Saydam nanokompozitlerle ilgili olarak dikkate alınan optik özellikler, saydam yönün korunmasıyla birlikte diğer, özellikle termomekanik özelliklerin iyileştirilmesi veya optik özelliklerin modifikasyonu ile ilgilidir.

Nanopartiküllerin dahil edilmesiyle elde edilmesi amaçlanan optik özellik modifikasyonları, RI değerlerini, doğrusal olmayan optik karakteri, UV radyasyonunun absorpsiyonunu ve optik amplifikasyon özelliklerini içerir.

RI değerlerinin değiştirilmesi, telekom ekipmanı ve veri iletimindeki yeni uygulamalar için çok önemlidir. Polimer optik fiberlerin cam fiberlere kıyasla mekanik özellikleri ve seri üretim maliyetleri gibi birçok avantajı vardır. Dalga kılavuzları ve aktif yarı iletkenler arasındaki bağlantı kayıplarını en aza indirmek için nanopartiküllerin kullanımı, dalga kılavuzları olarak işlev gören polimerlerin kırılma indekslerini artırabilir.

Bir çalışmada, PMMA bazlı ticari bir reçineye ağırlıkça %2 oranında çeşitli yüzey işlemli silis ve alümina ilave edildi ve RI değerini saf PMMA için 1.490’dan nanokompozit için 1.497’ye kademeli olarak iyileştirmek için MMA içinde seyreltildi. Bazı durumlarda, güneş pilleri için yansıma önleyici kaplamalardan yüksek RI lenslere kadar değişen uygulamalar için yüksek kırılma indeksleri gerekir.

PbS gibi nanoparçacıklar, poli(etilen oksit) veya jelatin gibi çeşitli polimerlere yüksek değerler verebilir. PEO’da 3.9 gibi yüksek RI değerlerine ulaşılmıştır. Bununla birlikte, kuantum sınırlamaları nedeniyle RI, 20 nm’nin altındaki parçacık boyutuna büyük ölçüde bağımlıdır ve 4 nm parçacıklar, yaklaşık 2.5’lik bir RI üretir.

Doğrusal olmayan optik malzemelerin ilgisi, optik anahtarlama ve dalga boyu modifikasyonlarının kullanımı ile ilgilidir. İkinci dereceden doğrusal olmayan optik malzemeler, optoelektronik anahtarlama ve frekans ikiye katlama için kullanışlıdır. CdS ve PbS gibi yarı iletkenler, daha iyi optik özellikler elde etmek için yaygın olarak tek kristal formunda kullanılır. Nafion’da CdS gibi nanokompozit yapıların kullanılması, bu malzemelerin stabilitesini ve işlenebilirliğini geliştirir.

UV absorpsiyonu genellikle bant aralığı enerjileri 3 eV’den yüksek olan TiO2 (rutil veya anataz), ZnO veya CeO2 gibi malzemeler kullanılarak gerçekleştirilir. PC, epoksi, PMMA veya akrilik nanokompozit filmler, solvent döküm veya akrilik dispersiyonlar için polimerizasyon ile elde edilir.

Fotokatalitik aktivite, polimer/dolgu çiftinin doğasına ve hatta titanyum dioksitin kristal formuna büyük ölçüde bağlıdır. İnorganik bir silis, alümina veya zirkonya kaplama kullanılarak nanoparçacıkların yüzey modifikasyonu, fotokatalitik aktivitenin azaltılmasını sağlar.

Lazer amplifikasyonu, katı hal lazer özelliklerine sahip nanokompozit filmler kullanılarak da geliştirilmiştir. Bir krom katkılı forsterit, silikon ve magnezyum metakrilat monomerlerine dayalı bir ön polimer dispersiyonu kullanılarak hazırlandı. 1000°C’de bir ısıtma adımı, polimer fraksiyonunun çıkarılmasını ve forsteritin kristalleşmesini sağladı.

