Elektron Yaklaşımı
Bu yöntem bugün neredeyse her son teknoloji ürünü DFT koduna dahil edilmiştir. Mevcut simülasyon yöntemlerinin, özellikle deneyler ve teori arasındaki niceliksel karşılaştırmalara ilişkin olarak genişlemesine rağmen, STM teorisinin ana yapısı olmaya devam ediyor. Bu yöntemde, tünelleme akımı, STM ucunun konumundaki durumların yerel yoğunluğuyla orantılıdır.
Burada I tünelleme akımı, En kristal elektronların öz durumları, EF Fermi seviyesi, Vbias ön gerilim ve n elektron yoğunluğudur. Birçok standart durumda, örneğin moleküler adsorpsiyon veya yüzey rekonstrüksiyon araştırmalarında, model, genellikle gözlemlenen dalgalanma değerlerini yeniden üretmese de, yüzey topografyasının güvenilir bir nitel resmini sağlar.
Kolay modelleme: Tersoff-Hamann modelini uygulama
Deneysel görüntülerin ince özelliklerini bile aydınlatmak için kullanılan, Bardeen yöntemiyle ilk ilkelerden tünelleme akımlarını hesaplamaya yönelik sayısal yöntemler zaten oldukça ilerlemiştir (aşağıdaki bölümlere bakın). Bununla birlikte, pratik bir bakış açısıyla, oldukça zahmetli ve dolayısıyla çok zaman alan model hesaplamaları olmaksızın deneylerin anlaşılması sıklıkla istenir.
Prensip olarak, yalnızca analiz edilen yüzeyin elektronik yapısını temel alan TH modeli, işte bu kadar kolay bir yöntem sağlar. Özellikle, DFT'deki gelişmiş kodlar genellikle sabit yoğunluklu konturları hesaplamak için bir arayüzle birlikte geldiğinden, simüle edilmiş görüntüler basit bir şekilde hesaplanabilir.
Bu bağlamda, yöntemin güvenilir olduğu sınırlar belirlenmeye ve belirli bir tünel açma akımına kabaca karşılık gelen yoğunluk konturu değeri tahmin edilmeye çalışılır. Akımları hesaplamak için Bardeen yöntemi, birazdan göstereceğimiz uygun yaklaşımlarla basitleştirilirse, bu hedeflerin her ikisine de ulaşılabilir.
TH modelinin güvenilirliği ile ilgili olarak aşağıdaki kriterler yeterli görünmektedir:
• Yüzey ve uç arasında önemli kimyasal etkileşimler yoktur.
Uç-numune ayrımının deneysel ölçüsü, uygulanan öngerilim gerilimi ve tünelleme akımı R = Vbias/I oranı tarafından verilen tünel açma direnci R, farklı sistemler ve deneysel koşullar için büyük ölçüde farklılık gösterdiğinden, bu koşulu ölçmek önemsiz değildir. . Metal yüzeylerde mesafe 5–6 ̊A'den büyük olmalıdır.
Bu, ortam ortamı ve çok düşük öngerilim voltajları (80 meV'den az) için 10–100 MΩ'luk bir tünelleme direnci R'ye karşılık gelir.
Bu tahmine sıcaklık girer, çünkü geçiş yapan elektronların termal ortamı, elastik tünelleme koşulu altında bile önemli ölçüde daha yüksek sayıda nihai duruma ulaşmalarına izin verir: ortam koşulları altında, başlangıç ve son durumlar arasındaki enerji farkı yaklaşık 80 meV kadar farklılık gösterebilir.
Bu nedenle, deneysel tünel açma direnci (örneğin, -1 mV ön gerilim ve 1 nA akım için) ve dolayısıyla mesafe tahmini oldukça yanıltıcı olabilir. Tüm olası geçişlerin açık hesaplamalarından elde edilen gerçek değerlerle karşılaştırıldığında, bu koşullar altındaki tahmin, bir veya iki büyüklük sırası kadar çok düşüktür. Kısacası termal uyarımlar, artan öngerilim voltajlarına benzer bir etkiye sahiptir.
