Çoğu bilimsel disiplinin nesneleri nispeten küçük bir uzunluk ölçeğini kapsar. Fizikçiler, Planck uzunluğundan (10-33 m) evrenin çapına (1026 m veya 1010 ışıkyılı) kadar uzanan konularının genişletilmesinden oldukça keyif alırken, diğer bilimler daha mütevazı aralıklarla yetinmek zorundadır. . Kimya (10−10 m ila 10−3 m, makromoleküllerin boyutu), biyoloji (10−10 m ila 102 m, en büyük organizmaların boyutu) ve jeoloji (10−10 m ila 107 m, bir gezegen) hepsi bu aralığın yalnızca küçük bir bölümünü kaplar. Bu karşılaştırmaya dayanarak, fizikçiler bazen kendilerininkinin en evrensel bilim olduğunu ima ederler.

Daha yakından incelendiğinde, bu iddia başlangıçtaki çekiciliğinin bir kısmını kaybeder, çünkü galaktik ölçekte olduğu kadar nükleer ölçekteki olaylar da genellikle insan koşulları üzerinde fazla bir etkiye sahip değildir. Günlük bağlamda önemli olan gerçek fiziksel araştırma ölçeği kabaca 10−12 ila 107 m aralığını kapsar.

Bu aralık, bu arada, malzeme biliminin aralığıdır. Bugün, yirmi birinci yüzyılın başında, fizik, kimya ve biyoloji gibi temel doğa bilimleri, atomların en temel seviyesindeki süreçleri anlamayı amaçlayan tek bir disiplin altında yavaş yavaş birleşiyor.

Bu, kaba kuvvet kullanmak yerine doğanın zarif ve incelikli yöntemlerini taklit etmeye çalışan mevcut teknolojideki bir eğilimi yansıtıyor. Bu nedenle fizik, bugün teorik açıklamalarının kesinliği ve doğruluğu konusunda benzeri görülmemiş bir meydan okumayla karşı karşıyadır.

Malzeme bilimi, atom ve moleküllerden oluşan sistemlerdeki yapı, özellikler ve etkileşimlerle ilgilenir. Prensip olarak, bir sistemin boyutunun bir sınırı yoktur. Bu sınır genellikle, atomik ölçekte küçük değişikliklerin tanımlanması gereken gerekli kesinlik ile tanımlanır.

Örneğin, mühendisler tarafından onlarca yıldır kullanılan sonlu eleman yöntemleri, binaların, gemilerin veya uçakların yapımında kullanılan büyük malzeme yığınlarının özelliklerini tahmin eder. Yalnızca birkaç düzine atomu kapsayan ayrıntılı son teknoloji hesaplamalar, kesinlik aralığının diğer ucundadır ve tek atomlar arasındaki çok küçük etkileşimlerle ilgilenir.

Ancak şaşırtıcı bir şekilde, bu yöntemler, örneğin dünyanın çekirdeğinin özelliklerini tahmin edebiliyor: gerçekten de büyük bir malzeme yığını. Bu neden işe yarıyor, sorulabilir? Cevap, eğer herhangi bir tek cevap verilebiliyorsa, elektronların her yerde bulunmasıdır. Elektronlar, molekülleri ve kristalleri bir arada tutan yapıştırıcıdır.

Katılardaki yoğunlukları kabaca sabittir (yaklaşık her 4 ̊A3’te bir elektron), yük (−e) ve spin ( /2) yoluyla çevreleriyle etkileşime girerler. Bu nedenle malzeme bilimindeki temel etkileşimler, elektrik ve manyetik alanlar aracılığıyla gerçekleşen etkileşimlerdir.

Bunun teorik açıklamalar üzerinde derin bir etkisi vardır, çünkü malzeme özelliklerini tanımlamak için bilinmesi gereken tek şey çekirdeklerin konumu ve elektronların yük ve hız dağılımıdır. Mevcut teorik modellerin basitliğinin çoğu bu gerçekten kaynaklanmaktadır.

Fizikte ilerleme, deneysel ve teorik yöntemler arasındaki karmaşık dengeye bağlıdır. Geçen yüzyılın 1920’lerinde ve 1930’larında ilerleme, kuantum mekaniğinin yükselişi ve atomik araştırmalarda yarattığı ilgiden kaynaklanıyordu. 1950’lerde ve 1960’larda katı hal teknolojisinin gelişimi, malzeme özelliklerine yönelik kapsamlı araştırmaları hızlandırdı.