Termomekanik ve Mekanik Özellikler

Bozulmamış PMMA’dan daha yüksek termal kararlılık, PMMA’ya solvent dökümü veya eriyik harmanlama ile dahil edilen demir oksit, silika veya titanya gibi nanopartiküllerin varlığıyla sağlanabilir.

Hidrolitik olmayan bir sol-jel işlemi kullanılarak hazırlanan PMMA/SiO2/ZrO2 filmleri durumunda, nanopartiküller homojen bir şekilde dağıldı ve PMMA matrislerine kovalent olarak bağlandı. Kompozitler, %20 organik içerikte bile %95’lik bir geçirgenlik ile iyi bir şeffaflığı korudu. Termogravimetrik analiz sonuçlarından %0,5’in altında bir süzülme olgusu gözlendi.

PC’de ağırlıkça %5’e kadar yüksek seviyelerde polihedral oligomerik seskioksan (POSS) türevleri, gerilme ve dinamik mekanik modül dahil olmak üzere mekanik özellikleri geliştirirken şeffaf numunelerin üretilmesine neden olabilir.

Dolgu yapısının doğasına göre uyumlulukta güçlü farklılıklar gözlenmiştir. Trisilanol-POSS/PC kompozitlerinin en iyi performansı sağladığı gösterildi.

Alümina, silika ve karbon nanotüplerin PS, PMMA ve PC gibi çeşitli polimerlere dahil edilmesi, özellikle çatlama yoluyla arıza mekanizmalarında önemli değişikliklere yol açar. PMMA/silika nanokompozitlerinde, %5 hacme sahip bir kompozit için kırılma tokluğu önemli ölçüde artmıştır. silis.

Yüksek oranda dağılmış parçacıklara sahip amorf polimerlere dayalı nanokompozitler, çatlamaya yol açan boşluklar içerme eğiliminde olan büyük agregalara sahip nanokompozitlerin aksine, gerçek sağlamlaştırma mekanizmaları sunar.

Nanomalzeme Nedir
Nanomalzemeler
Nanomalzemeler PDF
Nano malzeme örnekleri
Nanomalzemelerin özellikleri
Nanomalzemelerin kullanım Alanları
Doğal nanomalzemeler
Manyetik nano malzemeler

Polidimetilsiloksan (PDMS) içinde bir sol-jel işlemiyle üretilen silis parçacıkları durumunda da çok iyi güçlendirme elde edilebilir. Çok küçük ve iyi dağılmış silika alanları (30-50 nm), dolgu maddesi yüklemesine nispeten biraz bağlı olarak iyi bir şeffaflığa neden olur.

Polimer renklenmesi üzerindeki olumsuz etkilerine rağmen, kilin doğasına ve kullanılan yüzey işlemlerine bağlı olarak, PC’de eriyik karıştırma yoluyla organomodifiye edilmiş katmanlı silikatların dahil edilmesi, önemli ölçüde iyileştirilmiş bir gerilme modülüne yol açar. Bu, hem polioksietilen hem de oktadesil kuyruklarına sahip bir yüzey aktif maddenin kullanılması nedeniyle kil levhacıklarının tamamen pul pul dökülmesine bağlanabilir.

Yeni şeffaf polimer malzemelerin ortaya çıkışı, çok çeşitli uygulamalar (optoelektronik, ulaşım, inşaat ve inşaat, vb.) için tasarlanmış çok işlevli malzemelere yönelik artan talebin bir sonucudur. Bu çoklu işlevsellikler, karmaşık masif parçalar veya filmler olarak kullanılan emtia polimerlerine inorganik nanoparçacıkların dahil edilmesiyle elde edilebilir.

Çok çeşitli nanopartiküller kullanılır, ancak ağırlıklı olarak nispeten düşük en boy oranına (nodüler veya yarı küresel parçacıklar) ve ışık difüzyonunu sınırlayacak kadar küçük bir birincil parçacık çapına sahip oksitler kullanılır.

