Özvektör Açılımları
Katı hal fiziğinde, örneğin yoğunluk fonksiyonel teorisi ile hesapladığımız için, sistemimizin özdeğerlerini ve özvektörlerini bildiğimiz durumla sık sık karşılaşırız. Bu durumda sistemin Green fonksiyonunu türetmek çok basittir. Bir parçacık elektron durumlarıyla tanımlanan bir sistemin çözümünü ele alalım. Sistemin denklemi verir.
Burada i ve ψi(r), i bant indeksli çözümlerdir. Eksiksiz çözüm kümesi, tam bir ortonormal işlev kümesi oluşturur, böylece her işlev özfonksiyonlar ψi(r) içinde genişletilebilir.
Türetmemize giren tek varsayım, Hamiltoniyen'imiz için tam bir ortonormal özfonksiyonlar kümesinin varlığı olduğundan, sonuç oldukça genel olarak geçerlidir; bu, karmaşık eşleniği transpoze etmek ve almak, bir (gecikmeli) Green fonksiyonunu diğerine (gelişmiş) dönüştürür.
Pratik bir bakış açısından bu, bunlardan birinin gerçekten gereksiz olduğu anlamına gelir: bu nedenle, Green'in bir sistem işlevinden bahsederken, aşağıdaki sunumu gecikmiş Green'in işleviyle sınırlayacağız.
Bu türevin, yalnızca sistemin özfonksiyonlarını Schrodinger denkleminin benzersiz bir potansiyele sahip çözümleri olarak temsil edebiliyorsak geçerli olduğuna dikkat edilmelidir. Yoğunluk fonksiyonel teorisinde olduğu gibi, elektron etkileşimlerine ortalama alan yaklaşımlarında genellikle durum budur.
Çok gövdeli bir bağlamda, aynı sonuç mutlaka doğru değildir. Aslında, daha sonra görüleceği gibi, şu anda ulaşım problemimiz için bulabileceğimiz tek çözüm, etkileşimlerin etkileşmeyen hafif bozulmaları olarak görüldüğü pertürbasyon teorisine dayanmaktadır.
Fonksiyonlar ve Saçılma Matrisleri
Bu konudan saptıktan ve Green fonksiyonlarını tanıttıktan sonra, artık saçılma matrisi S'ye ikinci kez bakabilecek durumdayız. İlk olarak, saçılma matrisinin genliklerden ziyade akımlara dayalı olarak tanımlandığını hatırlayalım.
Teorik modelimizi genliklere dayandırırsak, değişiklik yapmalıyız. İletken genlikleri tA(B)←B(A) İletkenin zıt taraflarında bulunan A ve B uçlarındaki zA = 0 ve zB = 0 noktalarını birleştiren fonksiyonunu hesaplamak istiyoruz.
Önceki sonuçlardan, zA = 0'daki bir birim uyarımın iki sonucu olduğunu biliyoruz: iletkenden uzakta A1 = +i/v genlikli bir dalgaya ve yönde A2 = −i/v genlikli bir dalgaya yol açar. kondüktörün. İletkene doğru dalga, iletken tarafından saçılır, B ucuna yayılmak için iletim genliği tB←A'dır. Dolayısıyla Green fonksiyonu için yazabiliriz.
1980'lerde türetilen bu ilişki, bir arayüz aracılığıyla taşıma özelliklerini bu arayüzün Green fonksiyonuyla ilişkilendirir. Green fonksiyonları mevcut elektronik yapı yöntemleri ile hesaplanabildiğinden, taşınım teorisindeki modern simülasyon tekniklerinin teorik temellerinden biridir.
Matris özdeğer ve özvektör Bulma
Özvektör nedir
Özdeğer ve özvektör pdf
Özdeğer ve özvektör nedir
Matris özdeğer nedir
Özdeğer ve Özvektör örnekleri
Matris özvektör Bulma
Lineer Cebir Özdeğer özvektör
Çoklu Kanallar İçin Saçılma Matrisleri
Çoklu yayılma modlarına sahip bir telde, z boyunca uzanan Green fonksiyonunu, r2 = (x,y) ile A±m genlikleri ve enine dalga fonksiyonları χm(r2) ile modüle edilmiş z boyunca bir düzlem dalga olarak yazabiliriz. Genellik kaybı olmadan, bu enine dalga fonksiyonlarının gerçek olduğu varsayılır.