Son olarak, 1980’lerde ve 1990’larda, bilgisayar teknolojisinin ve kesin teorik modellerin nihai mevcudiyeti, kişinin ince malzeme değişiklikleri, kimyasal reaksiyonlar ve hatta biyolojik süreçler üzerine kafa yormasına izin verdi. Taramalı prob mikroskobu (SPM) bu dönemde icat edildi ve mükemmelleştirildi.

Fizik, kimya ve biyoloji arasındaki yakın bağları diğer tüm enstrümanlardan daha fazla yansıtır. Dünyadaki üç disiplinin de laboratuvarlarında bulunabilen tek enstrümandır. Çalışmasının teorik açıklaması bu monografın konusudur.

Ancak, esas olarak teorik bir açıklamada bile, diğer yöntemler bağlamında deneysel erdemlerini ve eksikliklerini göz önünde bulundurmak yararlıdır. Ayrıca ve hatta öncelikle, fiziksel ilkeleri ve süreçleri oldukça basit bir düzeyde anlamak önemlidir.

taramalı elektron mikroskobu (sem)
Taramalı elektron Mikroskobu
TARAMALI Elektron Mikroskobu Fiyat
Taramalı elektron mikroskobu Nedir
Konfokal mikroskop Nedir
Elektron mikroskobu Çalışma prensibi
Floresan mikroskobu Nedir
TARAMALI elektron mikroskobu özellikleri

Deneysel Yöntemler

Malzeme bilimindeki deneysel yöntemlerin zenginliği, uygulamalarının ayrıntılarında yatmaktadır, çünkü temel olarak, malzeme özelliklerini araştırmak için tüm standart yöntemler yalnızca beş temel fiziksel olguyu kullanır:

• Adsorpsiyon: Bir prob parçacığı, bir malzeme tarafından adsorbe edilir; adsorpsiyon, karakteristik bir yoğunluk eksikliği veya ikincil emisyonlar aracılığıyla tespit edilir.
• Emisyon: Bir malzemeden yayılan parçacıkların mekansal dağılımı, malzemenin yapısal özellikleri hakkında bilgi edinmek için kullanılır.
• Aktarım: Parçacıklar bir malzeme aracılığıyla iletilir; toplanan parçacıkların mekansal dağılımı, yapısal özelliklerinin analizine izin verir.
• Kırınım: Parçacıkların dalga özellikleri, iyon çekirdekleri gibi kırınım yapan yapıların uzaysal dağılımı hakkında bilgi elde etmek için kullanılır.
• Saçılma: Malzeme tarafından bir prob parçacığı saçılır; bu, saçıcıların uzamsal dağılımının bir analizine izin verir.

Parçacıklar iyonlar (H+, He+) [1, 2], nötronlar [3, 4], elektronlar [5] veya fotonlar olabilir. Yüzey biliminde en yaygın olan yirmi ila otuz deneysel yöntemin üçte ikisinden fazlası elektronlara ve fotonlara dayalıdır.

Örneğin iyonlara karşı deneysel tercihin iki nedeni vardır: (i) İyonların aksine, önemli bir etki olmaksızın ve dolayısıyla az ya da çok tahribatsız bir şekilde bir malzeme ile etkileşime girerler. (ii) Dalga özellikleri geniş bir enerji aralığında ayarlanabilir.

Fotonlar için bu aralık, kızılötesinden (enerji meV) x-ışınlarına (enerji keV) kadar tüm dalga boylarını kapsar. Bir uçta, bu aralık çekirdek seviyesindeki elektronların ölçeğini araştırmak için yeterlidir, diğer uçta ise kimyasal bağların karakteristiği olan fonon uyarılmalarıdır. Elektronlar için aralık eV ile yüzlerce keV arasındadır.

Küçük dalga boyları, onları x-ışını yöntemlerinin çok üzerinde bir çözünürlükle ince filmlerin iletim görüntülerini tek bir rejimde iletmek için uygun hale getirir. Bu, transmisyon elektron mikroskoplarının prensibidir. Diğer rejimde dalga boyları, kristal kafes parametrelerinin uzunluk ölçeğiyle karşılaştırılabilir; bu durumda kırınım görüntüleri yapısal özelliklerin kesin olarak belirlenmesine izin verir.

Bu, 1980’lere kadar yapısal yüzey analizinin fiili standardı olan düşük enerjili elektron kırınımı (LEED) yöntemlerinin çalışma şeklidir. Deneysel yöntemlere bir giriş, bir dizi mükemmel ders kitabında verilmektedir.