Optik özelliklere ek olarak mekanik özellikler (sertlik, yüzey sertliği, aşınma veya çizilme direnci), termal ve elektromanyetik davranış (termal veya elektriksel iletkenlik, şeffaflık veya radyasyon absorpsiyonu), yaşlanma direnci ve yangın geciktiricilik ile birlikte sıklıkla dikkate alınır.

Nanokompozitlerin tüm özellikleri, nanoparçacık/polimer sistemlerinde bulunan devasa fazlar tarafından yönetilir. Bu ara fazların modifikasyonu, nanokompozitler için uygun bir morfoloji, özellikle nanoparçacıkların yüksek düzeyde dağılımı, güçlü arayüzey uyumu veya polimer matris ile optimal uyumluluk üretmede önemli bir faktördür.

Genellikle takviyeleri ve mineral dolgu maddelerini (cam elyafları, silikatlar, vb.) işlevlendirmek için kullanılan organosilanların kullanımı, polimer matrisi ile bir eşleşme elde etmek için nanopartiküllerin yüzeyini değiştirmenin en yaygın yollarından biridir.

Ayrıca, nanoparçacıkların yüzeyine oligomerlerin veya polimerlerin aşılanması için araştırılan yöntemler vardır; polimer ya doğrudan yüzeye aşılanır ya da yüzeyden polimerleştirilir. Polimer zincirlerine aşılamada organosilanların kullanılması, modifikasyon için umut verici bir yaklaşım gibi görünmektedir. Polimer aşılama hızının ve zincir uzunluğunun daha iyi kontrolü, özelliklerin daha iyi optimizasyonunu sağlamalıdır.

Spesifik kimyasal gruplara sahip olan oligomerlerin veya polimerlerin aşılanması, hem nanokompozitler için belirli işlevsellikleri hem de iyi parçacık/matris uyumluluğunu birleştirmek amacıyla geliştirilecektir. Ayrıca, özellikle spesifik oligomerler veya nanoparçacıklar kullanılarak daha fazla birleştirme işlemlerine izin vermek için nanokompozit yüzeyin doğasını değiştirmek avantajlı görünmektedir.

Çeşitli işlemlerle silika kaplamaların oluşturulması, orijinal optik özelliklere yol açan karışık yapılara sahip nanoparçacıkların elde edilmesini sağlar.

Nanokompozit morfolojisi de işleme tekniklerine bağlıdır. Çözücü bazlı yöntemlerin kullanımı film yapmak için en uygun olsa da, senteze veya yerinde polimerizasyona dayalı yöntemler, nanokompozitlerin üretiminde en sık kullanılan eriyik karıştırma tekniklerine etkili alternatifler olabilir.

Çok çeşitli işlevselliklere sahip şeffaf nanokompozitler elde etmek, nanoparçacıklar ve polimer matris arasında belirli bir ara faz oluşturmak için nanoparçacıkların önemli ölçüde değiştirildiği oldukça karmaşık işlem adımlarının yönetimini gerektirir.

Ara fazın kapsamı parçacıkların boyutlarını aşabilir ve polimerin önemli bir hacimsel fraksiyonunu içerebilir. Bu tür kompozitlerin orijinal özellikleri, bu karmaşık morfolojilerden kaynaklanmaktadır. Gelecekleri, laboratuvar ölçeğinde geliştirilen çok sayıda detaylandırma yönteminin bazılarının endüstriyel pilot ölçeğine transferinin fizibilitesi ile belirlenecektir.

The post Optik Özellikler – Nanomalzeme Mühendisliği Ödevleri – Nanomalzeme Ödev Hazırlatma – Nanomalzeme Alanında Tez Yazdırma – Nanomalzeme Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Kompozit malzemeler, fiziksel olarak farklı iki veya daha fazla fazın (mikro-yapısal olarak) bir karışımı olarak tanımlanabilir; öyle ki, yığın özellikleri, bireysel bileşenlerinkinden farklı ve üstündür. Kompozit malzemelerde, takviye lifi/parçacıkları, matris adı verilen sürekli bir faza gömülür.