Potansiyel U(r2), elektron hareketini r2 yönünde sınırlar; dalga fonksiyonları χm(r2) ortogonaldir, çünkü ayrı bir özdeğerler kümesi için iki boyutlu Hamiltoniyenin spektrumunu temsil ederler. Kanıtlama amacıyla, onların gerçek olduklarını da varsayarız.
Şimdi iki ucumuz olduğunu düşünün: m'li kurşun A ve n iletken kanallı kurşun B. Ardından, iletkenin zıt taraflarındaki iki nokta arasındaki Green işlevi değiştirilmelidir.
Genel olarak, iletim fonksiyonunu ve dolayısıyla bir cihaz aracılığıyla elektron yayılımı için iletim olasılığını veren saçılma matrisinin elemanları ile ilgilenilir. Bu elemanlar yukarıdaki denklemden χm(r2(A))χn(r2(B)) ile çarpılarak ve d2r üzerinden integral alınarak, dalga fonksiyonları χ için diklik koşulundan yararlanılarak elde edilir.
Burada, r2'nin A ucu içinde ve r2'nin B ucu içinde olduğu şeklindeki açık gösterimi kaldırdık. Ayrıca, bu denklemin tüm bileşenlerinin enerji bağımlılıklarını koruduğuna dikkat edin.
Şimdiye kadar elektronların bir iletkenin bir tarafından diğer tarafına yayılmasını tanımladık. İletim olasılığını hesaplamak için gereken anahtar niceliklerin, iletkenin zıt taraflarındaki iki nokta arasındaki belirli bir geçiş için Green fonksiyonları GR veya yayıcı olduğu bulundu.
Bunlar da saçılma matrisiyle ilişkilidir ve saçılma matrisinin tüm öğelerinin toplamı bize Fisher-Lee denklemi yoluyla istenen iletim olasılığını verir.
Bununla birlikte, bir iletken ve iki sonsuz uç içeren bir sistemin Green fonksiyonlarını hesaplamak genellikle imkansızdır, çünkü uçların elektronik yapı ve iletken içindeki yayılma üzerinde bir etkisi olacaktır. Bu etkinin hesaplamaya dahil edilmesi gerekir. Bu amaca yönelik genel strateji, iletkenin kendi sınırlarındaki sonsuz uçların etkisini belirlemektir.
Sonlu Farklar Yöntemi
İlgili prosedürleri anlamak için başlangıçta, a'nın bir sabit olduğu, zj − zj−1 = a mesafesinde eşit aralıklı ayrık kafes noktalarına sahip basit bir tek boyutlu sistemi ele alıyoruz. Daha sonra sistemin Hamilton operatörü verilir.
Potansiyel V(z) de her kafes noktasında tanımlanır, V için Vj yazarız (z = ja). H'yi eşit olarak ayrıklaştırılmış bir f(z) fonksiyonu ile çarparak, z = ja noktası için aşağıdaki ilişkiyi elde ederiz.
Sonlu farklar yöntemi, adını diferansiyellerin ele alınmasından alır. f(z = ja)'nın birinci türevi için f (z = (j + 1/2)a) ve f (z = (j − 1/2)a) değerleri arasındaki sonlu farkı dikkate alabiliriz.
Tek boyutlu Schrödinger denklemi daha sonra, matrisin her satırının yalnızca üç eleman içerdiği bir matris denklemine dönüştürülür: köşegen eleman ve onun iki komşusu. Hamiltonian'ın atomik yörünge temsilinde böyle bir matris, yalnızca köşegen ve en yakın komşulara "atlamalı" parametreleri içerdiğinden, "sıkı bağlayıcı" matris olarak bilinir.
Sonsuz bir ucu düşündüğümüz için, H matrisi sonsuz boyutludur. Matrisi z = ja = 0 noktasına yakın ele alırsak, bileşenleri açıkça yazabiliriz. Bir sistemin Hamilton matrisine sahip olduğumuzda, Green fonksiyonu basitçe reçeteye göre ters matristir.
Bununla birlikte, küçük bir sorun var: sonsuz bir teli düşündüğümüz için matris sonsuz boyutludur. Sonsuz bir matrisi tersine çevirmek mümkün değildir, bu nedenle kurşunun özellikleriyle başa çıkmak için dolaylı bir yaklaşım düşünmeliyiz.