The post Taramalı Mikroskopların Fiziği first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Transmisyon elektron mikroskobu – çözme gücü

Neredeyse tüm ultrastrüktürel teşhis çalışmaları, hastalığı anlamamızı ve teşhisimizi geliştirebilecek spesifik veya karakteristik hücresel ve matriks özellikleri göstermek için transmisyon elektron mikroskobu (TEM) kullanır.

TEM’e ek olarak, çok daha az sayıda da olsa, birinin ‘özel’ teknikler olarak adlandırabileceği uygulamalar vardır: başka bir ‘morfolojik’ EM türü olan EM’yi taramak ve diğer teknikler, temel içerik hakkında bilgi verir (X -ışını mikroanalizi) veya biyomoleküler kompozisyondur (immünositokimya ve ultrastrüktürel histokimya).

Ultrastrüktürel seviyede kantitatif bilgi sağlamak için morfometri gibi ışık mikroskobu prosedürlerinin EM “versiyonları” da geliştirilmiştir (örneğin, lenfomalarda nükleer düzensizlik).

Daha yeni “fonksiyonel” ultrastrüktürel tekniklerin geliştirilmesine rağmen, EM hala H&E histopatolojisi gibi çoğunlukla morfolojik bir tekniktir. Işık mikroskobu gibi, EM de gözlem için bir tür radyasyona maruz kalan bölümleri kullanır.

Radyasyon (elektron ışını) kesitteki malzeme ile etkileşime girerek, numunenin doğası hakkında bilgi vermek için yorumlanabilen bir görüntü oluşturur. EM’nin önemi, bir elektron ışını kullanmasıdır.

Çözme gücü radyasyon dalga boyu ile belirlendiğinden, pratikte bir elektron mikroskobunun çözme gücü bir ışık mikroskobununkinden yaklaşık 100 kat daha fazladır. Sonuç olarak, hücrenin ve matrisin, boyut olarak birkaç nanometre kadar küçük yapısal ayrıntıları görüntülenebilir ve bu, ışık mikroskobunun algılama yeteneğinin ötesindedir.

Yıllar geçtikçe, bir hücre veya hastalık için farklı veya spesifik olan hücre ve matriks yapıları tanımlanmıştır ve bu birikmiş bilgi kütlesi hem tümörlerde hem de neoplastik olmayan hastalıklarda tanısal elektron mikroskobunun temelini oluşturur.

Transmisyon elektron mikroskobu ne ise yarar
Elektron mikroskobu
Transmisyon Elektron Mikroskobu
TARAMALI Elektron Mikroskobu
Transmisyon elektron Mikroskobu Çalışma prensibi
Elektron mikroskobu Özellikleri
Elektron mikroskobu Çeşitleri
Transmisyon elektron mikroskobu fiyatı

Uzmanlaşmış ultrastrüktürel teknikler ve prosedürler

• Taramalı elektron mikroskobu
• İmmünoelektron mikroskobu
• Ultrastrüktürel histokimya
• X-ışını mikro analizi ve elektron kırınımı
• Donma-kırılma / donma-dağlama
• Ultrastrüktürel yerinde hibridizasyon
• Ultrastrüktürel morfometri

Görüntü Oluşumu

TEM’de, aydınlatıcı (“olay”) ışındaki elektronlar, bölümle temas ettiklerinde bir dizi etkileşim üretir. Birçoğu bölümden neredeyse hiç değişmeden geçer. Diğerleri, bölümdeki elektron yoğunluğu alanları veya noktaları tarafından yollarından saptırılır (“esnek olarak saçılır”) ve uygun şekilde konumlandırılmış bir açıklıkla olay sonrası ışından filtrelenir.

Olay sonrası ışın, bu nedenle, gelen ışına kıyasla elektron eksikliği olan alanlara sahiptir ve bu farklılık görüntünün temelini oluşturur. Bir kesit içindeki yoğunluk, bir mineralizasyon odağında olduğu gibi, doğuştan olabilir veya kesitteki dokunun kimyasal işlemden geçirilmesiyle ortaya çıkabilir.

Çoğunlukla bu, osmiyum atomlarının seçici olarak membranlar gibi biyolojik malzemelere bağlandığı osmiyum tetroksit çözeltisi (aşağıdaki Tekniğe bakınız) kullanılarak yapılır.