Takviye sert malzemelerdir ve maksimum yüke dayanabilir ve istenen özellikleri sağlayabilir. Takviye fazlarını yerinde bağlayan matris, gerilmeleri oluşturan takviye malzemeleri arasında dağıtır. Başka bir katman kompoziti türü, laminatlar olarak adlandırılır. Bu laminatlarda, takviye katmanları, alternatif matris katmanları ile birbirine bağlanır.

Kompozitlerde, Polimerler, kolaylıkla temin edilebildikleri, hafif oldukları ve arzu edilen şekle kolayca kalıplanabildikleri için ideal matris malzemeleri oluştururlar. İki farklı önemli polimer sınıfı; termoset-plastikler ve termo-plastikler. Termoset plastikler, ısıtıldığında geri dönüşü olmayan bir şekilde sertleşir.

Termoset plastikler genel olarak yumuşak-katı veya sıvıdır. Kürleme/ısıtma çapraz bağı arttırır ve iyi bağlanmış üç boyutlu moleküler yapı geliştirir. Kürleme işlemi geri döndürülemez; erimek yerine ayrışır. Termoset plastikler; vulkanize kauçuk, cam elyaf, polyester reçine, poliüretan, melamin, Bakalit, silikon ve epoksi reçine.

Termoplastikler yüksek sıcaklıkta erir, ancak soğutulduğunda sertleşir. Malzemeler tekrar tekrar ısıtılabilir ve yeniden şekillendirilebilir. Termoplastik şunları içerir; polietilen (PE), polipropilen (PP), polivinil klorür (PVC), polistiren (PS) ve polyester (PET) vb.

Her iki plastiğin bir dezavantajı, düşük yük taşıma kapasitesidir (düşük elastik modül G). Termoplastikler, ısıtıldıkça gözle görülür şekilde yumuşar. Modülleri azalır ve daha yüksek sıcaklıklarda sürünmeye (zamanla yavaş yavaş deforme olmaya) başlarlar. Bu sınırlamayı aşmak için çaba harcanmaktadır.

Polimerin inorganik dolgu ile doldurulması modülü arttırır ve ısı bozulma sıcaklıklarını arttırır. Genellikle dolgu maddelerinin eklenmesinin, kompozitin toplam malzeme maliyetini düşürmek olduğu düşünülür. Ancak bu nadiren olur. Polietilen (PE) ve PP, dolgu maddelerine kıyasla birim hacim başına en ucuz olanlardır.

Herhangi bir ortak dolgu maddesinin eklenmesi bu polimerlerin malzeme maliyetini arttırır. Bununla birlikte, dolgu ilavesi, birçok avantaj ve doğal olarak bazı dezavantajlar ile polimerin hemen hemen her özelliğini değiştirir. Kompozitin özellikleri, eklenen dolgu maddesinin hacim yüzdesine bağlıdır ve genellikle bileşen malzemelerinin özellikleri arasındadır. Yoğunluk, modül ve akma mukavemeti gibi bazı özellikler karışım kuralı (hacim oranı) ile tahmin edilebilir.

İyi kompozitler yapmak için polimerler, mühendislik, dolgu maddeleri ve yüzey bilimi hakkında bilgi sahibi olmak gerekir. Bu nedenle kompozitlerin incelenmesi ve uygulanması bu kadar zorlu, büyüleyici ve ödüllendiricidir.

Toplu Kil Malzemelerinden Nano-kil Geçiş

Tanım gereği gidersek, tabaka kalınlığı nano ölçekte olduğu için doğal killer bile nano yapılı kil olarak adlandırılabilir. Kilde silika-oksijen tetrahedronların ve alüminyum veya magnezyum-oksijen oktahedronların farklı birleşim şekli, çeşitli nano katmanlı yapıların oluşumuna yol açar.

