Saydam nanokompozitlerle ilgili olarak dikkate alınan optik özellikler, saydam yönün korunmasıyla birlikte diğer, özellikle termomekanik özelliklerin iyileştirilmesi veya optik özelliklerin modifikasyonu ile ilgilidir.

Nanopartiküllerin dahil edilmesiyle elde edilmesi amaçlanan optik özellik modifikasyonları, RI değerlerini, doğrusal olmayan optik karakteri, UV radyasyonunun absorpsiyonunu ve optik amplifikasyon özelliklerini içerir.

RI değerlerinin değiştirilmesi, telekom ekipmanı ve veri iletimindeki yeni uygulamalar için çok önemlidir. Polimer optik fiberlerin cam fiberlere kıyasla mekanik özellikleri ve seri üretim maliyetleri gibi birçok avantajı vardır. Dalga kılavuzları ve aktif yarı iletkenler arasındaki bağlantı kayıplarını en aza indirmek için nanopartiküllerin kullanımı, dalga kılavuzları olarak işlev gören polimerlerin kırılma indekslerini artırabilir.

Bir çalışmada, PMMA bazlı ticari bir reçineye ağırlıkça %2 oranında çeşitli yüzey işlemli silis ve alümina ilave edildi ve RI değerini saf PMMA için 1.490’dan nanokompozit için 1.497’ye kademeli olarak iyileştirmek için MMA içinde seyreltildi. Bazı durumlarda, güneş pilleri için yansıma önleyici kaplamalardan yüksek RI lenslere kadar değişen uygulamalar için yüksek kırılma indeksleri gerekir.

PbS gibi nanoparçacıklar, poli(etilen oksit) veya jelatin gibi çeşitli polimerlere yüksek değerler verebilir. PEO’da 3.9 gibi yüksek RI değerlerine ulaşılmıştır. Bununla birlikte, kuantum sınırlamaları nedeniyle RI, 20 nm’nin altındaki parçacık boyutuna büyük ölçüde bağımlıdır ve 4 nm parçacıklar, yaklaşık 2.5’lik bir RI üretir.

Doğrusal olmayan optik malzemelerin ilgisi, optik anahtarlama ve dalga boyu modifikasyonlarının kullanımı ile ilgilidir. İkinci dereceden doğrusal olmayan optik malzemeler, optoelektronik anahtarlama ve frekans ikiye katlama için kullanışlıdır. CdS ve PbS gibi yarı iletkenler, daha iyi optik özellikler elde etmek için yaygın olarak tek kristal formunda kullanılır. Nafion’da CdS gibi nanokompozit yapıların kullanılması, bu malzemelerin stabilitesini ve işlenebilirliğini geliştirir.

UV absorpsiyonu genellikle bant aralığı enerjileri 3 eV’den yüksek olan TiO2 (rutil veya anataz), ZnO veya CeO2 gibi malzemeler kullanılarak gerçekleştirilir. PC, epoksi, PMMA veya akrilik nanokompozit filmler, solvent döküm veya akrilik dispersiyonlar için polimerizasyon ile elde edilir.

Fotokatalitik aktivite, polimer/dolgu çiftinin doğasına ve hatta titanyum dioksitin kristal formuna büyük ölçüde bağlıdır. İnorganik bir silis, alümina veya zirkonya kaplama kullanılarak nanoparçacıkların yüzey modifikasyonu, fotokatalitik aktivitenin azaltılmasını sağlar.

Lazer amplifikasyonu, katı hal lazer özelliklerine sahip nanokompozit filmler kullanılarak da geliştirilmiştir. Bir krom katkılı forsterit, silikon ve magnezyum metakrilat monomerlerine dayalı bir ön polimer dispersiyonu kullanılarak hazırlandı. 1000°C’de bir ısıtma adımı, polimer fraksiyonunun çıkarılmasını ve forsteritin kristalleşmesini sağladı.

Termomekanik ve Mekanik Özellikler

Bozulmamış PMMA’dan daha yüksek termal kararlılık, PMMA’ya solvent dökümü veya eriyik harmanlama ile dahil edilen demir oksit, silika veya titanya gibi nanopartiküllerin varlığıyla sağlanabilir.

Hidrolitik olmayan bir sol-jel işlemi kullanılarak hazırlanan PMMA/SiO2/ZrO2 filmleri durumunda, nanopartiküller homojen bir şekilde dağıldı ve PMMA matrislerine kovalent olarak bağlandı. Kompozitler, %20 organik içerikte bile %95’lik bir geçirgenlik ile iyi bir şeffaflığı korudu. Termogravimetrik analiz sonuçlarından %0,5’in altında bir süzülme olgusu gözlendi.

PC’de ağırlıkça %5’e kadar yüksek seviyelerde polihedral oligomerik seskioksan (POSS) türevleri, gerilme ve dinamik mekanik modül dahil olmak üzere mekanik özellikleri geliştirirken şeffaf numunelerin üretilmesine neden olabilir.

Dolgu yapısının doğasına göre uyumlulukta güçlü farklılıklar gözlenmiştir. Trisilanol-POSS/PC kompozitlerinin en iyi performansı sağladığı gösterildi.

Alümina, silika ve karbon nanotüplerin PS, PMMA ve PC gibi çeşitli polimerlere dahil edilmesi, özellikle çatlama yoluyla arıza mekanizmalarında önemli değişikliklere yol açar. PMMA/silika nanokompozitlerinde, %5 hacme sahip bir kompozit için kırılma tokluğu önemli ölçüde artmıştır. silis.

Yüksek oranda dağılmış parçacıklara sahip amorf polimerlere dayalı nanokompozitler, çatlamaya yol açan boşluklar içerme eğiliminde olan büyük agregalara sahip nanokompozitlerin aksine, gerçek sağlamlaştırma mekanizmaları sunar.

Nanomalzeme Nedir
Nanomalzemeler
Nanomalzemeler PDF
Nano malzeme örnekleri
Nanomalzemelerin özellikleri
Nanomalzemelerin kullanım Alanları
Doğal nanomalzemeler
Manyetik nano malzemeler

Polidimetilsiloksan (PDMS) içinde bir sol-jel işlemiyle üretilen silis parçacıkları durumunda da çok iyi güçlendirme elde edilebilir. Çok küçük ve iyi dağılmış silika alanları (30-50 nm), dolgu maddesi yüklemesine nispeten biraz bağlı olarak iyi bir şeffaflığa neden olur.

Polimer renklenmesi üzerindeki olumsuz etkilerine rağmen, kilin doğasına ve kullanılan yüzey işlemlerine bağlı olarak, PC’de eriyik karıştırma yoluyla organomodifiye edilmiş katmanlı silikatların dahil edilmesi, önemli ölçüde iyileştirilmiş bir gerilme modülüne yol açar. Bu, hem polioksietilen hem de oktadesil kuyruklarına sahip bir yüzey aktif maddenin kullanılması nedeniyle kil levhacıklarının tamamen pul pul dökülmesine bağlanabilir.

Yeni şeffaf polimer malzemelerin ortaya çıkışı, çok çeşitli uygulamalar (optoelektronik, ulaşım, inşaat ve inşaat, vb.) için tasarlanmış çok işlevli malzemelere yönelik artan talebin bir sonucudur. Bu çoklu işlevsellikler, karmaşık masif parçalar veya filmler olarak kullanılan emtia polimerlerine inorganik nanoparçacıkların dahil edilmesiyle elde edilebilir.