Sonuç olarak, bir hücre zarına bağlanmış bir sıra osmiyum atomu, olay sonrası ışında bu ‘eksik’ elektron çizgisini yansıtan bir görüntü üretecektir ve bu da, elektronların flüoresan üzerindeki etkisi olarak elektron mikroskobu ekranında bir çizgi haline gelir izleme ekranının kaplanması ve görünür ışığa dönüştürülmesidir.

Teknik

İnce kesitli TEM için doku hazırlamak için kullanılan teknikler, son yıllarda oldukça standart hale gelmiştir. Işık mikroskobunda olduğu gibi, dokunun otolizi önlemek için derhal sabitlenmesi gerekir ve ilk önce ağırlıklı olarak çapraz bağlanan bir protein fiksatif olan bir aldehit içinde sabitlenir.

Ticari olarak temin edilebilen bir dizi aldehit olan glutaraldehidin, ultrastrüktürel koruma ve kullanım rahatlığı açısından en iyi uzlaşmayı sağladığı kabul edilmektedir.

Bununla birlikte, bir biyopsi veya bir rezeksiyon örneğinin glutaraldehitte fiksasyonu, personel ve cerrahi ameliyathaneye veya koğuşa gitmek için zaman gerektirir. Personel düzeylerine bağlı olarak, histolojik formalindeki ana örnekten doku alınması gerekli olabilir.

Bunun fizyolojik pH’a tamponlanması koşuluyla, numuneler oldukça küçüktür ve EM için numune büyük bir numunenin derinliklerinden alınmaz (burada otoliz doku yapısını değiştirebilir), koruma çok iyi olabilir.

Histolojik formalinde dokudan numune alma seçeneği, tüm numunenin balmumuna gömülmesini engeller ve H&E araştırma düzeyinde karşılaşılan bir tanısal sorunun olasılığına karşı küçük bir temsili parçanın geri tutulmasını gerektirir. Yoğun bir kurumda bu mümkün olmayabilir.

Glutaraldehide sabitlenmiş veya formalinden alınan numunenin küçük parçalara (“mm küp”) kesilmesi gerekir, çünkü sonraki işleme reaktifleri yavaşça nüfuz etme eğilimindedir. Çalışma için mevcut olan küçük numuneler, EM’nin ana sınırlamalarından birini oluşturur.

Aldehit fiksasyonunu takiben, bir osmiyum tetroksit çözeltisi ve bazen de bir uranil asetat çözeltisi ile seçici kontrast eklenir. Bu ağır metal atomları seçici olarak hücre yapılarına bağlanır ve böylece elektron saçma gücü ve kontrastı sağlar.

Bu reaktiflerin biyolojik bileşenlerle reaksiyonları karmaşık olmasına rağmen, osmiyum tetroksitin bir lipit fiksatif olduğu bilinmektedir ve ana işlevlerinden biri osmiyum atomlarını bimoleküler yaprakçıklara biriktirerek zarları tanımlamaktır.

Uranil asetat, bir fosfolipid fiksatiftir ve bu nedenle, ayrıca, nükleik asitleri sabitler ve böylece çekirdekteki ribozomlara ve deoksiribonükleoproteine ​​(“kromatin”) yoğunluk kazandırmasına rağmen, membranın tanımlanmasını da geliştirir.

Bu blok halinde boyama ve sabitlemeyi takiben, doku etanol veya aseton içinde dehidre edilir ve sıvı epoksi reçinesi ile, bazen propilen oksit, toluen veya daha az yaygın olarak kullanılan ancak daha az toksik limonen gibi bir geçiş çözücüsü ile infiltre edilir. Epoksi reçineyle infiltre edilmiş doku bloğu daha sonra termal olarak polimerize edilerek katı hale getirilir.

Sızma adımları, küçük, kapaklı, cam şişelerdeki doku ile, reaktifler pipetle değiştirilerek veya otomatik bir doku işlemcisi ile manuel olarak gerçekleştirilebilir. Yakın zamanda piyasaya sürülen mikrodalga temelli aletler, dokuyu, tipik immünohistokimya prosedürleriyle karşılaştırılabilir şekilde, birkaç saat içinde polimerize bir bloğa işleyebilir.

Epoksi reçine blokları, el yapımı tek kullanımlık cam veya kalıcı elmas bıçaklar üzerinde bir ultramikrotomda bölümlerin kesilmesini sağlayan fiziksel özelliklere sahiptir.

