RPIP kromatografisinde, sıradan ters faz modunda olduğu gibi, mobil faz genellikle eklenmiş bir organik modifiye edici ile sulu olup, bu genellikle metanol veya asetonitrildir. NPIP kromatografisinde mobil faz genellikle değiştirici olarak heksan veya kloroformun eklendiği pentan-1-01’dir.

RPIP kromatografisinde, metanol veya asetonitril konsantrasyonunu artırmanın etkisi retenasyon süresini azaltmaktır. Bu kromatogramda, bileşiklerin elüsyon sırasının gösterilen aralıkta esasen değişmeden kalmasına rağmen, daha yüksek asetonitril konsantrasyonlarında, L-DOPA ve adrenalin elüsyonu tersine çevrilerek seçicilik üzerinde bir etki meydana gelebilir.

Asetonitril, düşük viskozitesi çalışma basıncını düşürdüğü için sıklıkla tercih edilen organik değiştiricidir; bu, karşı iyon reaktiflerinin genellikle oldukça viskoz olduğu iyon çifti kromatografisinde özellikle önemli olabilir. Asetonitril ayrıca dörtlü amonyum iyonları için daha büyük bir çözme gücüne sahiptir ve mobil fazda daha yüksek karşı iyon konsantrasyonlarının kullanılmasını kolaylaştırır.

p H

İyon çifti kromatografisini hesaba kattığı varsayılan spesifik mekanizmaların her birinde, ayırmanın gerçekleştirildiği pH’ın etkisi kesinlikle kritiktir.

Her ayırma için mobil fazın pH’ı, hem numunenin hem de karşı iyonun maksimum iyonizasyonunu kolaylaştıracak şekilde ayarlanmalıdır; Numunenin veya karşı iyonun kısmi iyonlaşmasının meydana geldiği ayrımlarda, genellikle tepe genişlemesi ile sonuçlanır. Mobil faz pH’sinin seçimi için belirli genel kurallar verilebilir:

(a) Tüm pH değerlerinde anyon veya katyon olan numuneler için, pH, karşı iyonun maksimum iyonizasyonuna izin verecek şekilde seçilmelidir.
(b) Asitler için çalışma pH’ı genellikle 7-8.5 pH aralığı ile sınırlandırılır ve daha sonra karşı iyon seçilir.
(c) Bazlar için mobil fazın pH’ı genellikle 2-6 aralığında olacak şekilde seçilir.

Mobil fazın pH’ı hem kapasite faktörünü hem de seçiciliği etkileyeceğinden, iyonojenik bileşikler içeren karışımların ayrılmasını optimize etmek için pH manipülasyonunun kullanılabileceği açıktır. Şu anda, ters faz ayrımlarında kullanılan neredeyse tüm sabit fazlar, 2-8.5 pH aralığı dışında kararsızdır.

RPIP kromatografisinin işleyişine ilişkin pratik bir sınırlama, karşı iyonların çoğunun, özellikle 2-8.5 aralığının dışındaki pH değerlerinde, kolonların bağlanmış fazındaki aşındırıcı aktivitesiyle ilgilidir. Yakın gelecekte, silika bazlı olmayan sabit fazların kullanımının, iyon çifti kromatografisinin potansiyel uygulamalarında bir artışa neden olacağı tahmin edilebilir.

Mobil faz Nedir
Normal faz kromatografisi
Sıvı Kromatografisi
HPLC Makale
HPLC sonuç değerlendirme
HPLC PDF
HPLC açılımı
HPLC cihazı ile yapılan analizler

Eklenen Tuzların Etkisi

Bir önceki alt bölümde, iyon çifti kromatografisinde ayrışmaların pH’ının dikkatlice kontrol edilmesi gerektiğine işaret edilmişti; bu nedenle bu tür bir kromatografi, sonuç olarak mobil fazın iyonik kuvvetini etkileyecek olan tamponların eklenmesini gerektirir. Genel olarak, ters faz modunda, tuz konsantrasyonundaki bir artış, tutmada bir azalmaya neden olurken, normal faz iyon çifti kromatografisinde, tuz konsantrasyonundaki bir artış, tutmada bir artışa neden olur.

RPIP kromatografisinde ergotaminin tutulması üzerindeki farklı tuzların etkisinin bir örneği gösterilmektedir. Kromatogramda, seçiciliğin tuz konsantrasyonundaki değişikliklerden etkilendiği açıkça gösterilmiştir.

