Doktora Tezlerinin Yayınlanması
Johns Hopkins Üniversitesi Tıp ve Hijyen ve Halk Sağlığı Okullarında yürütülen yayın yanlılığı üzerine bir araştırma, tez çalışmasıyla (doktora ve yüksek lisans düzeyinde) ilişkili projelerin diğer çalışmalardan daha az yayınlanma olasılığının olduğunu buldu. Bu bulguların devamı olarak Kay Dickersin ve Curtis Meinert, Johns Hopkins Üniversitesi Hijyen ve Halk Sağlığı Okulu’nun Epidemiyoloji Bölümü’nden 1967-1987 yılları arasında doktora alan 90 mezunla anket yaptı ve mezunlara yayın yapıp yapmadıklarını sordu. tez çalışması tam uzunlukta bir raporda. Çalışma bir dergide veya kitapta yayınlanmışsa yayınlanmış olarak kabul edildi.
Seksen bir mezun yanıt verdi. Genel olarak, yanıt verenlerin %67,9’u en az bir tam metin rapor yayınladı; %8,6’sı yalnızca bir özet yayınladı; ve %4,9’u sadece sunum yapmıştır. Tam uzunlukta bir makale yayınlayanların yüzde doksan altısı bunu MEDLINE indeksli bir dergide yaptı. Yayın, derecenin verildiği yıl, mevcut istihdam durumu, derece türü veya öğrencinin cinsiyeti ile ilgili görünmedi. Rakamların küçük olmasına ve farklılıklar istatistiksel olarak anlamlı olmamasına rağmen, çalışmadan elde edilen bazı gözlemler, gelecekteki tez yayın deneyimi çalışmalarında test edilmesini gerektirir.
Erkek ve kadın öğrenciler benzer oranlarda yayınlanmıştır (sırasıyla %72,5’e karşı %60,0). Bununla birlikte, kadın danışmanları olan öğrenciler, erkek danışmanlarla karşılaştırıldığında daha iyi yayın kayıtlarına sahipti (%87,5’e karşı %63,1). Danışmanlar için erkek olan kadın öğrenciler, tüm kombinasyonlar arasında en düşük yayın oranına sahipti (%47.6). 1967 ila 1987 epidemiyoloji doktora mezunları için gözlemlenen yayın oranı (%67.9), 1980’deki Johns Hopkins Halk Sağlığı Okulu fakültesi (%66) ve İngiliz halk sağlığı stajyerleri için (%70) ile benzerdi.
Çalışma özel ve küçük bir popülasyonu temsil etmektedir. Bununla birlikte, Johns Hopkins mezunlarının yayın oranlarının en az diğer programların mezunları kadar yüksek olduğu varsayılabilir. Bu bulgular, sistematik incelemeler yapanların, ilgili tüm çalışmaların kapsamlı bir şekilde tanımlanmasını sağlamak için tez araştırmalarını içermesi gerektiğini ima eder.
Ayrıca, tezlerden “olumlu”, istatistiksel olarak anlamlı bulguların seçici olarak yayınlanması muhtemeldir. Eğitim araştırmalarında, dergilerde yayınlanan bulguların, araştırmacılar tarafından tercih edilen hipotezleri, tezlerde veya tezlerde yayınlanan bulgulara göre daha fazla desteklediği gösterilmiştir.
Yayın Yanlılığı
1979’da “Dosya çekmecesi sorunu” ve sıfır sonuçlara tolerans” konulu bir makalesinde Rosenthal, “dergilerin Tip I hataları gösteren çalışmaların yüzde 5’i ile doldurulduğu, dosya çekmecelerinin ise geri çekildiği kasvetli bir senaryoyu tanımladı. laboratuvar önemsiz (örn., P>0·05) sonuçlar gösteren çalışmaların %95’i ile doludur.”
Dosya çekmecesi sorunu sosyal bilimlerde uzun zamandır bilinmektedir: psikoloji dergilerinin bir incelemesi, 1950’lerde yayınlanan 294 çalışmanın %97,3’ünün sıfır hipotezini %5 düzeyinde reddettiğini ortaya koymuştur (P<0,05) .53 Çalışma yakın zamanda güncellendi ve diğer üç dergiyle tamamlandı (New England Journal of Medicine, American Journal of Epidemiology, American Journal of Public Health).
Psikoloji dergilerinde çok az değişiklik olmuştu (%95,6’sı önemli sonuçlar bildirdi) ve yüksek oranda istatistiksel olarak anlamlı sonuçlar (%85,4) genel tıp ve halk sağlığı dergilerinde de bulundu. Acil tıp için ve daha yakın zamanda alternatif ve tamamlayıcı tıp alanında da benzer sonuçlar bildirilmiştir.
