Özvektör Açılımları
Katı hal fiziğinde, örneğin yoğunluk fonksiyonel teorisi ile hesapladığımız için, sistemimizin özdeğerlerini ve özvektörlerini bildiğimiz durumla sık sık karşılaşırız. Bu durumda sistemin Green fonksiyonunu türetmek çok basittir. Bir parçacık elektron durumlarıyla tanımlanan bir sistemin çözümünü ele alalım. Sistemin denklemi verir.
Burada i ve ψi(r), i bant indeksli çözümlerdir. Eksiksiz çözüm kümesi, tam bir ortonormal işlev kümesi oluşturur, böylece her işlev özfonksiyonlar ψi(r) içinde genişletilebilir.
Türetmemize giren tek varsayım, Hamiltoniyen'imiz için tam bir ortonormal özfonksiyonlar kümesinin varlığı olduğundan, sonuç oldukça genel olarak geçerlidir; bu, karmaşık eşleniği transpoze etmek ve almak, bir (gecikmeli) Green fonksiyonunu diğerine (gelişmiş) dönüştürür.
Pratik bir bakış açısından bu, bunlardan birinin gerçekten gereksiz olduğu anlamına gelir: bu nedenle, Green'in bir sistem işlevinden bahsederken, aşağıdaki sunumu gecikmiş Green'in işleviyle sınırlayacağız.
Bu türevin, yalnızca sistemin özfonksiyonlarını Schrodinger denkleminin benzersiz bir potansiyele sahip çözümleri olarak temsil edebiliyorsak geçerli olduğuna dikkat edilmelidir. Yoğunluk fonksiyonel teorisinde olduğu gibi, elektron etkileşimlerine ortalama alan yaklaşımlarında genellikle durum budur.
Çok gövdeli bir bağlamda, aynı sonuç mutlaka doğru değildir. Aslında, daha sonra görüleceği gibi, şu anda ulaşım problemimiz için bulabileceğimiz tek çözüm, etkileşimlerin etkileşmeyen hafif bozulmaları olarak görüldüğü pertürbasyon teorisine dayanmaktadır.
Fonksiyonlar ve Saçılma Matrisleri
Bu konudan saptıktan ve Green fonksiyonlarını tanıttıktan sonra, artık saçılma matrisi S'ye ikinci kez bakabilecek durumdayız. İlk olarak, saçılma matrisinin genliklerden ziyade akımlara dayalı olarak tanımlandığını hatırlayalım.
Teorik modelimizi genliklere dayandırırsak, değişiklik yapmalıyız. İletken genlikleri tA(B)←B(A) İletkenin zıt taraflarında bulunan A ve B uçlarındaki zA = 0 ve zB = 0 noktalarını birleştiren fonksiyonunu hesaplamak istiyoruz.
Önceki sonuçlardan, zA = 0'daki bir birim uyarımın iki sonucu olduğunu biliyoruz: iletkenden uzakta A1 = +i/v genlikli bir dalgaya ve yönde A2 = −i/v genlikli bir dalgaya yol açar. kondüktörün. İletkene doğru dalga, iletken tarafından saçılır, B ucuna yayılmak için iletim genliği tB←A'dır. Dolayısıyla Green fonksiyonu için yazabiliriz.
1980'lerde türetilen bu ilişki, bir arayüz aracılığıyla taşıma özelliklerini bu arayüzün Green fonksiyonuyla ilişkilendirir. Green fonksiyonları mevcut elektronik yapı yöntemleri ile hesaplanabildiğinden, taşınım teorisindeki modern simülasyon tekniklerinin teorik temellerinden biridir.
Matris özdeğer ve özvektör Bulma
Özvektör nedir
Özdeğer ve özvektör pdf
Özdeğer ve özvektör nedir
Matris özdeğer nedir
Özdeğer ve Özvektör örnekleri
Matris özvektör Bulma
Lineer Cebir Özdeğer özvektör
Çoklu Kanallar İçin Saçılma Matrisleri
Çoklu yayılma modlarına sahip bir telde, z boyunca uzanan Green fonksiyonunu, r2 = (x,y) ile A±m genlikleri ve enine dalga fonksiyonları χm(r2) ile modüle edilmiş z boyunca bir düzlem dalga olarak yazabiliriz. Genellik kaybı olmadan, bu enine dalga fonksiyonlarının gerçek olduğu varsayılır.
