Denklem Çeşitleri
Kesinlikle kurşunların kimyasal potansiyellerinden dolayı olan ve bu nedenle burada resme girmeyen elektron dağılım fonksiyonları dışında, bu, mevcut taşıma kodlarında yaygın olarak kullanılan bir formülasyondur. İlişkinin yalnızca sıfır yanlılık sınırında geçerli olduğuna dikkat edilmelidir.
Dağılım fonksiyonlarının baştan dahil edilmesiyle ilgili olan bu gerçek, uçlardaki sonlu öngerilim gerilimleri nedeniyle iletkendeki elektron özelliklerinin değişiminin ihmal edilmesiyle ilgilidir. Aşağıdaki bölümlerde daha ayrıntılı olarak incelenecektir.
Fiziksel olarak konuşursak, iletken yoluyla iletim bu nedenle A, B uçlarına temaslar tarafından tanımlanan tüm farklı yolların ve iletken aracılığıyla yayılmanın ürünüdür. Aşağıdaki bölümlerde görüldüğü gibi, katı sistemlerde Green'in fonksiyonları ve öz enerjileri genellikle biraz farklı hesaplansa da, ifade genellikle bir arayüz aracılığıyla elastik taşıma için geçerlidir.
Aşağıda hatırlanması gereken bu bölümün ana sonucu, en azından sonlu farklar yönteminde tam olarak açıklanmış olsalar bile, elde edilen taşıma denklemlerinden sonsuz ipuçlarının çıkarılmasıdır.
Bu özellik oldukça şaşırtıcıdır; iletkenlik özelliklerindeki değişikliklerin aslında iletkenin kontakları olan arayüzde yerelleştirilebilmesi gerçeğinden kaynaklanıyor gibi görünüyor.
Önceki açıklamadan, kabloların işlevlerinin taşıma özelliklerinin tanımına yalnızca çok sınırlı bir anlamda, aslında yalnızca iletkenle arayüzdeki özellikleri aracılığıyla girdiği açık olduğundan, açık gösterimi bırakacağız ve genel olarak Green'in iletkenin işlevine Green'in sistemin işlevi olarak bakın.
Şimdiye kadar denge halindeki bir sistemi ele aldık. İletken arayüzün uçlarının atomik yapısında herhangi bir sınırlama olmamasına rağmen, çoğu durumda elektron taşınmasının iki temel bileşenini ihmal ettik: sonlu ön gerilimin etkisi ve termal koşulların etkisi.
Sonlu ön gerilim, önerilen bir şemaya dahil edilebilir. Bu şemada, iletken arabirimi, birkaç sonsuz uç katmanını içerecek şekilde seçilir. Lead'in Hartree potansiyeli (Coulomb terimi) sonlu bir değer olan ∆VH = eVbias kadar kaydırılır.
İletkenin iki ucu farklı ∆VH değerleri ile değiştirilirse, net etki, sınır koşulları olarak uçlardaki Hartree potansiyellerinin değişen değerleri kullanılarak kendi kendine tutarlı bir şekilde hesaplanabilen iletken boyunca bir voltaj düşüşü olacaktır. Poisson denkleminin çözümü için. Bu da, iletken potansiyelinin sorunsuz bir şekilde kurşuna doğru devam etmesini mümkün kılar.
Çözmek için kullanılan etkin potansiyel Hartree terimini ve değişim-korelasyon potansiyeli VXC'yi içerdiğinden, Poisson denkleminin bir çözümü her DFT kendi kendine tutarlılık döngüsünün bir parçasıdır. Prensip olarak, sonlu öngerilim gerilimleri de dahil olmak üzere bu nedenle her standart DFT yöntemi için erişilebilir olmalıdır.
Yöntemin yakınsaması, uçlar ve iletken arasındaki sınırlarda yük yoğunluğunun yakınsaması ile sayısal olarak test edilebilir. Birçok modern DFT kodunda kullanılan bir süper hücre geometrisi için prosedürün biraz değiştirilmesi gerekiyor. Bu durumda, dış Hartree potansiyeli kurşun içindeki konumla doğrusal olacak ve süper hücrenin sınırında sıfır iken arayüzde maksimum değerine ulaşacaktır.
