Verilerin Analizi ve Tartışması
Kompozit hasarın yüzey göstergeleri, oyuklar, delikler, yırtıklar, aşınmalar, dalgalanmalar, çöküntüler, yükseltilmiş alanlar ve diğer düzensizlikleri içeriyordu. Bununla birlikte, altta yatan kompozit hasarı için bir yüzey göstergesi olabilir veya olmayabilir.
Genel olarak, kompozit malzeme hasarının görsel POD'u veya yüzey göstergelerinin korelasyonu ve gerçek temel kompozit hasarı ile ilgili yeterli bilgi yoktur. Bu nedenle, kompozit malzemelerin görsel muayenesinin güvenilirliği konusunda sağlam bir temel mevcut değildir.
Toplanan bilgiler, denetçilerin operasyonel ortamdan bağımsız olarak teftiş görevlerini yerine getirdiğini gösterdi. Aydınlatma koşullarından bağımsız olarak (düşük ortam ışığı, orta ortam ışığı veya parlak ortam ışığı), denetçiler, inceleme sürecine yardımcı olmak için el fenerlerini kullandılar.
Müfettişlerin el fenerlerini nasıl kullanabilecekleri konusunda farklılıklar vardı, ancak teftiş sürecine yardımcı olması için rutin olarak bir el feneri kullandılar. Bu nedenle, aydınlatmanın etkisinin denetim görevini etkilemediği görülmektedir.
Musluk testi gibi işitilebilir bir ses üreten bir test yapılırken, denetçiler tarafından gürültü seviyesi de bir sorun olarak not edildi. Ancak, müfettişler bu görevleri yerine getirmeden önce genellikle yüksek ortam gürültüsü seviyelerinin azalmasını beklediler veya yüksek ortam gürültüsünden etkilenmeyen otomatik cihazlar kullandılar.
İKİNCİ YIL: GÖRSEL BİR MUAYENE DENEYİ YAPIN
Çalışmanın ikinci yılının amacı, görsel bir inceleme deneyi yapmaktı. Projenin ilk yılında, OF'lerin bağımsız değişken olarak kullanılabilecekleri belirlenmiştir. OF'lerin listesi kapsamlı olduğu için, deneyin genel görsel inceleme (GVI) protokolü ve bağımsız değişkenler olarak ayrıntılı görsel inceleme (DVI) protokolü kullanılarak daraltılmasına karar verildi.
GVI tamamen görsel bir görevdi, oysa DVI bu protokolle ilişkili dokunsal niteliklere de sahipti. Proje ekibi, çalışma katılımcılarının, daha az kontrol edilebilecek OF'leri kullanmaya çalışmaktan daha iyi iki değişken arasındaki ayrımları daha iyi anlayacaklarını hissetti. Deneyden, risk değerlendirme çerçevesine dahil edilen birleşik inceleme olasılık verileri geliştirildi.
Katılımcılar, aynı test eşyası üzerinde benzer durumsal koşullar altında incelemeler gerçekleştirdiler. İki deneysel soru vardı:
1. Katılımcılar sürekli olarak yüzey anomalilerini hasarın göstergesi olarak tanımlayacaklar mı?
2. Katılımcılar, gerçek hasarla iyi korelasyon gösteren yüzey anormalliklerini tanımlayacak mı?
Test maddesi, kompozit bir yatay stabilizatörün dahili bir bölümüydü. Stabilizatör, ticari bir Boeing 737 uçağındaki hizmeti sırasında meydana gelen mevcut hasara sahipti. Deney için hazırlanırken dengeleyicinin her iki tarafında ek hasar verildi. Şekil 30.8–30.11, test makalesinin boyutlarını göstermektedir.
