Yayınlanan Çalışmalar
Anketlerdeki sorular, anlamlı ve önemsiz çalışma sonuçları açısından ifade edilmiştir. Esasen, (a) çalışma yalnızca bir hipotezi test ederse (bugün nadir görülen bir olaydır) ve sonuç ya anlamlı ya da önemsiz ise veya (b) birden fazla hipotez test edilmişse, bir araştırmacının, gözden geçirenin veya editörün sahip olacağı tutumu ölçerler. ancak sonuç ya tüm testler önemsizdi ya da hepsi anlamlıydı (yine, oldukça olasılık dışı bir olay).
Bildiğimiz kadarıyla, yayın yanlılığı üzerine bu tür hiçbir çalışma, tipik gerçek dünya çalışmaları için el yazmaları hakkındaki kararlarda istatistiksel anlamlılığın rolünün ne olacağını değerlendirmeye çalışmamıştır. Birkaç hipotezin test edildiği ve bazı testlerin anlamlı olduğu ve bazılarının anlamlı olduğu çalışmalar. önemsiz. Bu nedenle, bu tür anketler, yayın yanlılığının kapsamını aydınlatmada sorgulanabilir kanıt değeri taşır.
Yayın yanlılığının ciddi bir sorun olduğu önermesini desteklemek için sunulan ikinci tür kanıt, yayınlanan makalelerdeki istatistiksel anlamlılığın sıklığının kuşku uyandıracak kadar yüksek olduğu raporlarından oluşur. Örneğin, Sterling (1959) ve Bozarth ve Roberts (1972), yayınlanan makalelerin %92 ila %97'sinin önemli sonuçlar bildirdiğini buldu. Psikolojik araştırmalarda istatistiksel gücün ortalama seviyesinin %50 civarında olduğuna dair kanıtlar (Bölüm 1'de tartışılmıştır) göz önüne alındığında, bu yüzdeler büyük bir yayın yanlılığı öneriyor gibi görünmektedir.
Bununla birlikte, çoğu çalışma birden fazla hipotezi test ederse ve dolayısıyla birden fazla anlamlılık testi rapor ederse, o zaman, yayın yanlılığı olmasa bile, hemen hemen tüm çalışmaların bazı önemli istatistiksel test sonuçlarını bildirmesini bekleriz. Bu nedenle, bu tür çalışmaların yayın yanlılığının kapsamını netleştirmede sınırlı değeri vardır.
Ya yayınlanmış ve yayınlanmamış çalışmaların etki büyüklüklerini doğrudan karşılaştıran çalışmalar (bu bölümün önceki bölümlerinde tartışılanlar gibi) ne olacak? Görünen o ki, en yaygın çalışma türü için bu karşılaştırmayı inceleyen bu tür çalışmalar, varsa da çok az vardır - birkaç hipotezi inceleyen ve test eden çalışmalar. Bu tür çalışmaların incelenmesi, yayınlanmış ve yayınlanmamış çalışmaların etki büyüklüklerinin, ölçüm hatası, aralık kısıtlaması ve diğer düzeltilebilir eserlerdeki farklılıklarla açıklanabilecek farklılıkların ötesinde farklılık göstermediğini gösterebilir.
Sağlık bilimleri alanlarında, özellikle tıbbi araştırmalarda, araştırmalar sıklıkla yalnızca bir hipotezi veya önemli kabul edilen en az bir hipotezi inceler. Bu, özellikle tıbbi araştırmalardaki randomize kontrollü çalışmalar (RCT'ler) için geçerlidir. Tipik RKÇ çalışmasında, ya bir tedavi plasebo ile ya da tedavisiz karşılaştırılır ya da iki tedavi birbiriyle karşılaştırılır.
Bu nedenle, esasen yalnızca bir ilgi hipotezi vardır ve bu nedenle birden fazla hipotez tarafından sağlanan yayın yanlılığına karşı koruma yoktur. Aslında, yayın yanlılığına ilişkin kanıtlar, RCT'ler için oldukça güçlüdür: Tek bir hipotezin sonuçları önemsiz olduğunda, yayınlanmak üzere gönderilmeleri çok daha az olasıdır ve ayrıca yayınlandıkları takdirde kabul edilmeleri daha az olasıdır.
Bu kanıt, araştırmacıların ve editörlerin yapacaklarını söylediklerine ilişkin tutum veya ifadelere ilişkin anketlere dayanmamaktadır; gerçek RCT çalışmalarının ampirik geçmişine dayanmaktadır. Bu, çalışmaların yalnızca bir hipotezi test ettiği literatürlerde yayın yanlılığının şiddetli olabileceğini düşündürse de, psikoloji ve sosyal bilimlerde bu tür literatürlerin sayısı giderek azalmaktadır.