Yarı iletkenlerde ilgili problem, değerlik bandının üst bant kenarına göre Fermi seviyesinin tam konumudur. Bu durumda, aynı koşul (100 MΩ tünel direnci), seçilen öngerilim voltajı yarı iletken yüzeyin yalnızca çok az durumunu içeriyorsa çok küçük mesafelere yol açabilir. Bununla birlikte, öngerilim voltajı yeterince yüksekse (örneğin 2 V'un üzerinde), o zaman bu koşul genellikle yeterlidir.
• STM ucunun elektron durumlarının tipik uzunluk ölçeğinin oldukça üzerinde olan yüzey yapılarının bir özellik boyutu.
Bir uç durumunun tipik uzunluk ölçeği, uç metalinin atomlar arası mesafesinin yaklaşık yarısı kadar olduğundan, bu durumu ölçmek çok daha kolaydır; bu nedenle bir ile iki ̊A arasındadır.
Serbest elektron Nedir
elektron - mi
Proton nötron elektron
Elektron kütlesi
Elektron neyden oluşur
Proton ve elektron kütlesi
Elektron yükü
Elektron özellikleri
Bu değerin çok üzerindeki özellik boyutları için uç durumlarının kesin geometrisi, geçerli konturun şekline belirleyici bir şekilde girmeyecektir. Yüksek çözünürlüklü taramalarda, yani atomik çözünürlüklü taramalarda bu koşulun genel olarak sağlanmadığı açıktır. Diğer tüm durumlarda, bir simülasyonda STM ipucunun açık yapısını göz ardı etmek oldukça güvenlidir.
Bu koşullar altında, sabit akım konturu, yüzeyin yük yoğunluğu konturu ile benzersiz bir şekilde ilişkilendirilebilir. Bu, aşağıdaki şekilde yapılabilir.
Çoğu DFT kodu, belirli bir enerji aralığındaki yük yoğunluğunu özetleyen bir özellik içerir. −Vbias'lık bir bias voltajı için, EF − Vbias'tan EF'e kadar olan aralığın yoğunluğunun hesaplanmasıyla başlanır.
Belirli bir akım değeri için uygun kontur, aşağıdaki yaklaşımlarla tahmin edilebilir:
1. Tünel açma akımının büyük kısmı, yaklaşık 2 ̊A yarıçaplı küçük bir enine kesitten geçer.
2. Yüzey durumlarının (ve uç durumlarının) bozunum uzunluğu, Φ ≈ 4 eV çalışma fonksiyonuna sahip bir metal yüzeyin Fermi seviyesindeki bir elektron durumunun bozunma uzunluğuna eşittir. Durumun dalga fonksiyonu bu nedenle (atomik birimlerde)
3. Bardeen integralindeki yüzey ve uç durumlarının evrişimi, ψörnek ≈ χtip ayarlanarak ve integraldeki ilk terimin farkla aynı büyüklükte olduğu varsayılarak basitleştirilir.
Burada C bir sabiti, ∆S dalga fonksiyonu örtüşme alanını ve n elektron yoğunluğunu gösterir. Tüm sabitler bilindiğinden, tahmin basittir ve verim sağlar. 1 nA'lik bir akım değeri için, örneğin metal bir yüzey üzerinde, uygun yük yoğunluğu konturu 2 · 10−4 ̊A−3 olacaktır.
Bir transfer Hamilton yaklaşımında, numune ve uçtan oluşan iki alt sistem ayrı varlıklar olarak ele alınır. Bu yaklaşım aynı zamanda Bardeen yaklaşımı olarak da bilinir. Tünel açma akımı daha sonra denklem ile tanımlanır.
Burada χν, STM ucunun Eν enerjisine sahip özdurumlarıdır, ψμ, Eμ enerjisine sahip yüzeyin özdurumlarıdır. İntegral, numune ve uç arasındaki ayırma yüzeyi S boyunca uzanır, toplam, Fermi seviyesinden belirli bir aralık içindeki tüm özdurumları içerir. Bu aralık, örneğin STM içindeki sıcaklık gibi deneysel koşullar tarafından belirlenir.
Bu ifadeden, yüzeyin üzerindeki vakum aralığındaki dalga fonksiyonlarının kalitesinin, deneyler ve simülasyonlar arasında iyi bir uyum için belirleyici olduğu açıktır.