Potansiyel U(r2), elektron hareketini r2 yönünde sınırlar; dalga fonksiyonları χm(r2) ortogonaldir, çünkü ayrı bir özdeğerler kümesi için iki boyutlu Hamiltoniyenin spektrumunu temsil ederler. Kanıtlama amacıyla, onların gerçek olduklarını da varsayarız.
Şimdi iki ucumuz olduğunu düşünün: m'li kurşun A ve n iletken kanallı kurşun B. Ardından, iletkenin zıt taraflarındaki iki nokta arasındaki Green işlevi değiştirilmelidir.
Genel olarak, iletim fonksiyonunu ve dolayısıyla bir cihaz aracılığıyla elektron yayılımı için iletim olasılığını veren saçılma matrisinin elemanları ile ilgilenilir. Bu elemanlar yukarıdaki denklemden χm(r2(A))χn(r2(B)) ile çarpılarak ve d2r üzerinden integral alınarak, dalga fonksiyonları χ için diklik koşulundan yararlanılarak elde edilir.
Burada, r2'nin A ucu içinde ve r2'nin B ucu içinde olduğu şeklindeki açık gösterimi kaldırdık. Ayrıca, bu denklemin tüm bileşenlerinin enerji bağımlılıklarını koruduğuna dikkat edin.
Şimdiye kadar elektronların bir iletkenin bir tarafından diğer tarafına yayılmasını tanımladık. İletim olasılığını hesaplamak için gereken anahtar niceliklerin, iletkenin zıt taraflarındaki iki nokta arasındaki belirli bir geçiş için Green fonksiyonları GR veya yayıcı olduğu bulundu.
Bunlar da saçılma matrisiyle ilişkilidir ve saçılma matrisinin tüm öğelerinin toplamı bize Fisher-Lee denklemi yoluyla istenen iletim olasılığını verir.
Bununla birlikte, bir iletken ve iki sonsuz uç içeren bir sistemin Green fonksiyonlarını hesaplamak genellikle imkansızdır, çünkü uçların elektronik yapı ve iletken içindeki yayılma üzerinde bir etkisi olacaktır. Bu etkinin hesaplamaya dahil edilmesi gerekir. Bu amaca yönelik genel strateji, iletkenin kendi sınırlarındaki sonsuz uçların etkisini belirlemektir.
Sonlu Farklar Yöntemi
İlgili prosedürleri anlamak için başlangıçta, a'nın bir sabit olduğu, zj − zj−1 = a mesafesinde eşit aralıklı ayrık kafes noktalarına sahip basit bir tek boyutlu sistemi ele alıyoruz. Daha sonra sistemin Hamilton operatörü verilir.
Potansiyel V(z) de her kafes noktasında tanımlanır, V için Vj yazarız (z = ja). H'yi eşit olarak ayrıklaştırılmış bir f(z) fonksiyonu ile çarparak, z = ja noktası için aşağıdaki ilişkiyi elde ederiz.
Sonlu farklar yöntemi, adını diferansiyellerin ele alınmasından alır. f(z = ja)'nın birinci türevi için f (z = (j + 1/2)a) ve f (z = (j − 1/2)a) değerleri arasındaki sonlu farkı dikkate alabiliriz.
Tek boyutlu Schrödinger denklemi daha sonra, matrisin her satırının yalnızca üç eleman içerdiği bir matris denklemine dönüştürülür: köşegen eleman ve onun iki komşusu. Hamiltonian'ın atomik yörünge temsilinde böyle bir matris, yalnızca köşegen ve en yakın komşulara "atlamalı" parametreleri içerdiğinden, "sıkı bağlayıcı" matris olarak bilinir.
Sonsuz bir ucu düşündüğümüz için, H matrisi sonsuz boyutludur. Matrisi z = ja = 0 noktasına yakın ele alırsak, bileşenleri açıkça yazabiliriz. Bir sistemin Hamilton matrisine sahip olduğumuzda, Green fonksiyonu basitçe reçeteye göre ters matristir.
Bununla birlikte, küçük bir sorun var: sonsuz bir teli düşündüğümüz için matris sonsuz boyutludur. Sonsuz bir matrisi tersine çevirmek mümkün değildir, bu nedenle kurşunun özellikleriyle başa çıkmak için dolaylı bir yaklaşım düşünmeliyiz.
