Çevrimiçi Kullanıcı Olmak
Bir kullanıcı, bir ağ veya İnternet üzerindeki diğer kişilerin bilgisayarına erişimini engellemek için sert ve güncel önlemler almadığı sürece, bilgili bir kişinin, bir kullanıcı bilgisayardayken o kullanıcının bilgisayarından veri çıkarabileceği geniş bir yol repertuvarı vardır. çevrimiçi. Bu şekilde uzaktan çıkarılabileceklerin kapsamı, hangi koruyucu önlemlerin alındığına bağlı olarak, kişinin sabit diskindeki tam anlamıyla her şeyden hiçbir şeye kadar değişir.
İnternete bağlı bir bilgisayara yönelik birincil güvenlik tehdidi, kötü niyetli uzak Web sitesi veya kötü niyetli uzaktan bilgisayar korsanı değildir, ancak bu tehditlerin her ikisi de çok gerçektir, kişinin kendi ISP'sidir.
ISP, kişinin çevrimiçi olarak yaptığı her şeyi, kime bağlandığını, gönderilen veya alınan e-postanın içeriğini, kiminle ve ne zaman iletişim kurduğunu vb. her zaman bilecek bir konumdadır. İSS'lerin abonelerin çevrim içi alışkanlıklarını izlemek konusunda mali bir çıkarları olmasa da, yerel mahkeme kararlarına ve genellikle mahkeme emri olmasa bile yerel kanun uygulayıcıların taleplerine uymak zorundadırlar.
Bu durumda kullanıcının kullanabileceği geçici çözümler şunları içerir:
1. Kullanıcı ile bu tür siteler arasında uçtan uca şifreleme sağlayan SSL şifrelemesi ile uzak Web sitelerine bağlanma. ISP, hangi verilerin ileri geri hareket ettiğini bilme yeteneğine sahip değildir, ancak bu site bir proxy olmadığı sürece, kişinin hangi uzak Web sitesine bağlandığını görebilir.
2. Uzak siteye bir sanal özel ağ (VPN) bağlantısı kullanma. Yukarıdaki (1)'e benzer yorumlar geçerlidir.
3. E-posta ve eklerinin içeriğini gizlemek için şifreleme kullanmak. Bu yine de kimden ve kime bilgisini gizlemez, tabii ki kullanıcı birden çok birleştirilmiş yeniden posta gönderici kullanmayı da seçmediyse, bu durumda ISP bir yeniden posta göndericinin kullanıldığını bilebilir.
Yukarıdaki basit yöntemler gösterilen korumayı sağlarken, aynı zamanda şüpheli ISP'nin veya yerel araştırmacının gözünde bir şeyler saklayan biri olarak kullanıcının profilini yükseltirler.
Kimseyi, ISP'yi bile uyarmadan gizlilik içinde iletişim kurmak istiyorsa, tartışılanlar gibi daha gelişmiş teknikler gerekir.
Bir ISP'nin görebildiği her şey, ister telefon hattı, ister kablo modem, xDSL hattı veya kablosuz bağlantı olsun, İnternet'e bağlanmak için kullanılan iletişim ortamındaki bir dokunuşla da görülebilir. Herhangi bir kablosuz bağlantının çoğu (örneğin, cep telefonu, Wi-Fi bağlantısı), birisinin araya girmesinin daha pratik olduğu bir yerde sonunda kablolu bir bağlantı haline gelir.
Instagram çevrimiçi takip programı
WhatsApp çevrimiçi hilesi
WhatsApp çevrimiçi görme
whatsapp'ta çevrimiçi olduğunu gösteren uygulama
whatsapp'ta çevrimiçi kapatma
WhatsApp çevrimiçi sorunu
Instagram çevrimiçi olduğunda bildirim
whatsapp'ta karşılıklı çevrimiçi olmak
Erişilen Uzak Web Siteleri
Uzak Web sitelerinin bir kişinin bilgisayarından çevrimiçi olarak bilgi çıkarabilmesinin sayısız yolu neredeyse sonsuzdur.