Bu durumda, süper hücre sınırındaki iki uç arasındaki arayüz yapay saçılma etkilerini ortaya çıkaracağından, iki farklı uç seçmek de olanaksız görünmektedir.
İşlem, bir metaldeki ek bir potansiyelin etkisinin birkaç atomik katman içinde taranacağı varsayımına dayanır. Bununla birlikte, örneğin yarı iletkenlerde meydana gelmesi zorunlu olan uzun menzilli etkiler için, varsayım genellikle doğrulanmaz.
Spektral Fonksiyonlar ve Yük Yoğunluğu
İki uca bir önyargı voltajı uygulamak, standart DFT yöntemlerinde hesaba katılmayan bir sorunu ortaya çıkarır. Orada, kendi kendine tutarlılık döngüsü genellikle, belirli bir yük dağılımının etkin potansiyeli için Kohn-Sham denklemlerini çözmekten ve tüm elektron durumlarını sistemin kimyasal potansiyeline μ kadar doldurarak güncellenmiş yük yoğunluğunu hesaplamaktan oluşur. N elektron içeren bir sistem için bu şu anlama gelir.
Burada, VS sistemin hacmi, i, i durumunun enerji özdeğeri ve ψi(r) onun Kohn-Sham yörüngesidir. İki uç arasında sonlu bir potansiyel içeren bir sistemde böyle bir Fermi seviyesi tanımlanamaz. Sorunu çözmenin farklı bir yolu, bir sistemin işlevinden yük yoğunluğunu hesaplamaktır.
Bu da bize, sistemdeki toplam elektron sayısının sabit kalmasını istiyorsak, entegrasyonun üst sınırını oluşturan enerji seviyesi E0'ı söyler, N0. Bu şekilde, bağlı kurşun-iletken-kurşun devresinin farklı bölümleri için Fermi seviyesini tanımlama probleminden kaçınılır. O halde her özdeğer, elektronların dolu (i E0 ise) durumuna karşılık gelir. Bu bilgiden, sistemdeki yük yoğunluğu hesaplanabilir.
Denklem nedir
denklem nedir
Denklem soruları
Denklem Nedir matematik
Denklem Örnekleri
Denklem NASIL ÇÖZÜLÜR
Denklem Çözme
Denklem nasıl kurulur
Spektral Fonksiyonlar ve Kontaklar
Spektral fonksiyon aslında Green fonksiyonunun daha genel bir versiyonudur. Green fonksiyonları, r sisteminin bir noktasındaki birim genlikli bir dalga fonksiyonunu r noktasındaki dalga fonksiyonunun genliğiyle ilişkilendirirken, spektral fonksiyon r'deki gelişigüzel bir genliği r'deki genlikle ilişkilendirir.
Bu özelliği göstermek için A(r, r , E ) ele alalım, burada E = k . Böylece enerji, sistemin özdeğerlerinden birine eşittir. η yeterince küçük seçilirse, toplam yalnızca bir terim olan k ile sınırlandırılabilir.
Sistemin iki farklı noktası arasındaki genliklerin korelasyonunu tanımlar. Bu nedenle bazen korelasyon fonksiyonu olarak adlandırılır. Yalnızca Green'in işleviyle değil, aynı zamanda bir sistemin kontaklarıyla da ilgilidir. Bu özelliği göstermek için, bir kurşun varlığında Green fonksiyonunun matris tanımını ve bir kontağın tanımını kullanıyoruz.
Bir Oˆ operatörünün ortalama değerinin, operatörün çarpımının izi ve ρ, Oˆ = Tr Oˆρ durumlarının yoğunluğu tarafından verildiği kuantum istatistiklerindeki standart formülasyonlarla karşılaştırıldığında, spektral fonksiyonun esasen rolü oynadığını görüyoruz. genelleştirilmiş bir durum yoğunluğu. Denklem daha sonra iletken ve kurşun B'den oluşan sistemin mevcudiyetinde ΓA kontağının iletimini tanımlıyor olarak yorumlanabilir.
Spektral fonksiyonun tanımı ve türetilmiş ilişkiler bu noktada biraz akademik görünebilir, ancak bunların sistemler dengeden çıktığında elektron yayılımının temel kavramlarını anlamamıza izin verdiklerini birazdan göreceğiz. Denge dışı durumları daha detaylı analiz etmek için önce öz enerjilere tekrar dönmeliyiz.