Bu amaçla önce bir iletken ve bir sonsuz kurşun içeren bir sistemi ayrı tanımlanan iki alt sisteme ayırıyoruz. Sistemin genel fonksiyonu daha sonra aşağıdaki şekilde alt matrislere bölünebilir.
Endüstriyel Prosesler
Daha önce tartışıldığı gibi, herhangi bir proses kontrol sisteminin merkezi onun kontrolörüdür. Tarihsel olarak, süreç kontrolörleri, mekanik cihazlar, pnömatik cihazlar, analog elektronikler, ayrık dijital elektronikler veya mikroişlemci tabanlı bilgisayar elektroniği dahil olmak üzere bir dizi farklı teknolojiye dayanmaktadır. Bununla birlikte, şu anda çoğu işlem denetleyicisi, bir tür mikroişlemci tabanlı bilgisayar kontrol teknolojisi üzerine kuruludur.
Endüstriyel süreç kontrolörleri (IPC’ler), bilgi teknolojisi (BT) endüstrisi (kişisel bilgisayarlar ve ağ sunucuları) için tasarlanmış mikroişlemci tabanlı bilgi işlem cihazlarıyla birçok özelliği paylaşırken, birçok yönden çok farklıdırlar. BT bilgisayarlarından farklı olarak endüstriyel süreç denetleyicileri, verileri depolamak ve daha sonra işlemek için tasarlanmamıştır. Bunun yerine, kendi iç konfigürasyonlarına veya programlamalarına göre girdilerinin mevcut durumlarına dayalı olarak çıktı koşulları üretirler.
- Endüstriyel proses kontrolörleri için temel gereksinimler şunlardır:
Kullanılabilirlik: Birçok süreç sürekli işlemlerdir ve denetleyicinin yüksek kullanılabilirlik, güvenilirlik ve sürdürülebilirlik derecelerine sahip olmasını gerektirir. Kullanılabilirlik, tipik olarak bir endüstriyel kontrol sisteminde veri bütünlüğünün yanı sıra en yüksek hedeftir. Gizlilik geleneksel olarak süreç kontrol sistemlerinde ikincil bir endişe olmuştur; bu, BT sistemleriyle ilişkili genel gizlilik, bütünlük ve kullanılabilirlik (CIA) gereksinimlerinden tamamen farklıdır.
- Zamanlılık: Proses kontrolü, hızlı yanıt süreleri gerektiren, zamana duyarlı bir işlemdir. BT sistemlerinde genellikle zamanlılık kısıtlamaları yoktur. Bu nedenle, ön hat akıllı proses kontrolörleri gerçek zamanlı işletim sistemlerinde çalışır.
- Endüstriyel arabirim: Endüstriyel kontrolörler, klavyeler, işaretleme aygıtları veya LCD ekranlar gibi kullanıcı dostu arabirim özellikleri varsa, genellikle birkaçını sağlar. Bunun yerine sensörleri ve aktüatörleri bağlamak için endüstriyel tarzda giriş ve çıkış portları sağlarlar.
- Fiziksel sertleşme: IPC’ler, endüstriyel fabrikalar ve açık hava mekanları gibi zorlu ortamlarda çalışmak üzere tasarlanmıştır.
Saha Cihazları
Daha rutin olarak bir ofis veya kontrol odası ortamına yerleştirilen denetleyici bilgi işlem cihazlarının aksine, kontrol edilen sürece yakın bir yerde konuşlandırılmak üzere tasarlanan endüstriyel kontrolörlere saha cihazları denir.
Bunlar endüstriyel ve yardımcı proses kontrol sistemlerinde karşılaşılan en yaygın saha cihazlarıdır:
- Programlanabilir mantık denetleyicileri (PLC’ler)
- Uzak telemetri birimleri (RTU’lar)
- Akıllı elektronik cihazlar (IED’ler)
Özel bir kontrol sisteminde, saha cihazı veya cihazları, fiziksel süreçten bilgi toplayan sensörler ile fiziksel sürece düzeltici eylemler sağlayan aktüatörler arasına yerleştirilir. Bununla birlikte, dağıtılmış bir kontrol sisteminde, saha cihazları, sensörler ve aktüatörler ile insan makine arayüzleri ile denetleyici kontrol sistemi arasında mantıksal olarak konumlandırılır. Saha cihazlarının tipik olarak endüstriyel kontrol sistemlerinde nasıl uygulandığını gösterir.
