Fosil ile Enerji Dönüşümleri
20. yüzyılın en büyük ekonomistlerinden biri, iktisatçıların sadece bir noktadan gelen verilere bakarak temel bir hata yaptığını iddia etti. Sanki geçmiş ve gelecek yokmuş gibi, o zaman orada hepsini anladıklarına inanarak anlamaktı.
Fosil yakıtın yenilenebilir enerji ile değiştirilmesi, Schumpeter'in ekonominin yapısını kaçınılmaz olarak içeriden devrim yaratan, eski yapıyı kaçınılmaz olarak yok eden ve kaçınılmaz olarak yeni bir yaratan 'endüstriyel geçiş süreci olarak tanımlayacağı şeydir.
'Yaratıcı yıkım' olarak adlandırdığı şey budur. Bununla birlikte, bu süreç, şimdi veya herhangi bir zamanda yenilenebilir enerji tedarikçileri arasında bulunacak olandan daha büyük ekonomik ajanlar gerektirir.
İlk başta, enerji endüstrisi yenilenebilir enerji teknesini limanla sınırladı; Şimdi binmek ve kabinleri devralmak istiyorlar. Artık tekne nihayet devam ettiğine göre, hızını kontrol etmek ve ellerini yeke üzerinde tutmak istiyorlar.
Ancak enerji endüstrisinin kendi tedarik zincirlerine bağlı olma şekli, kendi yapısı tehdit altına girdiğinde en geç 'her durak' seslendirmesini beklememizi sağlamalıdır. Bu noktada, sektörü ancak uzmanlığı vazgeçilmezse ve başka uygun büyük oyuncular olmasaydı gemide tutmak gerekli olacaktır.
Yenilenebilir enerji için müttefikler ve ortak sponsorlar, bir güneş enerjisi arzından elde etmek için duran ve neredeyse kaybedebilecek tüm sanayi sektörlerinde bulunacaktır. Endüstride, esnafta (manuel olarak yetenekli serbest meslek meslekleri) ve tarımda çok çeşitli işletmeler, geçişi şekillendirmeye yardımcı olmak için nesnel bir ilgiye sahiptir; Sadece çoğunun bunu sübjektif olarak tanımamıştı.
Eylem kapsamlarını yetersiz kalıyorlar ve değişimi yönlendirerek kazanılacak fırsatları göz ardı ediyorlar. Bazı durumlarda, sadece birkaç teknik ayarla mevcut iş modellerine güvenebileceklerdir; Bazı durumlarda, yerleşik pazarlarına güvenebileceklerdi.
Diğer durumlarda, yeni pazarlar ve müşteriler bulmaya ihtiyaç duyulacaktır: büyük müşterilere büyük sermaye tesisatları sağlama işindeki şirketler, büyük ölçüde büyütülmüş bir müşteri tabanına daha küçük bir yüklemeler sağlamaya geçmelidir.
Elektrik ve elektronik endüstrileri, makine ve bitki tedarikçileri ve inşaat malzemeleri endüstrisi gibi yenilenebilir enerji teknolojisinden yararlanmak için de yer almaktadır.
Otomobil üreticileri, karayolu taşımacılığı endüstrisi dışındaki uygulamalarla dağıtılmış güneş enerjisi sistemleri için motorlara çeşitlenerek pazarlarını genişletebilirler. Yıllardır tarımsal iş başarısızlığı için birçok müşteri kaybeden tarım makineleri endüstrisi, biyokütle hasat ekipmanlarına olan talebin eski pazarlarına yeni bir hayat solunmasını bekleyebilir.
Büyük ölçekli enerji santralleri üreticilerinin yeni müşteriler araması gerekecek, ancak büyük elektrik santrallerinin yerini alacak çok sayıda mikro enerjili kurulum, işlerini büyütmelerine izin verecektir. İnşaat malzemeleri tedarikçileri, güneş malzemelerine geçiş yoluyla mevcut pazarlarını koruyacak, ancak tedarikçilerini değiştirmesi gerekecektir.