Tanımlama bilgilerinin kullanımı, kişinin Web'de gezinme alışkanlıklarını izlemesi için eriştiği Web sitelerine izin verdiği için doğru bir şekilde suçlanmıştır. Çerez, kişinin ziyaret ettiği Web sitesi tarafından bilgisayarına gönderilen ve bilgisayarında depolanan küçük bir veri miktarıdır; bu tür verilerin yalnızca onu gönderen site tarafından okunabileceği varsayılır, ancak aslında herhangi bir Web sitesi tarafından okunabilir.
Aslında, bir Web sitesinin kişinin tarama alışkanlıklarını izlemek için bilgisayarında herhangi bir şey saklamasına gerek yoktur. Herhangi bir Web sayfasına erişildiğinde, istenen bilgileri göndermek için o sitenin kullanıcının IP adresini bilmesi gerekir. Bu site gelecek nesiller için IP adresini kaydetmeyi seçerse, o siteyi daha önce ziyaret edip etmediğini kolayca anlayabilir.
Bu, özellikle sabit bir IP adresine sahip kullanıcılar için geçerlidir (örneğin, xDSL veya kablo modem erişimi olan ve koruyucu önlemler uygulamamış çoğu kullanıcı gibi), ancak çevirmeli ağ kullanıcıları için geçerli değildir, çünkü bu tür kullanıcılar her seferinde farklı bir IP adresi alır. İnternete bağlanmak için ISP'lerini çevirirler.
Çoğu kişi, isimlerinin ve satın alma alışkanlıklarının parasal değerinin farkında değildir. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki süpermarketler, adlarını, adreslerini, telefon numaralarını ve e-posta adreslerini içeren bir formu doldurmayı kabul eden müşterilere uzun süredir önemli indirimler sunuyor.
Benzer şekilde, birçok "ücretsiz" İSS hiç de ücretsiz değildir: Kullanıcılar tarafından nakit olarak ödeme almak yerine, kullanıcıların adlarını ve Web'de gezinme alışkanlıklarını satarak ödeme alırlar; bu bilgiler ise hem yeni abone kaydında hem de abonelerin çevrim içi alışkanlıkları biriktikten sonra satıldığı ticari reklamcılar tarafından nakde dönüştürülür.
Pek çok ücretsiz yazılım (ve bazı satın alınabilen ticari yazılımlar) üreticisi, yazılım kullanıcılarının adlarının ve tercihlerinin ticari değerini de öğrendi (bir kullanıcının bilgisayarında başka hangi yazılımların bulunduğu ve çevrimiçi alışkanlıkları açısından ölçülür).
Böyle bir "ücretsiz" yazılım, şüphelenmeyen bir kullanıcının bilgisayarına yüklendiği anda, bu tür verileri toplamaya ve iletmeye başlar; bu genellikle o program hiç kullanılmasa ve kaldırılsa bile devam eder, dolayısıyla "casus yazılım" sıfatı buradan gelir.
Reklam yazılımlarına/casus yazılımlara karşı düzeltmeler:
1. Reklam yazılımlarına karşı oldukça etkili bir yazılım, reklam yazılımlarına karşıdır.
Ad-aware, adresinden ücretsiz olarak edinilebilir.
2. Spybot Search and Destroy, casus yazılımlara karşı daha etkilidir.
3. Bir kullanıcı, bilgisayarındaki yeni bir yazılımın İnternet'e erişmek için herhangi bir nedeni olup olmadığını belirlemelidir; İyi bir güvenlik duvarı kullanıcıyı çoğu zaman uyaracaktır, ancak her zaman değil2, eğer bir program İnternet'e erişmeye çalışıyorsa, kullanıcı buna izin verebilir veya vermeyebilir.
4. Yapacak daha iyi bir şey yoksa, Ad-aware yazılımının işini manuel olarak yapabilir ve bilgisayarında ad.dll, advert.dll vb. Şüpheniz varsa, onları yeniden adlandırın; her şey hala çalışıyorsa (yüklü birkaç yüz yazılımın tipik bir tamamlayıcısı olup olmadığını kontrol etmek zor), bunları silin.
Açıklanamayan girişler için Başlangıç klasörüne bakın ve bunları kaldırın. Bazen reklam yazılımları ve casus yazılımlar, Başlangıç Klasöründeki girişleri yeniden yükler; bu durumda, kişinin hangi harf dizisini arayacağını bildiğini varsayarsak, bu dizi için Kayıt Defterine bakabilir ve bu referansları silebilir.