Bu nano tabakalar, ara katman katyonları ile sandviç yapı oluşturmak için kağıt tabakaları gibi üst üste istiflenir. Ancak nano yapılı malzemelerin avantajları, doğal varoluşlarında boyutlarının daha büyük olması nedeniyle tam olarak gerçekleştirilememiştir. Bu, nano-kil sentezi ile ilgili araştırma ve yeniliği yönlendirir.

Bu katmanlar bir sistemde ayrılabilirse, nanomalzeme özellikleri tam olarak keşfedilebilir. Son zamanlarda, yalnızca çok sayıda araştırma çalışması, pul pul dökülme adı verilen iki boyutlu kil malzeme katmanlarını ayırma tekniklerine odaklanmaktadır. Toplu kil malzemelerindeki tek tek katmanlar, ara katmana polimer (polimer-kil kompoziti) veya su molekülü eklenerek ayrılır.

Polimer/kil kompozitleri genel olarak üç kategoriye ayrılır. Birincisi konvansiyonel kompozitler; kil malzemeleri sadece polimer matris ile karıştırılır. Kil kümelenmiş parçacıklar, polimer sistemlerinde orijinal kümelenmiş durumlarını kaybederler. Bireysel kil parçacıklarına taktoidler denir.

İkincisi, interkalasyonlu nanokompozitlerdir; polimer molekülleri kil ara katmanına girer ve kil trombositleri arasında sandviçlenir. Üçüncüsü, pul pul dökülmüş nanokompozitlerdir; tek tek 1 nm kalınlığındaki kil katmanları, sürekli polimer/matris içinde ayrılır. Bu üç farklı durumdaki kil parçacıklarının durumu XRD ile incelenebilir.

Nano malzeme örnekleri
Nano malzeme çeşitleri
Biyo nano malzemeler
Nanomalzemeler
Nanomalzemelerin kullanım Alanları
Nano boyutta değişen özellikler
Nano malzeme üretimi
Nano malzeme Nedir

c ekseni boyunca bazal aralık arttıkça, bununla ilgili XRD pikleri daha düşük bir teta değerine hareket edecek ve pul pul dökülmede tamamen kaybolacaktır. Yukarıdaki tartışmaya dayanarak, polimer-nano-kil sistemi, taktoid, ara katkılı kil ve pul pul dökülmüş kil-kompozitler olarak sınıflandırılabilir.

Kristal Demetlerin veya Agregaların Ayrıştırması: Başlangıç ​​olarak, kil nano sistemini kümelenmiş kil nano parçacıkları olarak görselleştirebiliriz. Toplanmış formda nanoparçacıklar (nanorodlar, nanolifler, nanotüpler, nanolevhalar) ile yakından ilişkilidir, haftalar arası etkileşimler olabilir.

Kil nano sistemlerin diğer formları ise; (1) taktoid; bireysel kil parçacıkları, (2) ara katkılı kil; kil trombosit ve (3) pul pul dökülme arasındaki polimer; trombosit düzenli istiflemeyi gevşetir. Nanokil sisteminin daha iyi mekanik özelliklerini elde etmek için agregaların verimli bir yöntemle ayrılması gerekir. Doğal olarak oluşan kil nano çubuklar veya nano lifler genellikle toplu kristal demetleri veya agregaları olarak bulunur. Suda veya yaygın organik çözücülerde dağılması çok zordur.

Taktoidler: Bazı durumlarda kil galerisi, öncelikle kil tabakaları arasındaki güçlü etkileşim ve polimerlere veya çözücülere olan zayıf afinitesi nedeniyle genişlemez. Bununla birlikte, partikül agregaları zayıf bir şekilde bağlanır ve sararma stresi ve sonifikasyon şeklinde çok az kuvvetle ayrılabilir.