Bileşik Adımlar
Etkileşimli prosedür ilk olarak Schmidt, Gast-Rosenberg ve diğerleri tarafından sunuldu. (1980) ve Schmidt, Hunter ve Pearlman (1981) ve Law ve diğerleri’nde daha da geliştirildi. Etkileşimli prosedür için hesaplama prosedürleri karmaşıktır ve bir bilgisayar programı aracılığıyla yapılmalıdır. Etkileşimli prosedür, etkileşimli olmayan prosedürden farklıdır, çünkü ölçüt güvenilirliği, test güvenilirliği ve aralık kısıtlamasındaki çalışmalar arası farklılıklardan kaynaklanan varyanslar, sıralı olarak değil aynı anda hesaplanır.
Bu bileşik adım aşağıdaki gibi özetlenebilir:
1. Gözlemlenen bağıntıların (r ̄) örnek boyutunun ağırlıklı ortalamasını hesaplayın ve bu artefaktların ortalama değerlerini (yani, u ̄, a ̄ ve ortalama b ̄) kullanarak aralık kısıtlaması, kriter güvenilmezliği ve test güvenilmezliği için bu değeri düzeltin. Sonuç, tahmini ortalama gerçek puan korelasyonu olan ρ ̄TU’dur.
2. Hücreleri, aralık kısıtlaması u değerlerinin yapay dağılımlarından, kriter güvenilmezliğinden ve test güvenilmezliğinden elde edilen tüm olası kombinasyonları temsil eden üç boyutlu bir matris oluşturun. Örneğin, o artefakt dağılımında 10 farklı u değeri, 15 farklı rxxa değeri ve 9 farklı ryya değeri varsa, hücre sayısı (10)(15)(9) = 1.350 olur. Tipik olarak, hücre sayısı, aşağıda 3. ve 4. adımlarda açıklanan hesaplamaları hesap makinesiyle yapmayı pratik olmayan hale getirecek kadar büyüktür. Bu nedenle interaktif prosedür sadece bilgisayar yazılımı üzerinden uygulanmaktadır.
3. Her hücre için, o artefakt kombinasyonu için gözlemlenen katsayının beklenen değerini hesaplamak için ρ ̄T U’yu azaltın. Tamamen düzeltilmiş ortalama korelasyon (ρ ̄TU), her hücrede farklı bir değere düşürülecektir.
4. Her hücre değerini hücre frekansına göre ağırlıklandırarak hücreler arasında elde edilen katsayıların varyansını hesaplayın. Hücre frekansı, artefakt düzeyindeki frekanslarla belirlenir; Aralık kısıtlama değerlerinin (başvuran havuzu) güvenilirlikleriyle ilişkisiz olduğu varsayıldığından ve bağımsız ve bağımlı değişkenlerin güvenilirliklerinin de bağımsız olduğu varsayıldığından, birleşik (hücre) frekansı üç marjinal frekansın ürünüdür. (Her artefakt dağılımında, her bir artefakt değerinin ilişkili bir frekansı olduğunu hatırlayın.)
Hücre korelasyonlarının bu hesaplanan varyansı, gerçek puan korelasyonu (ρTU) sabit ve N sonsuz olsaydı, ölçüt ve test güvenirlik farkları ve aralık kısıtlama farkları tarafından yaratılacak gözlemlenen katsayılardaki varyanstır. Bu varyans, dört yönlü bir ürünün varyansı olarak sembolize edilebilir: σ 2
Doğrudan aralık kısıtlaması ile geçerlilik genelleme araştırmasında kullanıldığında, a ̄ 1.00’e ayarlanır, çünkü ortalama tahmin edicinin güvenilmezliğinin hafifletici etkisi için bir düzeltme yoktur. Dolaylı menzil kısıtlaması koşulları altında kullanıldığında, başlangıçta üç düzeltmenin tümü yapılır ve sonuçlar daha sonra operasyonel (gerçek) geçerliliği tahmin etmek için uygun şekilde zayıflatılır. Ortalama gerçek puan bağıntıları için denklem ρTU = r ̄/a ̄b ̄c ̄ şeklindedir.
Doğrudan ve dolaylı menzil kısıtlaması için düzeltmelerin yapılması gereken sıra farklı olduğundan, iki ayrı etkileşimli bilgisayar programı vardır: doğrudan menzil kısıtlaması için INTNL-D ve dolaylı menzil kısıtlaması için INTNL-I.