Periyodik kontrol süreleri isg
İşyeri bina ve Eklentilerinde ALINACAK sağlık ve Güvenlik Önlemlerine İlişkin YÖNETMELİK mevzuat
Periyodik kontrole tabi iş ekipmanları
Elektrikli el aletleri periyodik kontrol
Yüksekte çalışma Yönetmeliği 2020
Jeneratör Periyodik bakım YÖNETMELİĞİ
Tehlikeli sıvıların bulunduğu tank ve depoların periyodik kontrol aralığı nedir
Kaldırma araçları periyodik kontrol
Bu deney, bağımlı değişken olarak POD'u kullanarak iki OF'ye, GVI ve DVI'ya bağımsız değişkenler olarak odaklandı.
Bu çalışmanın amaçları doğrultusunda, GVI protokolü katılımcıların test makalesine dokunmasına izin vermedi. Ancak, el feneri gibi yardımcı aydınlatma kullanılabilir. Görsel veriler toplanan tek bilgidir.
DVI protokolü, katılımcıların test makalesine dokunmasına ve süreci kolaylaştırmak için test makalesiyle temasa geçen araçları kullanmalarına izin vererek görsel, dokunsal ve işitsel bilgilerin toplanmasına izin verdi. Görsel teknikler, GVI işlemi için tarif edildiği gibiydi. Dokunsal teknikler, test nesnesini elle hissetmek gibi test nesnesi ile teması içeriyordu. İşitsel teknikler, test nesnesine mekanik enerji kattı (dokunma) ve parçadan yansıyan ses enerjisini aldı.
Deney şu şekilde tasarlandı:
1. Katılımcıların yarısı, GVI protokolünü kopyalaması amaçlanan koşullar altında test makalesinin üst tarafını incelemek üzere rastgele atandı. Katılımcıların diğer yarısı, DVI protokolünü kopyalamaya yönelik koşullar altında test makalesinin üst tarafını incelemekle görevlendirildi.
2.GVI ve DVI prosedürlerini çoğaltmak için amaçlanan benzer rastgele atama ve koşullar, test makalesinin alt tarafı için atanmıştır.
3.Katılımcılardan test maddesinin hasarlı olduğunu düşündükleri yerlere lastik yerleştirmeleri istendi. GVI protokolü için yeşil bir etiket ve DVI protokolü için kırmızı bir etiket kullanıldı.
Durumsal koşullar, deneysel incelemelerin güvenilirliği ve geçerliliği için fırsatı en üst düzeye çıkarmak amacıyla kontrol edildi.
Muayene aşağıdaki koşullarla gerçekleşti:
• Test makalesine açık erişim. Bu koşullar, bireysel teste GVI veya DVI işleminin uygulanıp uygulanmadığına bağlı olarak değişiyordu.
• Çalışma alanında minimum dikkat dağınıklığı.
• Yeterli ortam ışığı.
• Yardımcı aydınlatma (el fenerleri) kullanıma hazır.
• NDT ekipmanı oluşturmayan denetimler için tipik olarak kullanılan diğer araçlar (örn. ultrason ekipmanı).
• Bir denetim olayında zaman sınırı yoktur.
Pilot Çalışmalar
Deney protokolünü test etmek için, Idaho, Pocatello'daki Idaho Eyalet Üniversitesi (ISU) Uçak Bakım Teknisyenliği (AMT) Okulu'nda bir pilot çalışma yapılmıştır. Pilot çalışmaya toplam 16 öğrenci katılmıştır. Öğrencilerin tamamı, kapsamlı bir deneyime sahip olmasalar da, görsel kompozit inceleme teknikleri konusunda eğitilmişti.
Öğrenciler denetimlerini tamamladıktan sonra, tüm görsel inceleme deney verileri toplanmıştır. Test maddesi, Şekil 30.12 ve 30.13'te gösterildiği gibi 7'ye 7 inçlik bir ızgara ile işaretlenmiştir. Araştırmacılar, katılımcının algılanan hasar belirtilerinin her birini bir ızgara konumuna atadı.