Çok çeşitli nanopartiküller kullanılır, ancak ağırlıklı olarak nispeten düşük en boy oranına (nodüler veya yarı küresel parçacıklar) ve ışık difüzyonunu sınırlayacak kadar küçük bir birincil parçacık çapına sahip oksitler kullanılır.

Optik özelliklere ek olarak mekanik özellikler (sertlik, yüzey sertliği, aşınma veya çizilme direnci), termal ve elektromanyetik davranış (termal veya elektriksel iletkenlik, şeffaflık veya radyasyon absorpsiyonu), yaşlanma direnci ve yangın geciktiricilik ile birlikte sıklıkla dikkate alınır.

Nanokompozitlerin tüm özellikleri, nanoparçacık/polimer sistemlerinde bulunan devasa fazlar tarafından yönetilir. Bu ara fazların modifikasyonu, nanokompozitler için uygun bir morfoloji, özellikle nanoparçacıkların yüksek düzeyde dağılımı, güçlü arayüzey uyumu veya polimer matris ile optimal uyumluluk üretmede önemli bir faktördür.

Genellikle takviyeleri ve mineral dolgu maddelerini (cam elyafları, silikatlar, vb.) işlevlendirmek için kullanılan organosilanların kullanımı, polimer matrisi ile bir eşleşme elde etmek için nanopartiküllerin yüzeyini değiştirmenin en yaygın yollarından biridir.

Ayrıca, nanoparçacıkların yüzeyine oligomerlerin veya polimerlerin aşılanması için araştırılan yöntemler vardır; polimer ya doğrudan yüzeye aşılanır ya da yüzeyden polimerleştirilir. Polimer zincirlerine aşılamada organosilanların kullanılması, modifikasyon için umut verici bir yaklaşım gibi görünmektedir. Polimer aşılama hızının ve zincir uzunluğunun daha iyi kontrolü, özelliklerin daha iyi optimizasyonunu sağlamalıdır.

Spesifik kimyasal gruplara sahip olan oligomerlerin veya polimerlerin aşılanması, hem nanokompozitler için belirli işlevsellikleri hem de iyi parçacık/matris uyumluluğunu birleştirmek amacıyla geliştirilecektir. Ayrıca, özellikle spesifik oligomerler veya nanoparçacıklar kullanılarak daha fazla birleştirme işlemlerine izin vermek için nanokompozit yüzeyin doğasını değiştirmek avantajlı görünmektedir.

Çeşitli işlemlerle silika kaplamaların oluşturulması, orijinal optik özelliklere yol açan karışık yapılara sahip nanoparçacıkların elde edilmesini sağlar.

Nanokompozit morfolojisi de işleme tekniklerine bağlıdır. Çözücü bazlı yöntemlerin kullanımı film yapmak için en uygun olsa da, senteze veya yerinde polimerizasyona dayalı yöntemler, nanokompozitlerin üretiminde en sık kullanılan eriyik karıştırma tekniklerine etkili alternatifler olabilir.

Çok çeşitli işlevselliklere sahip şeffaf nanokompozitler elde etmek, nanoparçacıklar ve polimer matris arasında belirli bir ara faz oluşturmak için nanoparçacıkların önemli ölçüde değiştirildiği oldukça karmaşık işlem adımlarının yönetimini gerektirir.

Ara fazın kapsamı parçacıkların boyutlarını aşabilir ve polimerin önemli bir hacimsel fraksiyonunu içerebilir. Bu tür kompozitlerin orijinal özellikleri, bu karmaşık morfolojilerden kaynaklanmaktadır. Gelecekleri, laboratuvar ölçeğinde geliştirilen çok sayıda detaylandırma yönteminin bazılarının endüstriyel pilot ölçeğine transferinin fizibilitesi ile belirlenecektir.

The post Optik Özellikler – Nanomalzeme Mühendisliği Ödevleri – Nanomalzeme Ödev Hazırlatma – Nanomalzeme Alanında Tez Yazdırma – Nanomalzeme Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

GLAD tekniğinin nanometrik ölçeklerde çeşitli formlarda sütunlu mimariler oluşturma yeteneği, kaçınılmaz olarak bu nanoyapılı filmlerin mekanik davranışları hakkında sorulara yol açar. Aslında, bazı mimarilerin (örneğin zikzaklar, spiraller, vb.) makroskopik yay alanlarıyla yapısal benzerliği, geleneksel bir sütunlu yapıya kıyasla kapsamlı mekanik özellikler önerir.

Bu amaçla, ince filmlerin sarmal veya eğimli sütun yapıları ile mekanik tepkisine odaklanan ilk kişiler arasındaydı. Nano indentasyon testleri ile yazarlar, sarmal bir yapıya sahip filmlerin, geleneksel sütunlu filmlere kıyasla daha yüksek bir büyüklük mertebesinde elastik olarak deforme olma yeteneğine sahip olduğunu açıkça göstermektedir.

Ayrıca, girintiden sonra film yüzeyinde hiçbir plastik deformasyon gözlemlenmediğinden, AFM ölçümleriyle artan performansı da gösterirler. Daha sonra, kaplamaların birim alanı başına sabit sertliği hesaplama yoluyla belirleyen teorik analizler (yay teorisine klasik yaklaşım) ile deney sonuçlarının iyi bir korelasyonunu tamamlarlar.

Eğik sütunlu filmler durumunda, aynı yazarlar, 2 μm ile ayrılmış kare bir ağdan sonra organize edilen nikel mikro konsolların elastik tepkisini de incelediler.

Nikel mikro konsollar, yine 2 um ve 250 nm çapında ayrılmış nikel kare parsellerden oluşan bir ağ üzerinde eğik buharlaştırma ile biriktirildi. Mikro konsolların dikdörtgen bir bölümü (deneye yakın şekil) göz önüne alındığında, aşağıdaki ilişkiden ucun yer değiştirmesini belirlerler.

Δx ile mikro konsolun uç yer değiştirmesi (m), F mikro konsolun ucuna uygulanan kuvvet (N), α mikro konsolun alt tabakanın yüzeyine göre açısı, E Young mikro konsol modülü (Nm–2) ve I, kalınlığı t(m) ve genişliği w(m) wt3/12 (m4)’e eşit olan mikro konsolun ikinci dereceden bükülme momentumu söz konusudur.

Birkaç on μN’lik kuvvetler için, mikro konsolun doğrusal bir yer değiştirmesi (100 nm’den az), ilişki ile tutarlı olan nano girinti ile ölçülür. Bu ilişkiye göre sistemin elastik tepkisi konsolun boyutlarına ve mekanik özelliklerine bağlıdır.

Kesitlerini sabit tutarken konsolların uzunluğunu artırarak (örneğin daha yüksek film kalınlığı), yer değiştirme hassasiyeti iyileştirilir. Daha sonra, MHz düzenindeki rezonans frekanslarının, bu tür mikro konsollarla (ayrıca sarmal mimariler tarafından) elde edilebileceğini ve frekans aralığının basit bir mikro yapı değişikliği ile modüle edilebileceğini düşünün.

GLAD filmlerinin elastik özellikleri üzerine daha ileri çalışmalar, eğimli ve zikzak krom ince filmler üzerinde de yapılmıştır. Zigzag filmlerinin Young modülünün sadece zikzak sayısı ve boyutu üzerinde oynayarak birden ikiye genişletilebileceği gösterilmiştir.