Ana program, kullanıcıdan menzil kısıtlaması olup olmadığını ve varsa bunun doğrudan mı yoksa dolaylı mı olduğunu belirtmesini ister. Daha sonra doğru alt programı seçer. Menzil kısıtlaması dolaylı olduğunda, ρ ̄TU hesaplamasında, kısıtlı grup için güvenilirlik değerleri kullanılarak güvenilirlik düzeltmeleri menzil kısıtlama düzeltmesinden önce yapılmalıdır. Örnekleme hatasının ötesinde artefaktların neden olduğu varyansı tahmin etmek için ρ ̄TU’yu zayıflatırken, bu sıra tersine çevrilmelidir.
Bunun teknik nedenleri Bölüm 5’te verilmiştir. INTNL-I düzeltmeleri bu sıraya göre yapar. Menzil kısıtlaması doğrudan olduğunda, ρ ̄TU hesaplamasında, bağımlı değişken güvenilirliği için düzeltme, menzil kısıtlaması düzeltmesinden önce veya sonra yapılabilir; ancak, genellikle daha önce yapılır, çünkü bağımlı değişken için mevcut olan güvenilirlik tahminleri genellikle kısıtlı grup içindir. Doğrudan aralık kısıtlamasında, x üzerindeki doğrudan seçim, seçilen gruptaki gerçek puanlar ile ölçüm hataları arasında bir korelasyona neden olduğundan, bu nedenle güvenilirlik teorisinin merkezi varsayımını ihlal ettiğinden, yordayıcı güvenilirliği sınırlı grupta tanımsızdır.
Bu nedenle, ρ ̄TU tahmininde, tahmin edicideki ölçüm hatası düzeltmesi, aralık kısıtlama düzeltmesinden sonra yapılmalı ve sınırlandırılmamış gruptaki bir güvenilirlik tahmini kullanılarak yapılmalıdır. Yine, bu konuların tam teknik gelişimi için Bölüm 5’e bakın. ρ ̄TU tahmininde, INTNL-D programı önce bağımlı değişken güvenilirliğini, ardından aralık kısıtlamasını ve son olarak da bağımsız değişken güvenilirliğini düzeltir. Örnekleme hatasının ötesinde artefaktların neden olduğu varyansı tahmin etmek için ρ ̄TU azaltıldığında, bu sıra tersine çevrilir.
Etkileşimli prosedürün, artefakt dağılımı meta-analizi için diğer prosedürlere göre dört önemli avantajı vardır. İlk olarak, diğer prosedürlerden farklı olarak, ölçüm hatası ve menzil kısıtlamasının etkileri arasındaki küçük etkileşimi hesaba katar. (İşlemin adı buradan gelir.) Bu etkileşim, ölçüm hatasının gözlenen korelasyon üzerindeki etkisinin daha az aralık kısıtlaması olan çalışmalarda daha fazla olması nedeniyle oluşur.
(Bu etkileşim, menzil kısıtlamasının etkisinin doğrusal olmayan doğası nedeniyle oluşur.) Etkileşimli prosedürde gözlemlenen rs üzerindeki yapay etkilerin hesaplanmasının doğrudan doğası, bu etkileşimin, örnekleme hatasının ötesinde yapay nesnelerin neden olduğu varyans tahmininde yansıtılmasına olanak tanır. (yani, ρ ̄2 σ2 TU abc teriminde Denklem). Daha önce tartışılan ve artefakt zayıflama faktörlerinin ürünlerine dayanan modeller bu etkileşimi hesaba katmaz.
İkincisi, etkileşimli prosedür, en azından doğrudan menzil kısıtlaması durumunda, artefakt zayıflatma faktörleri a, b ve c arasındaki bağımsızlık eksikliği sorununu önler. Bu bölümde daha önce yaptığımız tartışmadan, c’nin a ve b’den tamamen bağımsız olamayacağını çünkü c formülü hem a hem de b’yi içerdiğini hatırlayın. Tartıştığımız diğer prosedürler a, b ve c’nin bağımsız olduğunu varsayar ve bu kesinlikle doğru olmadığı için doğruluklarında hafif bir azalma vardır.