Fosil yakıtlar kısa sürede mi oluşur
Mekanik enerjinin elektrik enerjisine dönüşümü
Enerjinin birbirine dönüşümü ve aktarımı
Fosil yakıtların insan sağlığına zararları
Enerji dönüşümleri özet
5 tane enerji dönüşümü örnekleri
En temiz fosil yakıt nedir
Elektrik enerjisinin diğer enerji türlerine dönüşümü
Kaçınılmaz olarak kaybeden olacak: petrol, gaz ve kömür endüstrilerinde, ekstraksiyon ve enerji iletim tesisi üreticileri arasında ve kablolama firmaları ve elektrik santralleri ve ızgara altyapısı operasyonlarında yer alır.
Bu firmalar, çoğu durumda, muhtemelen daha az, diğer tüm endüstrilerden daha az, güneş teknolojisi için daha fazla yetenekleri olmamasına rağmen, fosil enerji arzından güneş pili veya rüzgar türbini üretimine yönlendirme seçeneğine sahiptir.
Teknolojik uzmanlık ve motor, makine, bitki, elektrikli aletler ve inşaat malzemelerinin üreticilerinin mevcut müşteri tabanı onlara yenilenebilir enerji için itici güç olma şansı daha iyi sunmaktadır.
Fosil enerji tedarik zincirine eski yatırımlar tarafından engellenmez veya tuzağa düşmezler ve teknoloji uzmanları, elektronik uzmanları, çiftçiler, inşaat mühendisleri, mimarlar ve zanaatkârlar, meteorologlar, biyologlar ve kimyagerler, yenilenebilir sömürmek isteyen bir firmaya daha fazla faydalı olacaklar Jeoloji, Ekstraksiyon ve Boru Hattı Teknolojisi, Geleneksel Santraller, Yüksek Gerginlik Şanzımanı ve Yüksek Voltaj Transformatörleri, vb.
Teknoloji endüstrisinin yeni pazarlara erişme konusundaki ilgisi dikkate alındığında, daha küçük teknoloji ürünlerinin pazarlanmasında daha büyük deneyimleri ile birlikte, daha fazla motivasyona sahip oldukları, daha iyi donanımlı olduğu ve bu nedenle daha fazla kapsamı olduğu görülebilir. Güneş küresel ekonomisini başardıkları için klasik enerji şirketleri buna ilgi gösterir.
Sanayi, onu enerji işine bağlayan fiziksel ve entelektüel zincirleri atmalı veya gelecekteki başarı için en büyük fırsatını azaltmalıdır.
Sadece mevcut enerji endüstrisi için bir güneş enerjisi arzına geçiş, yolun sonunu, genel halk ve birçok siyasi aktivist gibi sanayicilerin henüz fark etmedikleri bir şeyi işaretleyecektir. Güneş enerjili bir gelecekte, her endüstriyel işletme aynı zamanda bir enerji işletmesidir.
Kimyasallar endüstrisinin eşsiz rolü tartışıldı. Petrol ve gaz endüstrisi ile yakın fonksiyonel bağlantıları, şimdiye kadar yenilenebilir enerjinin sağladığı fırsatlardan neden yararlanamadığını açıklayın.
Yine de kimya endüstrisinin katkısı, örneğin silikon veya diğer güneş hücresi substratlarının üretimi, pil teknolojisi, elektrokimyasal ve termokimyasal enerji depolama ortamı, yalıtım malzemeleri için çok güneş teknolojisi için merkezi bir öneme sahiptir.
Daha da önemlisi, plastik, boyalar, boyalar, vernikler ve ilaçlar gibi fosil ve mineral hammaddeleri güneş ikameleri ile değiştirerek yapabileceği katkıdır.
Enerji endüstrisinin aksine, kimya endüstrisi çözünme ile karşı karşıya değildir ve biyoteknolojiye güçlü ilginin gösterdiği gibi, kesinlikle yeni fırsatlar hakkında akut bir farkındalık geliştirmiştir. Bununla birlikte, yeni girişimleri fosil kaynaklarına dayalı olarak var olan üretim süreçlerine uyacak şekilde uyarlamaya çalışmak bir çıkmazdır.
Yerleşik Kimyasallar endüstrisi fosil hidrokarbonlardan güneş malzemelerine sıçramazsa, bu görev yeni kimyasal işletmelere düşecektir.
Sadece güneş enerjisini değil, sonuçta malzeme potansiyeli de, tedarikçi tabanının tamamen sarsılmasına yol açacaktır. Giderek daha fazla tedarikçi, daha fazla sayıda bitki için yeni başvurular keşfedildiğinden, mevcut birkaçına katılacak. Sonuç, hammadde endüstrisinin ademi merkeziyetçiliği olacaktır.
