Düşük Maliyetler
Yerli üretim önemli ölçüde daha düşük maliyetlerle sonuçlanır çünkü daha düşük yerel ücretler, işçilikten kaynaklanan toplam maliyetin büyük bir kısmında önemli azalmalar anlamına gelir.
Yerel yenilenebilir enerji endüstrisine sahip ülkeler, aynı stratejiyi henüz uygulamaya koymamış diğer gelişmekte olan ülkelere ya da sanayi ülkelerine ucuz ithalat yoluyla diğer ülkelere bitki ihraç etme olanağına da sahip oluyor ve içler acısı düşük seviyeyi yükseltiyor.
Bu fırsatları değerlendirmek için, gelişmekte olan ülkelerin hükümetleri daha fazla uzatmadan yenilenebilir enerji için dağıtılmış enerji sistemlerine giden doğrudan rotaya atılmalı ve atılmalıdır.
Daha önce de tartışıldığı gibi, mantıklı bir şekilde izleyebilecekleri tek yol budur, çünkü sürdürülebilir enerji üretebilecek ekonomik, sosyal ve kültürel kalkınmaya umutsuzca ihtiyaç duyulan kırsal topluluklara yüksek kaliteli enerji kaynakları sağlamanın tek yolu budur.
Kırsal ekonominin gelişimi, gelişmekte olan ülkelerin karşı karşıya olduğu belirli sorunların ötesinde, yenilenebilir ham maddelerin üretimi için de hayati bir öneme sahiptir. Modern bir enerji kaynağına kırsal erişim olmadan, gelişmekte olan ülkelerin en büyük potansiyele sahip olduğu biyomateryallerin üretimi, kesinlikle ulusötesi tarım ticaretinin elinde kalacaktır.
Bu, gelişmekte olan ülkeleri, çeşitli küçük işletmeler ve kooperatifler aracılığıyla yerel tüketim için hammadde üretme fırsatından mahrum edecektir. Ayrıca, biyo-malzemelerin çevreye zarar verecek, yaygın ve ihracata yönelik bir şekilde yetiştirilmesi konusunda açık bir tehlike olacaktır.
Uluslararası bir biyo-malzeme firması, arazi tükendiğinde başka bir yere gidebilir: yerel kooperatifler gidemez, bu da onların çiftliklerini veya ormanlarını sürdürülebilir bir şekilde yönetmek için daha güçlü bir motivasyona sahip oldukları anlamına gelir.
Bu strateji, yalnızca birincil enerji ithalatına olan sürekli ihtiyaç nedeniyle değil, geleneksel büyük ölçekli elektrik santrallerinde tamamen imkansızdır. Büyük ölçekli bir elektrik santralini ithal etmek, gelişmekte olan bir ülkeyi finansal olarak dizlerinin üstüne çökertebilir.
Toplam ekonomik çıktının bir oranı olarak, gelişmekte olan ülkeler, 1973 ile 1982 arasındaki petrol krizlerinden sanayileşmiş ülkelerden çok daha kötü etkilenmişlerdi. Toplam borç altı kat artarak yaklaşık 200 milyar dolardan 1.2 trilyon dolara yükseldi ve bir dizi borç hafifletme programına rağmen bu borç değirmen taşı bugün hala boyunlarında asılı duruyor.
Karşılaştırılabilir büyüklükte daha fazla küresel petrol fiyatı artışı, birçok eyaleti ekonomik çöküşe sürükleyecektir. Yine de bu tür fiyat artışlarının yakın gelecekte, 2010 ile 2020 arasında olması bekleniyor. Bir sonraki fiyat artışları OPEC kartelinin keyfi kararlarından değil, azalan rezervlerden kaynaklanacağından, fiyatlar yüksek kalmaya devam edecek ve yalnızca yükselebilir.
Gelişmekte olan ülkeler, konvansiyonel enerji altyapısına yapılan maliyetli yeni yatırımları hiçbir zaman amorti edememe riskini zaten taşıyor. Dolayısıyla yenilenebilir enerji, gelişmekte olan ülkelerin ekonomileri için tek ve aynı zamanda eşsiz bir fırsatı temsil etmektedir. Konvansiyonel enerjiye yapılan yeni yatırım, ekonomik kaynakların amaçsız kullanımıdır.