Programlanabilir Lojik Kontrolörler
Modern endüstriyel işleme ve hizmet ortamlarında tercih edilen yerel kontrol cihazı, programlanabilir mantık kontrolörü veya PLC’dir. PLC’ler, kontrol süreçlerine yönelik vanaları, anahtarları ve röleleri açma ve kapama gibi endüstriyel kontrol işlevlerini gerçekleştirmek için özel olarak tasarlanmış akıllı dijital bilgi işlem cihazlarıdır.
Dahili olarak, gösterilene benzer PLC’ler, teknolojilerinin çoğunu BT bilgi işlem cihazlarıyla paylaşır. Bir mikroişlemci, RAM belleği, salt okunur ürün yazılımı ve bir işletim sistemi içerirler. Ancak, benzerliklerin bittiği yer burasıdır.
Akıllı olduklarından, PLC çalışması yeni komutlarla yeniden programlanarak basitçe değiştirilebilir. PLC’ler, röle merdiveni mantığına benzemek üzere tasarlanmış bir programlama yöntemi kullanır (çünkü PLC’ler orijinal olarak dijital işlemciler geliştirilmeden önce yaygın olarak kullanılan röle kontrolörlerinin yerini alacak şekilde tasarlanmıştır). Bu diyagramlar tartışılır, “ICS Mimarisi”. Daha yeni PLC’ler, popüler bilgisayar programlama dilleri de dahil olmak üzere birçok farklı şekilde programlanabilir.
Programlama, doğrudan PLC’nin programlanabilir RAM alanına indirilebilir veya girilebilir. PLC komut setleri, sayma ve zamanlama döngüleri gibi belirli kontrol fonksiyonlarını uygulamak için kullanılabilir; üç modlu orantısal, integral, türev (PID) kontrolü; Aritmetik işlemler; ve G/Ç kontrolü. Programlama, yerel bir ana bilgisayara kurulu bir programlama arabirimi aracılığıyla gerçekleştirilebilir.
PLC girişleri, proses değişkenlerini izleyen sensörlere (sıcaklık, basınç veya konum anahtarları) bağlanır. Denklemin diğer tarafında, PLC’nin çıkış terminalleri, şekilde gösterildiği gibi proses değişkenlerini kontrol etmek için kullanılan cihazlar olan aktüatör rölelerine, solenoid valflere veya mekanik konumlandırıcılara bağlıdır.
Şekil, bir PLC ve onun sensörleri ve aktüatörleri için noktadan noktaya kablolama şemasını göstermektedir. Ayrıca, PLC ve cihazları arasındaki bireysel bağlantıların, üretim tesisi genelinde bulunan kablolama rafları ve bağlantı kutuları aracılığıyla yapılabileceğini belirtir. Bununla birlikte, her cihaz, özel bir kablo akışıyla bir giriş veya çıkış terminaline de bağlanır.
PLC’ler, bir arka panel sistemi aracılığıyla bağlanan ve ortak bir rafta bulunan kompakt cihazlar ve modüler üniteler dahil olmak üzere farklı form faktörlerinde de mevcuttur.
Tipik bir kompakt PLC’yi gösterir. Üst kenarı boyunca giriş terminalleri, alt kenarı boyunca çıkış terminalleri ve sol alt köşesinde bir güç kaynağı bağlantısı sunan bağımsız bir işlem birimidir. Şekil ayrıca, bu PLC modelinin, geleneksel bir Ethernet ağ bağlantısının yanı sıra seri iletişim terminalleri aracılığıyla diğer cihazlara bağlanması için gerekli hazırlıkları yaptığını da göstermektedir.
Modüler form faktörlü PLC’ler, arka plana birden fazla giriş veya çıkış modülü eklenebildiğinden esnek giriş ve çıkış konfigürasyonları sunar. Tipik bir PLC rafı ve arka paneli de gösterir.
Arka panel, farklı modülleri sisteme bağlamak için ortak bir veri yolu ve bir dizi yuva konektörü sağlayan bir baskılı devre kartıdır. Yuva konektörlerinden biri, bir güç kaynağı modülü için ayrılmıştır. Diğer yuva konektörleri (bu örnekte sekiz tanesi), CPU modülünü ve farklı G/Ç modüllerini kabul edecek şekilde de tasarlanmıştır.