Kullanılabilirlik nedir
Kullanılabilirlik Testi
Kullanılabilirlik testi Örneği
Web sitesi kullanılabilirlik testi
KULLANILABİLİRLİK standardı
Kullanıcı Testi Nedir
KULLANILABİLİRLİK değerlendirme yöntemleri
Kullanıcı Deneyimi testleri
Kullanılabilirlik Önyargısını Tespit Etme Yöntemleri
Kullanılabilirlik yanlılığının bir dizi çalışma için bir sorun olabileceğinden şüphelenmek için bir neden varsa, bu sorunu ele almak için yöntemler mevcuttur. Rosenthal (1979) “dosya çekmecesi analizini” bir yaklaşım olarak geliştirdi; bu yöntem, etki büyüklüklerini göz ardı ederek yalnızca istatistiksel anlamlılığa odaklanır. Efekt boyutlarına dayalı alternatif bir dosya çekmecesi yöntemi mevcuttur.
Ek olarak, kullanılabilirlik yanlılığının mevcut olup olmadığını değerlendirmek için huni grafikleri kullanılabilir. Son olarak, son zamanlarda kullanılabilirlik yanlılığını saptamak ve düzeltmek için istatistiksel olarak daha karmaşık ve karmaşık yöntemler geliştirilmiştir. Henüz yaygın olarak kullanılmasa da bu yöntemler gelecekte önemli hale gelebilir. Şimdi bu yaklaşımların her birini sırayla tartışacağız.
p Değerlerine Göre Dosya Çekmecesi Analizi
Rosenthal'ın (1979) dosya çekmecesi analizi, bir dizi çalışma için anlamlılık düzeyini getirmek için var olması gereken boş sonuçların (yani, d ̄ = 0 veya r ̄ = 0) ortalamasını alan yerleştirilmemiş (“dosya çekmecesi”) çalışmaların sayısını tahmin eder. “sadece anlamlı” seviyeye, yani p = .05'e kadardır.
Gerekli çalışma sayısı genellikle var olma olasılığı çok az olacak kadar fazladır, bu nedenle bir bütün olarak ele alındığında çalışma bulgularının gerçekten de çalışmaların yanlı örneklemesinden kaynaklanma olasılığının düşük olduğu sonucunu desteklemektedir. Dosya çekmecesi analizinin uygulanmasındaki ilk adım, çalışma grubu için genel anlamlılık seviyesinin hesaplanmasıdır. Birincisi, sıradan normal eğri tablolarını kullanarak k efekt boyutlarının her biri için p değerini karşılık gelen z değerine dönüştürür.
Bu test yönlüdür (tek kuyruklu), bu nedenle araştırmacı varsayılan farkın yönünü belirlemelidir. Örneğin, kadınların erkeklerden daha yüksek ortalama algısal hız seviyelerine sahip olduğu varsayılırsa, o zaman .05 düzeyinde (tek kuyruklu) erkekleri destekleyen bir bulgu 1.00 − .05 = .95 p değeri ile girilir ve onun değeri z değeri -1.645 olacaktır.
Değişkenler ilişkisiz olduğunda, toplamın varyansı, varyansların toplamıdır. z değerleri k bağımsız çalışmadan geliyorsa, her birinin varyansı 1.00'dır ve k çalışma boyunca z'lerin toplamının varyansı k'dir. zk'nin varyansı k olduğundan, SD = √k. Toplam çalışma setinin anlamlılık düzeyine karşılık gelen z puanı olan zc, o zaman √Örneğin, 10 çalışma (k = 10) ve z ̄k = 1.35 varsa, zc = 10(1.35) = 4.27, oldukça anlamlı bir zc değeri (p = .00000098).
Dosya çekmecesi analizinde, zc'yi 1.645'e (veya p = .05) düşürmek için gereken ortalama z = 0 olan ek yerleştirilmemiş çalışmaların sayısını hesaplamak istiyoruz. Bu ek çalışma sayısını x ile belirtin. Çünkü bu çalışmalar z ̄ = 0, zk+x =zk değerine sahiptir. Ancak çalışmaların sayısı k'dan k+x'e yükselecektir. Böylece, zk+z için yeni SD √k + x olacaktır. zc = 1.645 değerini istenen değere ayarlarsak, x için aşağıdaki denklemi çözebiliriz.
Bu nedenle, çalışma grubu için birleşik olasılık düzeyini .05'e getirmek için, sıfır sonuç ortalaması alan 57 konumlanmamış çalışmanın olması gerekir. Bu örnekte orijinal olarak 10 yerine 100 çalışma (k = 100) varsa, x = 6.635! Birleşik p değerini .05'e yükseltmek için 6.000'den fazla çalışma gerekecektir. Çoğu araştırma alanında, 6.000'den fazla “kayıp” çalışma olabileceği düşünülemez. Bu yöntemle ilgili önemli bir sorun, homojen durumu varsaymasıdır.