Yazarlar ayrıca, gelen parçacıkların α açısının, son kaplamanın esnekliği üzerinde kayda değer bir etki yaptığını kanıtladılar. Örnek olarak, eğimli bir sütunlu yapı sergileyen krom ince filmler, dökme kromun üçte biri oranında azaltılmış bir Young modülü Erf sunar (Yığın krom Er = 292 GPa).

Aynı yazarlar daha sonra sütunlu ve zikzak GLAD filmlerinin sertlik ve elastikiyet özelliklerini anlamak için analitik bir model önerdiler. Model, bu tür mimarilerin, sütunların, periyodik bir kare desene göre düzenlenmiş, sabit kare kesitli eğimli köşeli çift ayraçlar olarak görüldüğü organize bir yapı olarak kabul edilebileceğini varsayıyordu.

Bu şekilde gösterildiği gibi, kaplama birbirinden bağımsız ve paralel bir yaylar ağına benzer. Son olarak, zikzak filmlerin teorik olarak indirgenmiş Young modülü, mimarinin geometrisine, yani her bir zikzak arasındaki mesafe b, büyüme yönündeki her değişiklikle ilişkili eğrilik yarıçapları R1 (dış yarıçap) ve R2 (iç yarıçap), yarı periyot λ ve dökme malzemenin fiziksel ve mekanik özellikleridir.

Nanomalzemelerin özellikleri
Nanoteknoloji ders notları pdf
Nanomalzemelerin kullanım Alanları
Nano malzeme örnekleri
Nanoteknoloji ve uygulamaları PDF
Nanomalzemelerin sınıflandırılması
Nanoteknoloji nedir
Nanoteknoloji Soruları

Azaltılmış Young modülünün (nano girinti ile) teorik ve deneysel ölçümleri arasında bir karşılaştırma, nispeten doğru bir anlaşmaya yol açar.

Nanoindentasyon ile hesaplanan ve ölçülen modüller, literatürde genellikle periyodik çok tabakalar durumunda gözlemlenen yarım periyodun kalınlığı ile hızla azalır.

Young modülü bir malzemenin makroskopik mekanik davranışıyla doğrudan ilişkili olduğundan, bu azalma zikzak filmlerin daha büyük elastikiyetinden kaynaklanır (tipik olarak bobin çapı artan bir yay için). Bu esnekliğin, sütun açısı β 17,5°’den 26,3°’ye değiştiğinde arttığını da not edebiliriz; bu, modelleme ile tutarlıdır ve birim uzunluktaki dönüş sayısı artan bir yayın özelliklerine benzer.

Sertlik

Elastik özelliklerin aksine, çok az çalışma GLAD filmlerinin sertliği ile ilgilidir. Mimarilerin geometrisi, şekli ve boyutlarının kaplamaların elastik tepkisini güçlü bir şekilde etkilediği açıkken, bunların plastik deformasyona direnme yetenekleri ile olan ilişki o kadar acil değildir.

Elastisite durumunda olduğu gibi, eğimli ve zikzak krom ince filmler üzerinde yapılan bazı teorik ve deneysel çalışmalar, sertliğin kolonların eğim açısı ve periyotların boyutundan büyük ölçüde etkilendiğini göstermektedir.

Elastik tepkiye benzer şekilde teorik ve deneysel sertlik, yarım periyot kalınlığının bir fonksiyonu olarak önemli ölçüde düştü. Yine, bu eğilim, birkaç nanometrelik periyotlar için maksimum sertliğe sahip periyodik çok tabakalarda yaygın olarak gözlenir.

Bu maksimum, genellikle, arayüzlerdeki dislokasyonların bloke edilmesini ve her bir bileşene özgü yapısal farklılıkları içeren bir kombinasyona atfedilir. Ayrıca, genellikle polikristal malzemeler için yaygın olarak karşılaşılan Hall-Petch davranışı ile bir benzetme yaparak periyotların boyutuyla bağlantılıdır.

Krom zikzak filmler söz konusu olduğunda, sertliğin gelişimi bileşenlerin yapısal farklılıklarına bağlanamaz (sadece krom).

Daha çok, eğik insidansta ve tek bir periyodun boyutunda püskürtme tarafından oluşturulan mikro yapı değişiklikleri ile korelasyon kurmaktır. Gerçekten de, büyüme periyodu kalınlıkları ve geliş açıları α için kristalit tane boyutunda bir azalma olurken, arayüzey sayısı, gözeneklilik oranı ve kolon açısı β artar.

Optik Özellikler

Dönen bir hareketle eğik bir cam alt tabaka üzerinde optik olarak aktif bir filmi sentezleme yeteneği, esas olarak Young ve Koval’dan kaynaklanmaktadır. Yazarlar, sarmal bir yapı sergileyen florit kaplamanın vakumla buharlaştırılmasından sonra, bu tür mimarinin malzemenin optik aktivitesi üzerinde oynayabileceğini göstermiştir.

Geometrisi nedeniyle sarmal yapı kiral bir nesnedir. Aynı yazarlar, dikkate alınan enantiyomere (pozitif veya negatif sarmalın büyümesi) bağlı olarak ışığı saat yönünde veya levogyre yönünde saptırabildiler.

Daha sonra, diğer araştırmacılar eğimli ve spiral yapılar için üretilen GLAD filmlerinde optik anizotropiyi, ancak özellikle filtreleme yetenekleri ve çift ​​kırılma söz konusudur.

The post Mekanik Özellikler – Nanomalzeme Mühendisliği Ödevleri – Nanomalzeme Ödev Hazırlatma – Nanomalzeme Alanında Tez Yazdırma – Nanomalzeme Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Kompozit malzemeler, fiziksel olarak farklı iki veya daha fazla fazın (mikro-yapısal olarak) bir karışımı olarak tanımlanabilir; öyle ki, yığın özellikleri, bireysel bileşenlerinkinden farklı ve üstündür. Kompozit malzemelerde, takviye lifi/parçacıkları, matris adı verilen sürekli bir faza gömülür.

Takviye sert malzemelerdir ve maksimum yüke dayanabilir ve istenen özellikleri sağlayabilir. Takviye fazlarını yerinde bağlayan matris, gerilmeleri oluşturan takviye malzemeleri arasında dağıtır. Başka bir katman kompoziti türü, laminatlar olarak adlandırılır. Bu laminatlarda, takviye katmanları, alternatif matris katmanları ile birbirine bağlanır.

Kompozitlerde, Polimerler, kolaylıkla temin edilebildikleri, hafif oldukları ve arzu edilen şekle kolayca kalıplanabildikleri için ideal matris malzemeleri oluştururlar. İki farklı önemli polimer sınıfı; termoset-plastikler ve termo-plastikler. Termoset plastikler, ısıtıldığında geri dönüşü olmayan bir şekilde sertleşir.

Termoset plastikler genel olarak yumuşak-katı veya sıvıdır. Kürleme/ısıtma çapraz bağı arttırır ve iyi bağlanmış üç boyutlu moleküler yapı geliştirir. Kürleme işlemi geri döndürülemez; erimek yerine ayrışır. Termoset plastikler; vulkanize kauçuk, cam elyaf, polyester reçine, poliüretan, melamin, Bakalit, silikon ve epoksi reçine.

Termoplastikler yüksek sıcaklıkta erir, ancak soğutulduğunda sertleşir. Malzemeler tekrar tekrar ısıtılabilir ve yeniden şekillendirilebilir. Termoplastik şunları içerir; polietilen (PE), polipropilen (PP), polivinil klorür (PVC), polistiren (PS) ve polyester (PET) vb.