Dijital Ortam
Sıkıştırma ve Düzeltme
Çoğu genç cep telefonu kullanıcısıyla konuşursanız, veri sıkıştırma konusunda uzman olacaklardır. Ne yazık ki, motivasyonları Bilgisayar Bilimi yerine paradır. Kısa Mesaj Servisi (SMS) metin mesajları, gönderene biraz paraya mal olur ve ayrıca mesaj başına 160 karakterle sınırlıdır.
Twitter gibi daha yeni mesajlaşma hizmetleri, sınırlarını SMS’den alır (140 karakter aslında 160 karakter eksi herhangi bir meta veri için 20 karakterdir), ancak 160 karakter sınırının ilk etapta nereden geldiği daha az nettir; Görünüşe göre tasarımcılar bunun yaklaşık 1985’te olacağını tahmin ettiler ve şimdi sonsuza kadar buna saplanıp kaldık!
Twitter mesajlaşması (şu anda) ücretsiz olmasına rağmen, SMS nispeten pahalı bir iletişim aracı haline geldi. Mesele şu ki, hangi iletişim aracını seçersek seçelim, her mesaja elimizden geldiğince çok bilgi sığdırmak mantıklıdır.
Mesajı sıkıştırdık: ilk mesaj ikinciden daha kısa ve sonuç olarak belki daha az maliyetli. Elbette, iletişim açısından ne kadar tasarruf ettiğimiz ile metni sıkıştırmak ve açmak için ne kadar iş yaptığımız arasında bir ödünleşim veya denge vardır: tipik olarak bir metin mesajı ne kadar şifreli olursa, birisinin onu anlaması o kadar zorlaşır. anla.
Verileri sıkıştırma fikri yeni bir fikir değil, ancak genellikle teknolojideki yeni trendler tarafından gizleniyor. Sadece bir nesil önce, örneğin, yüksek hızlı geniş bant ve kablosuz İnternet bağlantılarının ortaya çıkmasından önce, bilgisayarlar arasındaki iletişim bir MODEM kullanılarak sağlanıyordu.
Böyle bir cihazın amacı, dijital verileri normal bir telefon hattı üzerinden gönderilebilecek analog seslere dönüştürmekti; bu, bilgisayarların birbirleriyle “konuşmasına” izin verdi. Ancak, konuşabildikleri hız, diğer her şeyi yaptıkları hıza kıyasla yavaştı.
İlk MODEM’ler 1 kB/sn’den daha az veri iletebiliyordu: 880 kB disketlerin içeriğini bir MODEM kullanarak arkadaşıma ilettiğimi hatırlıyorum, kelimenin tam anlamıyla tüm günümü aldı! İnsanlar önce verileri sıkıştırmanın işe yarayacağını çabucak anladılar: gönderilecek daha az veri varsa, göndermek daha az zaman alır ve ayrıca telefon faturalarını düşürürdü.
Tam olarak aynı hikaye depolama için de geçerlidir. Yine sadece bir nesil öncesine bakıldığında, 50 MB’lık bir sabit diske sahip olmak oldukça abartılı görülebilirdi.
Maliyet nedeniyle kısıtlanan, bundan bile daha küçük sabit diskler kullanan kişiler, kullanılmayan dosyaları sıkıştırarak sahip oldukları alanın sınırlarını genişletebileceklerini fark ettiler. Bir belgeyi yazmayı bitirdiklerinde, önce onu sabit diske kaydetmek ve ardından daha az yer kaplaması için sıkıştırmak yaygın bir uygulamaydı.
Bu günlerde 50 GB’lık bir sabit disk satın alınabilir, bu nedenle sıkıştırma ihtiyacı ortadan kalkmış gibi görünebilir: büyük bant genişliği ve depolama kapasiteleri ile buna gerçekten kimin ihtiyacı var?
Sorun şu ki, insanlar sağlanan bant genişliğini veya depolama kapasitesini yeni uygulama biçimleri tarafından üretilen yeni veri biçimleriyle doldurma eğilimindeler!