Yani, Sρ2 = 0 (veya Sδ2 = 0) varsayılır. Bu, bunun bir sabit etkiler modeli olduğu ve bu nedenle Bölüm 5 ve 9'da tartışıldığı gibi sabit etkiler meta-analiz yöntemlerinin tüm sorunlarına sahip olduğu anlamına gelir. Özellikle, sabit etkiler varsayımı geçerli değilse (ve nadiren tutarsa) , o zaman birleşik p değerini çok az anlamlı hale getirmek için gereken eksik çalışmaların sayısı, dosya çekmecesi analizinin verdiği sayıdan çok daha küçüktür.
Başka bir yanlışlık kaynağı, bireysel çalışmalar için başlangıçta hesaplanan p değerlerinin de sabit etkiler varsayımına bağlı olması ve bu nedenle tartışıldığı gibi tipik olarak yanlış olmasıdır. Rosenthal dosya çekmecesi analizine yönelik diğer önemli eleştiriler Begg tarafından verilmiştir.
İnşaat Tipleri
Hem model bina kodları hem de NFPA 220: Bina İnşaat Tipleri Standardı, bir binada kullanılan inşaat tipini belirlemek için kullanılabilir. Bu tip yapı tipik olarak Tip I, II, III, IV ve V gibi kısa bir gösterimle gösterilir. Bunu ayrıca Tip IV 2 HR veya Tip IV Korumasız gibi bir sayı veya harf takip edebilir. Bu gösterimler ve sayılar, binanın neyden yapıldığına ve yapısal elemanlarının (yani, dış ve iç taşıyıcı duvarlar, kolonlar, kirişler ve kirişler, zeminler ve çatılar) saatlik derecelendirmelerinin ne olduğuna atıfta bulunur.
Model bina kodları, belirli bir inşaat tipindeki binaların başka bir bina veya mülk hattından ne kadar yakın olabileceğini belirler. Model bina kodları ve NFPA 101: Can Güvenliği Kodu, bir yapının yolcu yükü, çıkış yollarının boyutu, çıkışların sayısı ve bu çıkışlara olan seyahat mesafesi gibi diğer önemli faktörleri belirler. Çok katlı binalar için kodlar, merdiven boşlukları ve çöp olukları ve asansör boşlukları gibi bina boşlukları çevresinde belirli saatlik derecelendirmeler gerektirir.
Kurallar bazen yangın sprinkler sistemlerinin, yangın alarm sistemlerinin veya dikey boru sistemlerinin kurulumunu zorunlu kılar. Acil durum aydınlatması ve çıkış işaretleri ihtiyacını belirlemek için de kullanılabilirler. Ek olarak, bu kodlar, yapının alanlarında izin verilen iç duvar ve tavan bitişi tiplerine ilişkin gerekliliklere uyulmasını gerektirir. Bu öğeler, 1000 sayfaya kadar çıkabilen karmaşık kodlara ve yorumlara yalnızca kısa bir genel bakış niteliğindedir.
Kod Geliştirme
Kodlar genellikle bir felakete yanıt olarak geliştirilir. Önlenebilecek büyük bir felaketin ardından, neden önlenmediği konusunda kamuoyunda tepki var. Çıkışların dışa açılmasını ve kilitlerinin açık tutulmasını gerektiren yangın kodları, çok sayıda can kaybına neden olan yangınlardan sonra geliştirilmiştir. Yangına dayanıklı inşaatta kuyuların çevrelenmesini gerektiren bina yönetmelikleri, korumasız bacaların binalarda neden olduğu yangının hızla yayılmasının bir sonucuydu. 20. ve 21. yüzyıla ait çoklu can kaybı vakalarının örnekleri, içinde doluluk türüne göre listelenmiştir.
Kodlar, artan kamu güvenliği ihtiyacı kabul edilerek geliştirilmiştir. Sürecin başlaması için zemin hazırlayan mevzuat desteklenir ve kabul edilir. Kamu girdisi aranır ve ihtiyaçlara ve girdilere cevap olarak yönetmelikler yazılır. Bu sürecin örnekleri, kamuya açık bilgi edinme yasalarıdır. Bilgi edinme hakkı yasaları, birçok işletmenin tesislerinde büyük miktarlarda tehlikeli madde depoladığı keşfedildikten sonra çıkarıldı.
Çoğu zaman bu işletmeler yerleşim bölgelerine ve okullara yakın yerlerde faaliyet gösteriyordu. Birkaç büyük olaydan sonra halk, mahallelerinde depolanan, üretilen ve kullanılan şeylerin ifşa edilmesi gerektiğini fark etti. Bu yasalar, işletmelerin bir işletme veya yönetim planı ve tehlikeli madde envanteri aracılığıyla, yerinde sahip oldukları malzemeleri, kullanımlarını, depolama yöntemlerini ve konumlarını açıklamalarını gerektirir.