Her iki plastiğin bir dezavantajı, düşük yük taşıma kapasitesidir (düşük elastik modül G). Termoplastikler, ısıtıldıkça gözle görülür şekilde yumuşar. Modülleri azalır ve daha yüksek sıcaklıklarda sürünmeye (zamanla yavaş yavaş deforme olmaya) başlarlar. Bu sınırlamayı aşmak için çaba harcanmaktadır.

Polimerin inorganik dolgu ile doldurulması modülü arttırır ve ısı bozulma sıcaklıklarını arttırır. Genellikle dolgu maddelerinin eklenmesinin, kompozitin toplam malzeme maliyetini düşürmek olduğu düşünülür. Ancak bu nadiren olur. Polietilen (PE) ve PP, dolgu maddelerine kıyasla birim hacim başına en ucuz olanlardır.

Herhangi bir ortak dolgu maddesinin eklenmesi bu polimerlerin malzeme maliyetini arttırır. Bununla birlikte, dolgu ilavesi, birçok avantaj ve doğal olarak bazı dezavantajlar ile polimerin hemen hemen her özelliğini değiştirir. Kompozitin özellikleri, eklenen dolgu maddesinin hacim yüzdesine bağlıdır ve genellikle bileşen malzemelerinin özellikleri arasındadır. Yoğunluk, modül ve akma mukavemeti gibi bazı özellikler karışım kuralı (hacim oranı) ile tahmin edilebilir.

İyi kompozitler yapmak için polimerler, mühendislik, dolgu maddeleri ve yüzey bilimi hakkında bilgi sahibi olmak gerekir. Bu nedenle kompozitlerin incelenmesi ve uygulanması bu kadar zorlu, büyüleyici ve ödüllendiricidir.

Toplu Kil Malzemelerinden Nano-kil Geçiş

Tanım gereği gidersek, tabaka kalınlığı nano ölçekte olduğu için doğal killer bile nano yapılı kil olarak adlandırılabilir. Kilde silika-oksijen tetrahedronların ve alüminyum veya magnezyum-oksijen oktahedronların farklı birleşim şekli, çeşitli nano katmanlı yapıların oluşumuna yol açar.

Bu nano tabakalar, ara katman katyonları ile sandviç yapı oluşturmak için kağıt tabakaları gibi üst üste istiflenir. Ancak nano yapılı malzemelerin avantajları, doğal varoluşlarında boyutlarının daha büyük olması nedeniyle tam olarak gerçekleştirilememiştir. Bu, nano-kil sentezi ile ilgili araştırma ve yeniliği yönlendirir.

Bu katmanlar bir sistemde ayrılabilirse, nanomalzeme özellikleri tam olarak keşfedilebilir. Son zamanlarda, yalnızca çok sayıda araştırma çalışması, pul pul dökülme adı verilen iki boyutlu kil malzeme katmanlarını ayırma tekniklerine odaklanmaktadır. Toplu kil malzemelerindeki tek tek katmanlar, ara katmana polimer (polimer-kil kompoziti) veya su molekülü eklenerek ayrılır.

Polimer/kil kompozitleri genel olarak üç kategoriye ayrılır. Birincisi konvansiyonel kompozitler; kil malzemeleri sadece polimer matris ile karıştırılır. Kil kümelenmiş parçacıklar, polimer sistemlerinde orijinal kümelenmiş durumlarını kaybederler. Bireysel kil parçacıklarına taktoidler denir.

İkincisi, interkalasyonlu nanokompozitlerdir; polimer molekülleri kil ara katmanına girer ve kil trombositleri arasında sandviçlenir. Üçüncüsü, pul pul dökülmüş nanokompozitlerdir; tek tek 1 nm kalınlığındaki kil katmanları, sürekli polimer/matris içinde ayrılır. Bu üç farklı durumdaki kil parçacıklarının durumu XRD ile incelenebilir.

Nano malzeme örnekleri
Nano malzeme çeşitleri
Biyo nano malzemeler
Nanomalzemeler
Nanomalzemelerin kullanım Alanları
Nano boyutta değişen özellikler
Nano malzeme üretimi
Nano malzeme Nedir

c ekseni boyunca bazal aralık arttıkça, bununla ilgili XRD pikleri daha düşük bir teta değerine hareket edecek ve pul pul dökülmede tamamen kaybolacaktır. Yukarıdaki tartışmaya dayanarak, polimer-nano-kil sistemi, taktoid, ara katkılı kil ve pul pul dökülmüş kil-kompozitler olarak sınıflandırılabilir.

Kristal Demetlerin veya Agregaların Ayrıştırması: Başlangıç ​​olarak, kil nano sistemini kümelenmiş kil nano parçacıkları olarak görselleştirebiliriz. Toplanmış formda nanoparçacıklar (nanorodlar, nanolifler, nanotüpler, nanolevhalar) ile yakından ilişkilidir, haftalar arası etkileşimler olabilir.

Kil nano sistemlerin diğer formları ise; (1) taktoid; bireysel kil parçacıkları, (2) ara katkılı kil; kil trombosit ve (3) pul pul dökülme arasındaki polimer; trombosit düzenli istiflemeyi gevşetir. Nanokil sisteminin daha iyi mekanik özelliklerini elde etmek için agregaların verimli bir yöntemle ayrılması gerekir. Doğal olarak oluşan kil nano çubuklar veya nano lifler genellikle toplu kristal demetleri veya agregaları olarak bulunur. Suda veya yaygın organik çözücülerde dağılması çok zordur.

Taktoidler: Bazı durumlarda kil galerisi, öncelikle kil tabakaları arasındaki güçlü etkileşim ve polimerlere veya çözücülere olan zayıf afinitesi nedeniyle genişlemez. Bununla birlikte, partikül agregaları zayıf bir şekilde bağlanır ve sararma stresi ve sonifikasyon şeklinde çok az kuvvetle ayrılabilir.

Böylece daha az şişme ile veya hiç şişme olmadan iyi ayrılmış ayrı parçacıklar halinde dağıtılabilir. Bu, taktoid yapıların oluşumuna yol açar; bireysel kil parçacıkları bir matris sisteminde dağıtılır. Nano-kil partikülleri homojen olarak dağılır.

c ekseni boyunca düzlemler arası mesafe, bazal düzlem aralığı olarak tanımlanır. Polimer bu ara düzlemlerin arasına girerse interkalasyon olarak adlandırılır. Girmezse, kil d100 aralığı değişmeden kalır ve kompozit taktoiddir. Bu kompozitte, polimer matrisinde 2-20 tabaka kil (küçük taktoidler) iyi dağılmıştır.

The post Nanokil-Polimerler – Nanomalzeme Mühendisliği Ödevleri – Nanomalzeme Ödev Hazırlatma – Nanomalzeme Alanında Tez Yazdırma – Nanomalzeme Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları  first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Karbon nanotüpler, çekme mukavemeti ve Young modülü gibi mekanik özelliklerde ağırlıklı olarak baskındır. Son birkaç yılda yapılan birkaç çalışma, KNT’lerin mekanik özelliklerini hem teorik hem de deneysel olarak açıkladı. CNT’lerin gerilme mukavemeti, komşu mevcut karbon atomları arasındaki kovalent sp2 bağından kaynaklanmaktadır.