Fosil Kaynak Tuzağı
Sömürgecilik sonrası dönemde gelişen dünya şehirlerinin modeli, elbette, endüstriyel gelişme ve enerji yoğun büyüme modeli olmuştur. Sonuç, doğrudan ve ani etkileri olan bir büyüme patlaması oldu ve olmaya da devam ediyor. Şehirlerin uyum sağlayacak zamanı olmadı.
Benzeri görülmemiş bir göç dalgası altyapılarını hızla aşırı yükledi. Aceleyle inşa edilen ve hızla çürüyen beton bloklarla, yeni sokaklar ve kablo karmaşasıyla birbirine bağlanan kasabalar ‘açıldı’; gecekondu mahalleleri ve çaresiz gecekondu mahalleleri tarafından yutuldular ve merkezleri kalıcı olarak dumanla kaplandı.
Nüfusları çoktan 10 milyon sınırını aşmış olan Mexico City, São Paulo, Lima, Kahire, Yeni Delhi, Mumbai (Bombay), Cakarta, İstanbul ve Karaçi gibi şehirler, fosil yakıt uygarlığının umutsuzluğunun yeterli kanıtıdır.
Sanayileşmiş dünyadaki şehirlerin çoğu büyüme sınırlarına ulaştı; genel olarak, nüfusları durgun ve tarım sektörünün marjinalleşmesinin ardından, nüfusun yalnızca küçük bir kısmı kırsal alanlarda yaşıyor. Bununla birlikte, gelişmekte olan dünyanın mega şehirleri, yüzleşmekten aciz kaldıkları sonu gelmez bir göç dalgasıyla karşı karşıyadır.
Gelişmekte olan dünya nüfusunun çoğunluğu hala karada yaşıyor: Çin’de yüzde 80,4, Hindistan’da yüzde 77, bir bütün olarak Asya’nın geri kalanında yüzde 75, Sahra altı Afrika’da yüzde 73. Çok sayıda insan, zaten umutsuzca aşırı yüklenmiş şehirlerin kapılarında bekliyor. ‘En az gelişmiş ülkeler’ (LDC’ler) terimi, yüksek kırsal nüfusların kalkınma eksikliğinin bir göstergesi olduğunu öne sürer.
Bu göçün nihai nedenleri, kötü yönetim veya tarımsal gelişmenin tamamen yokluğudur. Özellikle:
• tarımsal “modernleşme” küçük toprak sahiplerinin geçimlerini sağlama araçlarını ellerinden aldı; ve
• kırsal nüfus ya ekonomik ve kültürel kalkınma için gerekli olan ticari enerji arzını karşılayamıyor ya da hükümetler çabalarını şehirlere tedarik etmeye yoğunlaştırdı için bunlara erişim imkânı yok.
Kırsal nüfusun azalması ve şehirlerin feci büyümesi, gelişmekte olan dünyanın kendisini içinde bulduğu enerji tuzağının gözle görülür sonuçlarıdır. En ağır darbe, Axelle Kabou’nun Et si l’Afrique refusait le développement? adlı kitabında anlattığı en fakir kıta olan Afrika’dır. Bu çıkmazdan çıkmanın tek yolu, kırsal bölgelerde tarımın, ticaretin ve küçük işletmelerin ekonomik gelişimi için elektrik ve yakıt sağlamak üzere yenilenebilir enerji kullanmaktır.
Gelişmekte olan ülkelerdeki geri kalmışlığın ve şiddet patlamalarının nedenlerine yönelik akademik araştırmalar, yalnızca entelektüel yoksulluklarını gösteren bu temel enerji krizini dikkate de almıyor.
Bu at gözlüklü tutumun bir örneği, Alman federal hükümetinin resmi dış politika düşünce kuruluşu olan Stiftung Wissenschaft und Politik’in (Bilim ve Politika Vakfı) Afrika’da çatışma önleme ve çözüm sorununu inceleyen bir yayınıdır: bölgesel çatışmanın doğrudan bir nedeni olan enerji krizi hakkında tek kelime yoktur.