Bu çok dikkatli bir şekilde yapıldı ve üç araştırmacı da algılanan hasarın ızgara konumu konusunda fikir birliğine vardı. 7'ye 7 inç ızgara boyutu seçildi, çünkü NASA Langley personelinin test makalesi hakkında veri toplamak için kullanmayı amaçladığı termografik kameranın açıklığının boyutuyla eşleşti.
Katılımcı gruplarının her biri için “olumlu algılanan hasar göstergesi” (PPID) adı verilen her kadran için bir faktör geliştirilmiştir. Bu, basitçe, hasarın olumlu belirtilerinin sayısının, o çeyreği hasar açısından denetleyen toplam katılımcı sayısına bölünerek 100 ile çarpılmasıdır. Örneğin, belirli bir çeyrekte, altı katılımcıdan üçü hasar olduğunu belirttiyse, PPID denklemde gösterildiği gibi hesaplanır.
Bu şekilde, POD hesaplamaları olmadan istatistiksel testler yapılabilir. Katılımcının soruları cevaplama durumuna göre mümkün olduğu ölçüde nitel veriler de toplanmıştır. Pilot çalışma iyi gitti ve veri toplama yöntemlerinde önemli bir değişiklik yapılmadı.
İstatistiksel analizlerden elde edilen önemli bulgular aşağıdaki gibidir:
• Tüm kadranlar, anomalili olanlar ve olmayanlar için sonuçlar karşılaştırıldığında, GVI ve DVI protokollerinin sonuçları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu. Bu, deneyimsiz katılımcılar için yüzey anormalliklerini bulma potansiyelinin denetim protokolünden bağımsız olduğunu gösterebilir. GVI ve DVI arasındaki gerçek fark %12'dir ve GVI protokolü daha fazla sayıda pozitif kadrana sahiptir.
• Hem GVI hem de DVI protokolleri için anomalili kadranların anomalisiz kadranlarla karşılaştırılmasında istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar vardı.
GVI ve DVI protokollerinin sonuçları arasında yalnızca anomalili kadranların sonuçları karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu. Bu aynı zamanda deneyimsiz katılımcılar için yüzey anormalliklerini bulma potansiyelinin denetim protokolünden bağımsız olduğunu da gösterebilir.
Ortalama GVI ve DVI sonuçları arasındaki gerçek fark, tüm kadranların kullanıldığı testten çok daha küçüktü. Bu durumda, gerçek fark sadece %6 idi ve GVI daha yüksek değeri üretiyordu.
Çalışma ortamındaki bir riskin değerlendirilmesi
Bir tehlike algılandıktan veya tanımlandıktan sonra aşağıdakiler hakkında karar verilmesi gerekir:
• sorunun doğası – nispeten basit ve basit mi yoksa daha ayrıntılı bir değerlendirme mi gerektiriyor?
• değerlendirmeyi kim yapacak?
• değerlendirme ne zaman ve hangi zaman diliminde yapılacak?
• hangi değerlendirme yöntemi kullanılacak?
• değerlendirmeyi desteklemek için hangi bilgilere ihtiyaç vardır, yani yöntemler, standartlar, kodlar, benzer çalışma alanlarından gelen bilgiler, yaralanma verileri?
• değerlendirme için gerekliyse hangi ekipman, örn. gürültü için ses seviyesi ölçer, klor seviyeleri için elektronik gaz dedektörü?
• değerlendirme yapılmadan önce kime danışılacağı, örn. atölye çalışanları, sağlık ve güvenlik temsilcisi?
• değerlendirmenin hangi belirli alanlarda yapılması gerektiği
• ne tür bir dokümantasyon gereklidir – yani değerlendirme aşamasında değerlendirmeyi kullanmak için ne tür bir rapor gereklidir?
• Değerlendirmeyi kim yapacak, ne isteyecek ve sunulan değerlendirme bilgilerini nasıl isteyecekler?
Bundan bir prosedür, saldırı planı veya akış şeması geliştirilebilir. Bir riski değerlendirmek için atılabilecek adımlar, tehlikenin işyeri, personel ve çevre için oluşturduğu riskin değerlendirilmesini içerir. Bir kurum içi değerlendirme sırasında aşağıdakiler dikkate alınabilir.