Aslında en uygun açılım yanal yönde 2 boyutlu Fourier açılımıdır. Bu bağlamda, atomik orbitallerin (LCAO) lineer kombinasyonlarının dezavantajı, çok hızlı bir şekilde boşluğa bozunmalarıdır, bu da belirli bir mesafedeki akımları ve dalgalanmaları güvenilmez hale getirir.
Fotovoltaik Hücre ve Modül
P-iletken temel malzeme ve üst tarafta n-iletken bir katmandan oluşan bir fotovoltaik hücrenin temel yapısını gösterir. Hücre arka tarafının tamamı metalik bir kontak ile kaplanırken ışınlanmış taraf, gölgeleme kayıplarını en aza indirmek için parmak tipi bir kontak sistemi ile donatılmıştır.
Ayrıca tam kapatıcı, şeffaf iletken tabakalar kullanılmaktadır. Yansıma kayıplarını azaltmak için, hücre yüzeyine ilave olarak yansıma önleyici bir kaplama sağlanabilir. Bu yapıya sahip bir silikon güneş pili genellikle mavi bir renge sahiptir. Ters piramitlerin yüzeye dahil edilmesiyle yansıma kayıpları daha da azaltılır.
Piramit yüzeylerinin eğimi öyledir ki fotonlar başka bir piramit yüzeyine yansır ve böylece kristale foton nüfuz etme olasılığını önemli ölçüde artırır. Güneş ışığının bu hücreler tarafından soğurulması neredeyse tamamlanmıştır, hücreler siyah görünmektedir.
Akım-gerilim karakteristiği ve eşdeğer devre
Aydınlatılmış bir güneş pili ideal olarak paralel diyot ile sağlanan bir akım kaynağı olarak düşünülebilir. Fotoakım IPh’nin, hücre üzerindeki foton akışı olayıyla orantılı olduğu varsayılır. İdeal diyotlar için Shockley denklemi, bir güneş pilinin akım ve voltajının (akım-voltaj karakteristiği) karşılıklı bağımlılığını tanımlar.
Terminallerden akan akımı, IPh fotoakımı ve I0 diyotun doyma akımını temsil ederken, e0 temel yükü, U hücre voltajını ve k Boltzmann sabitini ve θ sıcaklığı temsil eder.
Bununla birlikte, Denklemde, I akımının işareti, geleneksel notasyona kıyasla ters çevrilmiştir. Karakteristik eğrilerin dördüncü değil birinci kadranda yer almasının nedeni budur. Ancak, bu tür bir temsil yaygın bir uygulama haline gelmiştir.
Gerçekçi koşullar altında, bir güneş pilinin performansı sol üstte gösterilen eşdeğer devre şemasında gösterildiği gibi açıklanabilir. Işınlama olmadan, güneş pili, etkisi ışık gelişinde de korunan sıradan bir yarı iletken diyota eşittir.
Bu nedenle diyot D, eşdeğer devre şemasında fotovoltaik hücreye paralel olarak bağlanmıştır. Her bir p-n-kavşağı, aynı zamanda, güneş pillerinin modellenmesi için tipik olarak ihmal edilen, belirli bir tükenme katmanı kapasitansına sahiptir.
Artan ters voltajda, tükenme katmanı daha geniş hale gelir, böylece kapasitans, bir plaka kapasitörün elektrotlarının gerilmesine benzer şekilde azalır. Bu nedenle, güneş pilleri, büyüklüğü mevcut gerilime bağlı olan değişken kapasitansları temsil eder.
Bu etki, diyota paralel olarak yerleştirilmiş kapasitör C tarafından dikkate alınır. Seri direnç RS, kontakların ve kabloların direncinin yanı sıra yarı iletken malzemenin kendisinin direncinden oluşur. Kayıpları en aza indirmek için, kablolarda maksimum kesit sağlanmalıdır.
Paralel veya şönt direnci RP, p-n-bağlantısının ideal şönt reaksiyonunun azaltılabileceği fotovoltaik hücre kenarlarındaki “kaçak akımları” içerir. Bununla birlikte, iyi tek kristalli güneş pilleri için şönt direnci genellikle kΩ bölgesi içindedir ve bu nedenle akım-voltaj karakteristiği üzerinde neredeyse hiçbir etkisi yoktur.