Bu amaçla önce bir iletken ve bir sonsuz kurşun içeren bir sistemi ayrı tanımlanan iki alt sisteme ayırıyoruz. Sistemin genel fonksiyonu daha sonra aşağıdaki şekilde alt matrislere bölünebilir.
İnovasyon Olgusu
İnovasyon olgusunu anlamak açısından, bunların Ar-Ge departmanları tarafından firmalarda dışsal olarak keşfedilen ve uygulanan şeyler olmadığının da vurgulanması uygun görünmektedir. İlk olarak, yenilikler, yıllarca süren çalışmaların veya büyük finansal harcamaların sonucu olmayan yeni, dahiyane projeler olarak ortaya çıkabilir.
Çoğu zaman, daha sonra belirli bir başlangıca sabitlenirler. İkincisi, yeni fikirler Ar-Ge departmanlarının dışından çekilebilir ve onlara ancak başka yerlerde – ister firmanın kendi içinde ister tamamen harici varlıklarda göründükten sonra ulaşabilir. Bu şekilde, Ar-Ge departmanları yeni şeylerin kaynağı olarak değil, aktarıcıları ve uygulayıcıları olarak işlev görebilirler.
Bu nedenle, başka yerlerde görünebileceklerin asimile edicileri haline gelirler. Üçüncüsü, zaten bildiğimiz gibi, yeniliklerin belirli bir teknolojik yönü olmayabilir. Bunun mükemmel bir örneği, bilgisayar endüstrisinde dışarıdan biri olarak, depo yatırımlarından kaçınarak müşterileri için ısmarlama (ısmarlama) bir ürün yaratmaya odaklanan Michael Dell’in yenilikçi politikası olabilir.
Doğrudan satış ile ürün özelleştirmesinin ve Dell tarafından arka planda uygulanan gerekli çevrimiçi araçların birleşimi, bilgisayar pazarında köklü bir dönüşüme yol açtı.
Sonuç olarak, sözde “araştırma ve geliştirme” için rakiplerine göre çok daha az harcama yapmasına rağmen, faaliyet kapsamını olağanüstü bir şekilde genişletmeyi ve müşterilerine yeni bir kullanılabilirlik sağlamayı başardı. İngiliz Nesta organizasyonunun anladığı gibi, bu tür birçok “gizli” yenilik, işletmelerde sürekli olarak üretilir.
Rekabet ve belirsizlikle sürekli yüzleşme, firmaların sürekli olarak yetkinliklerini güçlendiren ve rutinlerini biraz değiştiren çözümler araması anlamına gelir. Aynı zamanda, hayatta kalma şansını kaçırmamak için mümkün olduğunca tamamen yeni çözümler uygulamaktan geri durmazlar.
Dolayısıyla, yeniliklerin ortaya çıkması ve uygulanması sürecinde, yeni çözümlerin özümsenmesi ve bunların kaçınılmaz mutasyonunun tamamen kaçınılmaz bir fenomen olduğunu görüyoruz. Bu nedenle, dinamik ve aynı zamanda sınırda doğasına ek olarak, bir firma verili endüstriye gömülü olarak algılanmalıdır – kendi içinde firmanın tanımından daha akışkan olan bir kavram.
Bir firma asla sabit değildir. Hakim sayıda firma, piyasaya birden fazla ürün kategorisi sağlar. Bu ürünler genellikle birbiriyle ilişkilidir ve bu da potansiyel “yamyam” etkilerle sonuçlanır. Firma o zaman bir tür iç rekabet yaşar: bir ürün müşterileri çeker, ancak tamamen dışarıdan değil, kısmen aynı firmadan başka bir ürün satın almaktan vazgeçmenin bir sonucudur.
İyi bir örnek, yıllar içinde daha yeni ve daha yeni araba modelleri sunan otomotiv şirketleri olabilir. Sonraki segmentlerin ortaya çıkması, tüm yeni müşterilerin mutlaka rekabetin portföyünden geldiği anlamına gelmiyordu.
Daha önce mevcut segmentlerden araba satın almayı bırakıp yeni seçeneğe geçebilirlerdi. Bu, şirketin bir ürünle ilgili gelirlerinin arttığı anlamına gelir, ancak bu, başka bir ürünle ilgili gelirlerin azalması pahasına olur.