Böylece daha az şişme ile veya hiç şişme olmadan iyi ayrılmış ayrı parçacıklar halinde dağıtılabilir. Bu, taktoid yapıların oluşumuna yol açar; bireysel kil parçacıkları bir matris sisteminde dağıtılır. Nano-kil partikülleri homojen olarak dağılır.

c ekseni boyunca düzlemler arası mesafe, bazal düzlem aralığı olarak tanımlanır. Polimer bu ara düzlemlerin arasına girerse interkalasyon olarak adlandırılır. Girmezse, kil d100 aralığı değişmeden kalır ve kompozit taktoiddir. Bu kompozitte, polimer matrisinde 2-20 tabaka kil (küçük taktoidler) iyi dağılmıştır.

The post Nanokil-Polimerler – Nanomalzeme Mühendisliği Ödevleri – Nanomalzeme Ödev Hazırlatma – Nanomalzeme Alanında Tez Yazdırma – Nanomalzeme Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları  first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).

Son birkaç on yılda, nanoteknolojinin hızlı gelişimi, çeşitli endüstriyel uygulamalarda büyük bir devrim yarattı. Nanomalzemelerin üstün mekanik, kimyasal, optik, termal ve elektriksel özellikler gibi yeni ortaya çıkan özellikleri, onları multidisipliner alanlardaki araştırmacılar arasında büyük ilgi gördü.

Günümüzde, kozmetik, gıda, tarım, elektronik ve otomobil gibi tüketici ürünlerinde yaygın ticari uygulamalarla nanomalzemelerin kullanımı artmaktadır. Ayrıca nanoteknolojinin teknik uygulamaları biyoteknoloji, inşaat, yenilenebilir enerji ve biyomedikal gibi çeşitli alanlardaki tekniklere de yayılmıştır.

Ayrıca nanoteknoloji, özellikle atık su arıtımı ve hava kirliliği arıtımı alanlarında çevresel zorluklara çözümler de sağlar. Nanomalzemelerin çeşitli endüstri sektörlerindeki uygulamalarını gösterdi.

Nanomalzemeler, terapi, biyosensör, teşhis, tedavi için yeni yaklaşımlar ve önleme gibi biyomedikal alanlardaki çeşitli uygulamalar üzerinde gözle görülür bir etkiye sahiptir. Ayrıca nanomalzemeler, ince film kaplama, takviyeli veya dolgu malzemeleri veya bağlantı malzemeleri gibi çeşitli formlarda kullanılabilir.

Geleneksel malzemelerle karşılaştırıldığında, nanomalzemeler daha hafif, daha güçlü, bakterilere dayanıklı ve korozyona dayanıklı malzemeler üretebilir. Günlük uygulamalarda kullanılan nanomalzemelere örnek olarak spor malzemeleri, kozmetikler ve otomobiller verilebilir.

Ayrıca nanomalzemeler, daha düşük güç tüketimi ile daha büyük bir depolama kapasitesi sağlayabildiği için elektrik ve elektronik uygulamalarında önemli bir rol oynamaktadır. Son yıllarda özellikle atık su arıtma alanlarında çevresel iyileştirme uygulamalarında nanoteknoloji kullanılmaktadır.

Ayrıca gıda endüstrisinde, gıdaların raf ömrünü ve tazeliğini uzatmak için antimikrobiyal ve antioksidan ajanlar için nanomalzemeler kullanılmaktadır. Ayrıca nanoteknoloji, yenilenebilir enerji, özellikle enerji dönüşümü ve depolaması üzerinde de önemli bir etki yapmıştır. Nanomalzeme uygulamalarından birkaçı bir sonraki bölümde kısaca açıklanırken, nanomalzemelerin çeşitli alanlara dayalı uygulamaları listelenmiştir.