Yaklaşık 80 nm kalınlığa sahip bölümler, görüntü oluşumu için gerekli elektronların geçişi için yeterince ince, ancak yüksek enerjili elektronlara maruz kalmanın ısınma etkisine dayanacak kadar güçlüdür.

Kesitler genellikle 3 mm çaplı bakır ağ ızgaralarda alınır, uranil asetat ve kurşun sitrat çözeltilerinde ek kontrast için boyanır ve ardından elektron mikroskobunda incelenmeye hazır hale gelir.

The post Transmisyon Elektron Mikroskobu – Laboratuvar Tanı Bilimi – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Laboratuvar standartlarının sıkılaştırıldığı günümüz dünyasında, harici kalite kontrolün yanı sıra rutin iç gözetim son derece arzu edilir. Pek çok ülke, genel olarak, ‘hedef’ laboratuvar tarafından seçilen antijenlerin boyanmasının değerlendirilmesine bağlı olan dış kalite değerlendirme şemalarına sahiptir.

Örnekler, basit vakaların ve daha fazla zorluğun beklenebileceği bölümlerin bir kombinasyonudur (örneğin, antijen sunan hücreler üzerinde yüzey Ig hafif zincirlerinin boyanması). Bu, laboratuarların tekniklerini meslektaş incelemesinin ışığı altında geliştirmelerine ve standartlaştırmalarına olanak sağlamalıdır.

Otomasyon

İmmünohistokimya, otoma- tasyon arenasına nispeten geç girdi. Bunun nedeni muhtemelen başlangıçta rutin kullanım için uygun olan nispeten az sayıda antikorun mevcut olmasıdır. Ancak son zamanlarda, herhangi bir meşgul laboratuvar, herhangi bir teşhis “çalışmasında” sayısız bölüme uygulanan geniş bir reaktif paneline sahip olacak ve otomasyon çağrısı artmıştır.

Önceki cihazlar yarı otomatikti ve büyük ölçüde zamandan tasarruf sağladı. Örneğin çoklu tampon yıkamalarının sıkıntısını ve benzerlerini azaltarak manipülasyon ve reaktif hacimleri vb. daha sonra, daha otomatik makineler piyasaya çıktı.

Bunlar, elbette, öncüllerinden çok daha pahalıdır, ancak mikro işlemci kontrollüdür, kullanıcının gereksinimlerine göre programlanabilir ve bazı durumlarda, diğer boyama türlerine tabi tutulan diğerleriyle eşzamanlı olarak bölümlerin işlenmesini sağlar.

Görüntüleme

IHC boyamasını ölçmek artık giderek daha fazla mümkündür. Geçmişte, özellikle kromojen bağlanma seviyesinde IHC reaksiyonlarının stokiyometrisini iyi anlamamamız nedeniyle bu çok zordu.

Ancak sistemler artık mevcuttur, örn. Applied Imaging’in Ariol SL-50’si, yüksek verimli donanım ve görüntü analiz yazılımı ile IHC (ve FISH) slaytlarının nicelendirilmesine ve analizine olanak tanır. Bu aynı zamanda, birden fazla patoloğun sistem tarafından taranan slayt panellerini değerlendirmesine ve bulgularını doğrudan hastane sistemlerine rapor etmesine olanak tanıyan “sanal ağ oluşturma” ya da olanak tanır.

TARAMALI Elektron Mikroskobu
Transmisyon Elektron Mikroskobu
Elektron mikroskobu
Geçirimli Elektron Mikroskobu
Taramalı Elektron Mikroskobu kullanım alanları
Taramalı elektron mikroskobu pdf
Elektron Mikroskobu çalışma prensibi
TARAMALI Elektron Mikroskobu sunum

Patolojide Elektron Mikroskobu

İnsan hücreleri içeren insan dokuları veya sıvıları, esas olarak teşhis amacıyla, yani klinisyenler tarafından tanınabilen ve tedavi edilebilen farklı hastalık kategorilerinin tanımlanması için örneklenir.

Hasta yönetimini optimize etmek için mikroskobik olarak doğrulanmış bir teşhis genellikle gereklidir ve en azından kanser alanında pek çok saf klinik tanı histopatolojik mikroskobik inceleme ile yeniden belirlenir.

Parafin balmumu içine gömülü doku kesitlerinin hematoksilen ve eozin (H&E) ile boyanmış kesitlerinin ışık mikroskobik incelemesi, insan katı doku teşhisi için en önemli teknik prosedürdür. Burada bir patolog, bir teşhisi sağlamak için brüt bulgular ve klinik veriler bağlamında mimari dahil olmak üzere hücre ve matris görünümlerini değerlendirir.