Bazı bileşikler için tuz konsantrasyonundaki bir artışın tutma üzerinde hiçbir etkisi olmayabilir; bu, aşağıdakilerin karşıt etkilerinden kaynaklanıyor olabilir:

• (a) karşı iyonların rekabeti nedeniyle azalmış iyon çifti oluşumunun neden olduğu azalan tutma ve
• (b) sabit yüzeyde karşı iyonların artan adsorpsiyonundan kaynaklanan tutmada bir artıştır.

Karşı İyon Konsantrasyonunun ve Zincir Uzunluğunun Etkisi

Genel olarak, RPIP kromatografisinde, karşı iyon konsantrasyonundaki bir artış, numune tutulmasında bir artışa neden olur; tersi normal fazlı sistemler için doğrudur.

Aşağıda gösterildiği gibi, karşı iyon konsantrasyonu ile tutulmadaki artış doğrusal değildir ve daha yüksek karşı iyon konsantrasyonlarında eğilimin tersine dönmesi, karşı iyonların neden olduğu öne sürülen bir etkidir. mobil fazda etkin konsantrasyonlarını azaltan miseller oluşturur.

Bu nedenle kromatografı, karşı iyon konsantrasyonunu artırarak numune tutmayı artırmaya çalışırken biraz dikkatli olmalıdır.

Bir kromatografik sistemin seçiciliğinde bir değişiklik, karşı iyon konsantrasyonu arttıkça meydana gelebilir, ancak bu, her ayırma için kullanılan spesifik kromatografik parametrelere bağlıdır. Numune yüklemesinin arttırılmasının istendiği ayırmalarda, karşı iyon konsantrasyonunu artırarak kromatografiyi olumsuz etkilemeden bunu başarmak çoğu zaman mümkündür.

Bir RPIP ayırmada kullanılan karşı iyonun lipofilikliğindeki bir artışın etkisi, Şekil 8.3’te gösterilmektedir. Bir dizi alkil sülfatta iki metilen ünitesinin art arda eklenmesi, numune tutmada büyük artışlara neden olur. RPIP kromatografisinde karşı iyonun lipofilikliğini kolaylıkla manipüle etme yeteneği, bu tür ayırmaları optimize etmek için son derece uygun bir yöntem de sağlar.

Sıcaklığın Etkisi

RPIP kromatografisindeki tutma değerleri genellikle kolon sıcaklığındaki değişikliklere sıradan ters faz moduna göre biraz daha hassastır, ancak sıcaklık arttıkça aynı düşük k ‘değerleri eğilimi de gösterir.

Bununla birlikte, iyon çifti kromatografisindeki bazı ayrımların sıcaklıktaki değişikliklere diğerlerinden çok daha duyarlı olduğu unutulmamalıdır. Bu nedenle, kolon sıcaklıklarının sabit bir değerde tutulması ve tlus’un bir kolon termostatı kullanılarak kolayca elde edilmesi de önemlidir.

Özellikle viskoz karşı iyonlar içeren mobil fazlar, kolon sıcaklığı yükseldiğinde hem ayrılma hızı hem de pik şekli açısından önemli kromatografik gelişmeler gösterebilir, ancak bu koşullar altında kolonun ömrü, şunlara bağlı olarak biraz azalabilir. 

Yüksek Performanslı Afinite Kromatografisi

Yüksek performanslı sıvı afinite kromatografisi (HPLAC)

Son 20 yılda biyomoleküllerin saflaştırılmasındaki en önemli gelişme, afinite kromatografisinin uygulamaya konulması olmuştur. Bu bölümde tartışıldığı gibi afinite kromatografisi, biyospesifik afinite kromatografisine atıfta bulunur. Yumuşak jel matrisler üzerinde afinite kromatografisinin mükemmel bir incelemesi, bu serinin önceki bir baskısında da bulunabilir.

Prensipler

Yakınlık kromatografisinin ilkeleri son zamanlarda ayrıntılı olarak gözden geçirilmiştir ve yalnızca bir genel bakış sunulacaktır. Afinite kromatografisi, hareketsizleştirilmiş bir ligandın (Ln) sabit faza kovalent olarak bağlanmasını ve özellikle ilgili çözünen madde ile etkileşime girmesini de gerektirir.