Bu yamyam etkiler, müşteri sayısı açısından değerlendirilebilir, ancak daha önemlisi bir hesaplama perspektifidir. Müşteri sayısı değişmeyebilir, ancak teklifte daha pahalı bir ürün ortaya çıktığı için firmanın gelirleri artabilir. (buna ek olarak, nispeten yüksek marjlı olabilir veya olmayabilir).
Böyle bir durumda, ek alıcıların olmamasına rağmen, firma, görünüşe göre diğer bazı firmaların pahasına, cirosunu sürekli olarak arttırır. Aşırı bir durumda, yamyamlaştırma yüzde yüze kadar ulaşabilir, ancak o zaman bu, bir gelirin bir diğeri ile ideal bir şekilde değiş tokuş edilmesi anlamına gelmelidir.
Yeni araba modelinde bir milyon dolarlık ciro, eski araba modelinde düşen bir milyon dolarlık ciro ile aynı anda ortaya çıkmak zorunda kalacaktı. Yine de, aynı marjı ve sonuç olarak aynı karı varsayarsak, birçok kişi bu durumu algılayabilirdi. Bir piyasa sürecinin karşılıklı ilişkilerini hesaba kattığımızda, bu durumda bile firmanın başarısızlığı olarak böyle olmak zorunda değildir.
Birincisi, sabit gelirlere ve karlara rağmen müşteri memnuniyeti artar. İkincisi, ürün çeşitlendirmesi, yeni değer türlerini denemek anlamına gelir. Her ikisi birlikte, şu an için herhangi bir gelir etkisi olmasa da, gelecekte ciro artışına neden olabilir.
Bu, gelirlerini sabit bir seviyede tutan bir firmanın mutlaka durgunluk içinde olmadığı anlamına gelir. Öneri, ancak şirketin etrafındaki pazar büyüyorsa ve daha fazla yeni müşteri kazanıyorsa doğru olabilir.
Dinamik olarak değişen bir segmentte, aynı ciroyu elde etmek bir başarı işareti olabilir. Durumun yargılanmasındaki sorunlar, ekonomik analizin gerçeklerin doğrudan ilişkilendirilmesiyle çelişmesinden kaynaklanır.
İnsanlar gerçek tarihsel aşamaları, örneğin bugün piyasadaki durumu birkaç yıl önceki durumla karşılaştırma eğilimindedir. Yine de mevcut dünyayı geçmiş koşullarla değil, mevcut diğer olası sonuçlarla karşılaştırmanız gerekir. Öte yandan, ekonomik analiz, var olmayan varsayımsal dünyalar üzerinde keyfi olarak spekülasyon yapmaya ve emin olmayan karşı-olgusal analizler yapmaya mahkûm olabilir.
Firmanın, birkaç yıl önce olduğu gibi gelirlerini tam X düzeyinde tuttuğunu ve aynı zamanda kendi ürünlerinin yamyamlaştırılması da dahil olmak üzere sürekli değişiklikler yaptığını varsayalım. Basit bir tarihsel sekans açısından bakıldığında, bu etkileyici bir başarı gibi görünmeyebilir.
Ancak, analize alternatif bir bakış açısı eklersek ve yamyamlaşma olmasaydı ne olurdu diye düşünmeye başlarsak, belki de bu firmanın artık eskisinden daha da düşük gelirlere sahip olacağı ortaya çıkacaktı. bu nedenle karar, şirketin çeşitli büyüme, durgunluk ve gerileme yollarına göre hesaplamanın ileriye dönük bir değerlendirmesinin bir türevidir.
Bir firma tarafından yaratılan malların farklılığı genellikle piyasada “test edilir”. Mümkün olduğunda ürünler farklı versiyonlarda kontrol edilir. Müşteriler, en çok arzu ettikleri varyantlar için paralarıyla “oy verirler”.
Sonuç olarak, bu ürünlerin farklılığı müşterilerin sübjektif tercihlerine göre hesaplanmaktadır. Sonuç olarak, tercihlerin tezahürleri, üretim dönüşüm sürecini tetikleyerek istenen sosyal faydayı yansıtır. Bu tür ürün denemeleri, çeşitli firmalar, yani diğer tüzel kişiler arasındaki rekabetin bir parçası olarak da gerçekleşebilir. A firmasının ürünlerinin karlılığı B firmasının ürünlerinin karlılığı pahasına kazanmaya başlar.