Model mevzuat oluşturmak için iş personeli, teknik uzmanlar ve kamu güvenliği kurumu personelinden oluşan komiteler oluşturulmuştur. Mevzuat, işletmelerin herhangi bir ticari sır vermelerini gerektirmeden materyallerini ifşa etmelerini sağlayacak şekilde tasarlanmıştır.
Model mevzuat ile birlikte tehlikeli maddelerin depolanması ve taşınmasını öngören model yönetmelikler geliştirilmiştir. Bu düzenlemeler daha sonra tüm model kodlara eklendi ve daha sonra ülke çapında yerel yönetmeliklerle kabul edildi. Kodların ve yönetmeliklerin geliştirilmesi, ihtiyaçlar değiştikçe ilgili taraflarca alınan daha proaktif bir duruşla değişen devam eden bir süreçtir.
Kodların Standartlarla İlişkisi
Kanunlar, yönetmelikle tamamen veya kısmen kabul edilebilecek düzenlemelerin organları olarak yazılır. Standartlar, işlerin nasıl tasarlanması veya yapılması gerektiğine dair tavsiyelerdir. Genellikle politika tarafından veya bir mutabakat anlaşmasının parçası olarak kabul edilirler. NFPA, yangın cihazlarının ve diğer ekipmanların tasarımında kullanılan birçok standarda sahiptir.
Çoğu itfaiye departmanı, üreticiden sipariş ettikleri ekipmanın mevcut geçerli standart gereksinimleri karşıladığını belirtir. Üreticiler de ekipmanlarını en son standartlara uyacak şekilde tasarlar ve dergilerde ve diğer literatürlerde reklam verirken bu gerçeği dile getirirler.
Bir yargı yetkisi ve çalışanları arasındaki mutabakat anlaşmasının bir parçası olarak bir standart kabul edildiğinde, atıfta bulunulan öğelerin standardı karşılaması gerekir. Bunun bir örneği, NFPA 1500: İtfaiye İş Güvenliği ve Sağlığı Programının benimsenmesidir. Standardın tamamı benimsendiğinde, departman tarafından satın alınan tüm ekipmanlar standardı karşılayacaktır. Standardı karşılamayan tüm ekipmanların belirli bir tarihte değiştirileceğini söyleyecek kadar ileri gidebilir.
Standartlar, kural olarak değil, genellikle bir politika meselesi olarak kabul edilir. Bu evlat edinme yöntemi, kanun hükmünde olmaksızın kullanımlarını tanır. Birçok model kodunda, kodun noktalarını gösteren bir standartlar bütünü bunlara eşlik eder.
Sahne Yönetimi
Birçok yargı bölgesinde, acil durum alanından sorumlu kurum kanunla belirlenir. Bazı eyaletler, kamu kurumunu olay yeri yöneticisi olarak birincil soruşturma yetkisine sahip olarak tanır. Birincil soruşturma yetkisine sahip kurum temsilcisinin bulunmaması durumunda, olay yerindeki kamu güvenliği kurumunun en üst düzey üyesi olay yeri yöneticisi olacaktır. Birincil soruşturma yetkisine sahip ajans geldiğinde, o ajanstaki kişi olay yeri yönetimi yetkisini üstlenir.
Bir şehirde trafik kazaları olması durumunda, birincil soruşturma yetkisine sahip kurum yerel polis teşkilatıdır. Kırsal alanlardaki eyalet ve federal otoyollarda, bu eyalet otoyol devriyesi olabilir. İtfaiye kolluk kuvvetlerinin önüne geldiğinde olay yeri yönetimi sorumluluğunu üstlenir. Olay yeri yönetiminin sorumluluğu, o kurumun bir üyesi olay yerine vardığında, birincil soruşturma yetkisine sahip kuruma devredilecektir.
Pratiklik açısından, olay öncelikli olarak araç yangını, tehlikeli madde olayı veya araç kurtarma gibi itfaiye tarafından sağlanan işlevlere dayandığında, kolluk kuvvetleri olayın komutasını itfaiyeye bırakabilir. Diğer bir seçenek, sorumlu itfaiye ve kolluk kuvvetlerinin (olay komutanları) ana hatlarıyla belirtildiği gibi olayın birleşik komutasına katılmasıdır.
Olay yeri yönetim yetkisinin kimde olduğunu bilmek ve belirlemek önemlidir, çünkü o kurum lider kurumdur ve olaydan nihai olarak sorumludur. Yangın durumunda, itfaiyenin bir kundaklama birimi olduğunda, birincil soruşturma yetkisine sahip olan kurumdur.