Kozmetik ve Kişisel Ürünler

Nanomalzemelerin kozmetikte birincil kullanımı, kozmetik bileşenlerin cilde dağılımını iyileştirmektir. Küçük boyutlu lipid vezikülleri, bu malzemelerin cilde daha hızlı daldırılmasına izin verebilir. Bu ifadeleri doğrulamak için yapılan bilimsel araştırmalar farklı sonuçlar vermiştir.

Bunlar, örneğin, benzer laboratuvarda bile sabit sonuçlar elde etmeyi zorlaştıran nanoparçacıkların boyutu ve gücü gibi çalışma ortamı nedeniyle olabilir. Veziküllerin değişen fiziko-kimyasal özellikleri de cilt ile etkileşimde değişikliklere neden olabilir.

Cilde sızamayan az sayıda kesecik, bileşenlerini cildin katmanlarına alımını ve nüfuzunu kolaylaştıracak şekilde cildin yüzeyine rahatça bırakabilir. Ayrıca, oksidasyon ve diğer çeşitli nedenlerle ayrışabilen bileşenlere sahip formülasyonlara stabilite kazandırmak için nanomalzemeler kullanılabilir. Bununla birlikte, taşıyıcı nanopartiküllerin cilde uygulanması üzerine güç endişeleri olabilir.

Nano malzeme üretimi
Biyouyumlu nanomalzemeler
Nanomalzeme üretim yöntemleri
Nanomalzemeler
Nano malzeme örnekleri
Nanomalzemelerin sınıflandırılması
Doğal nanomalzemeler
Nanomaterials

Çinko oksit (ZnO) ve titanyum oksit (TiO2) nanoparçacıkları, güneşten koruyucu ilaç ürünlerinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Bununla birlikte, kozmetik ürünlerde de kullanılabilirler (sonraki ürün kozmetik veya ilaç olabilir). Bu nano malzemeler ultraviyole (UV) ışınlarını etkili bir şekilde bloke eder, ancak aynı zamanda müşteri için çekici olan yarı saydam bir formülasyonla sonuçlanır.

Gümüş nanopartiküller, müşteri ürünlerinde koruyucu/anti-bakteriyel ajanlar olarak kullanılmıştır. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki kozmetik ürünler, bu iddia fizyolojik işlevle bağlantılı olduğundan, anti-bakteriyel iddialarda bulunamaz; bu nedenle ilaçlarda kullanımı sınırlıdır. Ayrıca nano-gümüş, kozmetik ürünlerde izin verilen onaylı koruyucuların listesi olan Avrupa Birliği Kozmetik Direktifi’nde de yer almamaktadır.

Otomobiller ve Ulaşım

Birleşmiş Milletler’e göre, küresel araç filosunun bugün 750 × 108 milyondan 2030 yılına kadar yaklaşık 1.5 × 109’a iki katına çıkacağı tahmin ediliyor. Kıt kaynakları korumak için katma değer zincirinin sonunda yeterli geri dönüşüm daha önemli hale geliyor.

Bu kaygılarla ilgili olarak, nanoteknoloji, farklı bir sektörde, özellikle otomobil endüstrisinde, ileri süreçlerin ve malzemelerin temel olarak geliştirilmesi ve üretilmesine önemli ölçüde katkıda bulunur.

Örneğin, yeni çağ lastikleri, nano ölçekli kurum parçacıkları ve silika yoluyla yüksek dayanıklılık, kilometre performansı ve tutuş elde etti.