Çeşitli çalışma modları için akım-gerilim eğrisinin tipik şeklini gösterir (örn. değişen ışınlama ve sıcaklık).
Eğrinin ve eksenlerin kesişme noktalarında, kısa devre akımı ISC (1. dereceden yaklaşımda IPh’ye eşittir) U = 0’da ve açık devre gerilimi UOC, I = 0’da sağlanır. kısa devre akımı, hücre gerilimi sürekli olarak artırıldığında, hücre akımı ilk başta sadece hafifçe azaltılır ve açık devre gerilimine ulaşmadan kısa bir süre önce orantısız olarak azalır. Bu etkiler karakteristik şekle neden olur.
Elektrik gücü, voltaj ve akımın ürünü olarak tanımlanır. Böylece karakteristik eğrinin belirli bir noktasında güneş pilinin maksimum gücüne ulaşılır. Bu çalışma noktasına MPP (Maksimum Güç Noktası) denir. Karakteristik eğri ve dolayısıyla MPP, güneş radyasyonunun ve fotovoltaik hücrenin sıcaklığının bir fonksiyonudur.
− Foto-akım veya kısa devre akımı, fotovoltaik hücrenin artan ışınımıyla neredeyse doğrusal olarak artar. Ayrıca açık devre gerilimi Denklem’e göre artırılır; ancak artış logaritmiktir.
Akım-gerilim eğrisi böylece artan güneş radyasyonu ile dikey eksene paralel hareket eder. Güneş pilinin karşılık gelen gücü, artan ışınlama ile tamamen aşırı orantılı bir şekilde artar; bu etki, farklı MPP’leri birleştiren eğimli eğri ile ifade edilir.
− Bu korelasyon yalnızca güneş pilinin sıcaklığı sabit tutulursa doğrudur. Sıcaklık artırılırsa, p-n-bağlantısı içindeki difüzyon voltajı azalır. Örneğin, bir silikon güneş pilinin açık devre voltajı yaklaşık -2,1 mV/K değiştirilir. Buna paralel olarak, yarı iletken içindeki yük taşıyıcıların artan hareketliliği nedeniyle kısa devre akımı yaklaşık %0,01/K artar.
Bu nedenle, artan sıcaklıklarda, ticari olarak temin edilebilen bir silikon güneş pilinin karakteristik akım-gerilim eğrisi, hafifçe artan bir kısa devre akımı ve nispeten güçlü bir şekilde azalan açık devre voltajı ile karakterize edilir. Bu nedenle, artan sıcaklıklarla hücre gücü azalır (yani, 1.000 W/m2 ışınlama için gösterilen karakteristik eğriler setindeki MPP kayması).
Maksimum güç (akım IMPP’nin ürünü ve MPP içindeki UMPP gerilimi) ile açık devre gerilimi UOC ve kısa devre akımı ISC’nin ürünü arasındaki ilişki, doldurma faktörü FF olarak adlandırılır.
Doldurma faktörü, fotovoltaik hücrenin “kalitesine” yönelik bir indeks görevi görür. Yüksek değerler, p-n-kavşağının iyi doğrultma özellikleriyle elde edilir (yani, düşük bir doygunluk/kilitleme akımı I0 için, düşük seri dirençli RS ve yüksek paralel dirençli RP’de).
Verimlilikler ve Kayıplar
Bir elektronu valanstan iletim bandına yükseltmek için, enerji aralığı Eg tarafından tanımlanan, malzemeyle ilgili, kesin olarak tanımlanmış bir minimum enerji miktarı gereklidir. Enerji aralığının altındaki enerji ile karakterize edilen fotonlar, enerjileri elektronları iletim bandına yükseltmek için yetersiz olduğundan, bu süreci başlatmak için uygun değildir.
Ancak, enerji miktarı Eg’ninkinden fazla olan fotonlardan sadece tam olarak Eg enerjisi elektrik enerjisi üretimi için kullanılabilir. Eg’yi aşan herhangi bir enerji, ısı şeklinde doğrudan kristale iletilir. Böylece, geleneksel güneş pillerinde foton başına yalnızca bir elektron deliği çifti üretilir.