve negatif bir ilişkinin güçlü kanıtını verir (P < 0,001). Çizginin naif bir yorumu, kontrol grubundaki olayların oranı arttıkça tedavi etkisinin arttığını (düşük olasılık oranı) ve altta yatan riskin önemli bir heterojenlik kaynağı olduğunu iddia edecektir.


Ayrıca, T noktasını kontrol grubunda bir risk kesme değeri tanımlamak ve tedavinin sadece altta yatan riskin aşağıdakilerden daha yüksek olduğu hastalarda etkili olduğu sonucuna varmak için kullanmak (olasılık oranı 1’in altında) için bir cazibe vardır. Bu değer. Tartışıldığı gibi, bu sonuçlar kusurlu ve ciddi şekilde yanıltıcıdır.

Bunun nedeni ortalamaya gerilemeden kaynaklanmaktadır, çünkü kontrol grubundaki sonuç, tedavi etkisi ile ilişkili olduğundan, kendisi kontrol grubu sonucunu içeren bir miktardır. Bu sorunun üstesinden gelen istatistiksel yaklaşımlar açıklanmıştır.

Bir klinisyen için, bir hastanın “altta yatan riski” yalnızca belirli ölçülen özellikler aracılığıyla bilinir. Dolayısıyla, bu analizlere klinik olarak daha faydalı ve istatistiksel olarak daha az sorunlu bir alternatif, tedavi yararını ölçülebilir hasta özellikleriyle ilişkilendirmektir. Bu, aşağıda tartışıldığı gibi, bireysel hasta verilerinin avantajlarından biridir.

Bireysel hasta verilerinin erdemleri

Deneme düzeyindeki özellikleri kullanan meta-regresyon, heterojenlik sorunlarını yalnızca kısmen ele alabilir. Bu tür analizlerde heterojenliğin kaynakları olarak araştırılabilecek yönler, örneğin tedavi rejimleriyle ilgili olarak, bir bütün olarak her denemenin özellikleriyle sınırlıdır. Ayrıca, her denemede (tüm hastaların ortalama yaşı gibi) hasta özelliklerinin ortalamalarını kullanan analizler, bireysel hastalar için ilişki hakkında yanıltıcı bir izlenim verebilir.

Bu, sözde ekolojik yanılgının bir sonucudur, burada tedavi yararı ile olan ilişki, denemeler arasında denemelere kıyasla farklı olabilir. Klinik olarak daha faydalı bilgiler, tedavi yararının kapsamını bireysel hasta özellikleriyle ilişkilendiren analizlerden gelir.

Tartışıldığı gibi, yayınlardan elde edilen özet verilerden ziyade bireysel hasta verilerine dayanan meta-analizin birçok avantajı vardır. Bunların arasında, heterojenlik kaynaklarının daha kapsamlı ve kapsamlı bir araştırmasını yürütme yeteneği vardır, çünkü hastaların özelliklerine göre alt bölümlere ayrılmalar araştırmalarda yapılabilir ve bu sonuçlar deneyler arasında birleştirilebilir.

İşbirliğine dayalı araştırmacı gruplarının himayesinde gerçekleştirilen büyük bireysel hasta verileri meta-analizleri bu potansiyele sahiptir. Bu tür analizler bile, mevcut hasta özellikleriyle açıklanmayan tedavi etkilerinin artık heterojenliği olasılığına izin vermelidir. Ancak uygulamada, sabit etki yaklaşımını savunanlar ile konu belirli meta-analizler yapmaya geldiğinde daha temkinli olacak olanlar arasında büyük bir fark olmayabilir.

Örneğin, görünürde sabit bir etki yaklaşımıyla yürütülen erken meme kanseri tedavisine ilişkin geniş ölçekli bir genel bakış, tedavinin türü ve süresine, ilacın dozuna, eşzamanlı tedavinin kullanımına, yaşa, düğüm durumu, östrojen reseptör durumu ve sonuç (nüks veya ölüm) vardır.

Bu tür analizlerin tam olarak nasıl yapılması gerektiği daha fazla geliştirilmelidir. Örneğin, ortak değişken etkilerinin doğrusallığı veya deneme sonuçları arasındaki artık varyasyonun normalliği varsayımlarını pratikte değerlendirmek zor olabilir. Analiz, bilgilerin hem deneme düzeyinde hem de denemelerdeki bireyler hakkında mevcut olduğu çok düzeyli bir modelin bir örneği olarak görülebilir.

Bu yapıyı kullanarak, hem klasik hem de Bayes bakış açısından hem deneme düzeyinde hem de hasta düzeyinde ortak değişkenleri içeren meta-analiz için genel bir çerçeve önerilebilir. Bazı hasta özellikleri, denemeler arasında denemelerden daha fazla farklılık gösterebilir; örneğin, bir meta-analizdeki tüm denemeler hem erkekleri hem de kadınları içeriyorsa cinsiyet, deneme içi bir ortak değişken ve denemeler yalnızca erkeklerden veya yalnızca kadınlardan oluşuyorsa, denemeler arası bir ortak değişken olacaktır.

Bir ortak değişkenin tedavi yararını nasıl etkilediğine dair çıkarımın gücü, denemeler içinde ne ölçüde değiştiğine bağlıdır. Yalnızca araştırmalar arasında değişen ortak değişkenlerin, diğer araştırma özellikleriyle karıştırılabilecek tedavi yararı ile ilişkileri vardır. Bu ilişkiler, doğası gereği gözlemseldir ve randomize klinik çalışmalarda tedavi karşılaştırmalarına atfedilebilecek aynı yoruma sahip olmaları gerekmez. Denemeler arasında değişen ortak değişkenler, bu tür önyargılara daha az eğilimlidir.