Aşağıdakileri belirleyerek tehlikeyle ilişkili riski değerlendirin:
• Tehlikeyle ilişkili risk kabul edilebilir mi? İlgili standartlar veya uygulama kuralları ve ilgili iş sağlığı ve güvenliği mevzuatı dahil olmak üzere bu aşamada bilgi gerekebilir.
• Riski azaltmak için gerekli kontroller nelerdir? Bu, kısa vadeli kontrollerin getirilmesini içerebilir. Örneğin, bir zemin yüzeyindeki bir petrol sızıntısı kayma riski taşıyorsa, ekipman bakımı yoluyla uzun vadeli tehlike yönetimi düzenlenmeden önce alanın üzerine kağıt havluların yerleştirilmesi ve ardından zeminin yıkanması gerekebilir.
Bir sonraki adım, yüksek riskten düşük riske doğru olarak tanımlanan tehlikelere öncelik vermektir, yani:
‘A’ sınıfı tehlike
Olası bir can kaybı, bir uzvun kaybı ve/veya büyük kayıp veya ekipman ve/veya mal hasarını önlemek için acil müdahale gerektiren herhangi bir durum, uygulama veya prosedür.
‘B’ sınıfı tehlike
Ciddi yaralanma ve/veya ekipman/mal kaybı veya hasarı potansiyeli olan ancak ‘A’ sınıfı tehlikeden daha az ciddi olan herhangi bir durum, uygulama veya prosedür.
‘C’ sınıfı tehlike
Küçük yaralanma veya küçük ekipman/mal kaybı veya hasarı potansiyeli olan herhangi bir durum, uygulama veya prosedür.
En yüksek risk derecesine sahip tehlikeler, anında kontrol önceliği almalıdır.
Kabul EDİLEBİLİR Risk Nedir
Kontrol EDİLEBİLİR riskler
Tehlike ve risk örnekleri
İşyerinde risklerin kontrolü amacı ile yapılan teknik önlemler
Kalıntı Risk Nedir
Potansiyel risk nedir
Önalıcı organizasyon nedir
Kalıntı risk
Riski Anlamak
Risk, bir faaliyet veya olaydan kaynaklanabilecek olumsuz etkilerin potansiyeli olarak düşünülebilir. Bir at yarışına bahis oynamanın veya bir Loto bileti satın almanın riski, ne kadar kazanma ihtimaliniz değil, ne kadar kaybetme ihtimalinizdir. Genel olarak, kabul edilebilir risk seviyesi, olası kazançlara karşı dengelenen, kaybedilmeye hazır olanla belirlenir. İnsanlar, tüm ilgi alanları ve faaliyetleri kapsamında farklı kabul edilebilir risk seviyelerine sahiptir. Buna işyerinde alınan riskler de dahildir.
İş yeri tehlikeleri ile bağlantılı ölüm veya yaralanma deneyimi ile karayolu trafik kazaları ile ilişkili olanlar arasında sık sık karşılaştırmalar yapıldığını duyuyoruz. Hemen hemen her koşulda, karayolu trafiğinde ölüm ve yaralanma oranları daha yüksek olacaktır. Bu karşılaştırma, risklerin daha düşük olduğunu göstererek işyerinin karayolundan daha güvenli olduğunu belirtmek için kullanılır.
Bu ifade muhtemelen doğrudur; ancak, benzer nesneler arasında karşılaştırma yapılmadığı için bu nokta genellikle gözden kaçar. Karayolu trafik kazalarına maruz kalma genellikle bir özgür seçim meselesi olarak kabul edilir. (Bu şüpheli bir varsayımdır.)