The post Mobil Faz Bileşimi – Biyokimya ve Moleküler Biyolojide Laboratuvar Teknikleri – Laboratuvar Ödevleri – Lab Ödevleri – Kimya Mühendisliği – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Gözenekli organik polimerler (Şekil 10), farmasötiklerin analizi için potansiyel elektrokromatografik sabit fazlardır. Polimer ağı genellikle kapiler içinde aşamalı bir zincir polimerizasyon reaksiyonu ile oluşturulur. Polimerizasyon reaksiyonu karışımları genellikle monomerler ve çapraz bağlayıcı, başlatıcı ve gözenekli çözücüler karışımından oluşur.

Nihai monolitin üretilmesi için çeşitli monomerler kullanılabilir. Yüklü ve hidrofilik monomerlerin bir kombinasyonu bir EOF üretirken, yüksüz ve hidrofobik monomerlerin bir kombinasyonu ters faz etkileşimlerine izin verir. Çapraz bağlayıcı konsantrasyonu, genel gözenekliliği etkileyen çapraz bağlanma derecesini değiştirmek için ayarlanabilir.

Aşamalı zincir reaksiyonunu başlatmak için bir başlatıcı gereklidir ve genellikle 2,2u-azo-bis-izobütironitrildir (AIBN) ve UV ışığı veya ısıl işlemle başlatılabilir. Polimer monoliti, hem çapraz bağlanmanın hem de genellikle bir alkol karışımı olan porojen (polimer için zayıf bir çözücü) seçiminin bir sonucu olarak reaksiyon ortamında çöker ve çözünmez hale gelir.

Genel olarak, bir polimer monolitik çubuğun hazırlanması, çok adımlı bir prosedür olarak gerçekleştirilir (Şekil 11). Genel olarak, dahil olan aşamalar, monolitik matrisin polimerizasyon ve türevlendirme veya işlevselleştirme yoluyla ön işleme ve hazırlanmasıdır. İyi bir fiziksel stabilite elde etmek için bazen çıplak kılcalın ön işlemden geçirilmesi gerekir.

Bu nedenle çoğu kolon, silanize kolonlarda polimerize edilir. Kılcal kolon ilk olarak 1.0 M sodyum hidroksit gibi güçlü bir alkali çözelti ile yıkanır, böylece ham erimiş silika kılcal damarların iç yüzeyindeki siloksan grupları hidrolize edilir. Bu, sonraki silanizasyon için ankraj görevi gören silanol gruplarının yoğunluğunu arttırır. Daha sonra kapiler kolon, aseton içinde 3-trimetoksisililpropil metakrilat (TMSPM) olarak da adlandırılan tipik olarak g-metakriloiloksipropil-trimetoksisilan (g-MAPS) olmak üzere iki işlevli bir reaktif solüsyonu ile doldurulur ve bir süre reaksiyona girmesine izin verilir.

Normal faz kromatografisi
Ters faz Nedir
Polimer bazlı kompozitler
Metal bazlı kompozitler

Türevlendirme reaksiyonunda, çift işlevli birleştirme ajanı olan g-MAPS, trimetoksisilil kısmı aracılığıyla silika yüzeyindeki silanol grupları ile reaksiyona girer. Diğer işlevsellik, metakrilat grubu, bir radikal polimerizasyon reaksiyonunda sentezlenecek monolit için çapadır. Bu durumda, Si – O – Si – C bağları kılcal duvar ile polimerizasyon reaksiyonu sırasında monolitin duvara sonradan bağlanması için mevcut olan reaktif metakriloil grupları arasında oluşur.

Ön işlemden sonra, monomerlerden, çapraz bağlayıcıdan, başlatıcıdan ve porojenik çözücülerden oluşan monolitik karışım, kapiler içine doldurulur ve ardından her iki uçtan kapatılır.

Polimerizasyon daha sonra termal olarak (55–801C) veya UV ışığı ile başlatılır. Mühürler daha sonra çıkarılır ve monolitik kapiler daha sonra, polimerizasyondan sonra monolitik çubukta kalan porojenleri ve diğer çözünür bileşikleri çıkarmak için çözücünün kolondan akıtılmasıyla yıkanır.

Monolit destek hazırlandıktan sonra, kolon, gerekli kromatografik özelliğe bağlı olarak daha sonra türevlendirilebilir. Örneğin, ters fazlı kromatografide kullanılan hidrofobik gruplar gibi fonksiyonel gruplar, matrise birleştirilebilir. Ek olarak, CEC’de EOF oluşturmak için yüklü gruplar da matrise bağlanabilir.