Bu nedenle, diğer yöne işaret eden eşit miktarda veri yayınlanmamış kalırken, faydalı bir tedavi etkisi öneren çalışmaların yayınlanması mümkündür. Bu durumda, yayınlanmış çalışmaların sistematik bir incelemesi, sahte bir faydalı tedavi etkisini belirleyebilir veya bir tedavinin önemli bir olumsuz etkisini gözden kaçırabilir. Kanser kemoterapisi alanında, bu tür yayın yanlılığı, bir literatür taramasında tanımlanan çalışmalardan elde edilen sonuçların uluslararası bir araştırma kaydında yer alan sonuçlarla karşılaştırılmasıyla gösterilmiştir.
Kardiyovasküler tıpta, 1980’de, sınıf 1 anti-aritmik ile tedavi edilen akut miyokard enfarktüslü hastalarda ölüm oranının arttığını bulan araştırmacılar, bunu şans eseri bir bulgu olarak görmediler ve o sırada araştırmalarını yayınlamadılar. Tartışıldığı gibi, bulguları, o zamandan beri sınıf I anti-aritmik ajanların kullanımıyla ilişkili olduğu bilinen artan mortalitenin daha zamanında saptanmasına katkıda bulunacaktı.
Sıfır hipotezinin gerçekten yanlış olduğu test edilen tüm hipotezlerin oranı elbette bilinmemektedir ve yayınlanmış sonuçların anketleri bu nedenle yalnızca yayın yanlılığının dolaylı kanıtını sağlayabilir. Daha önce bahsedilen etik kurullara sunulan tekliflerin dört kohort çalışmasından, 45-47 Ulusal Sağlık Enstitüleri tarafından finanse edilen araştırma gruplarından, lisans yetkililerine sunulan denemelerden, alanda çok merkezli deneme grupları tarafından yürütülen denemelerden ikna edici, doğrudan kanıtlar mevcuttur. insan immün yetmezlik virüsü (HIV) enfeksiyonunun ve deneme kayıtlarının analizlerinden kaynaklıdır.
Etkilerin büyük ve istatistiksel olarak anlamlı olması durumunda tüm bu çalışmalarda yayın daha olasıydı. Dört etik kurul kohortunun bir meta-analizi gösterilmektedir. Her çalışmada, yayının olası yordayıcıları çok değişkenli analizlerde incelenmiştir.
Sonuçlar istatistiksel olarak anlamlıysa, yayınlanma olasılığı 2.4 kat daha fazlaydı. Çalışmanın tasarımı, metodolojik kalitesi, çalışma boyutu ve çalışma merkezlerinin sayısı gibi diğer faktörler, yayınlanma olasılığı ile tutarlı bir şekilde ilişkili değildi. Finansman kaynağının yayınla ilişkili olduğuna dair bazı kanıtlar vardı. Bu bulguyu bölümün ilerleyen kısımlarında yeniden ele alacağız.
Yayın Yanlılığının Bir Gösterimi
İstatistiksel olarak anlamlı sonuçlara sahip çalışmaların yayınlanma olasılığı, anlamlı olmayan sonuçlara göre daha fazladır. Yalnızca yayınlanmış literatüre dayanan meta-analizler bu nedenle yanlı sonuçlar üretebilir. Tersine, bir çalışmanın araştırma kaydına dahil edilmesinin sonuçlarından etkilenmediği varsayılabilir: kayıt genellikle çalışma tamamlanmadan önce yapılır ve kayıt için uygun olan kriterler yalnızca tasarım özelliklerine dayanır.
Bu nedenle, bir sicile kayıtlı çalışmaların, belirli bir alanda gerçekleştirilen tüm çalışmaların yayınlanmış bir çalışma örneğinden daha temsili bir örneğini oluşturması muhtemeldir. John Simes, bir literatür taramasında belirlenen çalışmaların meta-analizinden elde edilen sonuçları ve Uluslararası Kanser Araştırmaları Veri Bankası’na kayıtlı çalışmaların sonuçlarını karşılaştırarak farklı kanser kemoterapilerinin denemeleri için bu konuyu inceledi.
Gösterildiği gibi, yayınlanmış 16 klinik çalışma ile sınırlı bir analiz, ilerlemiş yumurtalık kanserli hastaların sağkalımının, alkilleyici ajan monoterapisine kıyasla kombinasyon kemoterapisi ile iyileştirildiğini göstermektedir (sağkalım oranı 1,16, %95 güven aralığı 1,06 ila 1,27 , P = 0,004). Bununla birlikte, tüm kayıtlı çalışmaların (sekiz yayınlanmış ve beş yayınlanmamış çalışma) analizi, istatistiksel olarak anlamlı olmayan kombinasyon kemoterapisinin yalnızca mütevazı bir faydasını gösterdi (sağkalım oranı 1.06, %95 güven aralığı 0.97 ila 1-15, P = 0·17) (Simes’ten uyarlanmıştır).