Üretim teorisi üzerine yapılan çalışmalarda sıklıkla “üretim fonksiyonu” kavramından bahsedilir. Genellikle matematiksel bir biçim alır. Kısacası, çeşitli üretim faktörleri kombinasyonlarının (çoğunlukla emek ve sermaye malları) kullanımıyla mal üretmenin olası yöntemlerinin bir kombinasyonudur.

Neoklasik üretim tanımı ile gerçek süreç arasındaki en büyük boşluk tam olarak bu üretim işlevinde bulunur (aynı zamanda saf ekonomi teorisi ve yönetim alanları arasında büyük bir boşluk da belirler). Temel mikroekonomi dersinde üretim fonksiyonu açık bir matematiksel karaktere sahiptir.

Bu tür bir prosedürün nihai sonuçları, üretim yöntemlerinin bilinen ödünleşmeleridir. Bu işlev bilinen güç modeline dayanıyorsa (genellikle olduğu gibi), o zaman belirli faktörlerin hangi hacimlerinin tanımlanmış üretken etkiler getirdiğini (diğer faktörlerin hacimlerine kıyasla) çok açık bir şekilde gösterir.

Daha spesifik olarak, örneğin, 20 saatlik çalışanın 40 saatlik makinelerin çalışmasıyla birleştiğinde, birkaç yüz somun ekmek pişirmekle sonuçlanabileceği öngörülebilir. Aynı zamanda, işlev yalnızca ürün yaratmanın belirli bir varyantını değil, tüm olası varyantları kaydeder.

Bu, faktörlerin karşılıklı ikamesinin fonksiyon sonuçlarından bildiğimiz anlamına gelir. Örneğin, çalışanlar 15 saat, makineler 45 saat çalışmaya başlasa üretimin biraz daha azalacağını biliyoruz. Çalışanlar 25 saat, makineler 35 saat çalışmaya başlarsa üretim artar.

Bu nedenle üretim işlevi, kişinin tüm bu kombinasyonları sürekli bir biçimde haritalandırmasına ve eylem alternatiflerini kesin olarak belirlemesine olanak tanır. Nihai ürün imalatı açısından olası her çözümün etkinliğini değerlendirmeyi sağlar.

İşe böyle bir yaklaşımı benimserken, parasal hesaplama kusurlu ve esasen gereksiz bir şey olarak görünmelidir. Eldeki teknik verileri tam olarak haritalandırmışsak ve aslında en optimal çalışma yolunun ne olduğunu matematiksel bir kesinlikle belirtebiliyorsak, neden belirsiz ve belirsiz para birimleriyle hesaplayalım?

Ancak, hiç kimsede böyle bir haritalama yoktur. Bu tür alternatifler önceden bilinmemektedir. Üretim faktörleri toplu olarak kolayca sınıflandırılamaz (“emek”, “sermaye”), diğer değişkenler hariç tutulur. Bunların karşılıklı değiştirilebilirliğini ve ikame edilebilirliğini bilmediğimiz gerçeğinden bahsetmiyorum bile (matematiksel ekonominin kullanımında bilindiği gibi).

Heterojenliğin merkezi önemi burada yatmaktadır: üretken kaynaklar, her biri için değerler hiyerarşisini belirleyecek tek bir verimlilik paydasına kolayca indirgenemez.

Üretim Teorisi Ders Notları
Üretim Teorisi Nedir
Firmanın birim üretim başına düşen maliyet
Tüketici Teorisi
Kısa dönem üretim analizi
Eş ürün eğrisi
Kısa dönem Üretim fonksiyonu
Bilge BEYAZ mikro iktisat 43

Böyle olsaydı, parasal hesaplama gereksiz olurdu. Bununla birlikte, karmaşık ve çeşitli gerçeklik, iş dünyasında alternatif bir parametreye ihtiyaç duyulduğu anlamına gelir: parasal hesaplama. Bunu kullanırken, heterojen üretim kaynakları aniden homojen hale gelir: ne kadara mal olduklarına bakmak yeterlidir ve bunların göreceli faydalarını değerlendirmek yeterlidir. nihai değer yaratımı. Para birimleri cinsinden düşünmek, o zaman yeni bir tür “rasyonel” düşünce haline gelir.

Ayrıca, bir sermaye yapısının derin heterojenliğinin bir sonucu olarak, firmaların ve çalışan becerilerinin oldukça gelişmiş bir heterojenleşmesinden bahsedebiliriz. Hatta ekonomik verilerin heterojenliğinin üstel ve basamaklı bir fenomen olduğunu söyleyebiliriz.