Örnek olarak, dijital fotoğrafçılığın kullanımındaki artışı ele alalım: dijital kameralarla donanmış insanlar artık bir şey yaptıklarında veya bir yere gittiklerinde çok sayıda fotoğraf çekmeye alışmış durumda. Ortalama bir kişinin yılda 1000’den fazla fotoğraf çekmesi kuvvetle muhtemeldir; depolamak için çok fazla veri olan vardır.
Böylece verileri sıkıştırabilir ve iletişim kurarken veya saklarken paradan tasarruf edebiliriz. Bir sonraki sorun, verileri aldığımızda veya okuduğumuz zaman, kastedilen şeyin bu olduğunu nasıl bileceğiz? Bunun yerine verileri bozmuş olabilecek hiçbir hata olmadığını nasıl bilebiliriz?
Cevap, birbiriyle ilişkili iki hata bulma ve hata düzeltme tekniğinde yatmaktadır. Buradaki fikir, ilettiğimiz veya sakladığımız verilere bazı ekstra bilgiler eklememizdir, böylece bir hata varsa en azından bizim için görünür olur ve ideal olarak düzeltebiliriz. MODEM’leri hatırlamaya dönersek, bir hata düzeltme şemasının avantajı açık olmalıdır: bilgisayarlar, gürültülü telefon hatları üzerinden konuşmak için MODEM’leri kullanırdı.
Örneğin, bağlantının kötü olduğu yerlerde hepimiz telefon kullanmışızdır. İnsanlar bununla oldukça iyi başa çıkıyor çünkü bir şey anlamadıklarında konuştukları kişiye “bunu tekrar söyle” diyebiliyorlar. Bilgisayarlar da aynı şeyi yapabilir ama önce ne söylendiğini anlamadıklarını bilmeleri gerekir; İletişim kurdukları veriler yalnızca sayılardan ibaretken, bir bilgisayar bir sayının doğru, diğerinin yanlış olduğunu nasıl bilebilir?
Hata saptama ve düzeltme bu sorunu çözmektedir ve arkadaşımın MODEM’lerimiz aracılığıyla disket içeriğini göndermekle geçen bir günün ardından, kullanamadığı 880 kB saçma sapan veriye sahip olmamasının nedeni budur.
Bu bölümün amacı, oldukça tanıdık olması gereken bir bağlamda veri sıkıştırma ve hata düzeltme için bazı şemaları araştırmaktır: Kompakt Diskte (CD) saklanan verileri ele alacağız.
Bu oldukça güzel bir örnek çünkü 1980’lerin başında piyasaya sürüldüğünde, bir CD’de depolanabilecek veri miktarı ve bunların hasara karşı dayanıklılığı en önemli satış noktalarından ikisiydi. Her iki faktör (artı bazı etkili pazarlama), CD’nin kaset gibi önceki teknolojilerin yerini almasını sağladı. “Resmi” CD belirtimleri doğal olarak oldukça tekniktir; Buradaki amacımız, motive edici bir örnek olarak CD’yi kullanarak temeldeki tekniklerin sadece bir kısmını vermektir.
Kompakt Disk
Kabaca söylersek, bir CD’nin içeriğini üzerine minik işaretlerin kazındığı uzun sarmal bir iz olarak düşünebilirsiniz: bir işaretin yapıldığı yer çukurdur, işaretin yapılmadığı yer ise arazidir.
Bir yazıcı aygıtının işaretlemeyi gerçekleştirdiği fiziksel süreç, biraz da olsa CD türüne bağlıdır. Ancak nasıl yazılırsa yazsın, fikir şu ki, bir okuyucu cihaz bir CD’nin yüzeyini inceleyebilir ve çukurların ve toprakların oluşumunu tespit edebilir. Çukurlardan ve arazilerden bahsetmek yerine içeriği gibi bir dizi olarak yazabileceğimizi hayal etmek kolaydır.
Sıklıkla, A ile temsil edilen CD içeriğini onunla ne yapıyorsak ona uygun farklı şekillerde yorumlamak uygundur. Bu amaçla, sayıların bir bilgisayar tarafından nasıl temsil edildiğini anlamamız gerekir.