İşyerinde tehlikelere maruz kalma, özgür bir seçim meselesi olarak görülmez. (Beğenmezsen ayrılma özgürlüğü argümanı geçersizdir.) Risk almada, alınan riskin isteyerek mi yoksa gönülsüz mü olduğuna bağlı olarak riski kabul etmenin büyük ölçüde değiştiğine dair açık bir ilke vardır. İşçiler, düşük seviyedeki gönülsüz riskleri bile kolayca kabul etmeye karşı direnç gösterirler.
İnsanların maruz kaldığı bazı riskler, taşlama diskleri, çalışan makineler veya düşmelerle ilgili riskler kadar belirgin değildir. Okul odalarında asbeste maruz kalma, elektrikli ekipmandan radyasyon veya gürültü tehlikeleri gibi riskler daha az belirgindir ve risk seviyelerini ölçmek için genellikle profesyonel uzmanlık gerektirir.
Yukarıdaki tehlikelerin risk ölçümü, daha sonra ilgili bir standartla karşılaştırılabilecek olan maruziyet düzeyini belirlemek için teknik ekipman ve becerinin kullanılmasını gerektirir. Ölçüm işini yürüten kişiler, tehlikelere maruz kalmanın nihai sonuçlarının mümkün olduğunca doğru bir şekilde iletilmesini sağlamak için muhakemelerini kullanmalıdır.
Sahada yapılan çok az ölçüm %100 doğru kabul edilebilir. Bununla birlikte, maruz kalma seviyesinin makul bir değerlendirmesini yansıtmalıdırlar. Deneyimler, riske maruz kalanlar analitik sürece dahil olduklarında risk bilgilerinin daha iyi kabul edildiğini göstermektedir. İnsanların zihninde güven ve güven inşası, risk iletişim sürecini çok daha basit hale getirir.
Riski Ölçmek
Bir işlemin veya faaliyetin güvenliği hakkında bir yargıya varılmadan önce, bireyin içerdiği risklerin farkında olması gerekir. Riskler hakkında bilgi çeşitli kaynaklardan toplanabilir; ancak, risk bilgisinin kabulü büyük olasılıkla kişisel deneyim yoluyla kazanılır.
Örneğin, taşlama diskleriyle ilgili riskler hakkında bilgi hazırdır. İşçiler, uygun şekilde işlem görmedikleri takdirde taşlama disklerinin parçalanabileceğinin farkındadır. Ancak, çok az işçi bir taşlama diskinin parçalandığını görecektir.
Sonuç olarak, bu özel faaliyetle ilgili risklerin tam olarak anlaşılması her çalışan için mümkün olmayabilir. Sonuç olarak, disklerin kırılması gibi nadir olaylara maruz kalmayan kişilere riski iletmeye çalışmamızın birkaç yolu vardır. Bu yollardan bazıları başarılı oldu, diğerleri daha azdır.
Daha önceki bir bölümde belirtildiği gibi bazı yargı alanlarında, sağlık ve güvenlik temsilcileri, devam etmenin çalışanları veya diğer insanları yakın ve ciddi bir riske maruz bırakacağına inanmak için makul gerekçeleri olduğunda, bir ortamda çalışan çalışanları durdurabilir.
Kuruluşların tüm seviyelerindeki çoğu çalışanın, diğer tüm çalışanların maruz kaldığı risklerin tümüne aşina olmamasını beklemek mantıklıdır. Ek olarak, işyerindeki tüm risklerin tam seviyelerinin sürekli olarak farkında olmak imkansız olacaktır.
Bu nedenle, belirli bir riskin doğası hakkında doğru değerlendirmelerin yapılabilmesi için çalışanların risk seviyelerini hızlı ve güvenle belirlemelerini sağlayan bir mekanizmanın olması önemlidir.
Böyle bir mekanizmaya sahip olunmaması, işyerinde gereksiz gecikmelere ve hatta durmalara neden olabilir, çünkü çalışanlar, belirli bir maruziyetin yakın yaralanma veya sağlıklarına zarar verme riski altında olmalarına neden olup olmadığını yardım almadan değerlendiremezler.