Heterojen faktörlerin parasallaştırılması, daha da fazla uzmanlaşmaya ve genişletilmiş sermaye malları yaratılmasına izin verir. Bazı firmalar doğal olarak faaliyet alanlarını daha önce görülmemiş yeni ürün üretme yöntemlerine doğru genişletmeye başlayabilirler. Güç kaynağı ile uğraşan ilk şirketlerin görevleri çok dardı; yeni pazarların gelişmesiyle birlikte, kendilerini tamamen yeni gerçekliklerde buldular.

Benzer şekilde motor üreticilerinin ve son zamanlarda pil üreticilerinin kariyeri de hayal edilebilir. Belirli bir üretim yönteminin uygulama kapsamı, daha sonraki yeni çalışma yöntemleri keşifleriyle yeniden sıfırlanır. Bu heterojenlik ve seçeneklerin sayısı sürekli arttığından, fiyatlar girişimci spekülasyonların yardımıyla üretken kaosu evcilleştirmenin yollarından biri haline geliyor.

Bu noktada yukarıda sözü edilen Hayek’in fiyatların doğasına ilişkin değerlendirmelerinde biraz fazla ileri gittiğini belirtmekte fayda var. Elbette, üretim fonksiyonlarının çok karmaşık olduğunu, neoklasik iktisadın matematiksel önerilerinden çok daha karmaşık olduğunu kabul etti.

Ancak, fiyatların bu çok karmaşık üretim işlevleri hakkında bilgi taşıyan sinyaller haline geldiğine ve dolayısıyla neyin daha optimal olduğuna dair bir kılavuz oluşturduğuna inanıyordu. Ancak fiyatların yorumlanması gerektiğinden, fiyat sistemi hakkında çok güçlü bir iddia var gibi görünüyor.

Fiyatlar, karmaşık üretim işlevleri hakkında bilgi taşımaz. Fiyatlar ve değişiklikler kendi içinde bilgidir: üretim faktörlerinin indirgenmiş gelecekteki değeriyle ilgili girişimcilerin mevcut beklentileri hakkında.

Şimdiye kadar, heterojen üretim faktörlerinin dünyasında değerleri empoze etmek için kullanılabilecek tek aygıttır. Bununla birlikte, bir dizi bireysel girişimci yargıyı ifade ettiğinden, göründüğünden daha az “nesnel”dir.

Yargı, İş Kararları ve Mülkiyet

Bir girişimci, bir projenin karlılığını hesaplarken neyi ve nasıl dikkate alır? Hesaplamanın tarihsel sermaye birikimini değerlendirmek için kullanılabileceğini gördük.

Hem daha uzak bir geçmişten gelen maliyetleri daha az uzak bir geçmişten elde edilen gelirlerle karşılaştırdığımızda (ve dolayısıyla fiili nakit akışlarını ölçtüğümüzde) hem daha dar anlamda hem de daha geniş anlamda, bu akışlara ek olarak birikmiş sermayenin nereye gittiğine de dikkat ettiğimizde. değer tahsis edilmiştir (örneğin, varlıkların ve üretim faktörlerinin cari değerinin arttırılmasında).

Ancak, girişimci operasyonlar ve hesaplamalar, tarihsel ve hatta tarihsel olarak güncel aritmetik ile sınırlı değildir (geçmiş fiyatları ve şimdiki değeri karşılaştırdığımızda). Girişimcilik eylemi, her şeyden önce geleceğe ilişkin belirli bir vizyonun uygulanmasıdır. Bu nedenle, mantığı, gelecekteki fiyatların kullanımıyla ve prensipte onların vizyonuyla ilgilidir.

Artık hesaplama kavramının belirsizliğine geldik. İş planı, bir binanın mimari tasarımında olduğu gibi, aslında bir plan değildir. Bir bina inşa ederken, bir mimar, fizik yasalarına tabi olan gerçekliğe gömülü net nesnel kriterler kullanır.

Ticari faaliyetler söz konusu olduğunda, benzer parametreler bilinmemektedir. Bir girişimci gelecekte ne olabileceklerini tahmin eder, bu nedenle “planlaması” tamamen spekülasyondur. Gelecekteki fiyatların ve gelecekteki müşteri gruplarının ne olacağını tahmin etmeye dayanır.

Bu parametreler, bir kişinin zihninde veya bir Excel dosyasında nispeten serbestçe değiştirilebilir. Birçok farklı belirsiz faktöre bağlıdırlar. Bu tür açık sınırlamalar nedeniyle, bazı yönetim teorisyenleri, bir iş tuvali fikri için bir iş planı fikrinden vazgeçilmesini tavsiye eder. Tuval yaklaşımı, belirli bir ekonomik projeye atfedilen tüm parametrelerin hareketliliğinin tanınmasına dayanmaktadır.

The post Üretim Teorisi – Endüstride Model- Ödev Hazırlatma – Tez Yazdırma – Proje Yaptırma Fiyatları – Ödev Örnekleri – Ücretli Proje Yaptırma – Tez Yaptırma Ücretleri first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).