Kafesteki C–C bağları nedeniyle, CNT’lerin eksenel yönde yüksek Young modülüne ulaşması beklenir. Ayrıca, SWCNT’ler grafit levhalardan oluşturulduğunda, eksenleri boyunca tek tek karbon atomları arasındaki σ bağı artar.

Bu bağlanma, CNT’leri en yüksek gerilme mukavemeti ve Young modülü ile daha güçlü ve daha sert hale getirir. Young modülü genellikle malzeme sertliği ile ilgilidir ve sonuçta ortaya çıkan gerinim ile malzemeye uygulanan stres olarak tanımlanır. Nanoelektromekanik sistemler (NEMS) rezonatörleri biyomühendislik ve elektrokimyasal aktüatörler vb. gibi pratik uygulamalar için, malzeme kullanılmadan önce Young modülünün bilinmesi gerekir.

Young’ın SWCNT’ler için modülü, çapı nedeniyle 1 ila 1.8 TPa arasında çok yüksek olduğunu bildirdi 1-2 nm arasındadır, bu da onları taramalı elektron mikroskobunun prob uçları için uygun bir malzeme yapar. SWCNT’lerin modülü esas olarak çapa ve kiraliteye bağlıdır.

Ancak, MWCNT’ler söz konusu olduğunda, yan duvarlardaki bozukluğa bağlıdır. Ayrıca, Young’ın MWCNT modülü, SWCNT’lerden 1.2 TPa daha yüksektir ve bu, tüplerin çaplarındaki farktan ve ayrıca tüpler arasında etki eden van der Waals kuvvetlerinden kaynaklanmaktadır. CNT’lerin küçük yapısal kusurları nedeniyle, esneklik işlevleri muazzamdır ve şiddetli bükülmelere ve bükülmelere maruz kaldığında orijinal şekline geri döner.

CNT’nin Elektriksel Özellikleri

CNT’ler mükemmel elektriksel özellikler sergiler ve bugüne kadar çoğu araştırmacı için ilgi çekici bir materyal olarak kalır. CNT’lerdeki yapısal kusurlar, onu mevcut malzemelerden elektriksel olarak daha iletken hale getirir. CNT’ler, 10–6 􏰁-m’lik düşük elektrik direncine sahiptir. Bununla birlikte, yapı, kiralite, çap ve diğer fonksiyonel değişikliklerdeki değişiklikler, CNT’lerin elektriksel özelliklerini önemli ölçüde değiştirebilir. Birkaç durumda, CNT’lerin kiral biçimleri de farklı elektriksel özellikler sergiler.

CNT’lerin elektronik yapısı, farklı malzemeler CNT’nin yüzeyine bağlandığında değişir, bu da elektriksel iletkenlik değişimine neden olur. Daha da ilginci, farklı malzemelerin eklenmesi kovalent, kovalent olmayan, elektrostatik, hidrojen gibi farklı etkileşimler ve son olarak elektriksel özellikleri etkileyen etkileşimler yoluyla CNT yüzeyinde farklı fonksiyonel grupları işgal eder ve bunlara bağlanır. Öte yandan, kiralite ve çapa göre SWCNT’ler ve MWCNT’ler metalik veya yarı iletken olarak sınıflandırılabilir.

CNT’nin Termal Özellikleri

Grafit ve elmas, düşük ısı kapasitesi ve yüksek ısıl iletkenlik gösterdiğinden, CNT’lerin haddelenmiş grafit yapısının foton bant yapısı nedeniyle aynı termal özellikleri göstermesi beklenir.

Mükemmel elektriksel ve mekanik özelliklere ek olarak, CNT’ler ayrıca olağanüstü termal özellikler de gösterir. Ayrıca, SWCNT’lerdeki borular arası bağlantı ve MWCNT’lerdeki kabuklar arası bağlantı, üç boyutlu grafite benzer düşük özgül ısıyı gösterir.

Pop ve ark. CNT çapının ve sıcaklığının bir fonksiyonu olarak bir termal iletkenlik modeli geliştirdi ve oda sıcaklığında 1,7 çap ve 2,6 mm uzunluğunda SWCNT’lerin termal iletkenliğinin yaklaşık 3500 Wm-1 K-1 olduğunu buldu.

SWCNT’lerin termal özellikleri, yüksek önyargılı (I-V) elektriksel özelliklerden üretilen 300-800 K sıcaklık aralığında Joule’nin kendi kendini ısıtmasıyla elde edildi. Oda sıcaklığında ölçülen MWCNT’lerin termal iletkenliği, toplu MWCNT’lerden iki kat daha yüksek büyüklük olan 3000 Wm-1 K-1’in üzerindedir.

Foton-aktif modlar, fotonlar için serbest yolun uzunluğu ve sınır yüzey saçılması gibi diğer birkaç parametre de CNT’lerin termal özelliklerini etkiler. Ayrıca borunun çapı, uzunluğu, morfolojisi, yapısal kusurları, atomik düzenlemeler ve safsızlıkların varlığı da CNT’lerin özelliklerini etkiler. Fiziksel, elektriksel, termal, elastik ve optik özelliklerden bazıları özetlenmiştir.

Nanomalzemelerin kullanım Alanları
Nanomalzemelerin özellikleri
Nanomalzemelerin sınıflandırılması
Nanomalzemeler PDF
Nano malzeme örnekleri
Nano malzeme Nedir
Nanomalzeme üretim yöntemleri
Manyetik nano malzemeler

CNT Tabanlı Kompozitler

Kompozitler, elektriksel, mekanik veya spesifik özellikleri geliştirmek için iki veya daha fazla malzemenin birleştirilmesiyle oluşturulur. Kompozitler söz konusu olduğunda, bir malzeme dolgu görevi görür (nanoparçacık, nanoteller, nanotüpler, vb.), diğeri ise destekleyici malzeme veya matris (polimer, seramik) gibi davranır.

Genellikle, farklı malzemelerin rastgele karıştırılması benzersiz özelliklerle sonuçlanır ve bazı durumlarda tek tip olmayan özellikler gözlenir. Hibrit nanopartiküller, geleneksel olarak farklı malzemelerin/partiküllerin karbon malzeme üzerinde birleştirilmesiyle oluşturulur. Bu durumda, biri aktif ajan olarak hareket eder ve diğeri inaktif olarak davranır.

Metaller, metal oksitler, polimerler, seramikler, nanoteller ve peptitler/proteinler gibi farklı malzeme türleri, çeşitli uygulamalar için karbon malzemelerle etkileşimler oluşturdu. Bu etkileşimler iki türdür: (1) Güçlü kovalent etkileşimler ve (2) Elektrostatik etkileşimler, hidrojen, etkileşimler.

Yüksek yüzey alanı, yüksek iletkenlik, mükemmel kimyasal ve elektrokimyasal kararlılık ve çok iyi mekanik dayanım nedeniyle, CNT’ler çok çeşitli uygulamalar için kullanılan yeni bir malzeme sınıfı olarak ortaya çıkmıştır. Bununla birlikte, CNT’ler, MWCNT’ler ve SWCNT’ler gibi bu malzemelerin hidrofobik doğası, silikon yağı vb. gibi polar olmayan sıvılara kıyasla su gibi polar sıvılarda çözünmeyi zorlaştırır.

Metaller (Ag, Au, Pt, Pd, Ru ve bunların alaşımları), metal oksitler polimerler, seramikler gibi farklı malzemeler, CNT’lere kovalent veya kovalent olmayan etkileşimlerle bağlanır. Bu kompozitler, tekli nanopartiküller/nanomalzemelere kıyasla farklı özelliklerde muazzam gelişme göstermektedir.