Polimer bazlı monolitlerin üç ana türü, metakrilatın polimerizasyon için monomerlerin ana bileşenini oluşturduğu polimetakrilat bazlı monolitler, çapraz bağlı poliakrilamidin doğrudan kılcal damar içinde sentezlendiği poliakrilamid bazlı monolitler ve genellikle hazırlanan polistiren bazlı monolitlerdir. monomerler olarak stiren ve 4- (klorometil) stirenden ve çapraz bağlayıcı olarak divinilbenzenden (DVB).

Kılcalın iç duvarında yüklü bir polimer tabakası ve yığın sabit faz olarak bir nötr monolit ile yeni bir CEC kolon türü hazırlanmıştır (Şekil 12). Kılcal duvarın silanizasyonundan sonra, polietilenimin kovalent olarak duvara bağlanarak yüklü kısımlar elde edildi.

Daha sonra, vinilbenzil klorür ve etilen glikol dimetakrilatın kopolimerizasyonu ile yerinde bir yığın monolit hazırlandı. Benzil klorür işlevsellikleri daha sonra benzil alkol gruplarına hidrolize edildi ve monolit, bir peptit test karışımının ayrılması için kullanıldı. CEC’de kullanılan bazı tipik aşamaların bir özeti Tablo 4’te sunulmuştur.

CEC’DE ANALİTEDEKSİYON

UV dedektörleri gibi cihazların hassasiyeti, Beer-Lambert yasasına göre optik yol uzunluğuna bağlıdır. CEC’de, kısa optik yol uzunluğu ve düşük pik hacimlerinin bir sonucu olarak küçük hacimli ve hassas cihazlara ihtiyaç vardır.63 UV monitörler, CEC analizinde kullanılan en yaygın detektörlerdir ve algılama, kolon üzerinde gerçekleştirilir (örn. , bir CEC kapilerinin doldurulmamış bölümünden).

Ancak, kısa optik yol uzunlukları (50-100 mm) ve gelen ışığın düz bir yüzeyden ziyade eğimli bir yüzeye çarpması, hassasiyette kayıplara neden olur.

CEC’de UV tespiti, kılcal damarlar üzerindeki poliimid kaplamanın çıkarılmasından sonra sabit faz (sütun içi algılama) yoluyla veya şeffaf malzemelerden yapılmış kolonlar kullanılarak gerçekleştirilebilir. Arka plan gürültüsü genellikle kolon içi tespit ile artmış olsa da, durağan fazdaki yüksek analit bölgeleri konsantrasyonu, kolon üzeri tespitte elüsyon bölgeleri ile elde edilene kıyasla sinyal artışı ile sonuçlanır.

Floresan veya lazerle uyarılan floresan (LIF) dedektörleri, UV algılamaya kıyasla daha yüksek hassasiyetler elde etmek için CEC’de kullanılabilir. Bununla birlikte, bu saptama sistemleri, yalnızca özünde floresan olan veya floresan analoglarına türetilebilen analitlerle sınırlıdır.

Bir kütle spektrometresinin CE ve CEC ile birleştirilmesi, farmasötiklerin ve karmaşık biyolojik karışımların analizi için güçlü bir sistem sağlar. Bu, daha az yapısal bilgi sağlayan UV, elektrokimyasal veya LIF gibi diğer geleneksel algılama yöntemlerinin yerini alabilir veya tamamlayabilir. Kütle spektrometresinin detektör olarak kullanılması, CE ve CEC’nin kullanışlılığını arttırır ve karmaşık karışımların etkili bir şekilde ayrılmasına ve tanımlanmasına, yapı ve / veya moleküler kütle bilgilerinin elde edilmesine izin verir.

CE / CEC-MS’de kullanılan kütle analizörlerinin seçimi, hassasiyet, kütle çözünürlüğü, yapısal açıklama gereksinimi ve uygulama türü gibi faktörlere bağlıdır (Tablo 5). CEC analizinde kullanılan analizörler arasında uçuş süresi (TOF), dört kutuplu (Q), iyon tuzağı (IT), fourier dönüşüm iyon siklotron rezonansı (FTICR) ve çift odaklı manyetik sektör (DFMS) cihazları bulunur.

The post Polimer Bazlı Monolit – Ayırma Teknolojisi – FARMASÖTİK ANALİZ – Kimya Mühendisliği – Ayırma Teknolojisi Ödevleri – Kimya Mühendisliği Ödev Yaptırma – Kimya Ödev Yaptırma Ücretleri first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).