En iyi ihtimalle, bu tür yatırımlar yalnızca kendi fosil yakıt rezervlerine sahip olan ve gelişmekte olan ülkelerin ekonomik büyüme stratejisi olarak fosil enerjiye odaklanmasından kaynaklanan çevresel zararı göz ardı eden ülkelerde risksizdir. Kilit, can alıcı nokta, gelişmekte olan ülkelerin burada özetlenen yolu kendi hızlarıyla izleyebilmeleridir.
Gelişmekte olan ülkeler, yalnızca kalkınma yardımının gücüyle güneş enerjisi küresel ekonomisine giremezler, tıpkı sanayileşmiş ülkelerin nükleer ve fosil yakıtlardan yenilenebilir enerjiye yalnızca devlet teşvikleri ve vergi indirimleri yoluyla geçiş yapmaları gibidir. Çabalarının ana itici gücü içeriden gelmelidir.
YENİLENEBİLİR enerji kaynakları maliyeti
Biyokütle Enerji Santrali
Birim enerji maliyeti
1 kW elektrik üretim maliyeti
1 MW termik santral maliyeti
Elektrik üretim maliyetleri karşılaştırma
Elektrik üretim maliyeti
Enerji Maliyeti hesaplama
Karşılaştırmalı birim üretim ve yatırım maliyeti
Enerji üretim maliyetleri
Bu, daha zengin ülkelerde olduğundan daha büyük ölçüde, tüm gelişmekte olan ülke toplumlarının kaderini doğrudan belirleyecek bir konudur. Ve gelişmekte olan ülkelerin izleyeceği yol, daha geniş dünyadaki olayları da belirleyecektir.
Gelişmekte olan ülkeler, alacakaranlık yıllarına girerken fosil yakıt sanayileşmesinin doğuşunu tekrarlarsa, sonuç tarihi bir ironi olacaktır. Günümüz sanayi toplumlarının izledikleri teknolojik gelişme yolunu izlemelerinin sağlam, anlaşılır sebepleri vardır.
Günümüzün gelişmekte olan ülkeleri için bu nedenler artık geçerli değil: alternatif almak için orada! Gelişmekte olan ülkelerin enerji ihtiyaçlarını karşılamanın yolu, sanayileşmiş ülkeler ve onların enerji şirketleriyle kol kola, “ortak uygulama”dan geçmiyor. Ortak uygulama mekanizmaları ve ticareti yapılabilir emisyon sertifikaları, iklim değişikliği konusunda küresel eylem için en sık önerilen önerilerdir.
Temel varsayım, enerji tüketiminden kaynaklanan emisyonların küresel etkilerinden dolayı, emisyonların tam olarak nerede azaltıldığının önemli olmadığıdır.
Bu nedenle, tartışma devam ediyor, yatırımın en büyük etkiye sahip olabileceği yerde yapılması ve bu nedenle sanayileşmiş ülkelerin, gelişmekte olan ülkelerdeki yatırımlar yoluyla iklim değişikliğine ilişkin uluslararası protokol kapsamındaki emisyon azaltma yükümlülüklerini yerine getirmelerine izin verilmesi gerektiği devam ediyor. Bu aynı zamanda düşük emisyonlu teknolojilerin gelişmekte olan ülkelere transfer edilmesi gibi genel bir avantaja da sahip olacaktır.
Uluslararası kabul görmüş emisyon sertifikaları kavramı, her ülkeye bir emisyon kotası tahsis eder. Toplamda, kotalar, 1990 seviyelerine göre ölçüldüğünde, 2050'ye kadar yüzde 50'ye kadar küresel emisyon azaltma hedeflerine eşit olmalıdır.
Tahsis edilen emisyon kotaları, gelişmekte olan ülkelerdeki enerji tüketiminin çok daha düşük olması nedeniyle, sanayileşmiş ülkeler için daha düşük ve gelişmekte olan ülkeler için ilgili mevcut emisyonlardan daha yüksek olmalıdır.
Sanayileşmiş bir ülke kendisine tahsis edilen kotadan daha fazlasını yaymak isterse, gelişmekte olan ülkelerden ek izinler satın alabilmeli veya kiralayabilmelidir. Teorik olarak, bu nedenle tüm ülkelerin emisyonları azaltmak için bir teşviki vardır. Bireysel şirketler de bu emisyon ticaretine katılabilmelidir. Her iki mekanizma da hükümetleri iklim değişikliği konusunda daha katı bir politika izlemeye motive etmek için tasarlanmıştır.