CNT Bazlı Metal Nanoparçacık (CNT/MNP’ler) Kompozitler

Her iki malzemenin özelliklerini birleştiren ve MNP’ler/CNT’ler arasındaki etkileşim nedeniyle benzersiz özellikler sergileyen metal nanoparçacıklar ve CNT’ler (MNP’ler/CNT’ler) hibritleri gibi yeni tür malzemelerin etkileşimidir.

İlk olarak 1994 yılında heterojen kataliz için hibrit MNP’lerin/CNT’lerin sentezini ve uygulamasını bildirdi. Bu melez/kompozit keşfinden yararlanan birkaç araştırmacı, farklı uygulamalarda farklı melezleri keşfetmeye başladı.

İlginç bir şekilde, metal veya yarı iletken NP’lerin CNT’li kompozitleri iki farklı yolla elde edilir. İlk yaklaşım çıplak NP’leri kullanmaktır, yani öncüllerin yardımıyla NP’ler CNT’lerin yüzeyinde biriktirilir veya büyütülür. NP’lerin daha önce oluşturulduğu ve daha sonra kovalent veya kovalent olmayan etkileşimler yoluyla oksijen fonksiyonel grupları aracılığıyla CNT’lere bağlandığı ikinci yaklaşımdır.

Genel olarak, ilk senaryo durumunda, CNT’ler metal tuzları ile reaksiyona girmez, ancak iletken bir tel ve NP’lerin birikmesi için destekler gibi davranır. Çoğunlukla, bu MNP’ler, van der Waals etkileşimleri yoluyla CNT yüzeyindeki çekirdeklenme süreci yoluyla büyür ve birkaç durumda, MNP’lerin yapışması bundan daha da güçlüdür.

Bu işlem, ısı, ışık ve indirgeyici maddeler uygulanarak metal katyon indirgemesi gerçekleştirilerek gerçekleştirilir. Araştırmacılar Au, Ag, Pt, Pd, Rh, Ru ve Ni gibi bazı metalleri araştırdı ve kapsamlı bir şekilde inceledi. Xue kullanılan Pt, Ag, Au, Pd gibi farklı metal türleri ve Cu NP’ler, hidrojen akımı altında metal tuzlarının termal ayrışmasıyla MWCNT’ler üzerinde büyütüldü. Ek olarak, CNT’ler yalnızca destekleyici bir malzeme olarak değil, aynı zamanda metal nanoparçacık boyutunun belirlenmesinde bir şablon görevi görür.

The post Mekanik Özellikler – Nanomalzeme Mühendisliği Ödevleri – Nanomalzeme Ödev Hazırlatma – Nanomalzeme Alanında Tez Yazdırma – Nanomalzeme Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları  first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Araç kaportasının çok sayıda çalışma ve yıkamadan sonra yepyeni görünümü sağlanmalıdır. Yüzeydeki çizik/aşınma nedeniyle araç kaplaması etkilenebilir. Bu nedenle, çizilmeye/aşınmaya dayanıklı kaplamaların diğer özelliklerine zarar vermeden ortaya çıkması bilim toplumu için zor bir iştir.

Nanoteknoloji, çizilmeye ve aşınmaya dayanıklı kaplama açısından hayati bir rol oynamaktadır. Glasel ve çalışma arkadaşları, siloksan kapsüllü silikon dioksit (SiO2) nanoparçacıklarının desteğiyle çizilmeye ve aşınmaya dayanıklı film üretti.

Polimerlerdeki nanoparçacıkların aynı dağılımı nedeniyle, diğer özellikleri etkilemeden çizilmeye karşı dayanıklılık özelliği geliştirilebilir. Benzer şekilde, nano-alümina bu açıdan yeterli reaksiyon göstermiştir.

Geleneksel boyalarla karşılaştırıldığında, nano-vernik iyi bir boya parlaklığı ve çizilme direnci göstermiştir. Bu teknolojik etkinin amacı, vernik tabakası, nano ölçekte birleştirilen güçlendirilmiş seramik parçacıklarıdır. Degussa AEROSIL R9200, vernikte ticari olarak kullanılan bilinen nanopartiküllerdir.

Lastikler

Karbon siyahı, lastikle karıştırılan takviye elemanı olarak kullanılan ilk nano malzemedir. İki ana bileşen, lastikte takviye elemanı olarak kullanılan kurum ve silikadır. Normal lastiklerde kullanılanlara kıyasla daha kalın bir yüzeye sahip olduğundan, nano ölçekte kurum kullanımıyla önemli yakıt verimliliği ve sürdürülebilir dayanıklılık elde edilir.

Nanopartiküller geniş yüzey enerjisini tutarlar, lastiklerdeki normal kauçuk ile kurum nanopartiküllerinin birleşmesi önemlidir, bu da yuvarlanma direncinin artmasına ve iç fraksiyonun azalmasına yol açar.

Lastiğin tutuş ve aşınma direncini artırmak için nano-silika (%10) ile stiren bütadien kauçuk (SBR)/doğal kauçuk desteğin kombinasyonu. Ayrıca, çok duvarlı karbon nanotüpler (MWCNT’ler) (%3) SBR veya doğal kauçuk ile karıştırılarak çekme ve sertlik özelliklerinin iyileştirilebileceği bildirilmiştir.

Otomobillerdeki Diğer Kullanımlar

Yukarıda bahsedilen otomobil parçalarının yanı sıra nanomalzemeler, nano-akışkanlar, nano-filtreler, yakıt hücreleri, soğutma sistemleri, nano-elektronik mekanik sistem (NEMS), sönümleme ve fren sistemi gibi otomobil sektöründe geniş bir uygulama alanına sahiptir.

CNT’ler, önemli miktarda hidrojen depolayabildiği ve kolayca geri alınabildiği için yakıt hücrelerinde hidrojen yakıtının depolanması için kullanılır. Pillerin verimliliği, nanoparçacıklı lityum iyon pillerin metal elektrotu ile artırılabilir. Benzer şekilde, manyetoreolojik sıvılar, güçlü ve pürüzsüz sönümleme ve frenlemeyi destekleyebilir.

Manyetoreolojik akışkanlar, bir çözücü içinde çözülmüş manyetik nanopartiküller içerir ve küçük bir basınç değişikliği/manyetik alan meydana geldiğinde, partiküller hizalanır, dolayısıyla akışkan viskozitesi artar.

Tarım

Nanomalzemelerin tarımda birincil kullanımı, özellikle yirmi birinci yüzyılın başlarında başlayan, özellikle optimalin altındaki koşullar altında, mahsul ve toprak verimliliğini artırmaktır. Bununla birlikte, nanoteknoloji, tarım biliminde orta derecede az keşfedilmiş bir alan olmaya devam ediyor.

Tarım sektörünü modernize etmek için umut verici potansiyele sahip farklı nanomalzemeler tanıtıldı, önemli sayıda avantaj ve dezavantajla analiz edildi. Normalde gıda güvenliğini, mahsulü ve kaliteyi arttırır ve çevresel çevreyi izler, dahası, örneğin toprak yapısı sorunları, pestisit dağıtımı, bitki hastalıkları, kirleticilerin tespiti ve gübreler gibi tarımsal sorunların sayısını azaltır.