Nano ölçekli katmana ve partiküllere sahip malzemelerin iç ve dış yüzeylerde, gövde/motor ve tahrik üzerinde değerli etkileri vardır. Nanomalzemeler farklı gövde parçalarında, lastiklerde, motorlarda, iç mekanlarda, emisyonlarda, elektronik cihazlarda ve şaside kullanılmaktadır. Otomobillerle bağlantılı nanomalzemeler aşağıda kısaca açıklanmıştır:

Hafif Gövde Parçaları

Otomobillerle ilgili en bilinen konulardan biri de ağırlık azaltmadır. Hafif otomobiller yakıt verimliliğini artıracak, üretim maliyetini düşürecek ve karbondioksit (CO2) emisyonlarını azaltacaktır. Otomobil ağırlığının %10 azaltılması ile %7 yakıt ekonomisi olacağı tahmin edilmektedir.

Ayrıca stabilite, yumuşak sürüş ve çarpma direnci gibi sorunlar da araç ağırlığının azaltılmasıyla iyileştirilebilir. Bu yolda önemli sayıda geliştirme yapılmış, ancak verimlilik ve güvenlik sağlanamamıştır.

Ek olarak, motor parçalarına yakın malzemeler önemli bir termal dirence sahip olmalıdır, ancak dış ve yapısal parçalar mükemmel mekanik stabiliteye sahip malzemelerden yapılmalıdır. Bununla birlikte, termoplastikler gibi kullanılan malzemeler düşük mekanik ve termal direnç göstermiştir ve bu nedenle ancak takviyeler yoluyla modifiye edildikten sonra değerlendirilebilir.

Karbon nanotüpler hafiftir ve çelikten yaklaşık 150 kat daha güçlüdür. Sonuç olarak, CNT’ler otomobil parçalarında uygun bir çeliğe alternatiftir. Nano-ölçekli kilin polimer matrisine dahil edilmesi, yüksek termal stabilite nedeniyle motorlara yakın otomobil parçaları üretmek için kullanılabilecek bir nanokompozit üretebilir.

Ayrıca poliamid, polikarbonatlar ve polipropilen ile güçlendirilmiş kil nanokompozitleri de bilinen kullanılan polimer nanokompozitlerdir. Bu nanomalzemeler polimerlerle birleştirildiğinde, termal dirençlerinin yanı sıra alev geciktiriciliği de artacaktır.

Hibrit çözelti ve nanokompozit kullanımıyla, tipik olarak 900 kg çelik ağırlığındaki bir araç 300 kg’a düşürülebilir. Nanokompozit plastik, yüksek oranda doldurulmuş plastiklere göre ortalama %25 ve çeliğe göre %80 ağırlık tasarrufu sağlar. Volkswagen, metallere kıyasla daha iyi tasarım esnekliği, yüksek mukavemet/ağırlık ve darbe direnci ve korozyon azalması sağlayan uzun elyaf takviyeli termoplastik (LFRT) kullanır.

Boya Kaplama

Konvansiyonel boyalarla ilgili temel endişeler, verimsiz alev geciktirici, boya transfer verimliliği, sınırlı yapışkan ve su ve toz partiküllerine karşı yüzey bitirmedir. Bu sorunların çoğu, bu boyalara farklı nanoparçacıkların dahil edilmesiyle çözülebilir.

Boehmit (AlOOH), silikon dioksit (SiO2) ve zirkonyum dioksit (ZrO2) gibi nanopartiküller, gelişmiş aşınma direnci sunan UV ile kürlenebilir verniklere yerleştirilmiştir. TiO2 ve ZnO nanoparçacıkları, UV direnci özelliklerini geliştirmeyi ve aynı zamanda bu zararlı ışınları yansıtmayı destekleyecektir.

Ek olarak, nanoparçacıkların floro-metil grubuyla bir kombinasyonu, yüzey pürüzlülüğünü destekleyen gözenek hacmini ve yüzey alanını genişletir.

The post Mühendislikte Nanomalzeme – Nanomalzeme Mühendisliği Ödevleri – Nanomalzeme Ödev Hazırlatma – Nanomalzeme Alanında Tez Yazdırma – Nanomalzeme Mühendisliği Ödev Yaptırma Fiyatları  first appeared on Online (Parayla Ödev Yaptırma).