Her iki yaklaşımın da pratikteki başarısızlıklarının yanı sıra sorunları da var. Emisyon izinleri ticareti, sanayileşmiş ülkelere, değişmesi gereken en çok sanayileşmiş ülkeler olmasına rağmen, enerji sistemlerini yeniden şekillendirme ihtiyacından kurtulma seçeneği sunuyor.
İletim Ücretleri
İletim ücretleri ve ayrımcılıkla ilgili olarak da, ayrımcı olmayan bir rejimin umulduğu gibi elde edilip edilemeyeceği ve böyle bir rejimin kurulu elektrik şirketlerinin koyduğu engellerden bağımsız kalıp kalamayacağı konusunda soru işaretleri var. Üretim, iletim ve dağıtımın işlevsel ayrılığının pratikte gözetilmediğine şüphe yoktur.
Enerji şirketlerinin üretim ve şebeke işleten şirketler olarak ikiye ayrıldığı yerlerde bile, büyük elektrik santrallerinin konumunu güvence altına almak için şebekeyi kullanma girişimleri devam ediyor ve iletim ücretleri tercih edilir.
ETSO, Avrupa İletim Sistemi Operatörleri Birliği, yüksek ve orta gerilim şebekelerinin Avrupalı operatörleri için en üst düzey dernek, Komisyon ve Üye Devletlerin hükümetlerine mevcut iletimi kabul etmeleri için baskı uygulamak üzere Temmuz 1999’da kuruldu. sektördeki anlaşmalar ve ek direktifler çıkarmamak veya ayrımcı davranışlara müdahale etme yetkisine sahip bağımsız bir bekçi veya rekabet otoritesi oluşturmamak gerekir.
İletimle ilgili kurallar açıkça ayrımcı olmasa bile, büyük şebeke operatörleri istenmeyen rakiplerin önüne teknik zorluklar çıkarmak için geniş bir alana sahiptir.
İletim ücretleri, çekişmenin temel kemiğidir. Bazı yeşil elektrik şirketleri iletim ücretlerini, elektrik fiyatında yer alan arz kapasitesi sağlama ücreti ve bağlantı ücreti aracılığıyla yeşil elektriğe geçişten önce müşteri tarafından zaten ödenmiş olduğu temelinde doğrudan reddeder.
Bu argümana göre, ek bir iletim ücreti, yeşil elektrik tüketicisi tarafından yapılan üçlü bir ödemeyi temsil edecektir. Bu nedenle, yalnızca yenilenebilir enerjiye yatırım yapmanın ek maliyeti için sözleşme yapmak daha mantıklı olacaktır. Yatırım, yeni santral kurmak için kullanılacak ve üretilen elektrik, her zamanki gibi şebekeye verilecek ve yasal minimum limitlere uygun olarak ödenecektir.
Elektrik soyut bir ürün olduğundan, fiziksel olarak yeşil elektrik tedarikçisi ile müşteri arasındaki sözleşmeye dayalı ilişkiden farklı değildir. Elektrik her zaman genel bir havuza gider; diğer ucundan çıkanın kaynağını tespit etmek imkansızdır. Bununla birlikte, bu tür iş modellerinin çalışması için, yürürlükte olan bir yasal asgari ödeme sistemi olmalıdır.
Yeşil elektrik tedarikçilerinin rekabeti karşısında, elektrik şirketleri kendi yeşil elektrik iştiraklerini kurmaya başladılar. Yerleşik şirketler, yeşil elektrik olarak satmak için mevcut tedarik karışımlarından çıkarabilecekleri eski bir hidroelektrik kapasitesi stoğuna sahip olduklarından minimum ek yatırım gereklidir.
Bu, diğer yeşil tedarikçilerin fiyatını düşürmelerini sağlar. Muazzam rekabet avantajlarına rağmen, diğer tedarikçilerin altını çok küçük bir miktarda keserek, sistemdeki genel yenilenebilir enerji dengesini değiştirmeden ek karlar elde ediyorlar.
Bu taktik, elektrik şirketlerinin yeşil elektrik müşterilerinin yenilenebilir enerjiye karşı olumlu tutumlarından yararlanarak ek kar elde etmelerini, kamu imajlarını iyileştirmelerini ve bağımsız yeşil tedarikçilerin tehdidini engellemelerini veya etkisiz hale getirmelerini sağlar.