Tarım sektöründe CNT’ler (tek duvarlı CNT’ler, çok duvarlı CNT’ler), gümüş (Ag), çinko (Zn), titanyum dioksit (TiO2) ve grafen oksit (GO) gibi çeşitli nanomalzemeler dikkate alınmaktadır.

Nanomalzemelerin kullanım Alanları
Nano malzeme örnekleri
Nanomalzeme üretim yöntemleri
Nanomalzemeler PDF
Nanomalzemelerin sınıflandırılması
Nanomalzeme Nedir
Nanomalzemelerin özellikleri
Doğal nanomalzemeler

Bu nedenle, bu umut verici metodolojinin yöntemleri, hastalıklara ve patojenlere karşı korumayı, mantar öldürücülerin, pestisitlerin, herbisitlerin etkinliğini artırarak, gelişmiş bitki büyümesine ve sürekli deşarja yol açmayı içerir. Nanomalzeme, nakliye, işleme, üretim ve depolama gibi tarım sektörünün neredeyse her bileşeninde geçerli olduğu için verimliliği, üretimi ve tarımsal korumayı artırır.

Pratik olarak nanomalzemelerin kullanımı tarımda çok sayıda amacı kapsamaktadır. Birincil amaç, bitki hücreleri yoluyla element alımının artması ve besin kaybının azalmasıyla sonuçlanan gübrelerin daha iyi verilmesidir. Mikro ve makro besinlerin dağıtımının senkronizasyonunu sunarlar.

Nano yapılı gübre, daha geniş yüzey alanları, işaret dağıtım mekanizması, biyolojik taleplere ve çevresel tetikleyicilere yanıt olarak yavaş ve sürekli deşarj yoluyla besin kullanımlarının etkinliğini iyileştirir. Nano-demir (Fe), nano-fosfor (P), nano-çinko (Zn) ve nano-magnezyum (Mg) birkaç yaygın nano gübre örneğidir.

Ayrıca, CNT’ler, rekabetçi termal, kimyasal, elektriksel ve mekanik özelliklere sahip olduklarından, tarımda umut verici sonuçlarla uygulanan miktarlarını azaltmak için mikro/makro besinler için besin dağıtımı olarak kullanılabilir.

İkinci amaç, haşere ve böcek yönetimidir. Çinko oksit, titanyum dioksit ve altın gibi aktif bileşiklerin yavaş ve aktif deşarjı nedeniyle, zararlı yan etkileri olan sentetik kimyasallar için ekonomik ve güvenilir ikameler olarak düşünüldüğünde, birkaç nanopartikül haşerelerin kontrolünde ve yönetiminde mükemmel bir yeteneğe sahiptir.

Nano-pestisitler, organik solvent deşarjını ve istenmeyen pestisit hareketini azaltır. Ayrıca, nanomalzemeler, akıllı tarla sistemleri ve patojen tespiti için yetiştiricileri semptomların başlangıcından önce gerekli malzemeleri kullanmaları konusunda uyaran hızlı analitik araçlar olarak mahsullerdeki patojenleri bulabilir, tespit edebilir ve raporlayabilir.

Diğer bir amaç ise nano-mantar öldürücülerdir. Kimyasal mantar öldürücüler, sağlık ve çevresel kaygılarla bitkiler üzerinde zararlı bir etkiye sahiptir. Nano-fungisitler, nanopartiküllerin boyutu ve şekline bağlı olarak yukarıda bahsedilen sorunlara değerli bir çözüm sunar.

Ag-nanopartiküller, antimikrobiyal özelliklerinden dolayı iyi bilinen nano-fungisitlerdir. Benzer şekilde, ZnO-nanopartiküller ayrıca anti-fungal, anti-bakteriyel ve antimikrobiyal özellikler gösterirken, TiO2-nanopartiküller, bitki korumasını takip eden anti-bakteriyel ve foto-katalitik aktivitelere sahiptir.

Son amaç, çevre, akifer ve topraktaki kirlilikleri izleme yeteneği nedeniyle tarım sektöründe büyük ölçüde kabul edilen nano-sensör formlarında gelir.

Mahsul sağlığının izlenmesi, toprak koşulları ve bitki patojenlerinin tespiti, nano sensörler aracılığıyla uygun ve hassas bir şekilde gerçekleştirilebilir. Sensör olarak kullanılan iyi bilinen nanomalzeme, Ag-nanoparçacıklarıdır. Tarım sektöründe kullanılan yaygın nanomateryalleri listeler.

Nanoteknolojinin Riskleri

Nanomalzemelerin olağanüstü özelliklerine rağmen, toksisitelerinin ve insan sağlığı ve çevre üzerindeki potansiyel olumsuz etkilerinin değerlendirilmesi esastır. Nanomalzemelerin toksisitesi, nanopartiküllerin partikül boyutlarına, doğasına, şekillerine, çözünürlüğüne, yüzey özelliklerine ve kimyasal bileşimine bağlıdır.

Nanomalzemelerin insan sistemi ile olası maruziyetleri soluma, yutma ve deriye nüfuz etme yoluyladır. Nanomalzemelerin kanserojenlik, genotoksisite, akciğer iltihabı ve dolaşım etkileri gibi potansiyel insan sağlığı risklerini bildiren birkaç araştırmacı vardır. 

The post Nanomalzeme Kullanım Alanları – Nanomalzeme Mühendisliği Ödevleri – Nanomalzeme Ödev Hazırlatma – Nanomalzeme Alanında Tez Yazdırma – Nanomalzeme Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları  first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Nanomalzemeler, boyut boyutu 1 ila 100 nm arasında değişen bir veya daha fazla dış boyuta sahip malzemeler olarak tanımlanır. Nobel ödüllü bir Amerikalı fizikçi olan Richard Feynman, nanoteknolojiye modern ilginin başlamasıyla geniş çapta kredilendirildi. 1959 yılında, bir Amerikan Fizik Derneği’nin yıllık toplantısında “Altta çok yer var” başlıklı vizyoner bir konuşma yaptı.

Konuşmasında, küçük ve kesin araçlar kullanarak atom düzeyinde tek tek atomları ve molekülleri manipüle etmenin kavramsal temellerini attı. 1974 yılında bir Japon Profesör Norio Taniguchi, bu alanı nanometre ölçeğinde imalat malzemelerinin hassasiyet seviyesini tanımlayan “nanoteknoloji” olarak adlandırmıştı.

Geçtiğimiz on yıllarda, nanomalzemeler olağanüstü fizikokimyasal özellikleri nedeniyle nanoteknolojilerin önemli bir ürünü olarak dünya çapında patlayıcı bir şekilde büyüyor. Nanomalzemeler, üstün mekanik, kimyasal ve fiziksel özelliklerin yanı sıra yüksek yüzey/hacim oranına sahip oldukları için benzersiz fonksiyonel uygulamalar sunar.

Çeşitli uygulamalar için yüksek işlevselliğe ve uygun özelliklere sahip nanomalzemelerin üretilmesi esastır. Genel olarak, nanomalzemeleri sentezlemek için “Yukarıdan aşağıya” ve “Aşağıdan yukarıya” yöntemler olmak üzere iki yaklaşım vardır.

“Yukarıdan aşağıya” yaklaşım için, atomik düzeyde belirli bir kontrol olmaksızın dökme malzemelerden yapılar ve cihazlar yapmayı içerir. “Yukarıdan aşağıya” yönteminin ana faydalarından biri, endüstriyel ortamda büyük ölçekli üretimdir.