1950’lerin sonunda Amerikalı Walt Rostow, ekonomik büyümenin oluş sırası sabit ve değişmeyen beş aşamasını belgeledi. Geleneksel tarım toplumundan başlayarak, ilk endüstriyel faaliyetler yoluyla genel bir endüstriyel patlamaya öncülük ederler. Bu ekonomik faaliyet daha sonra piyasa ekonomik yapılarına dönüştürülür ve varlıklı bir kentsel toplumla sonuçlanır.
Gelişmekte olan dünya ülkelerinin çoğuna Sanayi Devrimi’nden ilham alan bu kalkınma modelinin dayatılmasından kaynaklanan sosyal ve kültürel sonuçlar birçok kez belgelenmiştir.
Gelişmekte olan ülkelerin temel ekonomik ihtiyaçlarına yeterli bir yanıttan yoksun olduklarından, yerel kültürel mirasa bağlanacak bir gelişmekte olan dünya sosyalizmi inşa etme girişimleri de başarısızlıkla sonuçlandı. Durgunlaşan kırsal geçimlik ekonominin yerini alabilecek hiçbir sürdürülebilir ekonomik kalkınma kavramı yoktu.
Gelişmekte olan dünya sosyalizmi de sanayileşme modeline dayanıyordu, ancak bunu başarmak için merkezi ekonomik planlamayı kullandı. Tarımsal küçük araziler kolektifleştirildi veya onları korumaya yönelik girişimler, motorları, tarım makinelerini ve endüstriyel fabrikaları çalıştırmak için gereken erişilebilir ve karşılanabilir enerji kaynaklarının sağlanmasını güvence altına almakta da başarısız oldu.
Sonuç olarak, küçük toprak sahiplerinin ve vasıflı esnafın üretkenliği, büyük ölçekli sanayiye kıyasla düştü ve onlar, toplumun marjinallerine her zamankinden daha fazla itildiler.
Alternatif, her zamankinden daha fazla özerk, yerel tabanlı enerji sistemlerini tanıtmak olabilirdi ve hala da öyle. Güneş enerjisi tarihinin gösterdiği gibi, küçük ölçekli hidroelektrikten küçük rüzgar türbinlerine, biyogaz tesislerinden odun gazlaştırmaya kadar gerekli teknoloji uzun süredir mevcut, ancak sadece birkaç ülke bundan kısmen bile yararlandı.
Çinli küçük çiftçilerin kendileri için inşa ettikleri milyonlarca biyogaz tesisi bir istisnadır, ancak bunlar bile elektrik üretmek veya emekten tasarruf sağlayan makineleri çalıştırmak için yakıt üretmek için değil, yalnızca yemek pişirmek ve ısınmak için kullanılır. Gelişmekte olan ülkelerin enerji stratejileri, ilerici olarak kabul edilen merkezi yakıt ve elektrik tedarik modelini izledi.
Bununla birlikte, “modern” merkezi sistemler, ekonomik kalkınmayı sosyokültürel temelinden uzaklaştırdı. Örneğin, Tanzanya’nın üretim kapasitesinin yüzde doksan yedisi yalnızca şehirlerde mevcut. Elektrik üretimi merkezi elektrik santrallerine dayandığı sürece, dağıtım şebekeleri ekonomik zorunluluk nedeniyle şehir merkezleriyle de sınırlandırılmak zorundaydı.
Lesotho, elektriğinin yüzde 93’ünü büyük hidroelektrik santrallerinde üretiyor; bu, ülkenin yapısına yabancı ekonomik ve sosyal eğilimleri besleyen bir durum; sadece yüzde 7’si daha uygun küçük ölçekli hidroelektrik santrallerinden de geliyor.
Dünya Bankası (ve ardından diğer kalkınma bankaları ve ilgili ulusal kalkınma stratejileri), sanayileşmiş ülkelerin ve fosil kaynak şirketlerinin çıkarlarıyla yakından paralellik göstererek, on yıllardır bu herkese uyan tek stratejiyi de kasıtlı olarak zorluyor.
Bu, Dünya Bankası’nın faaliyetlerine ilişkin birçok kritik analizde belgelenmiştir. Dünya Bankası’nın 1952 ile 1963 yılları arasında Brezilya’daki projelere pompaladığı 292 milyon doların yalnızca 264 milyon doları, merkezi elektrik santralleri ile elektrifikasyon için harcandı.