Bu tür taktiklere karşı tek karşı çıkış, yeşil elektrik tedarikçileri için bir sertifikalandırma sistemidir. Sertifikasyon, tedarikçinin güvenilirliğine ve elektriğin yeni santralden geldiğinin kanıtına bağlı olmalıdır.
Diğerlerinin yanı sıra çevre örgütleri BUND, Naturschutzbund, Deutscher Naturschutzring, Eurosolar ve IPPNW, enerji tüketicileri derneği ve Verbraucherinitiative (ulusal bir tüketici eylem grubu) tarafından desteklenen Alman yeşil elektrik sertifika derneği Grüner Strom-Label, bu nedenle, aksi yöndeki beyanlara rağmen, stratejilerine nükleer ve fosil enerjiyi dahil etmeye devam eden ve davranışları yenilenebilir enerjinin gelişimini engelleyen elektrik şirketlerinde önemli miktarda hissesi bulunan yeşil elektrik şirketlerine sertifika vermeyi reddediyor.
Bu nedenle yeşil elektrik piyasasının görünümü, tedarikçilerin davranışlarının şeffaf olup olmadığına ve iletim koşullarının doğrudan veya dolaylı olarak yerleşik elektrik şirketlerinin lehine olup olmadığına bağlıdır; bu, aynı hizmet için birden fazla ücretlendirme veya yüksek ücretler için yüksek ücretler olabilir. voltaj iletimi.
Şebeke, elektrik şirketlerinin en kazançlı varlığı olduğunu kanıtladı ve devlet düzenleyicilerinin varlığına rağmen onları hesaba katılması gereken bir ekonomik güce dönüştürdü. Yeşil elektrik piyasasının potansiyeli birkaç büyük tedarikçide değil, birçok bölgesel tedarikçide yatmaktadır.
Yerel pazarlar ayrıca yerel bir enerji kaynağı olarak yenilenebilir enerjinin benzersiz doğasına daha fazla hak vermektedir. Bu durumda iletim ücretlerine gerek kalmayacaktır, çünkü bunlar gerçekten hem tedarikçi hem de müşteri tarafından ödenen bağlantı ücretleri tarafından karşılanmış olacaktır.
Yerel dağıtım şebekesindeki tedarikçiler ve müşteriler arasındaki tedarik sözleşmelerinde, (Alman) belediye hizmetleri haklı olarak daha fazla iletim ücreti talep etmez. Yenilenebilir enerji ve dağıtık enerji arzı için doğru yaklaşım, ‘yerel alandan yerel alana’ veya ‘bölgeden yerel alana’ ilkesine göre yerel şebeke içinde faaliyet gösteren harici tedarikçiler ve tedarikçiler için farklı erişim ücretleri olacaktır.
Elektrik fiyatlarının şebeke içinde belirlenme şeklindeki şeffaflığın olmaması, şirketlerin şebekeye besleme kanunları hakkındaki tartışmayı ve yenilenebilir kaynaklardan elektrik tedarik etmenin gerçek maliyetlerini karıştırmasına neden oluyor.
Fiyatların belirlendiği ve tedarik sözleşmelerinin kararlaştırıldığı mekanizma, aşılmaz bir kara kutudur, bu nedenle şebekeye dayalı elektrik endüstrisi oldukça mutlu bir şekilde doğrulanamayan iddialarda bulunabilir. Merkezi olmayan bir üretim endüstrisinin ulusal bir şebekeye ihtiyacı olmamasına rağmen, yeşil elektrik piyasasının tuzakları şebeke sorunlarıyla da ilgilidir.
Yenilenebilir enerjinin potansiyelinden yararlanmanın en iyi yolunun, merkezi şebekeyi çoğaltmak olmadığı zaten tespit edilmiştir. Bunun yerine yenilenebilir enerji, yüksek performanslı elektrik depolamaya dayalı kendi tedarik yapısına da ihtiyaç duyar.
Yenilenebilir enerjinin mevcut şebekeye entegre edilmesine karşı çıkan argüman, endüstrinin dogmatik bir şekilde reddedilmesinden veya şeytanlaştırılmasından değil, bunun herhangi bir yere konuşlandırılabilen ve çoklu işlevsellik sunan teknolojileri kullanmanın ekonomik açıdan en verimli yolu olmadığı gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Çoklu ekonomik faydalar da söz konusu olabilir.