Bununla birlikte, bu yöntemin ana eksiklikleri, yüksek maliyet ve enerji tüketimi, uzun işlem süresi ve yüzey yapılarının deformasyonudur. Mekanik frezeleme, kesme, kimyasal aşındırma, lazerle ablasyon, elektro-patlama ve litografiyi içerir.

Aksine, “Aşağıdan yukarıya” yöntemi, kontrollü bir nanoyapı oluşturmak için atomik ölçekli malzemelerin birleştirilmesini içerir. Bu yöntemin avantajları ekonomik teknik, kontrol edilebilir parçacık boyutu, yüzey özellikleri ve biriktirme parametreleridir.

Bununla birlikte, bu yöntemin dezavantajları, seri üretimde zorluktur ve nanomalzemelerin kimyasal olarak saflaştırılması gerekir. Fiziksel ve kimyasal işleme “Aşağıdan yukarıya” yöntemleri, eğirme, atomik katman biriktirme, buhar fazı biriktirme, elektrolitik biriktirme, kendiliğinden oluşan tek katman, sprey piroliz ve sol-jel yöntemidir.

Nanomalzemelerin Türü

Organik ve inorganik kategorilere ayrılabilen çeşitli nanomalzemelerdir. Organik gruplar için fulleren, tek duvarlı karbon nanotüp (CNT), grafen ve buckyball gibi karbon bazlı nanomalzemelerden oluşur. Öte yandan, inorganik grup ayrıca metal, metal oksit ve kuantum noktaları kategorilerine ayrılabilir.

Yaygın olarak kullanılan metal ve metal oksit nanomalzemeler altın (Au), alüminyum (Al), gümüş (Ag), bakır (Cu), çinko (Zn), alüminyum oksit (Al2O3), silikon oksit (SiO2), demir oksittir (Fe2O3). ), titanyum dioksit (TiO2) ve bakır oksit (CuO). Ayrıca, kuantum noktalarının örnekleri kadmiyum selenit (CdSn) ve çinko sülfürdür (ZnS).

Nanomalzemeler, şekillerine ve boyut sayılarına göre birkaç sınıfa ayrılabilir. Örneğin, sıfır boyutlu (0-D), tek boyutlu (1-D), iki boyutlu (2-D) ve üç boyutlu (3-D). 0-D nanomalzemeler, fulleren, altın ve gümüş nanoparçacıklar gibi küresel ve küme formlarında sergiler.

Ayrıca, 1-D nanomalzemeler, örneğin karbon nanotüp (CNT) gibi tüp, tel, fiber veya çubuk formlarında kendini gösterir. Ek olarak, 2-D nanomalzemeler, grafen veya grafen oksit (GO) gibi film veya tabaka formlarındadır. Ayrıca 3 boyutlu nanomalzemeler elmas ve grafit gibi 3 boyutlu yapıdadır.

Bu nanomalzemeler amorf veya kristal yapılarda sergilenebilir. Çeşitli boyutlarda nanomalzeme türlerini göstermektedir. Bu bölümde, çeşitli alanlarda geniş uygulanabilirlikleri nedeniyle karbon bazlı nanomalzemeler vurgulanmaktadır.

Nano malzeme örnekleri
Nanomalzeme üretim yöntemleri
Nanomalzeme Nedir
Nanomalzemelerin sınıflandırılması
Nanomalzemelerin kullanım Alanları
Doğal nanomalzemeler
Nano malzeme çeşitleri
Nano malzeme üretimi

Fulleren (0-D)

Fullerenler, Buckyball veya Buckminister fullerene (C60) olarak da bilinen karbondan oluşan molekülerdir. 1985 yılındaki ilk keşifleri, 10 yıl sonra kimyada Nobel ödülüne layık görüldü. Tüp, elipsoid veya içi boş küresel şekiller şeklinde karbon atomlarından yapılırlar.

Fullerene, olağanüstü dayanıklılık, yüksek elektron afinitesi, olağanüstü radikal süpürücüler ve modifikasyon kolaylığı gibi birçok benzersiz özellik sergiledi.

Bununla birlikte, fulleren’in polar çözücü içinde çözünmemesi, uygulanabilirliğini sınırlamıştır. Son zamanlarda CNT ve grafen bazlı materyallerin araştırılmasına artan odaklanma ile fullerene olan ilgi giderek azaldı.

Karbon Nanotüpler (1-D)

CNT’ler, bir nanometre aralığında çaplara sahip silindirik karbon yapılardır. CNT’ler yapılarına ve geometrilerine göre temel olarak tek duvarlı karbon nanotüp (SWCNT) ve çok duvarlı karbon nanotüp (MWCNT) olarak sınıflandırılır. SWCNT, tek bir grafen tabakasının yuvarlanmasıyla oluşturulurken, MWCNT, birden fazla grafen tabakasının yuvarlanmasıyla oluşturulur.

CNT’ler, keşfedilmelerinden bu yana bilimin çeşitli alanlarında büyük ilgi gördü. Bunun nedeni, olağanüstü mekanik, termal ve elektriksel özellikler gibi istisnai ve arzu edilen özellikleridir. Ayrıca, CNT’lerin yüzey özellikleri, gereken uygulamaya göre kolayca tasarlanabilir ve uyarlanabilir.

Farmasötik, tıp, biyosensör, biyoremediasyon, biyoyakıt hücresi geliştirme, tarım ve gıda işleme endüstrilerinde kullanımları gibi CNT’lerle çok çeşitli uygulama olanakları araştırılmıştır.

Grafen ve Türevleri (2-D)

Grafen, iki boyutlu ve altıgen bir petek yapısı şeklinde paketlenmiş tek bir sp2 hibrit bağlı karbon atomu tabakasıdır. 2004 yılında Konstantin Novoselov ve Andre Geim tarafından grafenin keşfi, potansiyel uygulamalarını keşfetmeye büyük ilgi gösterdi.

Grafen ve türevlerinin sentezi için en yaygın kullanılan yöntem, kimyasal buhar biriktirme (CVD), epitaksiyel büyüme ve mekanik eksfoliasyon yöntemleridir. Grafen ve türevleri benzersiz kimyasal, fiziksel, elektronik, optik ve termal özelliklere sahiptir.

Bu mükemmel özellikleri nedeniyle, grafen ve türevleri, biyomedikal, elektronik, biyosensör, enerji depolama ve çevre kirliliği kontrolü başta olmak üzere geniş bir uygulama yelpazesinde dikkat çekmiştir.

Grafit (3-D)

Grafit, sp2 hibritleştirilmiş kristal yapısı ile zayıf Van der Waals kuvvetleri aracılığıyla çok sayıda grafen levha katmanının bağlandığı katmanlı bir petek yapısıdır. Aynı zamanda dünyanın en yumuşak minerallerinden biri olarak bilinir. Bozulmamış grafit, kristal pul, damar veya yumru ve amorf grafit olmak üzere üç ana tipte sınıflandırılabilir.

Bununla birlikte, bozulmamış grafit, kırılgan yapıları, kesme düzlemleri ve tutarsız mekanik özellikleri nedeniyle sıklıkla kullanılmaz. Grafitin en yaygın uygulaması lityum iyon pillerde, yağlayıcılarda, refrakterlerde ve kurşun kalemlerdedir.

The post Nanomalzeme Mühendisliği – Nanomalzeme Mühendisliği Ödevleri – Nanomalzeme Ödev Hazırlatma – Nanomalzeme Alanında Tez Yazdırma – Nanomalzeme Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları  first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).