H&E kesitlerinin ışık mikroskobu histolojik tanının temeli olmaya devam ederken, elektron mikroskobu (EM), immünohistokimya, AgNOR boyama, akış sitometrisi, sitogenetik ve ‘moleküler’ teknikler gibi yeni teknikler [gen yeniden düzenleme analizi, floresan yerinde hibridizasyon ve polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) analizi] artık hastalık ve tanı anlayışımızı geliştirmek için ek bilgiler sağlayabilir.

Tanısal elektron mikroskobu, 1960’ların sonlarından ve 1970’lerin başlarından beri önemlidir. Bununla birlikte, 1980’lerin başından itibaren, özellikle immünohistokimya, vazgeçilmez bir teknik haline geldi ve EM uygulamasındaki düşüşten sorumlu oldu.

Daha uygun ve kullanışlı bir teknik olarak görülür ve bu nedenle, aksi takdirde EM’ye yönelik olabilecek kaynakları çekmiştir. Bununla birlikte, EM, alt hücresel düzeyde morfoloji hakkında benzersiz bir bilgi türü sağlar ve bu nedenle, bazıları tanısal uygulamalara sahip olan hastalık hakkında yeni bilgiler sağlayabilir.

Bunun nedeni kısmen, tamamen morfolojik özelliklerin tanıda önemli olduğu birçok koşulun varlığının yanı sıra, tümör teşhisinde özel öneme sahip bir teknik olan immünohistokimyanın sınırlılıkları nedeniyle de ortaya çıkmaktadır.

Mevcut literatür, EM’nin hem araştırmada hem de ışık mikroskobu ile sorunlu olan insan hastalığı vakalarının teşhisinde devam eden değerine tanıklık etmektedir.

Ultrastrüktürel girdinin olmaması, muhtemelen bir teşhis bölümünün performansını düşürür, çünkü EM, patologların ışık mikroskobuna dayalı yorumlarını sürekli olarak doğrulayabilir veya çürütebilir. Böylelikle belirli bir tanının konulduğu güveni arttırır. EM’nin patologları daha iyi patologlar yaptığına dair bazı gerçeklere dair bir sözdür.

EM’nin rutin bir teşhis departmanında ne ölçüde kullanıldığı, mevcut uzmanlık (hem teknik hem de yorumlama) ve önemli ölçüde departman başkanının felsefesi ve geçmişi tarafından belirlenir.

Geçmişte EM kullanmış ancak artık ona güvenmeyen, immünohistokimyanın teknoloji açısından değişmeye devam etmesine rağmen, tanı problemlerini çözmek için immünohistokimyayı ve daha yeni moleküler teknikleri tercih edenler var ve özgüllük hakkında bir soru var. 

Aksine, diğerleri EM’yi daha büyük ölçüde kullanırlar ve bunlar genellikle büyük iş yükünün ya da örneklerin çoğunun sevk doğasının daha fazla sayıda zor vakaya yol açtığı büyük ya da uzmanlaşmış kurumlarda pozisyonları işgal eder.

EM’nin değerini ölçmek zordur. Örneğin, tüm tümörlerin% 5’ine kadarının EM araştırmasını hak edecek kadar sorunlu olabileceği, neoplastik olmayan renal örneklerin% 25’inin de EM’ye ihtiyaç duyabileceği söylenmiştir.

Sayılar ne olursa olsun, H&E bölümünde yorumlama zorluğu olduğunda EM uygulanmalıdır. EM bu koşullarda her zaman yapmaya değerdir çünkü bireysel bir durumda hangi sonuçların ortaya çıkacağını tahmin etmek asla mümkün değildir ve bazen kişi tamamen beklenmedik ve yeni bulguların zevkini yaşar.

Dahası, EM ve immünohistokimya (ve diğer tüm yeni teknikler) tamamlayıcı olarak görülmelidir ve örneğin hem immünohistokimya hem de EM’den gelen bilgilerin bir lezyonun her ikisinden de daha eksiksiz bir resmini verebileceği yaygın olarak ifade edilen bir duygudur. kendi başına teknik. Bazen, her iki tekniğin de kullanılması nedeniyle resim karmaşık hale gelebilir, bunlar çelişebilir, ancak bu daha fazla araştırma için bir teşvik olarak kabul edilebilir.

The post Patolojide Elektron Mikroskobu – Laboratuvar Tanı Bilimi – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).